ဖြိုခွဲ၍မရနိုင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့

နှင်းမုန်တိုင်းမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထူထဲသော နှင်းလွှာကြီးတစ်ခု လျင်မြန်စွာ စုပုံလာတော့၏။ လီဝမ်ရှို့သည် နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းသွားရန် သူမ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

‘ဒီနှစ်ရဲ့ နှင်းကျချိန်က ပုံမှန်ထက် နောက်ကျနေပြီး ပထမဆုံး နှင်းက ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ နှင်းမုန်တိုင်းကြီး ဖြစ်နေတော့ ဒီဆောင်းရာသီကို ဖြတ်သန်းရတာ ခက်ခဲလိမ့်မယ်…’

နယ်စပ်ဒေသရှိ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လူမျိုးစုများကြားတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူ ဖြစ်ရာ ဆောင်းရာသီ နှင်းများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းမှုများကို သူမ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားသည်။ နှစ်စဉ် ဆောင်းရာသီ နှင်းမုန်တိုင်းများကြောင့် လမ်းများ ပိတ်ဆို့သွားသောအခါ မရေမတွက်နိုင်သော သိုးကျောင်းသားများမှာ ငတ်မွတ်၍ဖြစ်စေ၊ အအေးဒဏ်ကြောင့်ဖြစ်စေ သေဆုံးကြရသည်။

လျန်တူမြို့ မှာ စစ်ပွဲကို ယခုလေးတင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ရွာများမှာလည်း စစ်ပွဲ၏ ဖျက်ဆီးမှုကြောင့် ကြီးမားစွာ နစ်နာခဲ့ကြရ၏။ ယခု ဤနှင်းမုန်တိုင်းကြီး ဝင်ရောက်လာသောအခါ နှင်းဘေးအန္တရာယ် အပြီးတွင် အိမ်ဆယ်လုံးလျှင် ကိုးလုံးခန့်မှာ လူသူကင်းမဲ့ သွားနိုင်သည်။

လီဝမ်ရှို့ သက်ပြင်းတိုးတိုး ချလိုက်မိသည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားခြင်းဖြင့် သူမ ဘာလုပ်နိုင်မည်ကို သူမကိုယ်တိုင်လည်း မသိခဲ့ချေ။ ဤကဲ့သို့သော နှင်းမုန်တိုင်းကြီးကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူမ၏ တစ်ဦးချင်း စွမ်းအားမှာ ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်အလား သေးငယ်ပြီး လုံးဝနီးပါး အသုံးမဝင်လှပေ။

သို့သော် နှင်းပွင့်များကို ငေးကြည့်နေစဉ် အစ်ကိုချူ ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ဝမ်းနည်းမှုများကို တွေးမိသောအခါ လီဝမ်ရှို့၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားတော့၏။ သူမ အနေဖြင့် ကူညီရန် စွမ်းအား မရှိသော်ငြား အစ်ကိုချူ ၏ အနားတွင် နေပြီး သူ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးနှင့် ဝမ်းနည်းမှု အချို့ကို မျှဝေခံစားပေးချင်နေမိသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စစ်သည် အဖွဲ့ငယ်များ အလျင်စလို သွားလာနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရ၏။ အချို့မှာ တင်းမာနေပြီး သူတို့၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များကို အဆက်မပြတ် အားပေးနေကြသော်ငြား အချို့မှာမူ စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီး ပျင်းရိကာ ညည်းညူနေကြသည်။

"စစ်သူကြီးချူ က တောင်ပို့ကို တောင်လုပ်နေတာ... စစ်သူကြီးချူ က ဝင်စွက်ဖက်နေတာ... စစ်သူကြီးချူ က လူတွေကို ဘယ်လို ခိုင်းရမလဲဆိုတာပဲ သိတယ်... ဒီနှင်းထုကြီးထဲမှာ တိရစ္ဆာန်တွေလို ဆက်ဆံနေတယ်..."

သူတို့၏ စကားများအရ အစ်ကိုချူ ကသာ သိုလှောင်ရုံကို ဖွင့်ပြီး သူတို့ တစ်ယောက်စီတိုင်းကို ဝါဂွမ်းထည့်ထားသော အင်္ကျီ တစ်ထည်စီ ပေးကာ ငွေနှစ်ကျပ်စီ ပေးမည်ဟု ကတိမပေးခဲ့ပါက ဂိုဏ်းဝင်များ အများဆုံး ပါဝင်သော ဤစစ်သည်များမှာ ဒုက္ခခံရန် မြို့ထဲမှ ထွက်လာကြမည် မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

သူတို့၏ စကားများကြောင့် လီဝမ်ရှို့ ဒေါသထွက်သွားသော်ငြား မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဤကဲ့သို့သော နှင်းကျနေသည့် ရာသီဥတုတွင် အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ မီးသွေးမီး ဖိုထားသော အိမ်ထဲတွင် နွေးနွေးထွေးထွေး နေရန်သာ ဖြစ်ပြီး အပြင်ထွက်ရန်မှာ လုံးဝ မသင့်တော်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။

လီဝမ်ရှို့မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သော အတွင်းအား ရှိနေသော်ငြား အလိုအလျောက် ဇက်ကလေး ပုထားမိပြီး အနည်းငယ် အေးခဲနေသော သူမ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်နေရရာ အတွင်းအား သိပ်မရှိသော သာမန် စစ်သည်များအဖို့မူ ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။

အကယ်၍ အစ်ကိုချူ ၏ ကြီးမားလှသော ဂုဏ်သတင်းနှင့် ရက်ရောသော ဆုကြေးငွေသာ မရှိပါက ဤကဲ့သို့သော နှင်းမုန်တိုင်းကြီးထဲတွင် မြို့တစ်မြို့လုံးရှိ ကင်းလှည့် တပ်ဖွဲ့ကို စုရုံးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဤအချိန်တွင် နှင်းများက ချိုင့်ခွက်များ ပြည့်နှက်နေသော လမ်းများကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ ဖြူလွှလွှ မြင်ကွင်းကြီး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။ လွင့်ဝဲနေသော နှင်းများနှင့် လေပြင်းများက အမြင်အာရုံ အများစုကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး အေးစိမ့်သော လေက သူတို့၏ ဝတ်ရုံ လည်ပင်းများထဲသို့ ဓားများအလား ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာတော့၏။

အစ်ကိုချူ က သူ၏ လူများကို ဤဦးတည်ချက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြောင်းသာ လီဝမ်ရှို့ သိထား၏။ ထူထဲသော နှင်းများက လမ်းပေါ်ရှိ ခြေရာများ အားလုံးကို ဖုံးကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ ခြေရာကို ရှာဖွေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

သူမသည် ချူကျန့်အတွက် မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဤမျှ ထူထဲသော နှင်းများထဲတွင် အစ်ကိုချူ အနေဖြင့် ပြည်သူများကို သူတို့၏ အိမ်များမှ မြို့ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် မည်မျှ လွယ်ကူမည်နည်း။ ထို့အပြင် လမ်းများ နှင်းပိတ်နေသဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးများမှာ လေပြင်းများနှင့် နှင်းမုန်တိုင်းကို အံတုကာ ခရီးသွားရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ...။

သူမ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ကြေကွဲမှုများ ပြည့်နှက်နေစဉ်မှာပင် အဝေးမှ အမည်းရောင် ပုံရိပ်ရှည်ကြီး တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့၏။

လီဝမ်ရှို့ အံ့အားသင့်သွားသည်မှာ သူမ၏ ရှေ့ရှိ စစ်သည်က ကြက်သေ သေသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ကာ ထိုအမည်းရောင် ပုံရိပ်စုကြီးထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်ကိုပင်။

လီဝမ်ရှို့သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် ပြေးသွားလိုက်၏။ အေးစက်သော လေပြင်းများက နှင်းပွင့်များနှင့်အတူ သူမ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်လာသဖြင့် သူမသည် မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ကွယ်ကာ လက်ချောင်းများကြားမှ ချောင်းကြည့်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို နောက်ဆုံးတွင် သေချာ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ အတားအဆီးမဲ့ ကျဆင်းလာတော့၏။

သူမ၏ ရှေ့တွင် ရှည်လျားသော ယာဉ်တန်းကြီး တစ်ခုက နေရာယူထားပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးများကို သယ်ဆောင်လာသော စစ်သည် အဖွဲ့ကြီးက နောက်မှ လိုက်ပါလာရာ လူတန်းကြီးမှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

စစ်သည် အားလုံးနီးပါးက အသစ်ထုတ်ပေးထားသော ဝါဂွမ်းအင်္ကျီများကို ချွတ်ကာ အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်နေသော ပြည်သူများကို ခြုံပေးထားကြ၏။ အေးစက်သော လေပြင်းများက သူတို့၏ ဆံပင်များကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်စေပြီး နှင်းပွင့်များက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို လေးလံစေသော်ငြား သူတို့၏ ကျောများကို ကွေးညွတ်သွားအောင် မလုပ်နိုင်ကြချေ။

အားလုံး၏ အကြည့်များက ရှေ့ဆုံးမှ လူငယ်လေးထံသို့သာ ကျရောက်နေတော့သည်။

အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းနေသော သူသည် ခါးကို ကုန်းကာ ရှေ့သို့ ရုန်းကန် လျှောက်လှမ်းနေ၏။ ခြေလှမ်းတိုင်းက လေးလံနေပြီး နှင်းပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ခြေရာများကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။ သူ၏ တောင့်တင်းသော ရင်ဘတ်ကို ထူထဲသော လျှော်ကြိုး ဒါဇင်ချီဖြင့် ချည်နှောင်ထားပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးများ အပြည့်ပါဝင်ကာ ကြိုးများဖြင့် အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်ထားသော နွားလှည်း အစီး နှစ်ဆယ်နီးပါး ပါဝင်သည့် ယာဉ်တန်းကြီး တစ်ခုကို သူ ဆွဲယူနေခြင်းပင်။ ၎င်းတို့၏ စုစုပေါင်း အလေးချိန်မှာ ပေါင် တစ်ထောင်ကို ကျော်လွန်နေမည်။

စစ်သည် တစ်ဒါဇင်ကျော်နှင့် ခွန်အားကောင်းသော အရပ်သား အချို့ကလည်း လှည်းများကို ကူတွန်းပေးရန် ရုန်းကန်နေကြသော်ငြား တင်းမာနေသော လျှော်ကြိုးများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အလေးချိန် အားလုံးနီးပါးကို ရှေ့ဆုံးမှ လူငယ်လေးက ထမ်းပိုးထားရကြောင်း သိသာလှသည်။

တစ်လှမ်းချင်း တစ်လှမ်းချင်းဖြင့် လူငယ်လေးသည် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လမ်းကို ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ ရှင်းလင်းနေလေပြီ။

အေးစက်သော လေပြင်းက ဓားတစ်လက်အလား ဖြစ်နေသော်ငြား လူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သံမဏိအလား မာကျောနေ၏။ အအေးဒဏ်ကြောင့် ဖြူရော်၊ ပြာနှမ်းခြင်း မရှိဘဲ အပူငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေကာ နှင်းပွင့်များက သူ့ကို မထိမီမှာပင် အရည်ပျော်သွားသဖြင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရေပေါက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။

ချွေးများနှင့် အရည်ပျော်နေသော နှင်းများ ရောနှောကာ ရေထဲမှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရွှဲရွှဲစိုနေ၏။ သူ၏ တစ်ချိန်က ချောမောခန့်ညားခဲ့သော မျက်နှာမှာ အားစိုက်ရမှုကြောင့် နီရဲနေပြီး ချွေးများနှင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံပင်များက သူ့ကို အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ကာ ရယ်စရာ ကောင်းနေစေသည်။

သို့သော် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသော စစ်သည်များ ပိုများလာသည်နှင့်အမျှ မည်သူကမျှ မရယ်နိုင်ကြတော့ချေ။

သူတို့၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ဆို့နင့်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟနိုင်ကြတော့ပေ။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က လည်ချောင်းသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးချူ..."

ဩရှပြီး ကြည်နူးမှုများ ပါဝင်နေသော ဤအော်ဟစ်သံက မရေမတွက်နိုင်သော အမျိုးသားများ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များကို ကျဆင်းလာစေတော့၏။

လျန်တူမြို့ တွင် အစွမ်းအထက်ဆုံးနှင့် အလေးစားရဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး မြို့စားအိမ်တော်၏ နွေးထွေးမှုတွင် ထိုင်ကာ အစေခံ ကောင်မလေးများ၏ ညင်သာသော နှိပ်နယ်မှုများကို ခံစားနေသင့်သော စစ်သူကြီးချူ က ဒုက္ခသည်များကို ပြောင်းရွှေ့ပေးသည့် ရှေ့တန်းသို့ ရောက်ရှိရန် နှင်းမုန်တိုင်းကို အံတုခဲ့ရုံသာမက အနိမ့်ကျဆုံး လှေသမား တစ်ယောက်အလား ခါးကို ကုန်းကာ ဧရာမ ယာဉ်တန်းကြီးကို ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ ဆွဲယူနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။

ဤအရာ အားလုံးမှာ စွန့်ပစ်ခံရနိုင်ခြေ ရှိသော သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အားနည်းသူများနှင့် ကလေးငယ်များ အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန်နှင့် နှင်းမုန်တိုင်းမှ လွတ်မြောက်ရန် မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိနိုင်စေရန်အတွက်သာ။

သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များကို စိုးရိမ်တကြီး အားပေးနေခဲ့သော စစ်သည်မှာ ဒုတိယမြောက် လှည်းပေါ်ရှိ အဘိုးအိုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်ရည်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။ သူသည် လှည်းဆီသို့ ပြေးသွားကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဖေ... အမေ..."

ထို့နောက် သူသည် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ချူကျန့်ကို အားပါးတရ ဦးချ ကန်တော့ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောလိုက်၏။

"စစ်သူကြီးချူ... ကျွန်တော့် အသက်က အခုကစပြီး ခင်ဗျားအတွက်ပါပဲ..."

ချူကျန့်က နောက်သို့ပင် မလှည့်ကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ထစမ်းပါ... ယောက်ျား တစ်ယောက်ရဲ့ ဒူးတွေက ရွှေလောက် တန်ဖိုးရှိတယ်... ဒီခွန်အားကို အနောက်က ရွာသားတွေကို ကူညီဖို့ သုံးတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ထိုစစ်သည်မှာ ဘုရင့် အမိန့်ကို ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ ကပျာကယာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မိဘများကို နှုတ်ဆက်ရန်ပင် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ လေပြင်းများနှင့် နှင်းမုန်တိုင်းကို ဖြတ်ကာ လူတန်းကြီး၏ အနောက်ဘက်သို့ ပြေးသွားတော့၏။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော စစ်သည်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် လည်ချောင်းများ ဆို့နင့်လာပြီး ရုတ်တရက် ဒဏ်ရာရနေသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များအလား ဟိန်းဟောက်ကာ သူတို့၏ ထူထဲသော ဝါဂွမ်းထည့် အင်္ကျီများကို ချွတ်လျက် ယာဉ်တန်းကြီးဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြတော့သည်။

အစောပိုင်းက ညည်းညူပြီး ပြဿနာ ရှာနေခဲ့ကြသူများပင်လျှင် နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပါးနှစ်ချက် ရိုက်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များ နောက်မှ ယာဉ်တန်းကြီးဆီသို့ လိုက်သွားကြသည်။

ဝါဂွမ်း အင်္ကျီများကို လှည်းပေါ်ရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးများကို ခြုံပေးလိုက်ကြပြီး ခွန်အားကြီးသော လက်မောင်းများက ဘေးဘက်များသို့ ဆန့်ထွက်လာကြတော့၏။

သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။

အစ်ကိုချူ ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ပေါ့ပါးစေရန် သူတို့၏ ခွန်အား အားလုံးကို အသုံးပြုရန်သာ။

လီဝမ်ရှို့ သည် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ လှည်းတွန်းနေသော အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ သူမ ယိုယွင်းနေသော နွားလှည်းကို တွန်းနေစဉ် လှည်းဆွဲရန် ရုန်းကန်နေသော ကုန်းကုန်းကွကွ ပုံရိပ်လေးကို ငေးကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ဝေဝါးလာတော့၏။

တိယန် လူမျိုးစုတွင် အချစ်ဟု ခေါ်သော အရာအတွက် သူမ၏ အတိတ်က ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများမှာ မည်မျှ ရယ်စရာကောင်းပြီး အပေါ်ယံ ဆန်ခဲ့ကြောင်း နောက်တစ်ကြိမ် သဘောပေါက်သွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဆူပု၏ ပုံရိပ်မှာ မီးရှူးမီးပန်းများအလား သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အနည်းငယ် ကုန်းနေသော်ငြား အလွန်တရာ မြင့်မြတ်လှသော သူမရှေ့ရှိ ပုံရိပ်လေးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။

'အစ်ကိုချူ... ရှင်လေးစားရတဲ့ ကောကျင့် က ဘယ်လောက်တောင် သူရဲကောင်း ဆန်လဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ရှင် တစ်ယောက်တည်းကသာ တကယ့် သူရဲကောင်း... ထာဝရ သူရဲကောင်း ပါပဲ...'

လီဝမ်ရှို့ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိပြီး ကြီးထွားလာကာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော လူတန်းကြီးကို နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နှင်းမုန်တိုင်း အတွင်း သူမ စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ရသော အခက်အခဲ အမျိုးမျိုးမှာ ယခုအခါ အရေးမပါတော့သကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

‘နှင်းမုန်တိုင်းက ဘယ်လောက်ပဲ ပြင်းထန်ပါစေ အခက်အခဲတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးမားပါစေ... အစ်ကိုချူ စည်းလုံးပေးခဲ့တဲ့ ဒီအဖွဲ့ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ဖြိုခွဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး’

လီဝမ်ရှို့ ယုံကြည်နေမိတော့သည်။