ပထမဆုံး နှင်းထုကြီး

"ကောင်းပြီလေ... ကြည့်ရတာ စီနီယာအစ်မ အနားယူဖို့ အချိန်လိုသေးတယ်... နောက်မှပဲ မိတ်ဆက်ပေးတော့မယ်..."

ချူကျန့် သဘောတူလိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်ငြား အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ နှင်းတောင်ကြားတွင် ချင်ရူယွင် နှင့် ချန်လင်းစု တို့ ထိပ်တိုက် တွေ့ခဲ့ကြသည့် ပြဿနာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး သူ၏ စိတ်ကူးကို အလိုအလျောက် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ စကားလုံးများ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ လီဝမ်ရှို့နှင့် ကောရှန်တို့၏ စရိုက်လက္ခဏာများမှာ ချင်ရူယွင် နှင့် ချန်လင်းစု တို့နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေပါလျက် အဘယ်ကြောင့် ဤအဖြစ်အပျက်ကို သွားဆက်စပ်မိပါသနည်း။

ချူကျန့်မှာ ဤထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် လီဝမ်ရှို့၏ လှပသော မျက်လုံးလေးများမှာ လခြမ်းလေးများအလား ကွေးညွတ်သွားပြီး သူ၏ အဖြေကို အတော်လေး ကျေနပ်သွားပုံပေါ်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ချူကျန့်မှာ မိန်းမပျိုလေးများ၏ အတွေးများကို သူ တကယ် နားမလည်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ရှင်းပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင်။ အမှန်တကယ်တော့ သူမက ကောရှန်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်ငြား သူ သဘောမတူလိုက်သောအခါ သူမက ဘာကြောင့် ပျော်သွားရသနည်း။

"အစ်ကိုချူ... ကျွန်မ စားဖို့ နေရာ တစ်ခုခု ရှာမလို့... ကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့မလား..."

လီဝမ်ရှို့က ချူကျန့်ကို အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေလျက် မေးလိုက်သည်။

ချူကျန့်မှာလည်း ဗိုက်ဆာနေလေပြီ။ အစပိုင်းက အဆာပြေ သရေစာ အနည်းငယ် ဝယ်ရန်သာ စီစဉ်ထားခဲ့သော်ငြား လီဝမ်ရှို့၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို မြင်ရပြီး သူမ ကျန်းနန် သို့ ဘယ်အချိန် ပြန်မည်ကိုလည်း မေးမြန်းချင်နေသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါပေမဲ့ အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ ဘယ်မှာရနိုင်မလဲ ဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူးနော်..."

"ကျွန်မ စုံစမ်းထားပြီးပါပြီ... ကျွန်မနောက်သာ လိုက်ခဲ့..."

လီဝမ်ရှို့က ပြုံးကာ ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားပြီး ချူကျန့်ကို သာမန် စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေး တစ်ခုသို့ လျင်မြန်စွာ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

နေ့လယ်စာ စားချိန် လွန်သွားပြီဖြစ်ရာ စားသောက်ဆိုင်မှာ လူသိပ်မရှိလှချေ။ လီဝမ်ရှို့သည် တိတ်ဆိတ်သော ထောင့်တစ်နေရာကို ရွေးချယ်ကာ ရှောင်လျန် ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီလျက် ထိုင်လိုက်ပြီး ချူကျန့်အတွက် ထိုင်ခုံ တစ်လုံးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ချူကျန့်သည် မူလက သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုခဲ့သော်ငြား ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ဘေးတွင်သာ ထိုင်လိုက်ရတော့၏။ မြောက်ဘက် နယ်စပ်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သော မိန်းကလေးများမှာ ပိုမို ပွင့်လင်းပြီး ရဲတင်းကြောင်း သူ တွေးလိုက်မိသည်။ တကယ့် ကျန်းနန် ရေပြာမြို့လေးများမှ မိန်းကလေး တစ်ဦးဆိုလျှင် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် ယှဉ်တွဲ လျှောက်သွားရန်ပင် ရှက်ရွံ့နေမည်ဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့ ဘေးချင်းယှဉ် ထိုင်ရန်ဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေးပင်။

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်လေး တစ်ဦးနှင့် လှပနူးညံ့သော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း မြင်ရပြီး အထူးသဖြင့် လီဝမ်ရှို့၏ အရည်အသွေးမြင့် ဝတ်စုံကို သတိပြုမိသွားသောအခါ စားပွဲထိုးက ချက်ချင်း ရောက်လာပြီး လက်သီးနှစ်ဖက် ဆုပ်ကာ ရိုသေစွာဖြင့် လက်ဖက်ရည် လာချပေးသည်။ သူက သူတို့၏ ချောမောလှပမှုနှင့် ပျော်ရွှင်စရာ အိမ်ထောင်ရေးကို အရင်ဆုံး ချီးကျူးစကားများ ဆိုပြီးနောက် အလှအပအတွက်နှင့် နို့ထွက်ကောင်းစေသည်ဆိုသော ဟင်းပွဲများကို အကြံပြုလေရာ ချူကျန့်နှင့် သူ၏ အဖော်ကို မိသားစု တစ်စုအဖြစ် သတ်မှတ်နေကြောင်း သိသာလှသည်။

လီဝမ်ရှို့မှာ မျက်နှာ နီရဲသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ချူကျန့်သည် မြှောက်ပင့် ဖားယားတတ်သော စားပွဲထိုး ထွက်သွားသည်အထိ စောင့်ပြီးမှ ရယ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"တွေ့လား... ငါ ပြောသားပဲ... ရှောင်လျန် ပါလာတော့ လူတွေ အထင်လွဲဖို့ လွယ်တယ်လို့..."

လီဝမ်ရှို့ က သူ့ကို ခပ်ဖွဖွ မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလို့ မရှင်းပြတာလဲ..."

ချူကျန့် က ပြုံးလိုက်၏။

‘ သူစိမ်း တစ်ယောက်ကို အချိန်ကုန်ခံပြီး ရှင်းပြနေဖို့ လိုအပ်လို့လား အထင်လွဲခံရခြင်းက သူ့ကို ဘာမှ ထိခိုက်စေမည် မဟုတ်သလို သူသည် လျန်တူမြို့ မှ မကြာမီ ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်ပြီး ဤနေရာသို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်လာမည် မဟုတ်ချေ’

သူ၏ တိတ်ဆိတ်သော အပြုံးကို မြင်ရသောအခါ လီဝမ်ရှို့မှာ မျက်နှာ ပို၍ပင် နီရဲသွားပြီး စားပွဲအောက်မှ သူမ၏ ခြေဖျားလေးဖြင့် သူ့ကို မခတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ချိုမြိန်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။

ရက်ရောပြီး တက်ကြွသော ဤမိန်းကလေး ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို ချူကျန့် မြင်ရခဲသဖြင့် အတော်လေး ရယ်ချင်သွားမိသည်။ သို့သော် သူမကို ဆက်လက် နောက်ပြောင်နေပါက ဒေါသထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူက မေးလိုက်၏။

"ဒါနဲ့... မင်းက တည်းခိုခန်းမှာ တည်းတယ်လို့ ကြားတယ်... သူတို့က မင်းအတွက် နေရာထိုင်ခင်းနဲ့ အစားအသောက်တွေ စီစဉ်မပေးဘူးလား... ပြီးတော့ ပစ္စည်းတွေ သယ်ဖို့ ဘာလို့ အစေခံ ကောင်မလေး တစ်ယောက်လောက် မခေါ်လာတာလဲ..."

“ကျွန်မက ဆင်းရဲတဲ့ မိသားစုကနေ ကြီးပြင်းလာတာလေ... အစေခံအဖြစ် မရောင်းစားခံရတာပဲ ကံကောင်းနေပြီ... သူများ ခိုင်းစားတာကို ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် အကျင့်ပါမှာလဲ...”

လီဝမ်ရှို့ က ရယ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုချူ... ရှင်လည်း ဘယ်ကိုယ်ရံတော်မှ မခေါ်လာဘူးလေ... ရှင်က မြို့ထဲမှာ အရေးပါတဲ့ လူတစ်ယောက် ဆိုတာ သိသာပေမဲ့ တခြား အရာရှိကြီးတွေနဲ့ လုံးဝ ကွာခြားတယ်... နောက်လိုက်တွေ ဝိုင်းရံပြီး အာဏာပြနေတာကို ရှင် ဘယ်တော့မှ အရေးမလုပ်ဘူး... အဲဒီအစား ရှင်က သိုသိုသိပ်သိပ် နေပြီး လူတိုင်းနဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှိတယ်... တကယ့် သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ဆိုတာ ရှင့်လိုမျိုး ဖြစ်သင့်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်...”

သူ၏ သိုသိုသိပ်သိပ် နေတတ်သော အလေ့အကျင့်ကို လီဝမ်ရှို့ သတိထားမိလိမ့်မည်ဟု ချူကျန့် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ သူမက သူ့ကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေပြီး စံပြပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးအပေါ် ထားရှိသော မိန်းမပျိုလေး တစ်ဦး၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုများ ပါဝင်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ မျက်နှာပြောင်သော သူပင်လျှင် အနည်းငယ် ရှက်သွားရတော့သည်။

ချူကျန့် အသာ ချောင်းဟန့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ငါက ဘယ်လို သူရဲကောင်းမျိုးလဲ... တကယ့် သူရဲကောင်း ဆိုတာ ငါ့ဆရာ ကောကျင့် လိုမျိုး တိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးအတွက် အလုပ်အကျွေး ပြုတဲ့သူမျိုးမှ...”

စစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြားထဲသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်ကာ သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များကို ကယ်တင်ရန် အသက်စွန့်ခဲ့သော သူ၏ မြင်ကွင်းကို လီဝမ်ရှို့ ပြန်လည် မြင်ယောင်သွားသည်။ သူမ ပြုံးကာ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။

'ကောကျင့် ကိုတော့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ရှင်ကမှ တကယ့် သူရဲကောင်းပဲ...'

ရှောင်လျန် ကို ချော့မြှူရန် အခွင့်ကောင်းယူကာ အစ်ကိုချူ ကို သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ မမြင်စေရန် အကြည့်လွှဲလိုက်စဉ် စားသောက်ဆိုင် အပြင်ဘက်တွင် နှင်းပွင့်များ ကျဆင်းနေသည်ကို သူမ မမျှော်လင့်ဘဲ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"အို... နှင်းကျနေပြီလား... ဒါ ဒီနှစ်ရဲ့ ပထမဆုံး နှင်းပဲ... ဒါနဲ့ စကားမစပ် အစ်ကိုချူ... ရှင့်ရဲ့ ဇာတိရွာက ဘယ်မှာလဲ... အဲဒီမှာကော နှင်းကျလားဟင်..."

လီဝမ်ရှို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချူကျန့်မှာ စားသောက်ဆိုင် အပြင်ဘက်သို့ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်သွားမှန်း မသိဘဲ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကောင်းကင်ယံရှိ ထူထဲသော တိမ်မည်းကြီးများကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လီဝမ်ရှို့သည် ရှောင်လျန် ကို ပွေ့ချီကာ သူ့အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုချူ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ချူကျန့် သတိပြန်ဝင်လာပြီး နောက်သို့ လှည့်ကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လူတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှု တစ်ခုကို လီဝမ်ရှို့ မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားတော့၏။ သူမ မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"အစ်ကိုချူ... နှင်းကျတာကို မကြိုက်ဘူးလား..."

"အရင်ကတော့ ငါ့မှာ အစ်မ တစ်ယောက်နဲ့ ညီမလေး တစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်..."

ချူကျန့်သည် ကျဆင်းနေသော နှင်းပွင့်များကို ပြန်လည် ငေးကြည့်နေမိပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ဝမ်းနည်းမှုများမှာ လျင်မြန်စွာ နက်ရှိုင်းသော အေးစက်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

"ငါ အသက် ခုနစ်နှစ် အရွယ်က ပထမဆုံး နှင်းကျတဲ့ ညမှာတင် ငါ့ရဲ့ ညီမလေးဟာ ပြိုကျလာတဲ့ အိမ်အောက်မှာ အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရတယ်..."

ထိုညကို ချူကျန့် ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

တံတိုင်းကြီး အပြင်ဘက်ရှိ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လူမျိုးစုများက သူတို့၏ အိမ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သောကြောင့် သူနှင့် သူ၏ ညီမလေးမှာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေရသော မိဘများနှင့်အတူ နယ်စပ်မြို့ငယ်လေးမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် မြို့ကြီးတစ်မြို့သို့ ခြေလျင် လျှောက်လာခဲ့ကြသော်ငြား အစောင့်များ တောင်းဆိုသော အဆမတန် များပြားသည့် မြို့ဝင်ကြေးကို မပေးနိုင်သဖြင့် ဝင်ခွင့် ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရ၏။ နှင်းမုန်တိုင်းကို အံတုကာ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လူမျိုးစုများ ဖျက်ဆီးထားခဲ့သော ရွာတစ်ရွာရှိ အိမ်တစ်လုံးတွင် ခိုလှုံခဲ့ကြရသည်။ နောက်တစ်နေ့ညတွင် စုပုံနေသော နှင်းများကြောင့် ယိုယွင်းနေပြီဖြစ်သော အိမ်ကြီးမှာ ပြိုကျသွားတော့၏။ မိသားစုမှာ အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသော်ငြား သူ၏ ညီမလေးမှာမူ အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။

ဤဖြစ်ရပ်မှာ သူ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လူမျိုးစုများ အားလုံးကို ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ရသည့် အဓိက အကြောင်းရင်းပင်။

လီဝမ်ရှို့၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းသွားတော့၏။ နှစ်သိမ့်စကား အချို့ ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်ငြား အနှစ်သာရ မရှိသော စကားများက ဆန့်ကျင်ဘက် အကျိုးသက်ရောက်မှု ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ချူကျန့်ကို နှစ်သိမ့်ရန် သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်စဉ် ချူကျန့်၏ အမူအရာမှာ ပို၍ လေးနက်လာပြီး သူက မေးလိုက်၏။

"ဒီနှင်းက... ကြည့်ရတာ အချိန်အကြာကြီး ကျမယ့်ပုံပဲ မဟုတ်လား..."

"ဟင်... ဟုတ်တယ်... တိမ်တွေက အရမ်း ထူနေတော့ နှစ်ရက် သုံးရက်လောက်တောင် ကျနိုင်တယ်..."

တံတိုင်းကြီး အပြင်ဘက်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော လီဝမ်ရှို့မှာ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လူမျိုးစုများ၏ မိုးလေဝသ ပညာရပ်များကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိထားသည်။

"မြို့ပြင်က ရွာတွေ အများကြီးက စစ်ပွဲဒဏ်ကို ခံထားရတာ... ဒီနှင်းထုကြီးကို သူတို့ ခံနိုင်ရည် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ စိုးရိမ်တယ်..."

သူ၏ ညီမလေး နှင်းများအောက်တွင် မြေမြှုပ်ခံခဲ့ရသော ညကို ချူကျန့် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးလွှမ်းလာပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မိန်းကလေးလီ... ငါ သွားရတော့မယ်..."

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် သူ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုကာ မြို့စားအိမ်တော်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လီဝမ်ရှို့မှာ ထိုနေရာတွင် ကြက်သေ သေလျက် ရပ်ကျန်နေခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် မြို့စားအိမ်တော်ဘက်မှ ဥသြသံများကို သူမ ကြားလိုက်ရတော့၏။ ၎င်းမှာ မြို့တွင်းရှိ တပ်များ အားလုံးကို စုရုံးရန် အချက်ပြသံပင်။

ဘာတွေ ဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသော လီဝမ်ရှို့မှာ သူမ၏ အစားအသောက်များကို မေ့သွားကာ ငွေများကို ချထားခဲ့ပြီး ရှောင်လျန် ကို ပွေ့ချီလျက် တည်းခိုခန်းသို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားတော့၏။

သူမသည် ရှောင်လျန် ကို အစေခံ ကောင်မလေး တစ်ဦးထံ အပ်နှံကာ ဝတ်ရုံကို ခြုံပြီး လေပြင်းများနှင့် နှင်းမုန်တိုင်းကို အံတုလျက် တည်းခိုခန်း အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် လျန်တူမြို့ ၏ ဂိတ်တံခါးများမှာ ကျယ်ဝန်းစွာ ပွင့်နေပြီး လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားများတွင် စစ်သည်များ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ လီဝမ်ရှို့ စုံစမ်းကြည့်လိုက်ရာ စစ်သူကြီးချူ က ကင်းလှည့် စစ်သည်များ အားလုံးကို မြို့ပြင်သို့ ထွက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် ရွာများနှင့် ယိုယွင်းနေသော အိမ်များမှ ပြည်သူများကို မြို့တွင်းသို့ ပြန်လည် နေရာချထားရန် ခေါ်ဆောင်လာဖို့ အမိန့်ပေးထားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ စစ်သူကြီးချူ ကိုယ်တိုင်က လူတစ်ရာကျော်ကို ဦးဆောင်ကာ ရှေ့မှ ထွက်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်၏။

ဦးတည်ရာကို အတည်ပြုပြီးနောက် လီဝမ်ရှို့၏ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးလေးမှာ နှင်းမုန်တိုင်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။