မိန်းကလေးလီ က ဘယ်သူလဲ

ချူကျန့် သည် ရုတ်တရက် ထခုန်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ စာရွက်စာတမ်း အထပ်လိုက်ကြီးကို အစ်မယင် နှင့် ချန်ကျားဖုန်း တို့ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ပဲ ဒါတွေကို ရှင်းလိုက်ကြတော့..."

သူ၏ အသံမှာ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်နှင့်အမျှ တိုးဝင်သွားပြီး ကောရှန်၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့၏။

နူးညံ့ပြီး မှိန်ပျပျ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ကုလားကာ တစ်ခုအလား အခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ခုတင်ပေါ်ရှိ မိန်းကလေး၏ လှပသော ဘေးတိုက် မျက်နှာလေးကို ပုံဖော်ပေးနေသည်။ သူမ၏ ချောမွေ့သော ဆံကေသာမည်းမည်းလေးများက ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး သူမ၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာလေးကို ပို၍ပင် ပန်းရောင်သန်းနေစေ၏။

"ဂျူနီယာမောင်လေး.."

သူမ၏ နူးညံ့သော အကြည့်များက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ငွေခေါင်းလောင်းလေး တစ်လုံးအလား ကြည်လင်ပြတ်သားသော သူမ၏ အသံလေးမှာ အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောခဲ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် ဩရှရှ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ထိုစကားလုံး အတိုလေးက အနီးအနားရှိ ဆူညံနေသော အသံများကို ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့၏။

ကောရှန်း၏ တောက်ပပြီး လှပသော မျက်လုံးလေးများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပြောပြမတတ်အောင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းမှုများ ပြည့်နှက်လာကာ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ဆို့နင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် အသက်ပြင်းပြင်း အကြိမ်အနည်းငယ် ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ အသံများ မတုန်ယင်စေရန် အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်မ... နိုးလာပြီလား... ဘယ်နေရာတွေ နေမကောင်းဖြစ်နေသေးလဲ..."

ကောရှန်း က ခေါင်းခါလိုက်သော်ငြား သူ့ကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

ချူကျန့်မှာ တစ်ညလုံး အလုပ်များနေခဲ့သဖြင့် အနည်းငယ် ခေါင်းမူးနေပြီး သူ၏ ရုပ်ရည် ပြောင်းလဲသွားမှုအကြောင်းကို ချက်ချင်း သတိမရလိုက်ချေ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

ကောရှန်း၏ ပါးပြင်လေးများမှာ နီရဲသွားတော့၏။ အိပ်မက်ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များမှာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဂျူနီယာမောင်လေးမှာ တကယ်ပဲ ဤမျှ ချောမောခန့်ညားနေသည်ဟု တွေးမိလိုက်သောကြောင့်ပင်။

"ဂျူနီယာမောင်လေး... ဒါ ဘယ်နေရာလဲ... မင်း ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ကယ်လိုက်ပြန်ပြီလား..."

သူမ ထိုင်ရန် ရုန်းကန်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဘေးရှိ အစေခံ ကောင်မလေးက သူမကို ကူညီရန် သွားလိုက်သော်ငြား ချူကျန့်က ပိုမြန်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခုတင်ဘေးသို့ ရောက်ရှိကာ သူမကို တွဲကူလိုက်လေပြီ။

ကောရှန်သည် သူ၏ လက်နှင့် ထိတွေ့မိချိန်တွင် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားသော်ငြား မကြာမီမှာပင် ရိုကျိုးသော ယုန်ဖြူလေး တစ်ကောင်အလား သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှက်ရွံ့စွာ၊ နူးညံ့စွာ နေသားတကျ ရှိသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ပို၍ပင် နီရဲလာတော့၏။

အစေခံ ကောင်မလေးများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ တိတ်တဆိတ် အပြင်သို့ ထွက်သွားကြပြီး တံခါးကို ပိတ်ပေးထားခဲ့ကြသည်။ ရင်ခွင်ထဲမှ အစစ်အမှန် နူးညံ့သော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မိန်းမပျိုလေး၏ ချိုမြိန်သော ရနံ့လေးက သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ချူကျန့်၏ အသံမှာ အလိုအလျောက် နူးညံ့သွားတော့၏။

"ဒါ ဆွေ့ကျိုးနယ် လျန်တူမြို့ လေ... စီနီယာအစ်မ ဒဏ်ရာရပြီး အဖျားတက်ပြီးတော့ သတိလစ်သွားခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က စီနီယာအစ်မ ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်... ငါ.. စီနီယာအစ်မ ကို တွေ့ပြီးတဲ့နောက် ကုသပေးဖို့ သမားတော် တစ်ယောက်ကို ခေါ်လာခဲ့တာ... အခု စီနီယာအစ်မ သက်သာသွားပါပြီ... ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူလိုက်ပါဦး..."

ချူကျန့်သည် သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီးအောင် ပြောဆိုတတ်သူ မဟုတ်သလို ကြွားဝါလိုစိတ်လည်း မရှိသဖြင့် စုရှင်းဟယ်ကို သွားရောက် ခေါ်ဆောင်ရာတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် မရေမတွက်နိုင်သော အန္တရာယ်များအကြောင်းကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟခဲ့ချေ။

"ဂျူနီယာမောင်လေး..."

ကောရှန် က သူ့ကို မှီတွယ်လိုက်သည်။ ဒါက လူငယ်တစ်ဦး၏ ရင်ခွင်တွင် ဤသို့ မှီတွယ်ဖူးခြင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ အဆက်မပြတ် ခုန်ပေါက်နေသော်ငြား သူ၏ ရင်ဘတ်မှ နွေးထွေးမှုနှင့် ကြံ့ခိုင်မှုကလည်း ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော သက်တောင့်သက်သာ ရှိမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။ သူမသည် ချွဲနွဲ့သော လေသံလေးဖြင့် မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ငါ ..ရေ နည်းနည်းလောက် သောက်ချင်တယ်..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ချူကျန့်သည် မြောက်ပိုင်း အမှောင် အတွင်းအား များကို လှည့်ပတ်ကာ လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ်မှ ရေခွက် တစ်ခွက်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးတောက် ယန် သဘာဝရှိသော နတ်ဘုရားအလင်းဖြာ အတွင်းအား များဖြင့် ရေကို လျင်မြန်စွာ နွေးသွားစေလိုက်၏။

ချူကျန့်သည် ရေခွက်ကို ကိုင်ကာ ကောရှန်၏ ပန်းရောင်သန်းနေသော နှုတ်ခမ်းလေးများဆီသို့ ဂရုတစိုက် တေ့ပေးပြီး ရေတိုက်လိုက်သည်။

နွေးထွေးသော ရေက သူမ၏ အစာအိမ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး ကောရှန်၏ ရင်ထဲတွင် ချိုမြိန်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။ သူမ ခံစားခဲ့ရသော အခက်အခဲများ၊ သူမ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသော မရေမတွက်နိုင်သည့် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၊ သူမ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော လေပြင်းများနှင့် နှင်းမုန်တိုင်းများ၊ သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဓားတိုက်ပွဲများ အားလုံးမှာ ဤအခိုက်အတန့်လေးတွင် အရည်ပျော် ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ဂျူနီယာမောင်လေးမှာ ပို၍ ချောမောခန့်ညားလာသော်ငြား သူမအပေါ် အရင်လိုပဲ ကောင်းမွန်နေဆဲပင်။

ချူကျန့်သည် သူမ၏ ချိုမြိန်သော အပြုံးလေးကို ငေးကြည့်နေမိ၏။ သူမ၏ အနည်းငယ် ပိန်ချုံးနေသော မျက်နှာလေးက သူမ၏ ဖြူစင်သော အလှတရားကို မလျော့ပါးသွားစေချေ။ အထူးသဖြင့် သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော သူမ၏ တောက်ပပြီး တက်ကြွနေသည့် မျက်လုံးလေးများက သူ၏ ရင်ခုန်သံကိုပင် ရပ်တန့်သွားစေလုမတတ် ဖြစ်စေသည်။

ချူကျန့် ကပျာကယာ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မ... ငါ့ကို ပထမဆုံး အမြင်မှာတင် ဘယ်လိုလုပ် မှတ်မိသွားတာလဲ..."

ကောရှန်း မျက်တောင်လေး ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှက်ရွံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့၏။

"မင်းက မင်းပဲလေ... ငါက ဘာလို့ မမှတ်မိရမှာလဲ..."

ချူကျန့်မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ စကားများထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော နက်ရှိုင်းသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို သတိမထားမိခဲ့ချေ။

ချူကျန့် ..သူ၏ မျက်နှာကို အလိုအလျောက် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်မိ၏။

သူ ဖန်တီးထားခဲ့သော သာမန် ရုပ်ရည်သို့ ပြန်ပြောင်းသွားပြီလား။

'မဟုတ်သေးပါဘူး... ဒါက လက်တွေ့ဘဝက ငါ့ရဲ့ မူလရုပ်ရည် အတိုင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်...'

'ဘာလို့ ကောရှန် က ငါ့ရဲ့ ရုပ်ရည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတာကို လုံးဝ အံ့ဩပုံ မပေါ်ရတာလဲ... တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ...'

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကောရှန် က ထိုကိစ္စကို မပြောသဖြင့် အကြောင်းပြချက် ပေးရမည့် ဒုက္ခမှ ကင်းဝေးသွားသောကြောင့် သူ သက်သာရာ ရသွားသည်။

"ဂျူနီယာမောင်လေး... ဒီရက်ပိုင်းတွေအတွင်း မင်း ဘယ်တွေ ရောက်နေတာလဲ..."

ကောရှန်မှာ နိုးလာပြီးနောက် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဆဲ ဖြစ်သော်ငြား သူမ၏ ဂျူနီယာမောင်လေးကို နောက်ဆုံးတွင် ပြန်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာမှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှု နှစ်မျိုးစလုံးကို ခံစားနေရသည်။

သူမသည် ကြောင်ကလေး တစ်ကောင်အလား ခွေခေါက်ကာ ချူကျန့်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မှီတွယ်နေပြီး သူမ၏ အသံလေးမှာ အိပ်မက်တစ်ခုအလား နူးညံ့နေတော့၏။ ချူကျန့်သည် သူမ အအေးမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စောင်ကို ကပျာကယာ ခြုံပေးလိုက်သည်။

သူသည် ဤရဲတင်းပြီး ထွက်ပြေးတတ်သော မိန်းကလေးကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် မူလက ရည်ရွယ်ထားသော်ငြား သူမ၏ နူးညံ့ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင်နှင့် ထူးထူးခြားခြား အားနည်းနေမှုကို မြင်ရသောအခါ သူမကို ဆူပူလိုသော သူ၏ မူလ ဆန္ဒများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

သူမက သူ့ကို မျှော်လင့်တကြီး မော့ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချူကျန့်သည် သူ.. စည်းစိမ်ချမ်းသာ စံအိမ် သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပုံ ဇာတ်လမ်းကို စတင် ပြောပြရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ သို့သော် အချိန်အနည်းငယ် အကြာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ လျင်မြန်သော မြင်းခွာသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် ချန်ကျားဖုန်း ၏ အသံက တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"စစ်သူကြီးချူ... အရေးပေါ် ကိစ္စ တစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပါ... ကျွန်တော် ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် မဆုံးဖြတ်ရဲလို့ပါ..."

ချန်ကျားဖုန်း သည် အရေးမကြီးသော ကိစ္စများဖြင့် သူ့ကို လာရောက် အနှောင့်အယှက် ပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် ချူကျန့် မတတ်နိုင်စွာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူသည် ကောရှန် အား တောင်းပန်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။

"စီနီယာအစ်မ... ငါ သွားရှင်းရမယ့် ကိစ္စလေး ရှိနေလို့... စီနီယာအစ်မ အရင် အနားယူလိုက်ပါဦး... နောက်မှ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်..."

ကောရှန် က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ သူတို့က မင်းကို 'စစ်သူကြီးချူ' လို့ ခေါ်နေကြတာလဲ..."

ထိုအခါ ချူကျန့် က မချိပြုံး ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"လျန်တူမြို့ ရဲ့ မြို့စားက အခု ခရီးထွက်နေလို့ ငါက သူ့ကိုယ်စား ယာယီ တာဝန်ယူပေးထားတာပါ... ပြန်လာရင် တကယ်ကို အရေးတကြီး ပြောစရာ ရှိလောက်တယ်..."

သူသည် ကောရှန်ကို ညင်သာစွာ ပွေ့ချီကာ ခုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လှဲစေလိုက်ပြီး သူမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အစေခံ ကောင်မလေး သုံးဦးကို ခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ချန်ကျားဖုန်း နှင့်အတူ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားတော့၏။

သုံ့ပန်း စခန်း တွင် ဆူပူအုံကြွမှု တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း နောက်ပိုင်းမှ သူ သိလိုက်ရသည်။

သုံ့ပန်း အများအပြားမှာ လျန်တူမြို့ အနီးရှိ ရွာများတွင် မီးရှို့၊ သတ်ဖြတ်၊ လုယက်ခြင်း စသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ စစ်သူကြီး၏ တပ်မတော် မှ စစ်သည် အများအပြားမှာ ဒေသခံများ ဖြစ်ကြပြီး ဤစစ်ပွဲတွင် ဆွေမျိုးများ သေဆုံးခဲ့ရသူများက ဤကျူးကျော်သူများကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးကြသည်။ သူတို့အထဲမှ အများအပြားက သုံ့ပန်း စခန်း သို့ သွားရောက်၍ ကလဲ့စားချေရန် အခွင့်အရေး ယူခဲ့ကြ၏။

အစပိုင်းတွင် သုံ့ပန်း စခန်း ကို စောင့်ကြပ်နေသော အရာရှိများက မျက်နှာလွှဲထားခဲ့ကြသော်ငြား သုံ့ပန်း တစ်ဒါဇင်ကျော် သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော သုံ့ပန်းများမှာ ဒေါသထွက်ကာ ဆူပူအုံကြွကြတော့၏။ စခန်းကို တာဝန်ယူထားသော ဗိုလ်မှူးမှာ အပြင်တွင် သေရည် သောက်နေသဖြင့် အစောင့်များ၏ တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးသွားကာ ဆူပူအုံကြွမှုမှာ ကြီးမားသော ပဋိပက္ခကြီး တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လူ တစ်ရာနီးပါး သေကျေ ဒဏ်ရာရခဲ့ကြသည်။

ဒါက အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ရာ ချန်ကျားဖုန်း အလွယ်တကူ ဆုံးဖြတ်ချက် မချရဲသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ချေ။

ချူကျန့်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ မည်မျှပင် ဝင်မပါချင်စေကာမူ ဤကြီးမားသော ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရမည်သာ။

"ကင်းလှည့် တပ်ရင်း က စစ်သည်တွေကို ချက်ချင်း စုရုံးပြီး ကျွန်တော်နဲ့အတူ သုံ့ပန်း စခန်း ကို လိုက်ခဲ့ကြပါ..."

ကောရှန် သည် အခန်းအပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေခဲ့၏။ သူမ၏ ဂျူနီယာမောင်လေးက သူ၏ လူများကို ဦးဆောင်ကာ အလွန် လျင်မြန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ဘေးရှိ အစေခံ ကောင်မလေးကို သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်မ... ဘာလို့ သူတို့ အားလုံးက ညီမရဲ့ ဂျူနီယာမောင်လေး ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံနေကြတာလဲ... ပြီးတော့ သူ့ကို ဘာလို့ စစ်သူကြီးချူ လို့ ခေါ်နေကြတာလဲ..."

"မရဲဝံ့ပါဘူး သခင်မလေးရယ်... ကျွန်မကို အဲဒီလို မခေါ်ပါနဲ့..."

ကောရှန်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ရွေးချယ်ခံထားရသော အစေခံ ကောင်မလေးများမှာ သဘာဝအားဖြင့် ပါးနပ်ပြီး လိမ္မာသူများ ဖြစ်ကြ၏။ ချူကျန့်က ဤလှပသော မိန်းကလေးကို မည်မျှ အလေးထားကြောင်း သူတို့ သိထားကြသဖြင့် ဇာတ်လမ်းကို အမွှမ်းတင်ကာ ပြောပြကြတော့သည်။ စစ်သူကြီးချူ က ယွင်ကျုံးဟယ် ကို တစ်ယောက်တည်း ဖမ်းဆီးခဲ့ပုံ၊ ဓားပြ ခူးကော ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပုံ၊ သခင်မလေးကော အတွက် နာမည်ကြီး သမားတော် တစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် လေ့ကုတောင် သို့ အသက်စွန့် သွားခဲ့ပုံတို့ကို ပြောပြကြသည်။

ထိုအချိန်အတွင်း သူသည် အရှေ့ပင်လယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပုံ၊ လူဆိုးကြီးလေးယောက် ကို ဖယ်ရှားခဲ့ပုံ၊ ရှင်းရှို့ မိစ္ဆာအိုကြီး နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပုံ၊ နောက်ဆုံးတွင် လီဇီတုန်း၏ လက်ရွေးစင် စစ်သည် ထောင်ဂဏန်းနှင့် တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ပုံ၊ သခင်မလေးကော ကို ကုသရန် နာမည်ကြီး သမားတော်ကို ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ရန် မရေမတွက်နိုင်သော အခက်အခဲများကို ခံစားခဲ့ရပုံ အားလုံးကို ပြောပြကြ၏။

ချူကျန့် ..လျန်တူမြို့ သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်မှာ တစ်ရက်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ဇာတ်လမ်းမှာ ကိုယ်ရံတော်များ၏ ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် မြို့တစ်မြို့လုံးသို့ ကျော်ဇောနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်နေခဲ့ကြသော ဤအစေခံ ကောင်မလေးများမှာ ထိုဇာတ်လမ်းကို မရေမတွက်နိုင်အောင် ကြားခဲ့ရပြီး ဖြစ်၏။ ယခုအခါ ကောရှန်၏ စိတ်ကျေနပ်စေရန်အတွက် သူတို့သည် ချူကျန့်၏ ကြီးမြတ်သော သူရဲကောင်း ပုံရိပ်ကို နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် သူရဲကောင်းဆန်မှုများဖြင့် ပိုမို အမွှမ်းတင် ပြောပြကြတော့သည်။

ကောရှန် သည် နားထောင်ရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ကြင်နာယုယမှုများ ပြည့်နှက်လာတော့၏။ သူမသည် ပူနွေးနေသော မျက်နှာလေးကို စောင်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ အရောင်တောက်နေသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သူမအတွက် အသက်စွန့်ခဲ့သော ဂျူနီယာမောင်လေး၏ မြင်ကွင်းများကို အဆက်မပြတ် ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ ရောယှက်နေသော ခံစားချက်ကို ခံစားနေရတော့၏။

အစေခံ ကောင်မလေးများမှာ လီဇီတုန်းကို အနိုင်ယူခဲ့သည့် ဇာတ်လမ်းအကြောင်း ပြောရာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြပြီး ပြောလိုက်ကြသည်။

"အဲဒီတုန်းက စစ်သူကြီးချူ နဲ့ မိန်းကလေးလီ တို့က အနောက်ကနေ ပိတ်ဆို့ ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ... လိုက်လာတဲ့ ရန်သူတွေက အရမ်း ကြောက်သွားကြလို့ ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတောင် မတိုးရဲကြဘူးတဲ့..."

ကောရှန် မျက်တောင်လေး ခတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။

"ဒီ မိန်းကလေးလီ က ဘယ်သူလဲ... အရင်က ဘာလို့ မပြောခဲ့တာလဲ..."

"..."

ဇာတ်လမ်းမှာ ထိုနေရာတွင် ရုတ်တရက် အဆုံးသတ်သွားတော့၏။