အခန်း ၁၆၈

အခန်း (၁၆၈) - နှင်းခဲရနံ့ဆောင် မက်မွန်ပွင့်ကြွေ၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းအငွေ့အသက် ဝှက်ကွယ်လေ (၂)

ရှဝမ်ရွှမ်းက ထိုမိန်းကလေးကို လှည့်စားခံလိုက်ရသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ထျယ်နျူကဲ့သို့သော နာမည်မျိုးမှာ ကျေးလက်တောရွာများတွင်သာ အသုံးများလှ၏။

ယခုကဲ့သို့သော သခင်လေးတစ်ဦးနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်နိုင်ပေ။

ထိုလူမှာ စကားအမှန် မပြောသဖြင့် လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်နိုင်ကြောင်း တွေးတောကာ သူမက လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်၏။

"အော်... အစ်ကိုထျယ်နျူကိုး... သိရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..."

"ကျွန်မမှာ အရေးကြီးကိစ္စရှိသေးလို့... အရင် သွားခွင့်ပြုပါဦး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားချေသည်။

မိမိကိုယ်ကို ထျယ်နျူဟု အမည်ပေးလိုက်သော ထိုမိန်းကလေးက နဖူးရိုက်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရေရွတ်လိုက်၏။

"နာမည်ဝှက်သုံးပြီး လောကကြီးကို လေ့လာမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာကို..."

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလိုနာမည်မျိုး ပေးလိုက်ရတာလဲ... ထျယ်နျူတဲ့... တကယ်ကြီးပြောထွက်သွားတယ်..."

သို့သော် ချူချင်းထွက်ခွာသွားသောဘက်သို့ ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများ မှေးကျသွားပြီး လော့ချန်တပည့်များက ချူချင်းအား ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ပုံကို ပြန်လည်သတိရလိုက်၏။

"သခင်လေးသုံး... ဒါဆို သူက ဟိုဓားရူးလား..."

"မကောင်းတော့ဘူး... တကယ်လို့ သူက လော့ချန်ထဲ ဝင်သွားရင် ဝမ်ဖူစန်းအတွက် အစွမ်းထက်တဲ့ လက်ရုံးတစ်ယောက် ထပ်တိုးလာတာပေါ့..."

"နောက်ဆိုရင် ထျယ်ရွှဲ့အင်အားကို တိုးချဲ့ဖို့ ပိုခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်... သူ့ကို ထျယ်ရွှဲ့ထဲ ဆွဲခေါ်ဖို့ အခွင့်အရေးများရှိမလား..."

ထိုသို့တွေးတောရင်း သူမက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ချူချင်းထွက်ခွာသွားသောဘက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။

...

...

"ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

ချူချင်းက ထိုသူတောင်းစားနောက်သို့ လိုက်လံရင်း လော့ချန်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သော်လည်း ထိုလူမှာ သူ၏မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

သူက ခြေရာခံခြင်း အတတ်ပညာဖြင့် လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ထိုလူ၏ ခြေရာများ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားရ၏။

ဤအခြေအနေက ချူချင်းကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေပေသည်။

သူ၏ ခြေရာခံခြင်း အတတ်ပညာမှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ သဲလွန်စ အနည်းငယ်မျှဖြင့်ပင် အမှားအယွင်းမရှိ ရှာဖွေနိုင်စွမ်းရှိ၏။

သို့သော် ထိုလူမှာ လွတ်မြောက်သွားရုံသာမက ခြေရာအားလုံးကိုလည်း ဖျောက်ဖျက်သွားနိုင်ခဲ့ချေသည်။

ယခုကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုးမှာ သာမန်လူတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

"အရူးသူတောင်းစားလျန့်ပေချန်းက တကယ်ပဲ ဒီလိုစွမ်းရည်မျိုး ရှိတာလား..."

"အရင်က ကောလာဟလတွေအရ ဒီလူက ရန်သူရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ကြိုသိပြီး လိုက်ဖမ်းနေတဲ့ကြားက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီစကားက ယုံရခက်ပါတယ်... ဒီလိုစွမ်းရည်မျိုး ရှိတဲ့လူကို ဘယ်သူက ရူးနေတယ်လို့ ပြောရဲမှာလဲ..."

"ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေတာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ငါက အဲဒီလူရဲ့မျက်နှာကို သေချာ မမြင်လိုက်ရတော့ သူ့ရဲ့သရုပ်မှန်ကို အတည်မပြုနိုင်သေးဘူး..."

"တကယ်လို့ လျန့်ပေချန်းမဟုတ်ရင် ဘယ်သူဖြစ်မလဲ... ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းကလား..."

"ဧကရာဇ်သုံးပါးနဲ့ ဘုရင်ငါးပါးထဲက တစ်ယောက်ယောက်တော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး..."

ချူချင်းက စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်၏။ ဧကရာဇ်သုံးပါးနှင့် ဘုရင်ငါးပါးထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ဟု မကြားမိခဲ့ပေ။

"ဒါမှမဟုတ် ငါက လမ်းကြောင်းမှားသွားတာလား..."

သူက စိတ်ထဲတွင်တွေးတောရင်း ချက်ချင်းပင် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲရှာဖွေလိုက်လေသည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို နှစ်ပတ်ခန့် လှည့်လည်ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မည်သည့် သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာကိုမျှ မတွေ့ရှိရပေ။

ဤအခြေအနေကြောင့် ချူချင်းအနေဖြင့် မိမိတကယ်ပင် လွဲချော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ရချေသည်။

"လောကကြီးမှာ တကယ်ပဲ စွမ်းရည်ရှိတဲ့လူတွေ ရှိနေသေးတာပဲ..."

သူက ခပ်တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ငိုကြွေးသံကဲ့သို့သော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

ချူချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သေချာနားစွင့်လိုက်ရာ ထိုအသံမှာ ငိုကြွေးသံနှင့်လည်း တူလှပြီး လူသူကင်းမဲ့သော တောအုပ်ထဲတွင် အလွန်ထူးဆန်းနေချေသည်။

သူက ထိုအသံထွက်ပေါ်ရာဆီသို့ လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ရာ တစ်ခဏအကြာတွင် ကျောက်ဆောင်နံရံတစ်ခု၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ထိုအခါမှသာ ထိုအသံမှာ ကျောက်ဆောင်နံရံအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

ကျောက်ဆောင်နံရံမှာ အတွင်းပိုင်း၌ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေပြီး အပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ရှိနေချေသည်။

အတွင်းမှလေများ တိုက်ခတ်လာပြီး ထိုအက်ကွဲကြောင်းကို ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါ ငိုကြွေးသံကဲ့သို့သောအသံများ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချူချင်းက ထိုအက်ကွဲကြောင်းအနားသို့ တိုးကပ်ကာ အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း အတွင်းပိုင်းမှာ မှောင်မည်းနေသဖြင့် သေချာမမြင်ရပေ။

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ဤကျောက်ဆောင်နံရံ၏ အက်ကွဲကြောင်းမှာ အလွန်ကျဉ်းမြောင်းလှသဖြင့် အရိုးကျုံ့ကျင့်စဉ်ကို မုထုံအာကဲ့သို့သော အဆင့်အခြေအနေအထိ ကျင့်ကြံထားလျှင်ပင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် စက္ကူတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ပြားချပ်သွားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူခြေရာခံနေသောလူမှာ ဤနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

"ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့များ ဖြစ်နေရင်ကော..."

ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းပြီးနောက် ချူချင်းက ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ဝါးကို ချက်ချင်းစုစည်းလိုက်ရာ ချင်းရွှီလက်ဝါး၏ ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ရွက်ခြောက်များကို လှည့်ပတ်စီးဆင်းသွားစေ၏။

သူက လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ဤလက်ဝါးချက်ကို ကျောက်ဆောင်နံရံပေါ်သို့ ရိုက်နှက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

ဤကျောက်ဆောင်နံရံမှာ မည်မျှထူထဲသည်ကို မသိသော်လည်း သူ၏ အစွမ်းကုန် ရိုက်နှက်လိုက်သော လက်ဝါးချက်ကို သာမန်ကျောက်တုံးများက တားဆီးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝုန်း...

ပြင်းထန်သော အသံတစ်သံနှင့်အတူ ချူချင်း၏ လက်ဝါးချက်က ကျောက်ဆောင်နံရံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မြေပြင်တစ်ခုလုံးပင် တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ၏ လက်ဝါးအလယ်ဗဟိုမှတစ်ဆင့် အက်ကွဲကြောင်းများက အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။

ကျောက်ဆောင်နံရံမှ အက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ပြိုကျပျက်စီးသွားခြင်း မရှိပေ။

ချူချင်းက ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် နားထဲသို့ အသံတစ်သံ ဝင်ရောက်လာ၏။

“တိုက်ခိုက်နေကြတာလား..."

သူက ကျောက်ဆောင်နံရံကို ဆက်မဖျက်ဆီးတော့ဘဲ ခြေလှမ်းကို လျင်မြန်စွာလှည့်ကာ ထိုအသံထွက်ပေါ်ရာဆီသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

သူက ကြယ်လိုက်လမီခြေလှမ်းကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုလိုက်ရာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တောအုပ်ထဲတွင် အလွန်လျင်မြန်လှသဖြင့် ပုံရိပ်ယောင်များပင် ထွက်ပေါ်နေချေသည်။

ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည့်အခါ သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် အကြည့်ကျရောက်ရာနေရာတွင် လူတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်က လေထဲသို့ လွှင့်ထွက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုလူမှာ ဝတ်ကောင်းစားလှဝတ်ဆင်ထားပြီး အမျိုးသားဟန်ဆောင်ထားသော ထိုမိန်းကလေးပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူမသည် လေထဲတွင် ရှိနေစဉ်မှာပင် ပါးစပ်မှသွေးများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင်လည်း သွေးရာများ ပြည့်နှက်နေ၏။

လေထဲတွင် မက်မွန်ပွင့်များ လွင့်ပျံနေပြီး ထိုမိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ် မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျရောက်မီမှာပင် သူမ၏ အောက်တွင် လူတစ်ဦး ရောက်ရှိလာချေသည်။

ထိုလူက ကျောပြင်ကို အသုံးပြုကာ ထိုမိန်းကလေးကို ကျောပိုးလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်တွင် မက်မွန်ပွင့်တစ်ပွင့်စီကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

ထိုမက်မွန်ပွင့်များတွင် မမြင်နိုင်သော ပိုးချည်မျှင်များ ဆက်သွယ်ထားပြီး ထိုပိုးချည်မျှင်များက ထိုမိန်းကလေး၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားချေသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ်လူ၏ ကျောပေါ်တွင် ရှိနေသဖြင့် အားမပြုနိုင်ဘဲ လက်ဖြင့် ပိုးချည်မျှင်များကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ်လူက အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံအားစိုက်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက်ဆုံးရှုံးသွားရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ်လူက တစ်စုံတစ်ရာကို သတိပြုမိလိုက်ပုံရပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ချူချင်းနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွားရ၏။

ဤအခြေအနေများမှာ ရှုပ်ထွေးပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

သူက ကြယ်လိုက်လမီခြေလှမ်းဖြင့် ချက်ချင်းပြေးဝင်သွားလေသည်။

ဝတ်စုံနက်ဝတ်လူက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကိုလွှတ်ကာ ကိုယ်ကိုလှည့်ရင်း ကျောပေါ်ရှိ မိန်းကလေးကို ချူချင်းရှိရာဆီသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်၏။

ချူချင်းက လက်ကိုမြှောက်ကာ မင်ယွိကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်စေလိုက်ရာ ထိုမိန်းကလေးမှာ မမြင်နိုင်သော အတွင်းအားလှိုင်း၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် ချူချင်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်ခြင်းမရှိဘဲ ဘေးဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်ပျံသွားလေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချူချင်းက အားလှိုင်းကို လျှော့ချပေးလိုက်သဖြင့် သူမ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သည့်အခါ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ခြင်းမရှိဘဲ အသာအယာ ချထားပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရ၏။

ချူချင်းကိုယ်တိုင်ကမူ လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ်လူကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

သို့သော် သူ၏ လက်ဝါးချက်မှာ လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရ၏။

ထို့နောက် လေထဲတွင် မက်မွန်ပွင့်များမှာ မိုးရွာသကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ကျရောက်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ်လူ၏ ပုံရိပ်မှာ ချူချင်း၏ရှေ့မှ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားချေသည်။

ချူချင်းက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ လေဟာနယ်ကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်၏။

ထိုနေရာတွင် မည်သည့်အရာမျှ မရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ တို့ထိလိုက်သည့်အခါ လက်ထိပ်တွင် သွေးစွန်းရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ယခုလေးတင် ထိုလူသည် သစ်ပင်နှစ်ပင်၏အကြားတွင် မမြင်နိုင်သော ပိုက်ကွန်တစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် တိုးဝင်သွားပါက အားစိုက်မှုပြင်းထန်လေ ဒဏ်ရာ ပိုပြင်းထန်လေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဒီကိုယ်ဖော့သိုင်းက... မက်မွန်ပွင့်ရိပ်ယောင်ပဲ..."

ချူချင်းက လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသော မက်မွန်ပွင့်ဖတ်တစ်ခုကို လှမ်းယူလိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။

"နှင်းခဲရနံ့ဆောင် မက်မွန်ပွင့်ကြွေ၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းအငွေ့အသက် ဝှက်ကွယ်လေ... နျဲ့ကျင့်ထိုင်ရဲ့ ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ပါး မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းရေးစာရင်းထဲက ပန်းအလှမယ်လား..."

သူကလှည့်ကာ ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမက မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်ပြီး သူ့ကိုကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချူချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမနားသို့ တိုးကပ်သွား၏။

"ရှင်... ရှင် တကယ်ပဲ ဒီနားမှာ ရှိနေတာပဲ..."

"မင်းက ငါ့ကို လာရှာတာလား..."

ချူချင်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်၏။

"မင်းနဲ့ စောစောကလူ ဘာလို့ရန်ဖြစ်ရတာလဲ..."

"သူမက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ လျှို့ဝှက် တွေ့ဆုံနေပုံရတယ်... အဲဒါကို ကျွန်မက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြင်သွားလို့..."

ထိုမိန်းကလေးက လက်ကိုဖြန့်ပြရင်း ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မကို သတ်ပြီး နှုတ်ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားတာ..."

"ဒါကြောင့်ကိုး... မင်း..."

ချူချင်း၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် ထိုမိန်းကလေး၏ ခေါင်းက ဘေးသို့စောင်းကျသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သတိလစ်မေ့မြောသွားရချေသည်။