အခန်း ၁၆၉

အခန်း (၁၆၉) - သခင်မလေးထျယ် (၁)

လော့ချန်အိမ်တော်ရှိ ချူချင်း၏ အခန်းအတွင်း ဖြစ်၏။

ချူချင်းသည် စားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး လက်ထဲ၌ ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားလေသည်။

သူသည် ကုတင်ပေါ်သို့ ရံဖန်ရံခါလှမ်းကြည့်မိရာ ထိုနေရာတွင် လဲလျောင်းနေသူမှာ ပိုးထည်ဝတ်မိန်းကလေးပင် ဖြစ်၏။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှပေသည်။

သူမသည် ယခင်က စံအိမ်အတွင်း၌ သာမန်မဟုတ်သော သိုင်းပညာကို ပြသခဲ့ဖူးပေသည်။

လက်တစ်ဖက်တည်းကိုသာ အသုံးပြုလျှင်ပင် လူတစ်စုလုံးကို မြေကြီးပေါ်လဲကျသွားအောင် ရိုက်နှက်နိုင်စွမ်း ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မတူညီတော့ချေ။

ပြိုင်ဘက်မှာ ဟွာမေရန်ဖြစ်၏။

ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ပါး မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းရေးစာရင်းဝင် မည်သူမဆို ကျန်းဟူလောကတွင် လှည့်လည်သွားလာရာ၌ နယ်ပယ်တစ်ခု၏ ထိပ်တန်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး ဆန္ဒရှိပါက အင်အားကြီးခေါင်းဆောင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ထိုသူများထဲမှ လူအများစုမှာ မူလကပင် အင်အားစုတစ်ခုခု၏ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်နေနိုင်သည်ဟု ချူချင်းသံသယဝင်မိ၏။

သူတို့သည် သရုပ်မှန်ကို ဖုံးကွယ်ကာ နျဲ့ကျင့်ထိုင်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး လူသတ်သမားတစ်ဦး၏ ဘဝကို လာရောက်ခံစားနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ထို့ပြင် အပြန်အလှန် အကျိုးပြုနိုင်ခြေရှိသည်ကိုလည်း ချန်လှပ်ထား၍ မရနိုင်ချေ။

နျဲ့ကျင့်ထိုင်သည် ထိုလူများ၏ သိုင်းပညာကို အသုံးချကာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်း ရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်အောင် ဆောင်ရွက်နိုင်၏။

သူတို့သည်လည်း မိမိတို့နှင့် သဘောထားမတိုက်ဆိုင်သူများကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် နျဲ့ကျင့်ထိုင်၏ သတင်းကွန်ရက်ကို အသုံးချနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ ထိုစဉ်က မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သာ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပြီး အထက်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့လျှင် ၎င်းမှာ မည်သို့သော လမ်းကြောင်းမျိုး ဖြစ်လာမည်ကို သိနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့က လော့ချန်ကို အရင်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး...”

"ဟွာမေရန်... သူက တကယ်ပဲ ဘယ်သူနဲ့တွေ့ခဲ့တာလဲ...”

ချူချင်းသည် လက်ထဲမှ ရေနွေးကြမ်းခွက်ကို လှည့်ပတ်နေမိ၏။

လူသတ်သမားဟူသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေရသော အထီးကျန်လှသည့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အမျိုးတူများ ရှိနေလျှင်ပင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လွယ်လွယ်ကူကူ ယုံကြည်ကြမည် မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ ဟွာမေရန်သည် လော့ချန်သို့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပါက သူမအနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် အဖော်ဖြစ်သူနှင့် တွေ့ဆုံရန် မသင့်တော်ပေ။

နျဲ့ကျင့်ထိုင်၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု အစီအစဉ်မှာ ကြိုတင်ရေးဆွဲထားပြီးသား ဖြစ်၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်းနှင့် ပစ်မှတ်၏ သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းခြင်းတို့ကိုမူ အခြားသူတစ်ဦးက လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ပေသည်။

လူသတ်သမားအနေဖြင့် ပစ်မှတ်၏ နေအိမ်အနီးတွင် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးပြီး နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေရန် ပို၍ပင်မလိုအပ်ချေ။

၎င်းမှာ သရုပ်မှန်ပေါ်ပေါက်သွားနိုင်ခြေကို များစွာမြင့်တက်စေနိုင်ပေသည်။

"ဟွာမေရန် ဒီတစ်ခေါက် ဒီကိုလာတာက တစ်ယောက်ယောက်ကို လုပ်ကြံဖို့ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်..."

"တစ်ယောက်ယောက်ကများ ဆွဲခေါ်လာတာလား...”

ချူချင်း၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။ ဝမ်ရို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ်လုပ်ကြံရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော လူသတ်သမားသည် နျဲ့ကျင့်ထိုင်အဖွဲ့ဝင်များအဖြစ် တမင်ဟန်ဆောင်ခဲ့ကြ၏။

တစ်ယောက်ယောက်က ဤအချက်ကို အသုံးချပြီး နျဲ့ကျင့်ထိုင်မှ လူများကို လော့ချန်သို့ တမင်သက်သက် ဆွဲဆောင်ခေါ်ယူလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သလော။

၎င်းမှာ နျဲ့ကျင့်ထိုင်နှင့် လော့ချန်အိမ်တော်တို့အကြား တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားစေရန် မဟုတ်ဘဲ နျဲ့ကျင့်ထိုင်နှင့် သဘောတူညီမှု ရယူလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ချူချင်းသည် မိမိ၏ နဖူးကို သာသာယာယာ ပွတ်သပ်လိုက်၏။

သူသည် ဝမ်ဖူစန်း၏ သိုင်းပြိုင်ပွဲကြီးတွင် အကဲဖြတ်ဒိုင်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ရန် သဘောတူခဲ့ခြင်းမှာ ယွီလုံသူခိုးအိုကြီးနှင့် အရူးသူတောင်းစားလျန့်ပေချန်းတို့ကို ရှာဖွေရန်အတွက်သာမကဘဲ ဝမ်ရိုလည်း ပါဝင်ပတ်သက်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

တစ်လမ်းလုံး အတူတကွ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးအကြား နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်များ ရှိနေခဲ့ရာ လော့ချန်အိမ်တော်တွင် အခက်အခဲရှိနေသည်ကို သိရှိထားသဖြင့် ကူညီပေးရန်မှာ သူ၏တာဝန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ ဤရှုပ်ထွေးလှသော ကိစ္စရပ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ပတ်သက်ရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မလွယ်ကူလှချေ။

"ယွီလုံသူခိုးအိုကြီး၊ လျန့်ပေချန်း၊ နျဲ့ကျင့်ထိုင်... ပြီးတော့ အဲဒီမတိုင်ခင်က အရိုးစုတစ်ရာမိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကိုလည်း သတ်ခဲ့သေးတယ်...”

"ဒီရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ရေအိုင်ကြီးထဲမှာ ဒီလူတွေအပြင် တခြားဘယ်လိုလူတွေ ထပ်ပြီးပုန်းကွယ်နေဦးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ...”

ချူချင်းသည် ရေနွေးကြမ်းကို တစ်ငုံသောက်လိုက်စဉ် ကုတင်ပေါ်မှ ညည်းညူသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။

သူခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ပိုးထည်ဝတ်မိန်းကလေးမှာ ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာ လည်ပင်းတွင် ပတ်တီးစတစ်ခု ပတ်ထားသည်ကို တွေ့ရှိသွားလေသည်။

ဒဏ်ရာကို စနစ်တကျ ပတ်တီးစည်းပေးထားပြီး ဖြစ်၏။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား မျက်လုံးများကို အမြန်ဖွင့်ကာ စောင်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်လေသည်။

ထိုအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများမှာ လဲလှယ်ပေးထားပြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိသွား၏။

ချက်ချင်းပင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျာပျာသလဲ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရာ ချူချင်းနှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားလေသည်။

ချူချင်းသည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူမအား အသာအယာ လက်ပြလိုက်၏။

"နိုးလာပြီလား...”

ထိုမိန်းကလေးသည် ချူချင်းအား မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး ရုတ်တရက် ခေါင်းအုံးကို လှမ်းဆွဲကာ ချူချင်းထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

"ရှင့်လို လူပွေလူရှုပ်ကောင်ကို ရိုက်သတ်ပစ်မယ်...”

ခေါင်းအုံးသည် လေတိုးသံများနှင့်အတူ ချူချင်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း သူ၏မျက်နှာနှင့် နီးကပ်သောနေရာ၌ မမြင်နိုင်သော အတွင်းအားလှိုင်းတစ်ခုကြောင့် တားဆီးခံလိုက်ရ၏။

တဝုန်းဝုန်းမြည်သံများနှင့်အတူ ခေါင်းအုံးမှာ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုခေါင်းအုံးမှာ ချူချင်း၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွား၏။

ချူချင်းသည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်လေသည်။

"ကျုပ်က မင်းရဲ့အသက်ကို ကယ်ပေးခဲ့တာကို မင်းက ကျုပ်ကို ဒီလိုမျိုးပြန်ပေးဆပ်တာလား...”

"ငါ့အသက်ကို ကယ်တာနဲ့ပဲ ပြီးရောလား... ရှင်က ငါ့အဝတ်အစားတွေကိုလည်း ချွတ်ခဲ့သေးတယ်လေ...”

ထိုမိန်းကလေးမှာ အလွန်ဒေါသထွက်နေပုံရ၏။

"ရှင်... ရှင် ဘာတွေ မြင်သွားလဲ...”

"ဘာမှ မမြင်ပါဘူး...”

ချူချင်းသည် မျက်လုံးကို အပေါ်သို့ ပင့်တင်လိုက်၏။

"ရှင်က မျက်စိကန်းနေတာလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို ရူးနေတယ်များထင်နေတာလား"

ထိုမိန်းကလေးမှာ ပိုဒေါသထွက်သွားလေသည်။

"ရှင်က ဘာမှမမြင်ရအောင် ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့အဝတ်အစားတွေကို လဲပေးခဲ့တာ ကျုပ်မဟုတ်လို့ပဲ"

ချူချင်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လက်ကို သာသာယာယာ တီးလိုက်၏။

"ဝင်ခဲ့ကြ...”

အစေခံမိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် တံခါးပြင်ပမှ ဝင်ရောက်လာပြီး ချူချင်းအား ဦးညွှတ်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်ကြလေသည်။

"သခင်လေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”

ချူချင်းက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့အဝတ်အစားတွေကို လဲပေးပြီး ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးခဲ့တာ သူတို့ပဲ...”

ထိုမိန်းကလေးသည် အစေခံမိန်းကလေးနှစ်ဦးအား သံသယစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဆက်မပြတ် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ရှင်လိမ်နေတာကို ငါက ယုံလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား... ငါက... ငါက... ငါက အရင်တုန်းက ယောကျာ်းတစ်ယောက်လို ဝတ်ထားတာလေ... ရှင်က ငါ့ကို ဒဏ်ရာပတ်တီးစည်းပေးဖို့နဲ့ အဝတ်အစားလဲပေးဖို့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို ရှာပေးခဲ့တယ် ဟုတ်လား...”

"မင်းက တကယ်ပဲ ယောကျာ်းလေးလို ဟန်ဆောင်ထားတာကို အရမ်းတော်တယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

ချူချင်းသည် ယခုကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေသော လူမျိုးကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၏။

"ကျုပ် မင်းကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်တဲ့အချိန်ကတည်းက မင်းက ယောကျာ်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပြီးသား...”

"ဒါကြောင့် ကျုပ်ကိုယ်တိုင် မင်းရဲ့အဝတ်အစားတွေကို လဲပေးစရာ အကြောင်းမရှိဘူး...”

"ဟုတ်ပါတယ် မိန်းကလေး... သခင်လေးက မိန်းကလေးကို ခေါ်လာပြီးကတည်းက ကျွန်မတို့ကို ဒဏ်ရာတွေ ကုသပေးဖို့ စေခိုင်းခဲ့တာပါ...”

အစေခံမိန်းကလေးနှစ်ဦးသည်လည်း အလျင်အမြန်ပင် သက်သေထွက်ဆိုပေးလိုက်ကြ၏။

ထိုမိန်းကလေးသည် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာနှင့် စကားပြောဆိုပုံများကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် အနည်းငယ် ယုံကြည်သွားလေသည်။

သူမသည် မျက်ခုံးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တွန့်လိုက်မိ၏။

"ဘယ်ကတည်းက ပေါ်သွားတာလဲ... ရှင်က တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ဘယ်လိုသိသွားတာလဲ...”

"လည်ပင်းမှာ လည်စိမရှိဘူး...”

ချူချင်းသည် မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်၏။

"တော်ပြီ... ဒီလို အရေးမပါတဲ့ စကားတွေကို လျှော့ပြောတာ ကောင်းလိမ့်မယ်..."

သူသည် လက်ပြကာ အစေခံမိန်းကလေးနှစ်ဦးအား ထွက်ခွာသွားစေလိုက်၏။

"မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရင်ပြောဦး...”

"ငါက..."

ထိုမိန်းကလေးသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချူချင်းမြင်တွေ့သွားခြင်း မရှိကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အမူအရာများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ငါက ငါ့ရဲ့သရုပ်မှန်ကို ပြောပြရင် နင် ငါ့ကို ကတိပေးနိုင်မလား...”

"အို..."

ချူချင်းသည် ပြုံးလိုက်၏။

"မင်းတောင်နောက်ဘက်အထိ လိုက်လာတာက ကျုပ်ဆီကနေ ဒီကတိကိုရဖို့အတွက်ပဲလား...”

"ဟုတ်တယ်...”

ထိုမိန်းကလေးသည် တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် ရိုးသားမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ကောင်းပြီ... ကျုပ် မင်းကို ကတိပေးတယ်...”

ချူချင်းက ပြောလိုက်၏။

"အခု မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ... ဘာဖြစ်လို့ ယောကျာ်းလေးလို ဟန်ဆောင်ထားရတာလဲဆိုတာ ပြောပြဦး...”

"ဒါဆိုရင် သေချာနားထောင်ထား... ငါ့နာမည်က ထျယ်ချူချင်…"

"ထျယ်ရွှဲ့ခန်းမသခင်ထျယ်လင်းယွန်းရဲ့ သမီး... ထျယ်ရွှဲ့ခန်းမဆောင်ရဲ့ သမီးကြီးပဲ"

ထျယ်ချူချင်သည် ရင်ဘတ်ကိုမတ်ကာ ချူချင်းအား စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"နင် ငါ့ကို ကတိပေးရမဲ့ ကိစ္စကလည်း အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်... လော့ချန်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးတာကို ရပ်လိုက်ပါ"

"လော့ချန်ထဲမှာ လူကောင်းတစ်ယောက်မှ မရှိဘူး... ရှင် ငါတို့ ထျယ်ရွှဲ့ကို ကူညီပေးပါ...”

"ဝမ်ဖူစန်းက ရှင့်ကို ဘာပဲပေးပေး ငါတို့ထျယ်ရွှဲ့က ပိုတောင် ပေးနိုင်တယ်...”

"ရှင့်ကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး... ဘယ်လိုလဲ...”

ချူချင်းမှာ စကားမဆိုနိုင်ဘဲရှိနေ၏။

ဤအဖြေမှာ ချူချင်းအား အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေ၏။

ဤမိန်းကလေးမှာ ထိုစဉ်က ချန်ထျယ်ရှန်းက သူ့အား မိတ်ဆက်ပေးရန် ကြံစည်ခဲ့သော မိန်းကလေး ဖြစ်နေပေသလော။

သို့သော် ထျယ်ရွှဲ့ခန်းမ‌ဆောင်ရဲ့ သမီးကြီးမှာ ယခုကဲ့သို့ ကျားမလေးတစ်ဦးလို ရဲတင်းလွန်းလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။