အခန်း ၁၇၀

အခန်း (၁၇၀) - သခင်မလေးထျယ် (၂)

သူမတွင် အမြော်အမြင်ရှိသည်ဟု ယခင်က ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်မှာ အမှားတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

ချူချင်းသည် ထျယ်ချူချင်အား အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ မျက်ခုံးများမှာ ပို၍တင်းကြပ်သွားလေသည်။

"ရှင် ဘာဖြစ်လို့ စကားမပြောတော့တာလဲ...”

ထျယ်ချူချင်သည် ချူချင်းက စကားမပြောဘဲ မျက်ခုံးကြုတ်ကာ မိမိအား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွား၏။

သို့သော် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"ရှင်... ရှင် ကတိဖျက်ချင်‌နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား"

"ရှင် ငါ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ ကတိပေးခဲ့ပြီးသားလေ...”

ချူချင်းသည် အသံတိတ်ပြုံးလိုက်၏။

"သခင်ထျယ်က မင်းကို အရမ်းကာကွယ်ပေးထားပုံရတယ်... ဒါဆိုရင် မင်း ယောကျာ်းလေးလို ဟန်ဆောင်ပြီး လော့ချန်ကို ရောက်လာတဲ့ကိစ္စကို ထျယ်လင်းယွန်းက မသိဘူးပေါ့...”

"ရှင် ဘယ်လိုသိတာလဲ...”

"တကယ်လို့ သူသာ သိခဲ့ရင် မင်းကို ဒီလိုမျိုး စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ချူချင်းသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျုပ်အပြစ်လည်း မဟုတ်ဘူးလေ... သူက ကျုပ်ကို လာခေါ်မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပြီးမှ ရုတ်တရက် စိတ်ပြောင်းပြီး ဦးလေးချန်ကို သွားကြိုနေတာ... သူကိုယ်တိုင်က ကတိမတည်တာကို ကျုပ်ကရော ပျော်စရာရှာလို့ မရဘူးလား...”

ထျယ်ချူချင်သည် ဤစကားကို ပြောဆိုရာ၌ အမှန်တကယ်ပင် အားကိုးတကြီး ရှိနေပုံရ၏။

ချူချင်းသည် ပြုံးလိုက်မိ၏။

သူမသည် လောကအကြောင်းကို အမှန်တကယ် နားမလည်သေးသော သမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် ဝူချန်းဟွမ် သို့မဟုတ် ဝမ်ရိုတို့နှင့် မတူညီချေ။

ဝူချန်းဟွမ်သည် ရိုးရှင်းသော်လည်း ရိုးအခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ သိုင်းပညာနှင့် စိတ်ကူးစိတ်သန်းများမှာ ယခုအရွယ် မိန်းကလေးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ချေ။

ဝမ်ရိုသည်လည်း မွေးရာပါ ထူးခြားမှုများကြောင့် စရိုက်လက္ခဏာမှာ အခြားအမျိုးသမီးများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။

သို့သော် ယခုမျက်စိရှေ့မှ မိန်းကလေးမှာမူ ထျယ်လင်းယွန်း၏ အလွန်အမင်း ချစ်ခင်မြတ်နိုးခြင်းကို ခံရပြီး ဖူးဖူးမှုတ် ပျိုးထောင်ခဲ့သော ရတနာတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှ၏။

ကျန်းဟူလောက၏ ဘေးအန္တရာယ်များကို ကြားဖူးလျှင်ပင် သူမအတွက်မူ စာအုပ်ထဲမှ စကားလုံးများသာ ဖြစ်ပေသည်။

စကားအနည်းငယ် မသင့်တော်ရုံမျှဖြင့် လွယ်လွယ်ကူကူ စွန့်စားရန် ဝံ့ရဲနေ၏။

ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိထားလျှင်ပင် လူ့စိတ်၏ ကောက်ကျစ်မှုကို နားမလည်နိုင်သေးချေ။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် အလိုလိုက်လွန်းသဖြင့် ပျက်စီးနေခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုကဲ့သို့သော မိန်းကလေးမျိုးကို လူများက မုန်းတီးကြမည် မဟုတ်ချေ။

ချူချင်း၏ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် အန္တရာယ်ရှိနေပုံရပြီး ထျယ်ချူချင်သည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို ကြည့်ရှုကာ မိမိတစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် သူမသည် အားတင်းကာ စကားပြောလိုက်၏။

"ရှင်... ရှင် တကယ်ပဲ ကတိမတည်ဘဲ နေတော့မှာလား...”

"ကတိမတည်တဲ့သူတွေက... လူကောင်းမဟုတ်ဘူးနော်...”

"ဒါပေမဲ့ ထျယ်သမီးကြီးက ဘယ်အချက်ကြောင့် ကျုပ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ထင်မှတ်မှားသွားတာလဲဆိုတာ မသိရဘူး...”

ချူချင်းသည် သာသာယာယာ ရယ်မောလိုက်၏။

"မင်း စဉ်းစားကြည့်လေ... ကျုပ်က မင်းကို ဓားစာခံလုပ်ပြီး သခင်ထျယ်ကို ထျယ်ရွှဲ့ခန်းမ‌ဆောင်ကို လွှဲပေးဖို့ တောင်းဆိုရင် ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့အသက်နဲ့ လဲလှယ်ဖို့ ပြောရင်…"

"သူ သဘောတူလိမ့်မယ် ထင်လား...”

ထျယ်ချူချင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားလေသည်။

"ရှင် ဘာလို့ အဲ့လိုလုပ်ရက်ရတာလဲ...”

"အဆိုးဆုံးအခြေအနေမှာတောင် ကျုပ်က မင်းရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ပြီး လက်ထပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရင်…"

"သူ သဘောတူလိမ့်မယ် ထင်လား...”

"သဘောတူလိမ့်မယ်...”

ဤအချက်ကို ထျယ်ချူချင်သည် တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ဖြေကြားလိုက်၏။

"သူက ငါ့ကို အိမ်ထောင်ချပေးဖို့ စဉ်းစားနေတာ ကြာပြီ... အခု ရှင်က ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာဆိုတော့ ဒီအချက်ကို အသုံးချရင် သူ သေချာပေါက် သဘောတူလိမ့်မယ်...”

"ဒါပေမဲ့ စိတ်ကူးမယဉ်နဲ့... ငါက ရှင့်ကို ဘယ်တော့မှ လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

"ရှင့်ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် မေးမယ်... တကယ်ကတိတည်မှာလား၊ မတည်ဘူးလား...”

"ဒီနေ့တော့ ကျုပ်က သခင်မလေးထျယ်ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးရတာပေါ့... လူ့စိတ်ရဲ့ ကောက်ကျစ်မှုက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ သိသွားအောင်လို့လေ...”

ချူချင်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်၏။

"မင်းက ကျုပ်ကတိပေးခဲ့တယ်လို့ ပြောပေမဲ့ သက်သေအထောက်အထား မရှိဘဲနဲ့ ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ...”

ထျယ်ချူချင်သည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်နေမိပြီး ယခုကဲ့သို့ လူလည်ကျသော စကားမျိုးကို လူတစ်ယောက်က ပြောဆိုနိုင်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေ၏။

"ဒါပေမဲ့ ရှင် ခုနတုန်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ..."

ထျယ်ချူချင်သည် ချူချင်းအား လက်ညှိုးထိုးလိုက်၏။

သို့သော် ချူချင်းသည် ပြုံးလျက်သာ ပြောလိုက်၏။

"သက်သေမရှိတဲ့ ကိစ္စတွေကို သခင်မလေးထျယ်အနေနဲ့ လျှောက်မပြောတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်...”

"ပြောမိရင်လည်း သူများလှောင်တာခံရလိမ့်မယ်...”

"ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အယူအဆအတိုင်းဆိုရင် ကျုပ်ကလည်း ထျယ်လင်းယွန်းက ကျုပ်ကို နောက်ထပ်ခန်းမသခင်အဖြစ် ခန့်အပ်ဖို့ ကတိပေးခဲ့တယ်လို့ ပြောလို့ရတာပဲ...”

"သူက အခုအချိန်အထိ ရာထူးကနေ မဆင်းပေးသေးတာက... ကတိမတည်တာ မဟုတ်ဘူးလား...”

"ငါ့အဖေက ဘယ်တုန်းက အဲဒီလိုစကားမျိုး ပြောခဲ့လို့လဲ...”

"သူ မပြောခဲ့ဘူးလို့ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ... ပြောခဲ့သလား မပြောခဲ့ဘူးလားဆိုတာ ကျုပ်နှုတ်ခမ်းတစ်ချက်လှုပ်ရုံပဲ... သူက သဘောမတူရင် ကတိမတည်တာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့...”

"ငါ... ငါ... ငါ ရှင်နဲ့ အသေအလဲတိုက်မယ်...”

ထျယ်ချူချင်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လူ့စိတ်၏ ကောက်ကျစ်မှုကို အမှန်တကယ် သိရှိသွားပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ချူချင်းထံသို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်နှက်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်လေသည်။

ချူချင်းသည် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

လက်ဝါးမလှုပ်ရှားမီကပင် အရှိန်အဟုန်မှာ စတင်နေပြီဖြစ်ရာ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သွားပြီး ထျယ်ချူချင်တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ထိုအားလှိုင်းကြောင့် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျရောက်သွားလေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာရှိနေခဲ့သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ တုန်ခါသွားပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် သူမသည် ရိုးအပြီး နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ စရိုက်မှာ ခေါင်းမာလွန်းလှရာ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ကိစ္စတစ်ခုကို မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ယခုအခါ ချူချင်းအား အသေအလဲ တိုက်ခိုက်လိုသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ထရပ်ကာ ချူချင်းအား ဒုက္ခပေးရန် ကြိုးပမ်းနေမိ၏။

သို့သော် သူမ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ စားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်နေခဲ့သော ချူချင်းမှာ ကုတင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

သူသည် လက်ညှိုးကို ကွေးကာ အသာအယာတို့လိုက်ရာ လက်ညှိုးလှိုင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာ၏။

ထျယ်ချူချင်သည် ချူချင်း၏ လက်ကို ဖယ်ရှားရန် လက်ဝါးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း အနီးမကပ်မီမှာပင် အတွင်းအားလှိုင်းတစ်ခုကြောင့် လွင့်စင်သွားလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အပ်စိုက်မှတ်များကို ချူချင်းက အကြိမ်ကြိမ် အတို့ခံလိုက်ရသဖြင့် အတွင်းအားများမှာ လည်ပတ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေရပြီး ချူချင်းအား မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး မတတ်နိုင်တော့ချေ။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

အခြေအနေများမှာ သူမ ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ချေ။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထျယ်ရွှဲ့သခင်မလေးအဖြစ် ချူချင်းထံသို့ လာရောက်ကာ စိတ်ရင်းမှန်ကို ပြသပါက ချူချင်းက သဘောမတူလျှင်ပင် မိမိအား မရိုမသေပြုလုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိ၏။

သို့သော် သူမ၏ သရုပ်မှန် ပေါ်ပေါက်သွားပြီးနောက် အခြေအနေများမှာ ရုတ်တရက် ဆိုးရွားသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ မေးစေ့မှာ ချူချင်း၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ချူချင်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း နီးကပ်လာရာ ထျယ်ချူချင်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွား၏။

"ရှင်... ရှင် အနားကပ်မလာနဲ့...”

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် ချူချင်းက ကုတင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်လေသည်။

ထျယ်ချူချင်၏ ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းသို့ ကူးပြောင်းလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချူချင်းသည် သူမအား လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သခင်မလေးထျယ် စိတ်ချပါ... မင်းရဲ့ ပြားချပ်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကျုပ်ကို မဆွဲဆောင်နိုင်သေးဘူး...”

သူသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် စောင်ကို ဆွဲယူကာ သူမအား ခြုံပေးလိုက်၏။

"ဒဏ်ရာရထားရင်လည်း သေသေချာချာ လဲလျောင်းနေပါ... ဒဏ်ရာတွေ ပြန်ပွင့်လာအောင် လျှောက်လှုပ်ရှားမနေနဲ့...”

ထျယ်ချူချင်သည် ကြောင်အသွားပြီးနောက် ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ စောင်ကို ကြည့်ရှုကာ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်မိ၏။

"ရှင်... ရှင် ငါ့ရဲ့ အပ်စိုက်မှတ်တွေကို ပိတ်လိုက်တာက ဒဏ်ရာမရအောင် တားပေးထားတာလား...”

"တုံးအတာတင်မကဘူး... အရမ်းလည်း ရိုးသားလွန်းတယ်...”

ချူချင်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ အခြေအနေမျိုးနဲ့ဆိုရင် မကောင်းတဲ့စိတ်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လိုက်ရုံနဲ့ တကယ်ပဲ ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်တယ်...”

"စိတ်အေးအေးထားပါ... မင်းကို ဒဏ်ရာမရအောင် တားဆီးပေးတာက မင်းတစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်သွားရင် ထျယ်လင်းယွန်းဆီမှာ ဈေးကောင်းမရမှာ စိုးရိမ်လို့ပဲ...”

"ဒါကြောင့် ဒီလို အကူအညီလေးတစ်ခုအတွက်နဲ့ အလကားနေရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမနေနဲ့... မလိုအပ်ဘူး...”

"ရှင်... ရှင်က တကယ့်ကို လူယုတ်မာပဲ...”

သူမ၏ စိတ်ထဲမှ နွေးထွေးမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထျယ်ချူချင်သည် မိမိတစ်သက်တွင် ယခုကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်ကို မုန်းတီးဖူးခြင်း မရှိကြောင်း ကျိန်ဆိုလိုက်မိ၏။

ချူချင်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဘဲ နေလိုက်ရာ ထိုအချိန်တွင် တံခါးပြင်ပမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထို့နောက် အပြင်ဘက်ရှိ အစေခံမိန်းကလေး၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

"သခင်လေး... သခင်မလေးဝမ် ရောက်လာပါပြီ...”

"အမြန် ဝင်ခိုင်းလိုက်…"

ဂျောက်ခနဲ အသံနှင့်အတူ တံခါးပွင့်သွားလေသည်။။

ဝမ်ရိုသည် နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်၏။

"မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အနံ့ရနေတယ်...”

ချူချင်းသည် ကုတင်ပေါ်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒီမှာလေ... ထျယ်လင်းယွန်းရဲ့ သမီးပဲ... ငါတို့နှစ်ယောက် တိုင်ပင်ပြီး သူ့ကို ရောင်းစားလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ...”

"အာ"

ဝမ်ရို၏ စကားသံထဲမှ သံသယများမှာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်ခြင်းမရှိချေ။

သူမသည် ထျယ်ချူချင်ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"တကယ်တော့ သခင်မလေးထျယ် ဖြစ်နေတာကိုး...”

ထို့နောက်...

ဝမ်ရိုသည် သူမအား နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်းမရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပြသလိုက်လေသည်။