အခန်း ၅၄
Vol. 6 Ch. 54
🍅 Chapter 54
စုန့်ထုန်ဟွာ ဧည့်ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင်တော့ ဟင်းပွဲများအားလုံး စားပွဲပေါ်တွင် အစီအရီ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် တံတွေးတစ်လုပ် ခပ်ပြင်းပြင်း မျိုချလိုက်မိသည်။
အနားသတ်များ ပဲ့နေသော ထမင်းစားပွဲဟောင်းလေးပေါ်တွင် မုန်ညင်းချဉ်နှင့် ချက်ထားသော ဝက်သားနှပ် ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံး၊ ဂျင်းဖြင့် ဆီပြန်ကြော်ထားသော ဘဲသားဟင်း ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံး၊
ဝက်သားနှင့် ပဲကြာဆံ ရောချက်ထားသော ဂေါ်ဖီထုပ်ဟင်း ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံးအပြင် ကြက်ဥကြော် တစ်ပန်းကန်ကိုပါ ခမ်းနားစွာ ခင်းကျင်းထားလေ၏။
မွှေးပျံ့သော ဟင်းရနံ့များက တစ်ခန်းလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ သူမက မဝံ့မရဲ လေသံလေးဖြင့် မေးလိုက်၏။
“ဒါ... ဒါတွေက ဘယ်သူစားဖို့လဲဟင်”
စုန့်ထုန်ဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤဟင်းလျာများသည် သူတို့စားရန်ဟု သဘာဝကျစွာပင် မတွေးမိခဲ့ပေ။
အကြောင်းမှာ သူတို့ အမြဲစားလေ့ရှိသော စားပွဲငယ်လေးမှာ ထိုနေရာတွင် မရှိတော့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူမ၏အဘွားက သူတို့ကို အမြင်ကတ်၍ ခြံထဲသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီလားဟုပင် သူမ တွေးတောနေမိသည်။
စုန့်ချန်းဟွာက အစ်မဖြစ်သူ၏လက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာဆွဲယူကာ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်စေလိုက်၏။
“အစ်မ၊ ဒါတွေက သမီးတို့စားဖို့လေ”
စုန့်ထုန်ဟွာမှာ နေရာတွင် ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်ဘဲ ပြာယာခတ်သွားသည်။
“ညီမလေး၊ ဒါက ငါတို့ထိုင်ရမယ့် နေရာမဟုတ်ဘူး၊ အပြင်ထွက်ပြီး ခွေးခြေခုံလေးတွေပေါ်မှာ သွားထိုင်ကြရအောင်”
စုန့်ချန်းဟွာသည် အစ်မဖြစ်သူကို ခုံပေါ်သို့ ပြန်လည်ဖိချလိုက်၏။
“အစ်မ၊ အဘွားကပြောတယ်၊ အခုကစပြီး ညီမလေးတို့မိသားစုက စားပွဲခွဲပြီး မစားတော့ဘူးတဲ့၊ အားလုံးအတူတူ ဝိုင်းဖွဲ့စားကြမှာဆိုတော့ အေးအေးဆေးဆေးသာ ထိုင်နေပါ”
စုန့်ထုန်ဟွာ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားနေလေ၏။
“ဒါပေမယ့်...”
စုန့်ချန်းဟွာက အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဟိုမှာကြည့်၊ ကျင်းဟွာတို့လည်း အဲ့ဒီမှာထိုင်နေကြတာပဲ”
စုန့်ထုန်ဟွာမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေဆဲပင်။
အကယ်၍ အဘွားသာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပါက မိသားစုတစ်ခုလုံး ဒုက္ခရောက်ရမည်မဟုတ်ပါလား။
သူမက မသေချာဟန်ဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်”
ဆူးပေါ်ထိုင်နေရသကဲ့သို့ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော စုန့်ထုန်ဟွာကို ကြည့်ရင်း ဝူယွီလန်က တမင်သက်သက် ခြိမ်းခြောက်သည့်လေသံဖြင့်ပြောလိုက်လေသည်။
“နင့်ဖင် ယားနေရင်တော့၊ ငါ အပ်နှစ်ချောင်းလောက် လာစိုက်ပေးမယ်”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် စုန့်ထုန်ဟွာ၏ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ မတ်မတ်ကြီး တောင့်တင်းသွားတော့သည်။
ဝူယွီလန် သူမ၏ စည်းကမ်းများကို ရှင်းပြလိုက်လေ၏။
“နင်က အခုမှ အိမ်ပြန်ရောက်တာဆိုတော့ မသိသေးဘူး၊ အခု ထမင်းစားတဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ငါ ထပ်ပြောပြမယ်၊ အိမ်မှာ ဒီစားပွဲတစ်လုံးပဲရှိတယ်၊ အားလုံး တိုးတိုးဝှေ့ဝှေ့နဲ့ အတူတူထိုင်ကြမယ်၊ အတူတူစားကြမယ်၊ ငါ ဘာစားစား နင်တို့လည်း အဲ့ဒါစားရမယ်”
သူမက အတည်ပြုချက်တောင်းလိုက်လေ၏။
“မှတ်မိပြီလား”
စုန့်ထုန်ဟွာသည် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ်ညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဖြူဖွေးနူးညံ့နေသော ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်သည် သူမ၏မရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။
သူမ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝူယွီလန်က နူးညံ့သောမျက်ဝန်းများဖြင့် သူမအား ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝူယွီလန် ဂရုတစိုက် ပြောလိုက်လေ၏။
“ကဲ၊ အားရပါးရ စားလိုက်”
ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူမသည် ဘဲပေါင်တစ်ချောင်းကို စုန့်ထုန်ဟွာ၏ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း နင် တော်တော်လေး ဒုက္ခခံခဲ့ရတယ်၊ အားရှိသွားအောင် ဒီဘဲပေါင်ကိုစားလိုက်”
ဆီဥများ ရွှဲနေသော ဘဲပေါင်ကို ငေးကြည့်ရင်း စုန့်ထုန်ဟွာသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် လက်ညှိုးထိုးကာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“သမီး... သမီး စားဖို့လားဟင်”
ဝူယွီလန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“အင်း၊ မြန်မြန်စားလိုက်”
ဝူယွီလန် စကားပြောပြီးသည်နှင့် အားလုံးကို စတင်စားသောက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ စုန့်အာ့လန်သည် ပါးစပ်ထဲတွင် အစားအစာများ အပြည့်အသိပ် ဝါးနေရင်းမှ ညည်းညူလိုက်၏။
“အဘွား၊ အဘွား နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ၊ အဘွားမရှိတဲ့ ရက်တွေတုန်းက သား ကိုယ်အလေးချိန် ဆယ်ပေါင်လောက်တောင် ကျသွားတယ်”
ဝူယွီလန်သည် အသားတစ်တုံးကိုညှပ်ကာ သူ့ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“နင့်ရဲ့ သစ်ကိုင်းခြောက်လို ပိန်လှီနေတဲ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေကိုလည်း ကြည့်ဦး၊ ဆယ်ပေါင်လောက်သာကျသွားရင် အရိုးနဲ့ အရေပဲ ကျန်တော့မှာပေါ့”
စုန့်အာ့လန်သည် တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး အသားကိုလိမ္မာစွာပင် စားလိုက်သည်။ ဝမ်ကွေ့ချင် ဝင်ရောက်မြှောက်ပင့်လိုက်လေ၏။
“အမေ၊ အမေမရှိတဲ့ ရက်တွေတုန်းက သမီးလည်း ပိန်သွားတာပဲ၊ နေ့တိုင်း အမေ ပြန်လာမယ့်ရက်ကိုပဲ မျှော်နေခဲ့ရတာ”
ထို့နောက် ဝမ်ကွေ့ချင်သည် သူမ သားဖြစ်သူ၏ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ တစ်ချက်ပုတ်လိုက်ပြီး ဝူယွီလန်မြင်သာစေရန် သူမ ပန်းကန်ကို အနည်းငယ်ရွှေ့ပြလိုက်သည်။
ဝူယွီလန်သည် ဝမ်ကွေ့ချင်၏ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်လေးကို သဘာဝကျစွာပင် ရိပ်မိသွားပြီး အသားတုံးကြီးတစ်တုံးကို ညှပ်ကာ ထည့်ပေးလိုက်လေ၏။
“အဲ့ဒီ ဆန်ကွဲတွေ စားနေရမှတော့၊ ဘယ်လိုလုပ် မပိန်ဘဲနေမှာလဲ”
သူမ၏ပန်းကန်ထဲသို့ အသားတုံး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင် အလွန်ကျေနပ်သွားလေသည်။
“အဲ့ဒါက အမေ ပြန်လာတဲ့အခါကျမှ ဆန်ကောင်းနဲ့ ဂျုံမှုန့်တွေကို အတူတူစားဖို့ ချန်ထားချင်လို့ပါ”
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စုန့်ထုန်ဟွာမှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားရသည်။
‘ဒီအိမ်က ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလောက်တောင် သဟဇာတ ဖြစ်သွားရတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဒုတိယအစ်ကိုက အရင်တုန်းက အဘွားကို အမုန်းဆုံးမဟုတ်ဘူးလား၊
အခုကျမှ ဘာလို့ အဘွားဆီရ မျက်နှာသာရဖို့ အလုအယက် ကြိုးစားနေရတာလဲ’
သူမကို ပိုအံ့ဩစေသည့်အရာမှာ မိသားစုဝင်အားလုံးသည် ဤမျှ ကောင်းမွန်သော ဟင်းလျာများကို မြင်ရသော်လည်း အလုအယက် မစားကြဘဲ အေးအေးဆေးဆေးနှင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း အရသာခံကာ စားသောက်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။
သူတို့က ထိုကဲ့သို့ဟင်းလျာမျိုးကို အမြဲတမ်း စားနေကြသည့်အလားပင်။
‘ညီမလေး ပြောခဲ့တာတွေက တကယ်ပဲ အမှန်တွေများလား၊ အဘွားက တကယ်ပဲ စိတ်သဘောထားတွေ ပြောင်းလဲပြီး သဘောကောင်းလာတာများလား'
…
စုန့်အာ့လန် စကားစလိုက်သည်။
“အဘွား၊ ဒါက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သားတို့ ငါးရောင်းပြီး စုထားတဲ့ငွေတွေပါ”
စုန့်အာ့လန်သည် ငွေအိတ်လေးကို ကိုင်ကာ အဖိုးတန်ရတနာတစ်ပါးအလား ဝူယွီလန်ထံသို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ကမ်းပေးလိုက်၏။
“စုစုပေါင်း ကြေးပြား ခုနစ်ရာ့သုံးဆယ် ရှိပါတယ်”
ဤမျှများပြားသော ငွေကြေးပမာဏကို ကိုင်ဆောင်ထားရသဖြင့် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူ မည်မျှစိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရကြောင်း နတ်ဘုရားများသာ သိပေလိမ့်မည်။
သူ့မိခင်ကော ဖခင်ကပါ ထိုငွေများကို မယူကြသဖြင့် အဘွားပြန်လာသည့်အချိန်အထိ သူကိုယ်တိုင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဝူယွီလန်၏လက်ထဲတွင် ငွေချောင်း နှစ်ရာကျော်ပင် ရှိနေလေပြီ။
ဤအိမ်ထောင်စုများတွင် ငွေကြေး များများစားစား မရှိကြသည်ကို တွေးမိသဖြင့် သူမသည် ထိုကြေးပြား ခုနစ်ရာကျော်အား မည်သို့ ခွဲဝေရမည်ကို စုန့်အာ့လန်အား လွတ်လပ်စွာ ဆုံးဖြတ်ခွင့်ပေးလိုက်၏။
“အာ့လန်၊ ဒီငွေတွေက နင်တို့ကိုယ်တိုင် ရှာထားတာဆိုတော့၊ နင်တို့ပဲ ခွဲယူလိုက်ကြ”
သူမ အပြုံးဖြင့် ဆက်ပြောလာ၏။
“ဘယ်လို ခွဲဝေမလဲဆိုတာကတော့ နင့် သဘောပဲ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုန့်အာ့လန်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ငွေများကို စတင်ခွဲဝေတော့သည်။
“အဘွား၊ ဒီလိုဆိုရင် အဆင်ပြေမလား၊ အဘွားကို ကြေးပြားနှစ်ရာ ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ သားအမေ၊ ဒုတိယအဒေါ်နဲ့ တတိယအဒေါ်တို့ကို တစ်ယောက်ကို ကြေးပြား တစ်ရာ့ငါးဆယ်စီ ယူခိုင်းမယ်၊
နောက်ဆုံး သားတို့ ကလေးတွေကတော့ တစ်ယောက်ကို ဆယ်ပြားစီ ယူမယ်လေ”
ဝူယွီလန် သဘောတူလိုက်သည်။
“နင် ဆုံးဖြတ်တဲ့အတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့၊ အကုန်ကောင်းပါတယ်”
ဝူယွီလန်သည် အားနာယဉ်ကျေးမနေတော့ဘဲ စုန့်အာ့လန်၏အစီအစဉ်အတိုင်း ကြေးပြား နှစ်ရာကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
စုန့်အာ့လန် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တိုင်ပင်လာလေ၏။
“အဘွား၊ သားတို့ ငါးအများကြီး ဖမ်းမိတာကို ရွာသားတွေ သိသွားကြတော့ အခုဆို တော်တော်များများက သားတို့နောက်လိုက်ပြီး ငါးဖမ်းနေကြပြီ၊ အခုဆို ငါးတွေ သိပ်မမိတော့သလို ခံစားနေရတယ်၊ သားတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲဟင်”
စုန့်အာ့လန်သည် ဝူယွီလန်အား မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
အောင်မြင်မှု၏ချိုမြိန်သော အရသာကို ခံစားဖူးသွားပြီဖြစ်ရာ ငွေရှာရန် အခွင့်အရေးကို သူ သဘာဝကျစွာပင် လက်လွတ်မခံချင်တော့ပေ။
ဝူယွီလန် တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်လေ၏။
“ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း အေးလာပြီဆိုတော့ ငါးတွေ သိပ်မဟပ်တော့တာက ပုံမှန်ပါပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီမြစ်က လူတိုင်းနဲ့ သက်ဆိုင်တာလေ၊ သူတို့ ဖမ်းချင်ရင်လည်း ဖမ်းပါစေပေါ့၊ နောက်ဆိုရင် ငါတို့ နေ့တိုင်း ငါးသွားဖမ်းစရာမလိုတော့ပါဘူး”
သူမတို့မိသားစုက ငါးအတော်များများ ဖမ်းမိသည်ကို ရွာသားများ မြင်လျှင် အချိန်အတိုင်းတာတစ်ခုအထိ ငါးဖမ်းသူ ပေါများလာမည်ကို ဝူယွီလန် အစောကြီးကတည်းက ကြိုတင်သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။