အခန်း ၅၇
Vol. 6 Ch. 57
🍅 Chapter 57
သူမ၏ ဟင်းချက်လက်ရာသည် အကြီးဆုံးချွေးမဖြစ်သူလောက် အနံ့အရသာနှင့် မပြည့်စုံသော်လည်း ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ချီးကျူးမှုကိုတော့ သူမလည်း အလွန်အမင်းလိုလားတောင့်တနေမိသည်။
ဝူယွီလန် သူမ၏တက်ကြွနေသော မျက်နှာလေးကိုကြည့်ကာ အသိအမှတ်ပြုပေးလိုက်၏။
“နင်က လက်သွက်ခြေသွက်ရှိတယ်၊ နောက်ဆို ဟင်းချက်တဲ့အခါ နင်က ဟင်းပြင်တဲ့အလုပ်ကို ကူလုပ်ပေးပေါ့”
ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ချီးကျူးစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်လီကျွမ် မျက်ဝန်းလေးများက လခြမ်းကွေးလေးများအလား ကွေးညွတ်သွားကာ ဝမ်းသာအားရ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ”
ထမင်းစားသောက်ပြီးချိန်တွင် ယောင်းမနှစ်ယောက်မှာ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များနှင့် ဟင်းအိုးများကို အလုအယက် ဆေးကြောနေကြလေသည်။
မီးဖိုချောင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြည်နူးဖွယ် ရယ်မောသံများကို နားထောင်ရင်း လီရှို့ယွင်၏ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ကသိကအောက် ဖြစ်လာခဲ့၏။
သူမကိုယ်တိုင်လည်း ယောက္ခမဖြစ်သူ၏မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိအောင် ကြိုးစားသင့်ပြီမဟုတ်ပါလား။ ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် သူမအတွက်နေရာတစ်ခု ခိုင်မာစေရန် ယောက္ခမ၏အသိအမှတ်ပြုမှုက အရေးပါနေသည်ကို သူမ ကောင်းကောင်းသဘောပေါက်လေသည်။
ဝူယွီလန် ခွေးခြေထိုင်ခုံငယ်တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ စုန့်ကျစ်ယုံ၏ရှေ့တည့်တည့်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။
“ဘယ်လိုလဲ၊ သေချာစဉ်းစားပြီးပြီလား”
စုန့်ကျစ်ယုံ၏စူးရှသောအကြည့်များက လူတစ်ယောက်ကို ဖောက်ထွင်းလောင်ကျွမ်းသွားစေနိုင်သည့်အလား ပြင်းပြနေလေသည်။
“အမေ၊ ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို တကယ်ပဲ ကုပေးချင်ရဲ့လား”
ဝူယွီလန် တည်ငြိမ်စွာပင် တုံ့ပြန်လိုက်၏။
“အေး၊ နင့်ခြေထောက် ပြန်ကောင်းလာဖို့ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း သေချာတယ်”
ကြိမ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော စုန့်ကျစ်ယုံ၏လက်ဖဝါးများက အနည်းငယ် တင်းကျပ်သွားသော်လည်း ခဏအကြာတွင်တော့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်လျော့ရဲသွားလေသည်။
သူ့ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များ တဖန်ပြန်လည် ရှင်သန်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ကုသပေးဖို့ အမေ့ကို တောင်းဆိုပါတယ်”
ဝူယွီလန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“နင့်ခြေထောက်ကို ကုဖို့ဆိုရင် ဆေးပင်ရှာဖို့ ငါ အရင်ဆုံး တောင်ပေါ်ကို သွားရလိမ့်မယ်၊ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင်တော့ နင့်ကို ကုပေးမယ်”
နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ဝူယွီလန် လူတိုင်းကို ခဏတာအနားယူစေခဲ့ပြီး နေအပူရှိန် အနည်းငယ်ကျသွားချိန်မှသာ လယ်ကွင်းထဲသို့ ပြန်လည်ဆင်းစေခဲ့သည်။
သူတို့မိသားစုပိုင်လယ်မြေမှာ များများစားစားမရှိလှပေ။
ငါးဧကခန့်သာရှိပြီး ကျန်သည့်မြေများကိုမူ မြေရှင်ထံမှ အငှားချခံထားရခြင်းဖြစ်သည်။
ဤရာသီ ရိတ်သိမ်းပြီးသွားပါက မြေရှင်၏လယ်များကို ဆက်မလုပ်တော့ဟု ဝူယွီလန် တွေးတောနေမိသည်။
အခွန်အခများနှင့် ငှားခများက အလွန်ကြီးလေးလှရာ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အတွက် စပါးအများအပြား ကျန်ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။
တစ်နေ့တာလုံး အလုပ်ကြမ်းများ လုပ်ကိုင်ပြီးနောက် ဝူယွီလန်၏တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေလေသည်။
သူမ ဝိညာဉ်စမ်းရေတစ်ငုံကို သောက်လိုက်ရာ နာကျင်မှုများ သိသိသာသာ သက်သာသွားတော့သည်။
အိမ်တွင် အသားဟင်းများ မကျန်တော့သဖြင့် ဝူယွီလန် ပြတ်သားစွာ လက်ကာပြလိုက်၏။
“အာ့လန်၊ ဘယ်ကြက်က ဥ မဥဘူးလဲဆိုတာ သွားကြည့်ပြီး အဲဒီအကောင်ကိုဖမ်းခဲ့”
စုန့်အာ့လန် တက်ကြွစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါအဘွား”
သူသည် ကြက်ခြံထဲသို့ ငုံ့ဝင်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ကြက်မတစ်ကောင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။
“အဘွား၊ ဒီအကောင်ပဲ၊ သူက စားသာ စားတာ ဥကြတော့ မဥဘူး”
ဝူယွီလန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“အိုးသွားယူပြီး ရေနွေးတည်ထား”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုန့်အာ့လန်က သူ့မိခင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။
“အမေ ကြားလား၊ ရေနွေးတည်ထားဖို့ အဘွားက ပြောနေတယ်”
ဝမ်ကွေ့ချင် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အဆင်သင့်လုပ်ထားရန် လှည့်ထွက်သွားလေ၏။
သူတို့အနည်းငယ် ဝိုင်းဝန်းကူညီကြရာ ကြက်ဖမ်းခြင်း၊ သတ်ခြင်းလုပ်ငန်းများမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြီးစီးသွားလေသည်။
ဝူယွီလန် ကြက်သားတစ်ဝက်ကို စွပ်ပြုတ်လုပ်ရန် ဖယ်ထားပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကိုတော့ အာလူးနှင့်ရောကာ နှပ်ထားလိုက်သည်။
ဟင်းအိုးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အမွှေးနံ့သာများက အိမ်တစ်အိမ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေ၏။
ညစာစားချိန်ရောက်သောအခါ လီရှို့ယွင်အရှေ့တွင် ကြက်ပေါင်းရည်တစ်ပန်းကန်နှင့် ကြက်ပေါင်သားတစ်ပန်းကန် ရောက်ရှိနေပြန်သည်။
ဤအတိုင်းသာ ဆက်စားနေရပါက မကြာမီ မိသားစုတစ်ခုလုံး စားစရာပြတ်လပ်သွားတော့မည်ကို လီရှို့ယွင် အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်လာမိသည်။
လီရှို့ယွင် အနည်းငယ်အားနာနေသည့် လေသံလေးဖြင့် ပြောလာ၏။
“အမေ၊ မနက်ဖြန်ဆိုရင် တစ်လပြည့်ပြီ၊ သမီး ခန္ဓာကိုယ်လည်း တော်တော်လေးပြန်ကောင်းနေပါပြီ၊ သမီးကို အခုလို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကျွေးနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး”
ဝူယွီလန် ဂရုတစိုက်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အင်းပါ၊ နင်ဆန္ဒရှိရင် အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်လို့ရပြီ၊ လယ်ထဲက အလုပ်တွေတော့ လုပ်စရာမလိုသေးဘူး၊ နောက်ထပ် တစ်လလောက် ထပ်အနားယူပြီးမှ အဲဒီကိစ္စကို ဆက်ပြောကြတာပေါ့”
လီရှို့ယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးမှ သူမချုပ်လုပ်ပြီးစီးသွားသော ဖိနပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“အမေ၊ သမီး အမေ့အတွက် ဖိနပ်တစ်ရန်ချုပ်ထားတယ်၊ တော်မတော်လေး စီးကြည့်ပါဦး”
ဝူယွီလန် အံ့အားသင့်သွားပြီး သေသပ်လှပသော ချုပ်ရိုးချုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဖိနပ်လေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လီရှို့ယွင်သည် လက်ကိုင်ပဝါများကို ပန်းမထိုးဘဲ အခြားအရာတစ်ခုခုနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြောင်းကို ဝူယွီလန် သတိထားမိခဲ့သော်လည်း သူမအတွက် ဖိနပ်ချုပ်ပေးနေမည်ဟုတော့ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။
သူမ ဖိနပ်ကိုလှမ်းယူကာ သေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။
“နင် တကယ့်ကို စိတ်ထားနူးညံ့တာပဲ”
ဖိနပ်အောက်ခံများမှာ ထူထဲပြီး ဖိနပ်အပေါ်ယံတွင်မူ နုနယ်သိမ်မွေ့သော ကြာပန်းလေးများကို သပ်ရပ်သောချုပ်ရိုးများဖြင့် အနုစိတ် ပန်းထိုးထားလေသည်။
ဝူယွီလန် စီးကြည့်လိုက်သောအခါ ဖိနပ်လေးမှာ နူးညံ့ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိလှပေသည်။
လီရှို့ယွင်၏စေတနာနှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုများကို အထင်းသား မြင်တွေ့နေရ၏။
“ဒီဖိနပ်ကို ငါ တကယ်သဘောကျတယ်”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီရှို့ယွင်၏မျက်ဝန်းလေးများက အနည်းငယ် တောက်ပသွားလေသည်။
“အမေ၊ သမီးက ဘာမှအသုံးမကျပါဘူး၊ ဒီလိုအရာလေးတွေလောက်ပဲ လုပ်တတ်တာပါ၊ အမေ သဘောကျရင်ကိုပဲ ကျေနပ်ပါပြီ”
ဝူယွီလန် လေးနက်သောလေသံဖြင့် အားပေးလိုက်သည်။
“နင်က ဘယ်လိုလုပ် အသုံးမကျရမှာလဲ၊ နင့်ရဲ့ပန်းထိုးလက်ရာတွေက မြို့ပေါ်က ပန်းထိုးသမားတွေထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်၊ တကယ်လို့ နင်သာ ဇာခန်းဆီး ပန်းထိုးအလုပ်တွေ လက်ခံလုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ရမယ့်ဈေးက လုံးဝနည်းမှာမဟုတ်ဘူး”
လီရှို့ယွင်၏ပန်းထိုးလက်ရာများကို ပြောဆိုနေရင်း ဝူယွီလန်သည် သူမ၏မူလဇာစ်မြစ်ကို တွေးတောမိသွားသည်။
ဤခေတ်ကာလတွင် ယခုကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်ပန်းထိုးပညာကို သင်ယူနိုင်ရန်မှာ ထိုသူ၏မိသားစုအဆင့်အတန်းနှင့် အနေအထားက အတော်လေး မြင့်မားရပေမည်။
သို့သော် ဤမိန်းကလေးကို တတိယသား စုန့်ကျစ်ခန်ခေါ်လာခဲ့ပြီးနောက် သူမသည် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးနေသည်ဟု အခိုင်အမာဆိုကာ မည်သည့်အကြောင်း ကိုမှ ပြောဆိုရန်ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။
သူမကိုယ်တိုင်က မပြောလိုသည်ဖြစ်ရာ ဝူယွီလန်လည်း အတင်းအကျပ် မမေးမြန်းလိုတော့ပေ။
လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိစမြဲပင်မဟုတ်ပါလား။
ငွေရှာနိုင်မည်ဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ လီရှို့ယွင် အလောတကြီး တောင်းဆိုလိုက်သည်။
“အမေ၊ သမီးအတွက် ဇာခန်းဆီးပန်းထိုးအလုပ်တွေ ရှာပေးနိုင်မလား”
ဝူယွီလန် သဘောမတူမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လီရှို့ယွင် အာမခံချက်တစ်ခုကိုပါ ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။
“သမီးရှာလို့ရတဲ့ ငွေအားလုံးကို အမေ့ပေးပါ့မယ်”
ဝူယွီလန် တည်ငြိမ်စွာပင် တားမြစ်လိုက်၏။
“နင့်ခန္ဓာကိုယ်က အခုထိ လုံး၀နာလန်မထသေးဘူး၊ ပန်းထိုးအလုပ်တွေ လက်ခံဖို့ကိစ္စ နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့၊ နင့်ခန္ဓာကိုယ်ကို သေသေချာချာ အနားပေးပြီးသွားပြီဆိုရင် နင်ရှာချင်သလောက် ရှာလို့ရနိုင်ပါတယ်”
လီရှို့ယွင် ပန်းထိုးအလုပ်များလက်ခံရန် ထပ်မံပူဆာနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝူယွီလန်သည် ထမင်းစားချိန်ရောက်ပြီဟူသော ဆင်ခြေကိုပေးကာ အိမ်မကြီးခန်းဆီသို့သွားရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေ၏။
ဝမ်ကွေ့ချင်က ဝူယွီလန်၏ဖိနပ်အသစ်ကို သတိထားမိသွားကာ အားကျစွာဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။
“အမေ ဖိနပ်အသစ်ဝယ်လာတာလား၊ အရမ်းလှတာပဲ”
ဝူယွီလန် ဂုဏ်ယူစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ငါဝယ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ တတိယချွေးမက ငါ့အတွက် ချုပ်ပေးထားတာ”
သူမသည် အရင်ဖိနပ်ကို ပြန်မလဲတော့ဘဲ အသစ်လေးကိုသာ ဆက်စီးထားလိုက်သည်။
“ဒီဖိနပ်လေးက တော်တော်လှတဲ့အပြင် စီးရတာလည်း အရမ်းသက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ်”
ဝမ်ကွေ့ချင် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောလာသည်။
“တတိယယောင်းမရဲ့ ပန်းထိုးလက်ရာက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ၊
မနက်ဖြန်ကျရင် သမီးလည်း သူ့ဆီကနေ သွားသင်ပြီး အမေ့အတွက် တစ်ရံချုပ်ပေးဦးမယ်”