အခန်း ၅၈
Vol. 6 Ch. 58
🍅 Chapter 58
ဝူယွီလန်က ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။
“မလုပ်ပါနဲ့ဟယ်၊ နင် အဝတ်အစား ဖာထားတဲ့ပုံက တီကောင်တွေ တွားသွားနေသလိုပဲ”
ဝမ်ကွေ့ချင် အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမကိုယ်တိုင် ဖာထေးထားသော အဝတ်အစားများကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲတွတ်သွားလေတော့သည်။
ဖိနပ်မချုပ်တတ်သော်လည်း ဝူယွီလန်အပေါ် အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် ကျေးဇူးဆပ်ကာ လုပ်ကျွေးပြုစုနိုင်သည်ဟု ဝမ်ကွေ့ချင် တွေးတောနေမိလေသည်။
ဥပမာအားဖြင့်ဆိုရလျှင် သူမသည် လက်တွေ့ကျသော အပြုအစုများဖြင့် လုပ်ဆောင်ပြလာလေသည်။
“အမေ၊ အမေ ခြေထောက်ဆေးဖို့ ရေယူလာပေးတယ်”
“အမေ၊ သမီး အမေ့ကျောကို ထုပေးမယ်နော်”
ဝူယွီလန်တစ်ယောက် ဘာတွေဖြစ်နေမှန်းမသိအောင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားလေသည်။
သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ပြုစုယုယခံရခြင်းကို သူမ အလွန်နှစ်သက်မိပေ၏။
ဤမိသားစုထဲသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက သူမသည် သူတို့အတွက် အမြဲတမ်း ဟိုပြေးဒီလွှား လုပ်ကိုင်ပေးကာ အစီအစဉ်များ ချမှတ်ပေးနေခဲ့ရသည်။
ချွေးမများထံမှ ဤမျှလောက်သော ကျေးဇူးဆပ်ပြုစုမှုကို ခံယူခြင်းက သိပ်တော့မများလွန်းလှဘူး မဟုတ်ပါလား။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဝမ်ကွေ့ချင်လည်း တစ်နေ့တာလုံး အလုပ်လုပ်ထားရသဖြင့် ပင်ပန်းနေမည်ကိုတွေးမိကာ ဝူယွီလန် သူမ၏ပခုံးကို ခဏမျှသာ နှိပ်နယ်စေပြီးနောက် ပြန်အနားယူရန် ပြောလိုက်၏။
ဝမ်ကွေ့ချင် ထွက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်လီကျွမ်ရောက်လာကာ တံခါးခေါက်လေတော့သည်။
“အမေ၊ အိပ်နေပြီလား၊ သမီး အမေ့အဝတ်ဟောင်းတွေယူသွားပြီး လျှော်ပေးမလို့”
လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဝူယွီလန်သည် သူမ၏အဝတ်ဟောင်းများကို ကိုယ်တိုင်သာ လက်ဖြင့်လျှော်ဖွပ်လေ့ရှိသည်။
သိပ်ပြီး မညစ်ပတ်လှရာ ရိုးရိုးလေး ပွတ်လျှော်ရုံဖြင့် ရနေလေ၏။
ဝူယွီလန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး၊ မနက်ဖြန်ကျမှ ငါ့ဟာ ငါပဲ လျှော်လိုက်ပါ့မယ်”
သို့သော် အခန်းပြင်ဘက်ရှိ အရိပ်လေးမှာ တံခါးဝတွင် အကြာကြီး ရပ်တန့်နေဆဲပင်။
ကျောက်လီကျွမ် တစ်ခုခုအထင်လွဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝူယွီလန် သူမ၏အဝတ်အစားများကို အပြင်သို့ ထုတ်ပေးလိုက်ရသည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျောက်လီကျွမ်၏မျက်နှာပေါ်မှ ညှိုးနွမ်းမှုများအားလုံး လွင့်စင်သွားလေသည်။
သူမ တက်ကြွစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။
“အမေရယ်၊ အဝတ်လျှော်တာလောက်ကတော့ ဘာမှမပင်ပန်းပါဘူး”
“နောက်ဆိုရင် အမေ့အဝတ်တွေအားလုံးကို သမီးပဲ လျှော်ပေးပါ့မယ်”
ကျောက်လီကျွမ်သည် အဝတ်အစားများကို ယူကာ ပေါ့ပါးသွက်လက်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ဝူယွီလန်ကမူ ခေါင်းယမ်းလိုက်မိလေ၏။
ဤချွေးမများက မျက်နှာသာရရန် အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားနေကြပြီး သူမအပေါ် ကောင်းကောင်းပြုစုရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံ ရှာဖွေနေကြသည်ဟု အဘယ်ကြောင့် ခံစားနေရပါသနည်း။
‘ထားလိုက်ပါတော့လေ’
မိသားစုအတွင်း သဟဇာတဖြစ်မှုဟူသည် အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်သောအရာပင်မဟုတ်ပါလား။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ဝူယွီလန်သည် ခြင်းတောင်းတစ်လုံးနှင့် တံစဉ်တစ်ခုကို ရှာဖွေပြင်ဆင်လိုက်သည်။
စုန့်အာ့လန် အနားသို့ကပ်လာကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
“အဘွား၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ”
ဝူယွီလန် ပြင်ဆင်နေရင်းမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဆေးပင်ရှာဖို့ တောင်ပေါ်သွားမလို့”
စုန့်အာ့လန် ချက်ချင်းတက်ကြွသွားလေသည်။
“ဆေးပင်ရှာမလို့လား၊ အဲဒါက ပိုက်ဆံရလို့လား အဘွား”
“အေးပေါ့”
စုန့်အာ့လန် ဝူယွီလန်၏အနားသို့ ပိုတိုးကပ်သွားကာ ချွဲချွဲနွဲ့နွဲ့ဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်၏။
“အဘွား၊ ကျွန်တော့်ကိုပါ ခေါ်သွားပါလား”
ယခုအခါ အိမ်တွင် အလုပ်လုပ်နိုင်သူ အများအပြား ရှိနေပြီဖြစ်ရာ လယ်ကွင်းထဲရှိ အလုပ်များကို သူတို့ဖာသာသူတို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ပြီဟု ဝူယွီလန် တွေးတောမိသည်။
ထို့ကြောင့် သူမက ခွင့်ပြုချက် ပေးလိုက်လေသည်။
“နင် လိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါနဲ့အတူလိုက်ခဲ့ပေါ့”
စုန့်အာ့လန် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားလေ၏။
“ဝေး၊ ကောင်းပြီ”
စုန့်အာ့လန်သည် ခြင်းတောင်းငယ်လေးတစ်လုံးကို ရှာဖွေပြီးနောက် ဝူယွီလန်အနောက်မှ တက်ကြွပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြေးလိုက်သွားလေသည်။
စုန့်ထုန်ဟွာကမူ တံခါးပေါက်ကိုမှီကာ သူတို့ထွက်ခွာသွားသည်ကို အားကျတောင့်တသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့လေ၏။
စူးစမ်းလိုစိတ်ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် အားကျတောင့်တစွာ ငေးကြည့်နေသည့် မြေးမလေးကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန်က လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေ၏။
“နင် ဘာရပ်ကြောင်နေတာလဲ၊ လိုက်ချင်ရင်လိုက်ခဲ့လေ”
စုန့်ထုန်ဟွာ မဝံ့မရဲပြန်မေးလိုက်သည်။
“ဟင်... သမီးလား”
ဝူယွီလန်က သူမကို ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသောအခါ စုန့်ထုန်ဟွာသည် စုန့်အာ့လန်အနားသို့ အမြန်ပြေးကပ်သွားလေသည်။
ထို့နောက် သူတို့သုံးယောက်သား ရွာအဆုံးရှိ တိမ်တောင်များကြား ထိုးတက်နေသော တောင်ကုန်းကြီးဆီသို့ အတူတကွ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
“အဘွား၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်ဆေးပင်တွေကိုခူးမှာလဲ”
“ဒီအပင်ကရော ဆေးပင်လား”
“ဒီတစ်ပင်ကရော ဘယ်လိုနေလဲ”
“ဒါလေးကရော တန်ဖိုးရှိလားဟင်”
လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် စုန့်အာ့လန်ကမူ တတွတ်တွတ် မေးခွန်းထုတ်နေပြီး သူမြင်သမျှအပင်တိုင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးမြန်းနေလေသည်။
ဘေးတွင်ရပ်နေသော စုန့်ထုန်ဟွာမှာမူ ဝူယွီလန် စိတ်ဆိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ ချွေးအေးများပင် ပြန်လာခဲ့သည်။
“ဒုတိယအစ်ကို၊ ဆက်မမေးပါနဲ့တော့၊ တော်ကြာ အဘွား စိတ်ဆိုးသွားလိမ့်မယ်”
စုန့်အာ့လန် ဝူယွီလန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ တမင်သက်သက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အဘွားက စိတ်မဆိုးပါဘူး၊ အဘွားက စိတ်ရှည်တယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား အဘွား”
ဝူယွီလန် သူမ၏နားဝကို ကလော်ရင်း ထိုကလေး စကားများလွန်းသဖြင့် သူ့ကို တောင်အောက်သို့ ကန်ချပစ်ချင်စိတ်များအား မနည်းထိန်းချုပ်ထားရသည်။
“နင် ဆက်ပြီး အော်ကျယ်အော်ကျယ် လုပ်နေမယ်ဆိုရင် နင့်ကို တောင်အောက်ကန်ချပစ်မယ်”
စုန့်အာ့လန် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ အပြစ်ကင်းစင်သောအမူအရာဖြင့် မျက်တောင်လေးများ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ပြလိုက်သည်။
တကယ်တော့ သူသည် အပြစ်ကင်းစင်သူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အဘွားဖြစ်သူ၏ စိတ်ရှည်နိုင်စွမ်း အတိုင်းအတာကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် တမင်တကာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် တိတ်တဆိတ်လုပ်ဆောင်နေခြင်းသာ။
သူတို့ အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လူသူအရောက်အပေါက်နည်းသော တောင်ကြားချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ထိုနေရာတွင် တန်ဖိုးရှိသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်အချို့ကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့မြင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။
ဝူယွီလန် ဆေးပင်များ တူးဖော်ရန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်အာ့လန် ချက်ချင်းပင် အနားသို့ တိုးဝှေ့လာသည်။
“အဘွား၊ ဒါက ဘာဆေးပင်လဲ၊ တန်ဖိုးရှိလား”
ဝူယွီလန် ရှင်းပြလိုက်၏။
“ပိုင်ကျူးလို့ခေါ်တယ်၊ သူက အစာအိမ်ကို အားကောင်းစေတယ်၊ အားအင်တွေကို ဖြည့်တင်းပေးတယ်၊ အစိုဓာတ်ကို ခြောက်သွေ့စေတယ်၊ ဆီးရွှင်စေတယ်၊ ချွေးထွက်တာကို ရပ်တန့်စေပြီး သန္ဓေသားကိုလည်း တည်ငြိမ်စေတဲ့ အာနိသင်တွေ ရှိတယ်၊ တစ်ကတ်တီကို ပြားတစ်ရာလောက် တန်ဖိုးရှိတယ်”
ပေလျိုခရိုင်တွင် လူနာကြည့်စဉ်က သူမသိခဲ့ရသော ဈေးနှုန်းမှာ အနည်းငယ်ပိုများသော်လည်း ဖျန်းကျန်းမြို့သို့ ပြန်ရောက်ပါက ထိုဈေးနှုန်းဖြင့် ရောင်းချနိုင်ဖို့ရာ မသေချာသောကြောင့် ဝူယွီလန် ဈေးလျှော့ကာ ပြောပြလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
“ပြားတစ်ရာလား”
စုန့်အာ့လန် အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“တစ်ကတ်တီကို ပြားတစ်ရာတဲ့လား၊ ဘုရားရေ၊ ကျွန်တော်သာ ဆယ်ကတ်တီလောက် တူးနိုင်ရင် ငွေတစ်ချောင်းတောင် ရမှာပေါ့”
သူ့မျက်ဝန်းများက တောက်ပသွားပြီး ယခုချက်ချင်း အလုပ်စလုပ်ချင်နေပြီဖြစ်သည်။
ဝူယွီလန် သူ့ကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်၏။
“နင်က အဲဒီလောက်များတဲ့ ပိုင်ကျူးဆေးမြစ်တွေကို ဘယ်ကနေ သွားတူးမှာလဲ”
ထိုအခါ စုန့်ထုန်ဟွာက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီဆေးပင် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သမီးသိတယ်”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း စုန့်ထုန်ဟွာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ညီမလေး ထုန်ဟွာ၊ နင် ဒီဆေးပင် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သိလို့လား၊ ဘယ်မှာလဲ၊ မြန်မြန်ပြောပြစမ်းပါ”
စုန့်အာ့လန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စုန့်ထုန်ဟွာ၏အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲရမ်းကာ မေးလိုက်သည်။
စုန့်ထုန်ဟွာက ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟိုတစ်ခေါက် တောဟင်းရွက်တွေ လာခူးတုန်းက သမီးတွေ့ခဲ့တယ်၊ သမီးနောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ”
စကားပြောရင်းဖြင့် စုန့်ထုန်ဟွာသည် လမ်းသွယ်လေးတစ်ခုအတွင်းသို့ ချိုးဝင်သွားကာ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။
“ဒီမှာပဲ”
မြက်ခင်းပြင် တောင်စောင်းတစ်ခုပေါ်တွင် စိမ်းလန်းစိုပြည်စွာ ပေါက်ရောက်နေသော ပိုင်ကျူးဆေးမြစ်အစုအဝေးကြီးကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရသည်။
စုန့်အာ့လန် ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်သွားပြီး နေရာအနှံ့အပြားတွင် ပိုင်ကျူးဆေးမြစ်များ မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်နေလေသည်။