အခန်း ၅၉
Vol. 6 Ch. 59
🍅 Chapter 59
“ပိုက်ဆံတွေ၊ အားလုံးက ပိုက်ဆံတွေချည်းပဲ”
ဝူယွီလန် ချီးကျူးလိုက်သည်။
“တော်လိုက်တာ”
ဝူယွီလန်သည် အခြားစကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ထိုနေရာတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ ချက်ချင်းပင် စတင်တူးဖော်တော့သည်။
စုန့်ထုန်ဟွာကမူ သူမ၏နဖူးပေါ်မှ ဆံစလေးများကို သပ်တင်လိုက်၏။
သူမ၏မျက်နှာလေးမှာ ရဲတွတ်နေလေသည်။ သူမသည်လည်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ ပိုင်ကျူးဆေးမြစ် တူးဖော်နည်းကို ဝူယွီလန်ထံမှ စတင်သင်ယူလေတော့သည်။
အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူတို့သုံးယောက်သား ခြင်းတောင်းငယ်တစ်ဝက်ခန့်ရှိသော ပိုင်ကျူးဆေးမြစ်များကို တူးဖော်ပြီးစီးသွားလေသည်။
ဝူယွီလန် လက်ထဲတွင် အလေးချိန် ချိန်ကြည့်လိုက်၏။
ငါးကတ်တီ သို့မဟုတ် ခြောက်ကတ်တီခန့် ရှိလောက်ပေမည်။ ထိုနေရာရှိ ပိုင်ကျူးဆေးမြစ်အများစုအား တူးဖော်ပြီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန်က သူတို့ကို ဆက်လက်တူးဖော်ခွင့် မပြုတော့ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရေရှည်ဆက်လက်၍ ခူးယူလိုပါက ပျိုးပင်ငယ်အချို့ကို ချန်ထားခဲ့ရန် လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဝူယွီလန် တားမြစ်လိုက်သည်။
“ကဲ တော်ပြီ၊ ဒီအပင်ပေါက်လေးတွေကို ချန်ထားခဲ့လိုက်တော့၊ တခြားနေရာမှာ သွားတူးကြတာပေါ့”
စုန့်ထုန်ဟွာ ရှေ့သို့ ထပ်မံတက်လှမ်းလာပြန်သည်။
“နောက်ထပ် ပိုင်ကျူးဆေးမြစ်တွေ အများကြီးရှိတဲ့နေရာကို သမီး သိသေးတယ်”
ထို့နောက် သူမသည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို တောင်စောင်းအသီးသီးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ရာ မကြာမီမှာပင် သူတို့ယူလာသော ခြင်းတောင်းနှစ်လုံးမှာ အပြည့်အမောက် ဖြစ်သွားလေတော့သည်။
ဝူယွီလန်က ထုန်ဟွာ၏ကောင်းမွန်လွန်းသောမှတ်ဉာဏ်အတွက် အနည်းငယ် အံ့ဩမိသွားသည်။
“ထုန်ဟွာ၊ နင် အရင်က ဆေးပညာအကြောင်း လေ့လာဖူးလို့လား”
စုန့်ထုန်ဟွာ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်။
ဝူယွီလန်က ဆက်မေးလိုက်လေ၏။
“ဒါဆိုရင် နင်က ဘာလို့ ဒီပိုင်ကျူးဆေးမြစ်အပင်နေရာတွေကို ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေရတာလဲ”
စုန့်ထုန်ဟွာ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“သမီးက တောဟင်းရွက်တွေ အများကြီး ခူးဖူးတော့ ဒီအရွက်စိမ်းပင်တွေကို တော်တော်လေး ရင်းနှီးနေတာပါ၊
ဒီတောင်ပေါ်က အပင်တွေဆိုရင် ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာကိုသာ သမီးကိုပြောပြလိုက်၊ သမီး အနည်းနဲ့အများတော့ ရှာပေးနိုင်တယ်”
ထိုစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် စုန့်ထုန်ဟွာ၏မျက်ဝန်းများထဲ၌ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် တောက်ပသောအလင်းရောင်များ လင်းလက်လာလေသည်။
ဝူယွီလန် စိတ်ဝင်စားသွားကာ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
“အို... ဟုတ်လား၊ ဒါဆိုရင် ဒီအပင်လေး ဘယ်မှာရှိနိုင်မလဲဆိုတာ သေချာကြည့်ပေးပါဦး”
ဝူယွီလန်သည် စနစ်ကုန်တိုက်မှ အပင်မိတ်ဆက်ပုံတစ်ပုံကို ဝယ်ယူကာ စုန့်ထုန်ဟွာထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
စုန့်ထုန်ဟွာသည် ပုံကိုယူလိုက်ပြီး ပုံထဲရှိ အသက်ဝင်လှသော အပင်လေးကိုကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားလေ၏။
“ဒီပုံဆွဲလက်ရာက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ၊ သမီး ဒီအပင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ မှတ်မိနိုင်တယ်”
ဝူယွီလန်၏မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။
“ဒီတောင်ပေါ်မှာရော ရှိလား”
စုန့်ထုန်ဟွာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ရှိတယ်၊ ဒီချောက်ကမ်းပါးအောက်မှာပဲရှိတာ”
ဝူယွီလန် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။
“ငါ့ကို မြန်မြန်ခေါ်သွားပါလား”
ဝူယွီလန် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေရခြင်းမှာ အကြောင်းရှိသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စုန့်ထုန်ဟွာကို သူမ ပြသလိုက်သော အပင်မှာ တကယ်တော့ ဂျင်ဆင်းပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
အကယ်၍ သူတို့သာ ထိုအပင်ကို တကယ်တူးဖော်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက ငွေအမြောက်အမြား ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပါလား။
ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဤမိန်းကလေးသည် အပင်များနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ခါမြင်ရုံဖြင့် မှတ်မိနိုင်သော အံ့ဖွယ်မှတ်ဉာဏ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
သူမသည် တကယ့်ကို ရတနာသိုက်လေးတစ်ခုပင်။
‘ငါချမ်းသာတော့မယ်၊ ငါချမ်းသာတော့မယ်’
ဤမိန်းကလေးကို ရွေးယူကာ အိမ်သို့ခေါ်လာမိသည့် သူမ၏ကြင်နာတတ်သော စိတ်ထားလေးက လမ်းပြပေးခဲ့သည်မှာ တကယ့်ကို ကံကောင်းလှသည်။
သို့မဟုတ်ပါက သူမသည် တန်ဖိုးရှိသော ဆေးဖက်ဝင်အပင် မည်မျှလောက်ကို လက်လွတ်ဆုံးရှုံးခဲ့ရမည်နည်း။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝူယွီလန်သည် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ကာ တဟားဟား အော်ရယ်ပစ်လိုက်ချင်စိတ်များ ပေါက်လာတော့သည်။
တကယ့်ကို ကောင်းမှုလုပ်လျှင် ကောင်းကျိုးခံစားရသည်ဆိုသည်က မှန်ပေသည်။ ကောင်းမှုလုပ်လျှင် ကောင်းကျိုးခံစားရမည်သာဖြစ်သည်။
…….
မကြာမီမှာပင် သူတို့သုံးယောက်သား ချောက်ကမ်းပါးအောက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
စုန့်ထုန်ဟွာသည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ ကွေ့ကောက်သောလမ်းများအတိုင်း ခေါ်ဆောင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ချောက်ကမ်းပါးအောက်ရှိ စမ်းချောင်းငယ်လေးတစ်ခုဘေး၌ ရပ်တန့်လိုက်လေ၏။
“ဟိုမှာပဲ”
ဝူယွီလန်သည် သူမ၏အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ စမ်းချောင်း၏တစ်ဖက်ကမ်းတွင် ခိုင်ခံ့တုတ်ခိုင်စွာ ပေါက်ရောက်နေသော ဂျင်ဆင်းပင်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။
“တကယ်ပဲ ဂျင်ဆင်းပင်ကြီးပါလား”
ဝူယွီလန်က စုန့်ထုန်ဟွာ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။
“ထုန်ဟွာ၊ နင် ဒီတစ်ခါတော့ တကယ့်ကို အကူအညီအကြီးကြီး ပေးလိုက်တာပဲ”
ဝူယွီလန်၏ ဆိုလိုရင်းကို စုန့်ထုန်ဟွာ သဘောမပေါက်ခင်မှာပင် စုန့်အာ့လန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အနားသို့တိုးဝှေ့လာသည်။
“ဂျင်ဆင်းလား”
“အဘွား၊ ဒါ ဂျင်ဆင်းလို့ အဘွားပြောလိုက်တာလား”
ဝူယွီလန်က အတည်ပြုပေးလိုက်၏။
“ဟုတ်တယ်၊ ဒီအပင်က ဂျင်ဆင်းပင်ပဲ”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုန့်အာ့လန်တစ်ယောက် ဝမ်းသာလွန်း၍ ခုန်မိလုမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။
သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စုန့်ထုန်ဟွာ၏ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လှုပ်ယမ်းလိုက်လေ၏။
“ညီမလေး ထုန်ဟွာ၊ နင်ကတော့ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလွန်းတယ်”
စုန့်ထုန်ဟွာလည်း နောက်ပိုင်းကျမှ သဘောပေါက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။
“အဘွား၊ ဒုတိယအစ်ကို၊ အခုပြောနေတဲ့ ဂျင်ဆင်းဆိုတာ အရမ်းဈေးကြီးတယ်ဆိုတဲ့အရာလား”
သူမသည်လည်း ဂျင်ဆင်းအကြောင်းကို သိရှိထားသည်။ သခင်မကြီးက ထိုအရာကို မကြာခဏ စားလေ့ရှိသည်။
သူမ သိထားသည်မှာ ထိုအရာက အလွန်ဈေးကြီးသည်ဟူ၍သာ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ ဈေးကြီးမည်ဟု သူမ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။
ဝူယွီလန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အေး၊ ဘေးရွာက လူပျိုကြီးတစ်ယောက်ဆို ဂျင်ဆင်းမြစ်တစ်မြစ် တူးရဖူးတယ်၊ အဲဒါကို သူ ငွေချောင်းသုံးဆယ်နဲ့ ရောင်းလိုက်ရတယ်လေ”
စုန့်ထုန်ဟွာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။
“ဒီဂျင်ဆင်းက ဒီလောက်တောင် တန်ဖိုးကြီးတာလား”
“ဒီလောက်တင်မကဘူး၊ ဒီဂျင်ဆင်းက အနှစ်ငါးဆယ်လောက် သက်တမ်းရှိပုံရတယ်၊ အဲဒါဆိုရင် ငွေချောင်း ငါးဆယ် ဒါမှမဟုတ် ခြောက်ဆယ်လောက်တောင် ရနိုင်တယ်”
ဝူယွီလန်၏စကားကို ကြားသောအခါ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ မျက်နှာများပင် နီရဲလာကြသည်။
“အရမ်းကောင်းတာပဲ”
“ညီမလေး ထုန်ဟွာ၊ နင်က တကယ့်ကို တော်လွန်းတယ်၊ ဒီငွေတွေနဲ့ဆိုရင် ငါတို့မိသားစု အိမ်အသစ်ဆောက်လို့ရပြီ”
ဝူယွီလန်တွင် ဤအကြံအစည်မျိုး အမြဲတမ်းရှိနေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ငွေချောင်းနှစ်ရာမှာ လူနာကြည့်ရာမှ ရရှိထားခြင်းဖြစ်ရာ အခြားသူများကိုရှင်းပြရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။
ယခုမူ ဤဂျင်ဆင်းပင်ကြီး ရှိနေပြီဖြစ်ရာ နောင်တွင်သုံးစွဲမည့် မည်သည့်ငွေကိုမဆို ဤအကြောင်းပြချက်ဖြင့် သင့်လျော်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ပြီဖြစ်သည်။
အိမ်သစ်ဆောက်မည့်အကြောင်းကိုကြားလိုက်ရသောအခါ စုန့်ထုန်ဟွာသည် ဝူယွီလန်ကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်မိသွား၏။
“ငါ့ကို ဘာလို့ ကြည့်နေတာလဲ၊ နင့်အဘွားက ဒီမှိုတက်ပြီး ယိုစိမ့်နေတဲ့အိမ်ဟောင်းကြီးထဲမှာ ဆက်မနေချင်တော့ဘူး”
ဝူယွီလန် စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူတို့နှစ်ယောက်ကို လျစ်လျူရှုကာ စမ်းချောင်းလေးကို ခုန်ကူးသွားပြီး ဂျင်ဆင်းပင်ကို ညင်သာစွာ စတင်တူးဖော်လေတော့သည်။
အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဤဂျင်ဆင်းပင်ကြီးကို တူးဖော်နေစဉ်အတွင်း ဝူယွီလန်သည် ဂျင်ဆင်းပျိုးပင်ငယ် နှစ်ပင်ကိုပါ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းပင်။
သူမသည် ထိုပျိုးပင်ငယ်များကို မြေကြီးများနှင့်အတူ ဂရုတစိုက် တူးယူလိုက်ပြီး သူမ၏ဝိညာဉ်စွမ်းရည် သိုလှောင်ရုံအတွင်း၌ စိုက်ပျိုးရန် ရည်ရွယ်ထားလိုက်သည်။
ကလေးနှစ်ယောက်မှာမူ ဂျင်ဆင်းပင်ကြီးကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြသဖြင့် ပျိုးပင်ငယ်လေးနှစ်ပင်ကို လုံးဝ သတိမထားမိကြချေ။
“အဘွား၊ ဒီဂျင်ဆင်းကို ကြိုနဲ့ မချည်ထားဘူးဆိုရင် ထွက်ပြေးသွားမှာလား”
စုန့်အာ့လန်က မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဂျင်ဆင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
ဝူယွီလန်က နောက်ပြောင်လိုက်၏။
“ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဂျင်ဆင်းက ဝိညာဉ်ရှိသွားပြီဆိုရင် ပြေးရုံတင်မကဘူး လူကိုပါ စားတတ်တယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုန့်အာ့လန်တစ်ယောက် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက်သား လဲကျသွားလေတော့သည်။
စုန့်ထုန်ဟွာကမူ ရယ်မောကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟီးဟီး၊ ဒုတိယအစ်ကို၊ ဂျင်ဆင်းက ဝိညာဉ်ရှိပြီး လူမဖြစ်လာပါဘူး”
“အဘွား ကျွန်တော့်ကိုနောက်နေတာပဲ”
ဝူယွီလန် ဂျင်ဆင်းပျိုးပင်ငယ်လေးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။
“နင့်ကို ဘယ်သူက အခြေခံဗဟုသုတမရှိတဲ့ သစ်တုံးကြီး ဖြစ်နေရမလဲလို့ ပြောထားလို့လဲ”