အခန်း ၆၀
Vol. 6 Ch. 60
🍅 Chapter 60
စုန့်အာ့လန် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အဲဒါက... ကျွန်တော်မှ ကျောင်းမနေဖူးတာ၊ ဒါလေးတွေမသိတာက ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
ဝူယွီလန် သူမ၏လှုပ်ရှားမှုများကို ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီး လက်များအား သန့်စင်အောင် ဆေးကြောလိုက်သည်။
“နင် ကျောင်းတက်ချင်လို့လား”
စုန့်အာ့လန် လေးနက်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“သေချာပေါက် တက်ချင်တာပေါ့”
သူ ဝူယွီလန်၏ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ရင်း ဆက်ပြောလာသည်။
“ဒါပေမဲ့ အဘွား၊ ကျွန်တော့်ဦးနှောက်က ထက်မြက်တယ်၊ ကျောင်းတက်တက် မတက်တက် ဉာဏ်ကောင်းပြီးသားပါ၊ အဘွား အစ်ကိုကြီးကိုပဲ ကျောင်းထားပေးလိုက်ပါ”
ဝူယွီလန် စကားမပြန်ဘဲ ခေါင်းလှည့်ကာ စုန့်ထုန်ဟွာကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထိုမိန်းကလေးသည် သူမ၏လက်ချောင်းလေးများကို ပွတ်သပ်ကစားနေလေ၏။
သူမသည် ခေါင်းငုံ့ထားသော်လည်း သူမ၏မျက်ဝန်းများအတွင်းမှ အားကျတောင့်တနေသည့် အရိပ်အယောင်များကိုမူ ဝူယွီလန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ဤကောင်မလေးသည်လည်း ကျောင်းတက်လိုစိတ် အလွန်ပြင်းပြနေသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။
‘ထားလိုက်ပါတော့၊ တစ်ယောက်တည်းကို ကျောင်းပို့ဖို့နဲ့ တစ်အုပ်စုလုံးကို ကျောင်းပို့ဖို့က သိပ်မကွာပါဘူး၊ ကြီးကြီးငယ်ငယ် ကလေးတွေအားလုံးကို စုပြီး ကျောင်းပို့ပစ်လိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်’
မိန်းကလေးများကို လက်မခံဘူးလော။
ဤသည်က ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ ငွေရှိလျှင် အရာအားလုံးက ညှိနှိုင်း၍ရလေ၏။
ဝူယွီလန်က သူမ လက်မှ ရေများကို ခါထုတ်လိုက်သည်။
“ထုန်ဟွာ၊ ဂျင်ဆင်းပင်တွေ နောက်ထပ်ဘယ်မှာ ရှိနိုင်သေးလဲဆိုတာ နင်မှတ်မိသေးလား”
စုန့်ထုန်ဟွာ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်။
“ဒီတောင်တွေရဲ့ အပြင်ဘက်ပိုင်းမှာတော့ သမီး ဒီတစ်ပင်တည်းကိုပဲ မြင်ဖူးတာ”
“တောနက်ထဲမှာများ ပိုရှိနိုင်မလား”
“တောနက်ထဲမှာ သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ငါတို့ သွားလို့မဖြစ်ဘူး”
အနည်းဆုံးတော့ ဤကလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာစဉ်အတွင်း သူတို့ တောနက်ထဲသို့ ဝင်၍မဖြစ်နိုင်ပေ။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဝူယွီလန်က စုန့်ထုန်ဟွာကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန်အတွက် လင်းဇီးမှိုပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ပြလိုက်၏။
“ဒါ လင်းဇီးပဲ၊ သေချာကြည့်စမ်း၊ ဒီလိုမျိုးကိုရော မြင်ဖူးလား”
စုန့်ထုန်ဟွာက သေချာစစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။
“သမီး မမြင်ဖူးဘူး”
“လင်းဇီးက ယေဘုယျအားဖြင့် နှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိတဲ့ သစ်ပင်တွေ၊
ဆွေးမြည့်နေတဲ့ သစ်တုံးတွေရဲ့ အက်ကွဲကြောင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် သစ်ငုတ်တိုတွေရဲ့ အခြေမှာ ပေါက်လေ့ရှိတယ်...”
“အဘွား၊ ဒါ လင်းဇီးလား”
စုန့်အာ့လန်က ဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားတုံးတစ်ခုအတွင်းသို့ လက်နှိုက်လိုက်ပြီး ထီးပုံစံ အရာငယ်လေးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လာလေသည်။
ဝူယွီလန်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသော ထိုလင်းဇီးကို ကြည့်ကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့လောက်အောင် ဆွံ့အသွားမိသည်။
ဤကလေး၏ ကံကောင်းမှုကတော့... အနည်းငယ် လွန်လွန်းနေပြီမဟုတ်ပါလား။
“တကယ်ကြီး လင်းဇီးပဲ”
“တကယ်လား၊ ဒါက ဘယ်လောက်တန်လဲအဘွား”
စုန့်အာ့လန်၏လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်ညင်သာသွားသည်။ လင်းဇီးအား တိုက်မိ၍ ထိခိုက်ပျက်စီးသွားမည်ကို သူ အလွန်စိုးရိမ်နေလေ၏။
“ဒီဟာက သက်တမ်းဆယ့်ငါးနှစ်လောက်ရှိပြီ၊ ငွေဆယ်ချောင်းနဲ့ ရောင်းရဖို့ကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုန့်အာ့လန်က လင်းဇီးတစ်ပွင့်တလေ ကျန်ရစ်ခဲ့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ သစ်ခေါင်းအတွင်းသို့ နေရာအနှံ့ လိုက်လံစူးစမ်းကြည့်ရှုလေတော့သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ ဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားတုံးများနှင့် သစ်ခေါင်းများအားလုံးကို ရှာဖွေပြီးနောက်တွင်တော့ သူ လင်းဇီး၏အရိပ်အယောင်ကိုပင် ထပ်မတွေ့ရတော့ပေ။
“ကဲ တော်ပါပြီ၊ ဒီလင်းဇီးတစ်ပွင့် ရှာတွေ့နိုင်တာကိုက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ကံကောင်းမှုကြီးပဲ”
ဝူယွီလန် ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း စောစောက ဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားတုံးတွင် နောင်တစ်ချိန်၌ လင်းဇီးများ ထပ်မံပေါက်ရောက်လာမည်မှာ သေချာသည်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ လင်းဇီးအကြွင်းအကျန်များ ထိုနေရာတွင် ကျရောက်နေနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။
“သွားကြစို့၊ နေရာပြောင်းရအောင်၊ ဆေးပင်တွေ ခဏလောက်ထပ်ရှာပြီးရင် ပြန်ကြမယ်”
သူတို့နှစ်ယောက်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်တက်ကြွစွာဖြင့် နေရာသစ်သို့ သူမနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြလေသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး၏မျက်လုံးများက မြေကြီးပေါ်တွင် ကပ်နေကာ ဂျင်ဆင်း သို့မဟုတ် လင်းဇီးတစ်စုံတစ်ရာကို လွတ်သွားမည်စိုးသဖြင့် ကော်ဇောကို လှန်လှောရှာဖွေနေသကဲ့သို့ တစ်လက်မချင်းစီ အသေအချာ ရှာဖွေနေကြတော့၏။
သူတို့နှစ်ယောက် သတိမထားမိချိန်တွင် ဝူယွီလန်က ဆွေးမြည့်နေသောသစ်မြစ်နှင့် ထိုမြေကြီးအစုအဝေးကို သူမ၏ ဝိညာဉ်စမ်းရေသိုလှောင်ရုံအတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။
သူမ လိုချင်သော ဆေးပင်များကို စုဆောင်းပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်ကို တောင်အောက်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူတို့နှစ်ယောက် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး လမ်းလျှောက်နေရင်းမှပင် ပြေးထွက်သွားမိလုနီးပါး ဖြစ်နေကြလေ၏။
ဂျင်ဆင်းနှင့် လင်းဇီးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည့် သတင်းကောင်းကို မိသားစုအားပြောပြရန် သူတို့ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။
သို့သော် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လူတိုင်း လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေကြပြီး ပြန်မရောက်ကြသေးပေ။
အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင်တော့ မိသားစုဝင်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
“အမေ၊ အဖေ”
လူတိုင်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်အာ့လန်က သတင်းကောင်းကိုပြောပြရန် အလောတကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။
“မြန်မြန်လာကြည့်ကြ၊ ကျွန်တော်တို့ ဂျင်ဆင်းနဲ့ လင်းဇီးတွေ့ခဲ့တယ်”
ဝူယွီလန် ခြံတံခါးကို တိတ်တဆိတ် ပိတ်လိုက်သည်။ စုန့်အာ့လန်၏စကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း ဝိုင်းအုံလာကြ၏။
“တကယ်ပဲ ဂျင်ဆင်းကြီးပါလား၊ ဘုရားရေ၊ ဒါက ငွေအတော်လေးရမှာသေချာတယ်”
ဝမ်ကွေ့ချင် အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်ပြီး လက်ဖြင့်ပင်မထိရဲပေ။
“အဘွားက ဒါ ဂျင်ဆင်းလို့ပြောတယ်၊ ငွေချောင်းငါးဆယ်နဲ့ ရောင်းလို့ရတယ်တဲ့”
စုန့်အာ့လန် ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ခြံဝင်းအတွင်း၌ အံ့ဩမှင်တက်သံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“ပြီးတော့ ဒီလင်းဇီး၊ လင်းဇီးကိုလည်း ငွေဆယ်ချောင်းနဲ့ ရောင်းလို့ရတယ်”
သူ ဆေးပင်များကို နေလှန်းရန် အလုပ်ရှုပ်နေသော ဝူယွီလန်အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အဘွားက ကျွန်တော်တို့ကို ဒါတွေအကုန်လုံး ရှာတွေ့အောင် ဦးဆောင်သွားတာ၊ ဒီဂျင်ဆင်းနဲ့ လင်းဇီးကို ရောင်းပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့မိသားစု အိမ်သစ်ဆောက်မယ်လို့ အဘွားက ပြောတယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏အကြည့်များက မိသားစုနေထိုင်ရန်အတွက် အန္တရာယ်ရှိပြီး ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော အိမ်အိုကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
သူတို့က လောဘကြီးလွန်းနေကြခြင်းမဟုတ်ပေ။
ဤအိမ်ကြီးက တကယ့်ကို အိုမင်းဟောင်းနွမ်းလွန်းနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
မိုးရွာသောအခါ အပြင်တွင် မိုးသည်းထန်စွာရွာပြီး အတွင်းတွင် မိုးဖွဲဖွဲရွာနေတတ်သည်။
မိုးရာသီတိုင်းတွင် မိသားစုအတွင်းရှိ လူကြီးများနှင့် ကလေးများမှာ အမြဲတမ်း အအေးမိဖျားနာလေ့ရှိကြ၏။
အထူးသဖြင့် ဆောင်းရာသီ နှင်းကျချိန်တွင် နေရာတိုင်းမှ လေအေးများ ဝင်ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး လေတိုက်ခတ်မှုများရှိရုံသာမက နှင်းများ၏အလေးချိန်ကြောင့် အိမ်ပြိုကျနိုင်သည့် အန္တရာယ်ကိုလည်း အချိန်မရွေး ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည်။
အကယ်၍ အုတ်ကြွတ်အိမ်အသစ်တွင်သာ နေထိုင်နိုင်ပါက လေတိုက်တိုက်၊ မိုးရွာရွာ၊ နှင်းကျကျ သူတို့ အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်နိုင်မည်မဟုတ်ပါလား။
သူတို့ အလွန်တောင့်တနေကြသော်လည်း စုန့်အာ့လန်၏စကားကို မည်သူကမှ အတည်မယူရဲကြပေ။
“ဟဲ့ ကောင်စုတ်လေး၊ အုတ်ကြွတ်အိမ်သစ်တစ်လုံးဆောက်ဖို့ ငွေဘယ်လောက်ကုန်လဲဆိုတာ နင် သိလို့လား၊ ဂျင်ဆင်းရောင်းလို့ရတဲ့ ငွေက မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့အတွက်ပဲ၊ ငါတို့ကို ကျွေးမွေးဖို့ နင့်အဘွား ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းဆင်းရဲခံရတယ်ဆိုတာ နင်သိရဲ့လား”
ဝမ်ကွေ့ချင် စုန့်အာ့လန်၏နားရွက်ကို လိမ်ဆွဲကာ ဘေးသို့ဆွဲထုတ်ပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
စုန့်အာ့လန် ရုတ်တရက် ရုန်းထွက်ကာ ဝူယွီလန်အနောက်သို့ ဝင်ပုန်းလိုက်သည်။
“အဘွားက ဒီလိုပြောခဲ့တာပဲဟာ၊ အိမ်အသစ်ဆောက်မှာတင် မကဘူး၊ အစ်ကိုကြီးကိုလည်း ကျောင်းထားပေးမယ်တဲ့”
သူ လက်သီးဆုပ်လေးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ ဝူယွီလန်၏ကျောကို ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးရင်း မေးလိုက်လေ၏။
“အဘွား အဲဒီလိုပြောခဲ့တယ်မလား၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား”
ဝူယွီလန် စုန့်အာ့လန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဤကလေးက တကယ့်ကိုကပ်စေးနှဲလေးတစ်ကောင်ဖြစ်လာမည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသနေလေပြီ။
“ဟုတ်လောက်မှာပေါ့”
“ကြားလား၊ အဘွား ကိုယ်တိုင်ပြောတာနော်”
စုန့်အာ့လန် ခြံဝင်းအတွင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အရူးအမူး ပြေးလွှားနေတော့သည်။
“အဘွား သဘောတူပြီ၊ အဘွား သဘောတူပြီ၊ ငါတို့မိသားစု အိမ်အသစ်ရတော့မယ်”
“ဟဲ့ ဘိုးဘေးလေး၊ အော်မနေနဲ့တော့၊ သူများတွေသိသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား”