အခန်း ၆၆၂

အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း

အပိုင်း ၆၆၂

လဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မော့ချူး၏ စိတ်ဝိဉာဉ်အစားအစာ စားသောက်ဆိုင်သည် တရားဝင် စတင်ဖွင့်လှစ်တော့မည် ဖြစ်သည်!

ဤသည်မှာ လူတိုင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လက်ဆင့်ကမ်း ပြောကြားရလောက်အောင်ပင် သတင်းကောင်းတစ်ရပ် ဖြစ်နေတော့သည်!

မော့ချူး၏ အမာခံ ပရိသတ်အချို့ဆိုလျှင် စတားနက် ပေါ်တွင် ပိုစ်တစ်ခု တင်ကာ အစားအသောက် ဝါသနာအိုးများ စုပေါင်းပြီး စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားရောက်အားပေးရန် တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ထားကြသည်။ ဆယ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် ထိုပိုစ်အောက်၌ ပြန်လည်ဖြေကြားသည့် မှတ်ချက်ပေါင်း ရာကျော်သွားခဲ့သည်!

ဤမျှလောက်သော လူကြိုက်များမှုနှင့် ကျော်ကြားမှုမှာ ယှဉ်ပြိုင်သူကင်းမဲ့လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်...

(၃) ခုမြောက် ခရိုင်၏ မြို့လယ်ခေါင်တွင်...

ယခုအချိန်တွင် မော့ချူး၏ စိတ်ဝိဉာဉ်အစားအစာ စားသောက်ဆိုင် တရားဝင် ဖွင့်လှစ်ရန်အတွက် အချိန် နှစ်နာရီ အတိအကျ လိုသေးသော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် လူတန်းကြီးမှာ ရှည်လျားစွာ တန်းစီနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ တန်းစီနေသူများမှာ လည်ပင်းရှည်အောင် မျှော်ကြည့်ရင်း စားသောက်ဆိုင်၏ ဒီဇိုင်းကို သေသေချာချာ အကဲခတ်နေကြသည်!

ယခင်က ဆိုင်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ တဲကြီးတစ်လုံးဖြင့် ကာရံထားခဲ့သည်။ ထိုတဲပေါ်တွင် ဆိုင်ဖွင့်ရန် လက်ကျန်ရက်များကိုလည်း ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားခဲ့သည် - ၁၅ ရက်၊ ၁၄ ရက်...

ထိုသို့ ဖော်ပြထားခြင်းကြောင့်ပင် လူများမှာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာတိုင်း ခေါင်းမော့ကြည့်ရန် မမေ့ကြပေ။ သို့သော် အထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကိုသာ ကြားရပြီး အပြင်အဆင် အစစ်အမှန်ကိုမူ မမြင်ရသဖြင့် လူတိုင်း၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ကာ ရင်ထဲတွင် တယားယား ဖြစ်နေခဲ့ကြရသည်။

ယခုမူ အခက်အခဲများကြားမှ မြင်တွေ့ခွင့် ရပြီဖြစ်ရာ သူတို့မှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် သေသေချာချာ လေ့လာနေကြတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ၌ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် အံ့သြချီးကျူးသံများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်!

ဆိုင်၏ အရောင်အသွေးမှာ ကြည်လင်တောက်ပနေသဖြင့် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကောင်းမွန်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။ မှန်များမှတစ်ဆင့် နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်မှာ ဆိုင်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်။ နူးညံ့သော နေရောင်ခြည်သည် သစ်သားရောင် ကြမ်းပြင်၊ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များနှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ ဖော်ပြမရနိုင်သော အပန်းဖြေမှုနှင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း ခံစားချက်ကို ချက်ချင်း ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။

အရက်ဘားကောင်တာပေါ်တွင်မူ စိမ်းစိုနေသော ဝါးပင်အိုးအချို့ ရှိနေသည်။ ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး လန်းဆန်းမှုကို ခံစားရစေသည်...

အဖွဲ့ချုပ်တွင် ရှိနှင့်ပြီးသား ဆိုင်အများစုမှာ ရွှေရောင်ဝင်းလက်ကာ ခမ်းနားထည်ဝါသော ပုံစံကိုသာ သွားကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆင့်မြင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေမည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။ အချို့ဆိုင်များကတော့ ရိုးရှင်းသော ပုံစံမျိုးကို သွားကြသည်။ သို့သော် မော့ချူး၏ သဘာဝဆန်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှိသော ဤပုံစံမျိုးကိုတော့ လူတိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်ရာ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် ငေးကြည့်နေမိကြသည်။

သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ရေရွတ်နေကြသည်။

"ဒီစားသောက်ဆိုင်ရဲ့ အပြင်အဆင်က သိပ်ပြီး ထူးထူးခြားခြားကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မျက်စိပသာဒ ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဟား! တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ!"

"အယ်! အဲဒါတွေက သာမန်အပင်တွေ မဟုတ်လား"

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိပြန်ဝင်လာကာ ဝါးပင်များကို မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်ရင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ရှောင်ချူး တစ်ယောက်ပဲ ဒီလောက် ရက်ရောနိုင်တာ။ ဆိုင်ကို အလှဆင်ဖို့အတွက် သာမန်အပင် အိုးအနည်းငယ်ကို ဒီအတိုင်း သုံးရဲတာ သူမပဲ ရှိတယ်!"

"အတိအကျပဲ! အပင်တွေရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်နဲ့ အရောင်ကို ကြည့်ပါဦး။ ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို စိတ်ချမ်းသာစရာပဲ!"

မော့ချူးသည်လည်း ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော နေ့ရက်မျိုးကို သူမ မလွဲချော်နိုင်ပေ။ သူမသည် အပြာနုရောင် ဂါဝန်လေးကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ စွမ်းအင်အပြည့် ရှိနေပုံပေါ်စေရန် မိတ်ကပ်ပါးပါးလေး လိမ်းထားသည်။

မော့ယန်၊ စုန့်ချင်းစုန့်နှင့် အခြားသူများမှာ အပြင်ဘက်ရှိ ကားထဲတွင် စောင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ နျဉ်ယွိယွမ်ကတော့ ရုံးမှ တန်းလာပေလိမ့်မည်။ ထိုလူကြီးသည် မကြာသေးမီက ဘာတွေ အလုပ်ရှုပ်နေသည် မသိသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် မနက် တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီမှသာ ပြန်ရောက်လေ့ရှိသဖြင့် အနည်းငယ် နွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်နေသည်။ ဤအလုပ်ရှုပ်သည့် ကာလပြီးသွားလျှင်တော့ သူ့ကို အားပြန်ဖြည့်ပေးရဦးမည်!

စိတ်ထဲတွင် သေသေချာချာ တွက်ချက်ပြီးနောက် မော့ချူးသည် ဒေါက်ဖိနပ်ကို စီးကာ သူမ၏ ဝတ်စုံကို တစ်ဖန် ပြန်လည် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ပြဿနာ မရှိတော့ဟု ခံစားရသည့်အခါမှ လှည့်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

"သခင်မ၊ သွားတော့မလို့လား"

မော့ချူး၏ လှုပ်ရှားမှုကို အာရုံခံမိသော ဧည့်ခန်းထောင့်ရှိ အိမ်သုံး စက်ရုပ် 'ပုစွန်ထုပ်'က လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြင့် ရောက်လာသည်။ ၎င်းသည် နူးညံ့သော အီလက်ထရောနစ် အသံကို ထုတ်လွှင့်လိုက်ပြီး ကြောင်အတု၏ နားရွက်များမှာလည်း တုန်ခါနေသည်။

"အင်း။"

မော့ချူးက ပြုံးလျက် ငုံ့ကာ ၎င်း၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးရင်း ညွှန်ကြားချက် ပေးလိုက်သည်။

"ဒီလိုလုပ်၊ နင် အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားလိုက်ဦး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မ။"

ပုစွန်ထုပ်က လိမ္မာပါးနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ တီခနဲ အသံနှင့်အတူ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်မှ စုပ်ယူနိုင်သော ပါးစပ်ငယ် နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေတော့သည်။

ဤကိရိယာမျိုးမှာ ၂၁ ရာစုမှ ဖုန်စုပ်စက်များနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော်လည်း စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ပို၍ မြင့်မားလှသည်။ ၎င်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အမှိုက်နှင့် ဖုန်မှုန့်များကို သန့်စင်ရန်အတွက် ဖိအားမြင့်နှင့် အရှိန်မြင့် နည်းပညာကို အသုံးပြုရန် အထူး ဒီဇိုင်းထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

၂၁ ရာစုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဖွဲ့ချုပ်၏ အဆင့်မြင့် နည်းပညာ၏ အားသာချက်မှာ ဤကဲ့သို့သော သေးမွှားသည့် ကိစ္စများကို လူသားများ ပင်ပန်းစရာမလိုဘဲ စက်ရုပ်များက ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ မော့ချူးက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်ရန် လှည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်က တံခါးလက်ကိုင်ကို ထိလိုက်ရုံရှိသေးသော်လည်း သူမ၏ နောက်ကျောမှာ ရုတ်တရက် ထုံကျဉ်သွားပြီးနောက် ခြေထောက်များမှာလည်း ပျော့ခွေသွားတော့သည်... မော့ချူး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသော်လည်း ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သူမ လဲကျသွားတော့သည်...

သတိမလွတ်ခင် နောက်ဆုံး စက္ကန့်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ မြင်လိုက်ရသည်မှာ - သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေသင့်သော 'ပုစွန်ထုပ်' သည် သူမ၏ နောက်တွင် ရပ်နေပြီး လျှပ်စစ်စုပ်ယူခွက်ကို အမြင့်သို့ မြှင့်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အီလက်ထရောနစ် မျက်လုံးအစုံမှာ ထူးဆန်းသော အနီရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်...

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ စက် ချို့ယွင်းသွားတာလား။

မော့ချူး စဉ်းစားမရခင်မှာပင် သူမ သတိလစ်သွားခဲ့သည်..

မနီးမဝေးရှိ ကားထဲတွင်...

စုန့်ချင်းစုန့်သည် မော့ယန်၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောကြသလို အကြည့်ချင်းလည်း မဆုံကြပေ။ သို့သော် လေထုမှာတော့ ဖော်ပြမရနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းနေသည်...

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်ထားကြတာလား"

အနောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေသော ချင်ယွဲ့က ရုတ်တရက် ခေါင်းပြူထွက်လာကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကြည့်လေလေ သူတို့ကြားတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရလေ ဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး!"

"မဟုတ်ဘူး!"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ငြင်းဆိုလိုက်ကြသည်။ ကျွတ်စ်! သူတို့ကြားက နားလည်မှုက ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားနေသည်!

ဒီလိုမျိုးကြီးကို ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလို့ ပြောနေတာလား? ဘယ်သူ့ကို လာလိမ်နေတာလဲ!

ချင်ယွဲ့က နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကို လုံးဝ မယုံပေ။ သူက မျက်လုံးကို ဝေ့ဝဲလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ မော့ယန်၊ မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ"

"မဆိုးပါဘူး။"

"ဟုတ်လို့လား"

ချင်ယွဲ့က မျက်လုံးကို မှေးစင်းကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် အသံကို ဆွဲကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း နေမကောင်းဖြစ်တုန်းက မင်းကို ချစ်ခွင့်တောင်းတဲ့သူ ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဟုတ်လား"

"... အင်း။"

စက္ကန့်အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မော့ယန်က အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများက ဘေးရှိ စုန့်ချင်းစုန့်ကို မသိမသာ ဝေ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

"အဲဒီတော့။ အဲဒီတော့ကော"

ထိုစကားကို ကြားသော် ချင်ယွဲ့မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။ သူက လည်ပင်းကို အစွမ်းကုန် ဆန့်ထုတ်ကာ အတင်းအဖျင်း သိချင်စိတ်များ ပြင်းထန်လာသည်။

"မင်း သဘောတူလိုက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လိုလဲ"

"ငါ..."

မော့ယန်၏ အဖြေကို ကြားရသောအခါ စုန့်ချင်းစုန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း မသိမသာ တောင့်တင်းသွားပြီး အသက်ရှူပင် ခေတ္တ အောင့်ထားမိသည်။

"ငါ ငြင်းလိုက်တယ်!"

မော့ယန်က ပြတ်သားစွာ အဖြေပေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ"

ချင်ယွဲ့ကတော့ တကယ်ကို စိတ်ဝင်တစား ရှိနေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့..."

မော့ယန်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် နိမ့်ဆင်းသွားသည်။

"ငါ့မှာ ချစ်ရတဲ့သူ ရှိနေပြီမို့လို့!"

"ဘယ်သူလဲ"

ထိုစကားကြောင့် ချင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများ ဝင်းပသွားသည်။ သူက မော့ယန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"မင်းကတော့ မရိုးသားဘူးနော် သူငယ်ချင်း။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို မင်းအစ်ကိုဆီကနေ ဘယ်လိုတောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ရတာလဲ။ အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ!"

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ချင်ယွဲ့ မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ မော့ယန်၏ ပါးစပ်မှ စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မထွက်လာတော့ပေ။

ချင်ယွဲ့မှာ ဒေါသပင် ထွက်လာသည်! 'မင်းသိလား? မင်းလိုမျိုး တစ်ဝက်ပဲ ပြောပြီး ကျန်တာကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့သူတွေက အဆိုးဆုံးပဲ!'

သို့သော် ချင်ယွဲ့သည် စုန့်ချင်းစုန့်ကို ချက်ချင်းပင် ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရင်းနှီးကြသဖြင့် စုန့်ချင်းစုန့်သည် အတွင်းသတင်းကို သေချာပေါက် သိပေလိမ့်မည်။

"မိုးကျရွှေကိုယ်စုန့်၊ မော့ယန် ဘယ်သူ့ကို ကြိုက်နေလဲဆိုတာ မင်း သေချာပေါက် သိမှာပါ။ အမြန် ပြောပြစမ်းပါ!"

ချင်ယွဲ့က မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုစကားကြောင့် စုန့်ချင်းစုန့်မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အကြောင်းအရာကို အတင်းအကျပ် လွှဲပြောင်းလိုက်ရသည်။

"အင်း... ရှောင်ချူး ဘာလို့ အခုထိ ထွက်မလာသေးတာလဲ။ နာရီဝက်လောက် ရှိနေပြီ!"

"ဟူး၊ ဒါက ဘာဆန်းလို့လဲ? မိန်းကလေးတွေက အလှပြင်ရင် အမြဲတမ်း အကြာကြီးပဲလေ။"

ချင်ယွဲ့က အတွေ့အကြုံရှိသော ပုံစံဖြင့် ပြောကာ သူတို့နှစ်ဦးကို လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ရှောင်ချူးကတော့ သာမန်မိန်းကလေး မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ ခဏလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ရအောင်! စောင့်နေရင်းနဲ့ မော့ယန်ရဲ့ ချစ်သူလေးအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြပါဦး!"

အကြောင်းအရာ ပြောင်းဖို့ကတော့ လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး!

မော့ယန်ကတော့ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူ၏ ညီမအကြောင်းကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ချူးသည် အလှပြင်ရန် အချိန်အများကြီး ပေးလေ့မရှိပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆယ်မိနစ်ခန့်ဆိုလျှင် ထွက်လာတတ်သော်လည်း အခု နာရီဝက်နီးပါး ရှိနေတာတောင် ဘာလို့ လှုပ်ရှားမှု မရှိသေးတာလဲ။

တွေးလေလေ တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ခံစားရလေ ဖြစ်သဖြင့် မော့ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ကားတံခါးကို ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် အိမ်သို့ အမြန် လှမ်းလျှောက်သွားရင်း အနောက်မှ လူနှစ်ဦးကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အရင် ပြန်ဝင်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ မင်းတို့ ဒီမှာ ခဏ စောင့်နေကြ!"

စုန့်ချင်းစုန့်နှင့် ချင်ယွဲ့တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ထရပ်ကာ သူ၏ နောက်သို့ လိုက်သွားကြတော့သည်။

သူတို့ အမြန် လှမ်းလျှောက်လာကြရာ ခဏအတွင်းမှာပင် အခန်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ရှောင်ချူး၊ ရှောင်ချူး!"

ချင်ယွဲ့က အော်ဟစ်ကာ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"အမြန် ထွက်လာတော့၊ မဟုတ်ရင် အချိန်မီတော့မှာ မဟုတ်ဘူး!"

"..."

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့ ရရှိလိုက်သော တုံ့ပြန်မှုမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့အားလုံး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်!