အခန်း ၆၇၂

အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း

အပိုင်း ၆၇၂

"တကယ်... တကယ်ကြီး ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား"

ကျုံးဝမ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ နျဉ်ယွိယွမ်သည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ရှောင်ချူးကို မှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူ၏ ဦးနှောက်မှာ ဘာမှမတွေးနိုင်တော့လောက်အောင် ဖြစ်သွားရသည်...

"ဟုတ်တယ်!"

ကျုံးဝမ်သည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ သူ့ဘောစ့်ဖြစ်သူ နျဉ်ယွိယွမ်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ထိုနေရာတွင်တင် ပတ်ချာလည် လမ်းလျှောက်နေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း ဝင်းပနေတော့သည်!

သူက တတွတ်တွတ်နှင့် ရေရွတ်နေတော့သည်။ "အိုက်ယား၊ ကျွန်တော်တော့ မရတော့ဘူး။ တခြား ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူတွေကိုလည်း တိုင်ပင်ဖို့ ခေါ်ရမယ်။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ မနိုင်လောက်ဘူး ထင်တယ်... ပြီးတော့ ဒီသတင်းကို အစိုးရဆီ ချက်ချင်း အစီရင်ခံရမယ်၊ ရှောင်ချူးရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် လူလွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရမယ်..."

ကျုံးဝမ်သည် ပြောရင်းပြောရင်းနှင့် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ အကယ်၍ အခြေအနေကို မသိသောသူများသာ မြင်လျှင် သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖခင်ဖြစ်တော့မည့်သူဟု ထင်မှတ်မှားကြပေလိမ့်မည်!

"အာ!"

ထိုအချိန်တွင် ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာ မှင်သက်နေခဲ့သော နျဉ်ယွိယွမ်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဤလူသည် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်!

"ရှောင်ချူးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား။ ဒါဆို... ဒါဆိုရင် ငါက အဖေတစ်ယောက် ဖြစ်တော့မှာပေါ့"

"အာ၊ ငါ အဖေဖြစ်တော့မယ်!"

ဟိုး! အချိန်အတော်ကြာမှ နျဉ်ယွိယွမ် တစ်ယောက် သတိပြန်ဝင်လာခြင်း ဖြစ်သည်! သူ၏ တုံ့ပြန်မှုက တကယ့်ကို နောက်ကျလွန်းလှသည်!

ယခုအချိန်တွင် ဤလူကို ကြည့်ရသည်မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး ရက်စက်သော ပုံစံမျိုး မရှိတော့ပေ။ သူသည် ပျော်လွန်းသဖြင့် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်!

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း သူ၏ ဂုဏ်ယူမှုကို အခြားသူများ မမြင်ရမည် စိုးသည့်အလား နားရွက်ချိတ်မတတ် ပြုံးဖြဲနေတော့သည်!

သူ့ဆရာဖြစ်သူ၏ ထိုသို့သော ပုံစံကို မြင်သည့်အခါ ကျုံးဝမ်မှာ ခေါင်းခါရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အထင်အမြင်သေးမှုများဖြင့် ပြည့်နေသော်လည်း ၎င်းကို တားဆီး၍မရခဲ့ပေ။ ဟင်း! သူ၏ ဆရာသည် များသောအားဖြင့် ထက်မြက်ပြီး အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ အလွန်အမင်း ထုံအသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်!

"ကျွတ်စ် ကျွတ်စ်!"

ကျုံးဝမ်က သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ခေါင်းလှည့်ကာ မော့ချူးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သေသေချာချာ အကဲခတ်ပြီးနောက် သူက ချက်ချင်း အော်လိုက်သည်။

"အိုက်ရိုးးး! ဒီအိပ်တဲ့ ကုတင်က ယာယီ လုပ်ထားတာ မဟုတ်လား"

"မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး! ဒါက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။ ရှောင်ချူးကို မတော်တဆ ပြုတ်ကျအောင် လုပ်မိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ထားလိုက်တော့၊ ရှောင်ချူးကို မြန်မြန် ပြန်ခေါ်သွားရအောင်!"

အမှန်စင်စစ် ဤအိပ်ရာမှာ နျဉ်ယွိယွမ် ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ရာမှာ ပြဿနာရှိစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

အကယ်၍ ယခင်ကသာဆိုလျှင် နျဉ်ယွိယွမ်သည် ကျုံးဝမ်ကို ဓားဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ပေလိမ့်မည်!

"ငါလုပ်ထားတဲ့ အရာက မကောင်းဘူးလို့ မင်း ပြောရဲတယ်ပေါ့။ မင်း သေချင်နေတာလား!"

သို့သော်လည်း ရှောင်ချူး၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကလေးငယ်လေးကို တွေးမိလိုက်သည့်အခါ နျဉ်ယွိယွမ်သည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ ဇွဲကို လျှော့ချလိုက်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ မှန်တယ်။ ဒီနေရာက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်... မင်း ဒီမှာ စောင့်နေ၊ ငါ အထက်လူကြီးတွေကို အရင် အစီရင်ခံလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် လူလွှတ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ရှောင်ချူး နိုးလာတာနဲ့ ငါတို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားကြမယ်!"

...

သို့ဖြစ်၍ မော့ချူးသည် နိုးလာပြီး မျက်စိဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူမ၏ ရှေ့တွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အခန်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားရသည်!

ဟင်း! ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် လူတွေ အများကြီး ရှိနေရတာလဲ။

နျဉ်ယွိယွမ်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူသည် မော့ချူး၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။

"အိပ်လို့ ဝပြီလား"

"ဟုတ်!"

မော့ချူးက ခေါင်းညိတ်ကာ ထိုင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုက အနည်းငယ် မြန်သွားသည်။ ဘေးတွင်ရှိသော ကျုံးဝမ်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားရသည်! သူသည် အမြန် ပြေးလာကာ သူမကို ဂရုတစိုက် မပေးလိုက်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့! ရှောင်ချူး... ဖြည်းဖြည်းချင်း... ဟုတ်ပြီ၊ အဲဒီလိုမျိုးပဲ..."

သူမသည် လိပ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန် နှေးကွေးစွာ ထိုင်လိုက်ရသည်။ ဤအချိန်တွင် မော့ချူးမှာ လုံးဝကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတော့သည်!

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် နျဉ်ယွိယွမ်ကို ကြည့်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟို... တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"

မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ လူအုပ်ကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ။ သူမ ထိုင်လိုက်သည်ကိုပင် ကျုံးဝမ်နှင့် တခြား ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူများက ကူညီပေးချင်နေကြသည်!

ထူးဆန်းတယ်! ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်!

"မင်းက အ တာပဲလား။ ဘာဖြစ်ရမှာလဲ"

နျဉ်ယွိယွမ်သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မော့ချူး၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်နေသော်လည်း သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကိုမူ မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်နေပုံရသည်။

"မင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလေ။ ဒီထက် ပိုပြီး ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူးလား"

"ဒီလောက်အထိတော့ ဂရုစိုက်ဖို့ မလိုဘူး မဟုတ်လား"

ဤအခြေအနေကို ကြည့်ရင်း သူမသည် (၂၁) ရာစုမှ သမ္မတထက်ပင် ပို၍ ဂရုစိုက်ခံနေရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်!

နျဉ်မိသားစုတွင် သားသမီး ရနိုင်စွမ်း နည်းပါးသဖြင့် သူမကို အထူးတလည် ဂရုစိုက်ကြသည်မှာ နားလည်နိုင်သော်လည်း ဤသည်မှာ အနည်းငယ် များလွန်းနေသည် မဟုတ်လား။

"ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး!"

မော့ချူး၏ အနေရခက်မှုကို မြင်သည့်အခါ ကျုံးဝမ်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"အပြင်ဘက်မှာ မင်းအတွက် လမ်းဖွင့်ပေးဖို့ စောင့်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီး ရှိနေသေးတယ်!"

...ဘာလဲ။ သူမအတွက် လမ်းဖွင့်ပေးဖို့ လူတွေတောင် ရှိနေတာလား။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မော့ချူးသည် အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်!

သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ ချက်ချင်းပင် ဘာမှမတွေးနိုင်တော့ပေ။ ဖြစ်နိုင်တာက... သူမ မသိလိုက်ဘဲနဲ့ တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် လုပ်မိသွားတာလား။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဒီလောက် ခမ်းနားတဲ့ ဆက်ဆံမှုကို ရနေရတာလဲ။

သို့သော်လည်း သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ ပေါက်ကွဲမတတ် စဉ်းစားနေသော်လည်း အဖြေကို မရှာနိုင်ပေ! မော့ချူး မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူမကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့ပြီး သူမ မသိစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး!

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နေလို့ မကောင်းဘူးလား"

မော့ချူးသည် သူမ၏ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မှုက အခန်းထဲရှိ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဝက်ခန့်ကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ!

အထူးသဖြင့် အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နားထင်မှ ဆံပင်များမှာ ဖြူနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ အိုမင်းသော်လည်း ကြင်နာတတ်သော ပုံစံရှိသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် မော့ချူး နေထိုင်မကောင်း ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်!

အဘိုးလျိုသည် သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးနီးပါး 'ပုံမှန် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်း နည်းပညာ' ကို သုတေသန ပြုလုပ်ရာတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ရှိတွင် အဖွဲ့ချုပ်၏ ဤသုတေသနလုပ်ငန်းတွင် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။

မော့ချူးတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည့် သတင်းကို ကြားရသည်နှင့် သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ သုတေသနများကို ချက်ချင်း ချန်ထားခဲ့ပြီး ဤနေရာသို့ မနားမနေ ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရှောင်ချူးအပေါ် သူ၏ သဘောထားမှာ အလွန်အမင်းကို ဂရုတစိုက် ရှိလှသည်။

"သမီးလေး၊ နေလို့ မကောင်းဘူးဆိုရင် တိုက်ရိုက်သာ ပြောပါ၊ အောင့်မထားနဲ့နော်။"

လူတိုင်း၏ ပြင်းထန်သော အကြည့်များအောက်တွင် မော့ချူးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်သူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ အနည်းငယ် အနေရခက်နေသည်။

"ဟို... ကျွန်မ တကယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

မော့ချူးကို အချိန်အတော်ကြာ အကဲခတ်ပြီးနောက် သူမသည် ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်သည်ကို သေချာသွားမှ အဘိုးလျို ခေါင်းညိတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။"

"ကဲ၊ မင်း နိုးပြီဆိုတော့ ကိုယ်တို့ မြန်မြန် ပြန်ကြရအောင်။"

ထိုသို့ပြောရင်း နျဉ်ယွိယွမ်က ရှောင်ချူးကို ဂရုတစိုက် တွဲကူကာ အခန်းအပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားသည်။

မော့ချူးမှာ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိရုံတင်ပါ၊ ခြေလက်တွေ ကျိုးသွားတာမှ မဟုတ်တာ။ ဒီလောက်အထိ လုပ်ဖို့ လိုလို့လား။

အနားယူဆောင် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် အော်ဟစ် အားပေးသံများနှင့် ဆူညံစွာ ဆွေးနွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကြည့်စမ်း၊ ရှောင်ချူး ထွက်လာပြီ! သူမ ထွက်လာပြီ!"

"ဝါး၊ ဟိုမှာ ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ဦး။ ရှောင်ချူးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတဲ့ သတင်းက အမှန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်!"

"ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့!"

မော့ချူး၏ ပရိသတ်များသည်လည်း အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူနေကြသည်။

"ငါတို့ရဲ့ ရှောင်ချူးက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။ သူမက တကယ် ကံကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ငြိမ်ငြိမ်နေကြစမ်း!

" ဆူညံသံများကို ကြားသည့်အခါ အဘိုးလျိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အသံနက်ကြီးဖြင့် အော်လိုက်သည်။

လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းများ၏ တည်ကြည်သော အမူအရာများနှင့်အတူ လူတိုင်းသည် မည်သည့်စကားမျှ မပြောဝံ့ကြတော့ဘဲ မော့ချူး ထွက်ခွာသွားသည်ကိုသာ ငေးကြည့်နေကြတော့သည်...

မလှမ်းမကမ်းရှိ ထောင့်တစ်ခုတွင်မူ ယခင်က အရှိန်အဝါ ကြီးမားခဲ့သော စုန့်ထျန်းချန်သည် ယခုအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ရှိနေသည်။ သူသည် ညစ်ပတ်ပေရေနေသော ကြွက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်...

ငါ ရှုံးနိမ့်သွားပြီ! ငါတို့ စုန့်မိသားစု ဒီတစ်ကြိမ်မှာ တကယ်ကြီး ရှုံးနိမ့်သွားပြီ!

မော့ချူးမှာ တကယ်ကြီး ကိုယ်ဝန်ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။

နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ မည်သူမျှ အောင်မြင်စွာ ကိုယ်ဝန်မဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤအရာသည် မော့ချူးထံတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသည် မဟုတ်လား။

မူလက ကောင်းမွန်နေသော အခြေအနေမှာ ယခုအခါ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်!

ဟုတ်ပေသည်! နျဉ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူး ပျောက်ဆုံးသွားသည့် ကိစ္စကို ကြီးကျယ်အောင် လုပ်ခဲ့သဖြင့် အဖွဲ့ချုပ် အစိုးရ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို များစွာ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ သူသည် ထိုကိစ္စအတွက် ကြီးမားသော အပြစ်ပေးမှုကို ခံရမည် ဖြစ်သည်!

ထို့နောက် သူသည် အထက်လူကြီးများ၏ အမိန့်ကို လျစ်လျူရှုကာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ မိသားစုများကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့သည်။ ၎င်းမှာလည်း ကြီးမားသော အမှားတစ်ခု ဖြစ်သည်!

အကယ်၍ အထက်လူကြီးများက တကယ်ပင် ရက်စက်မည်ဆိုလျှင် နျဉ်ယွိယွမ်၏ သေနာပတိချုပ် ရာထူးမှာပင် တုန်လှုပ်သွားနိုင်သည်!

စုန့်မိသားစု၏ အဖွဲ့ထဲတွင် ဉာဏ်ပညာတိမ်တိုက် ဂလက်ဆီမှ လူများကို တွေ့ခဲ့လျှင်ကော ဘာထူးမည်နည်း။

စုန့်မိသားစုကသာ ဝန်မခံဘဲ နျဉ်ယွိယွမ်တွင် ခိုင်လုံသော သက်သေ မရှိပါက ကြီးမားသော ပြဿနာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ စုန့်မိသားစုအတွက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရစရာ အကြောင်းမရှိပေ...

သို့သော် ယခုမူ အခြေအနေမှာ လုံးဝကို ကွဲပြားသွားပြီ ဖြစ်သည်! မော့ချူးသည် တကယ်ကြီး ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်! သူမ၏ အရေးပါမှုမှာ ချက်ချင်းပင် အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ မြင့်တက်သွားသည်!

အကယ်၍ ဉာဏ်ပညာတိမ်တိုက် ဂလက်ဆီသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အမှန်တကယ် အောင်မြင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် အဖွဲ့ချုပ်အတွက် အလွန်အမင်း နောင်တရစရာ ဖြစ်မသွားပေဘူးလား။ ဤကဲ့သို့သော နိုင်ငံတော် ရတနာကို တစ်ဖက်လူအား အလကား ပေးလိုက်ရမည်လား။ ၎င်းကို တွေးမိရုံနှင့်ပင် သူသည် သွေးအန်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်!

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် နျဉ်ယွိယွမ်၏ ယခုတစ်ကြိမ် လုပ်ရပ်သည် တကယ့်ကို အချက်ကျကျ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်!

အကယ်၍ သူသာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းဖြင့် မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပါက မော့ချူးကို မည်သို့ ကယ်တင်နိုင်မည်နည်း။ ဤမျှော်လင့်ချက် မျိုးစေ့လေးကို မည်သို့ ကယ်တင်နိုင်မည်နည်း။

ဤအချက်ကြောင့်ပင် နျဉ်ယွိယွမ်ကို အပြစ်ပေးရန် မပြောနှင့်၊ သူသည် ဤကိစ္စကို အသုံးပြု၍ ပို၍ပင် ရာထူးတိုးတက်လာနိုင်သည်!

ဤကဲ့သို့ အခြေအနေများ ပြောင်းပြန်လှန်သွားခြင်းမှာ မော့ချူးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်!

"ကံကောင်းစေတဲ့ ကြယ်ပွင့်လေး... ကံကောင်းစေတဲ့ ကြယ်ပွင့်လေး..."

စုန့်ထျန်းချန်သည် ထိုစကားများကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲမှ ခံစားချက်ကို ဖော်ပြ၍ မရနိုင်ပေ!

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မော့ချူး၏ ထိုဘွဲ့အမည်မှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်...

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မော့ချူးသည် ယာဉ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ ချင်ယွဲ့၊ စုန့်ချင်းစုန့်နှင့် မော့ယန်တို့လည်း သူမ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။

ယခင်က အနားယူဆောင်တွင် လူများလွန်းသဖြင့် သူတို့အားလုံး စကားပြောရန် အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ပေ။ ယခုမူ နောက်ဆုံးတွင် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်!

ပထမဦးဆုံး စကားစသူမှာ ချင်ယွဲ့ ဖြစ်သည်။ သူသည် မော့ချူးကို အချိန်အတော်ကြာအောင် တအံ့တဩ ကြည့်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ၏ အိတ်ဆောင်ထဲမှ မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ မြှောက်ပင့်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ချူး၊ လာပါ၊ ကျွန်တော့်အတွက် လက်မှတ်လေး ထိုးပေးပါဦး!"

"ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ" မော့ချူး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ကျွန်မက အဲဒီလောက်အထိ အံ့သြဖို့ ကောင်းနေလို့လား"

"ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့!" ချင်ယွဲ့က တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ငါတို့ အဖွဲ့ချုပ်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်အတွင်း ပထမဆုံး ကိုယ်ဝန်ဆောင်တဲ့ လူလေ! ငါက မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် တန်ဖိုးမထားဘဲ နေမလဲ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မော့ချူးသည် မှင်သက်သွားရသည်...

ဘာကြီးလဲ။ သူမက... အဖွဲ့ချုပ်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်အတွင်း ပထမဆုံး ကိုယ်ဝန်ဆောင်တဲ့ လူ ဟုတ်လား။

မော့ချူးသည် အံ့သြလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရပြီး သူမ၏ နားကိုပင် သူမ မယုံနိုင်တော့ပေ!