အခန်း ၆၇၇
Vol. 46 Ch. 677
အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း
အပိုင်း ၆၇၇
စုန့်မိသားစု၌။
ဒိုင်းခနဲ အသံအချို့နှင့်အတူ တံခါးပွင့်သွားခဲ့သည်။
ဦးလေးဝမ်သည် တံခါးအပြင်ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ရေဖန်ခွက်ကို ချကာ စုန့်ချင်းစုန့်ကို အသိပေးသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းအသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
"သခင်လေး... အင်း... အရင်စကားပြောနေကြပါ။ ဘယ်သူရောက်လာတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"
"ကောင်းပြီ။"
စုန့်ချင်းစုန့် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် လူအများ ငေးမောရလောက်သည့် ခန့်ညားထည်ဝါမှုနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုတို့ ကိန်းအောင်းနေသည်။
တံခါးအပြင်ဘက်တွင်မူ ဖိတ်ခေါ်မထားဘဲ ရောက်ရှိလာသည့် စုန့်မိသားစုမှ ဧည့်သည်များ ရှိနေသည်။
ဦးလေးဝမ်သည် ထိုလူများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ငြင်းပယ်လိုသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဘာ... ကိစ္စရှိလို့လဲ"
ဦးလေးဝမ်သည် စုန့်မိသားစု၏ အစေခံဟောင်းတစ်ဦးဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ဤစုန့်မိသားစုဝင် တစ်သိုက်ကိုမူ သူ လုံးဝ မနှစ်သက်ပေ!
သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ သူတို့အား မြင်လိုက်တိုင်း ဦးလေးဝမ်သည် သူ၏သခင်လေး ယခင်က ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာကာ သူတို့ကို တစ်ဦးချင်းစီ အပြင်သို့ ကန်ထုတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်လာတော့သည်!
ထိုစဉ်က သူ၏သခင်လေးမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်အဖြစ် ချီးကျူးခံခဲ့ရပြီး စုန့်မိသားစုအတွက် ကြီးမားသော ဂုဏ်သတင်းများကို ယူဆောင်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်! စုန့်မိသားစုအကြောင်း ပြောလျှင် စုန့်ချင်းစုန့် အကြောင်းကို မည်သူက မပြောဘဲ နေမည်နည်း။
သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဘာဖြစ်ခဲ့သနည်း။
သခင်လေးတွင် မျိုးဗီဇရောဂါ ရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးကတည်းက စုန့်မိသားစု၏ သဘောထားမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်! ယခင်က သခင်လေးကို အထူးတလည် အလေးထားခဲ့ကြသော်လည်း ထို့နောက်တွင်မူ သူ့ကို မြေပေါ်သို့ နင်းခြေပစ်ချင်နေကြတော့သည်!
သူတို့သည် သခင်လေးက စုန့်မိသားစု၏ အရင်းအမြစ်များကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်သည်ဟု ခံစားခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို အိမ်ပေါ်မှပင် နှင်ချခဲ့ကြသည်!
ဦးလေးဝမ်သည် စုန့်ချင်းစုန့်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည့် လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ဤကိစ္စကြောင့် သူသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မျက်ရည်ကျခဲ့ရသည်!
ဤမျှနှင့်ပင် ပြီးသွားလျှင် တော်သေးသည်။ အဆုံးတွင်တော့ စုန့်မိသားစုသည် စစ်ဘက်မိသားစု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သခင်လေးက မိသားစုအတွက် ဂုဏ်မဆောင်နိုင်တော့ပါက သူတို့က ရက်ရက်စက်စက် စွန့်ပစ်လိုက်မည်မှာ သဘာဝပင်! ၎င်းကို သူ ကြိုတင် သိထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်!
သို့သော်လည်း စုန့်မိသားစုဝင်များသည် ဤမျိုးဆက်သစ် လူငယ်များကို သခင်လေးအား နှိပ်စက်ခွင့် ပြုလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဆဲဆိုခြင်း၊ ရိုက်နှက်ခြင်း... စသည့် အရာမျိုးစုံမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်! ထိုကာလအတွင်း ဦးလေးဝမ် ဘယ်လို အသက်ရှင်ခဲ့ရလဲဆိုတာကိုတောင် သူ မမှတ်မိတော့ပေ! သူသည် တကယ်ပင် အကူအညီလည်း တောင်းမရ၊ သေချင်သော်လည်း သေခွင့်မရသည့် အခြေအနေ ဖြစ်ခဲ့ရသည်!
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် စုန့်ချင်းစုန့်သည် ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်သာ စုန့်မိသားစုဝင်များမှာ အလွန်အကျွံ မလုပ်ဝံ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ သခင်လေးသည် မော့ချူးနှင့် မော့ယန် ဆိုသည့် မောင်နှမကောင်းနှစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ မျိုးဗီဇပျက်စီးခြင်း ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် အားအင်သစ်များ ပြန်လည် ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်!
ယခင်က 'ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်' ဟု လူသိများသော သခင်လေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ!
ထို့ကြောင့် ဦးလေးဝမ်သည် စုန့်မိသားစုဝင်များကို မုန်းတီးပြီး သူတို့ကို မမြင်ချင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်! အကယ်၍ သူသာ စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ပါက သူတို့ကို မြင်မြင်ချင်းမှာပင် တုတ်ကြီးတစ်ချောင်းနှင့် ရိုက်ထုတ်မိလိမ့်မည်...
"ဟို... ဦးလေးဝမ်၊ မတွေ့တာ ကြာပြီနော်။ ခင်ဗျားက အရင်အတိုင်းပဲ မပြောင်းလဲသေးဘူးပဲ!"
စုန့်မိသားစုဝင်များသည်လည်း အကူအညီ တောင်းရန် လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် အမူအရာကို ပြင်ထားကြသည်။ သူတို့သည် ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ကြသဖြင့် သူတို့၏ သဘောထားမှာ ကောင်းမွန်သည်ဟု ထင်ရသည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဦးလေးဝမ်သည် သူတို့၏ မျက်နှာဖုံးများကို မြင်ဖူးပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် သူတို့နှင့် စကားပင် မပြောချင်တော့ပေ။ သူ ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ လှည့်ပတ်မပြောနဲ့တော့! ဒီနေ့ ဘာလုပ်ဖို့ လာတာလဲဆိုတာ မြန်မြန်ပြောစမ်း။"
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် စုန့်မိသားစုသည် ချမ်းသာလျှင် ကပ်ဖားပြီး ဆင်းရဲလျှင် နှိမ်တတ်သည့် အရှက်မရှိသော လူတန်းစားများ၏ စံပြပင် ဖြစ်သည်! သူတို့၏ စရိုက်ကို ဦးလေးဝမ်က မသိဘဲ နေပါ့မည်လား။
ဦးလေးဝမ်၏ စိတ်မရှည်သော ပုံစံကို မြင်သည့်အခါ စုန့်မိသားစုမှ လာသောသူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။ သူတို့ ရင်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲနေကြသည်။ ' သေလိုက်ပါလား! ဒီအဖိုးကြီးက အစေခံတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။ ငါတို့ကို ဒီလို မျက်နှာထားမျိုး ပြရဲတယ်ပေါ့။ သူကိုယ်သူ တကယ်ပဲ အရေးကြီးတဲ့သူလို့ ထင်နေတာလား။ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သူ ပြန်မကြည့်ဘူးလား?!'
ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် အရှက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ဟန်ဆောင် ယဉ်ကျေးမှုများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရိုင်းစိုင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဦးလေးဝမ်၊ ကျွန်တော်တို့ စုန့်ချင်းစုန့်ကို လာရှာတာ။ သူ့ကို ခဏလောက် ထွက်လာခိုင်းလိုက်။"
သူတို့ ပြောပုံကို ကြည့်ရသည်မှာ ခွေးတစ်ကောင်ကို ခေါ်နေသကဲ့သို့ပင်။ အော်လိုက်ရုံနှင့် ပြေးထွက်လာမည်ဟု ထင်နေသည်လား။
ဦးလေးဝမ်သည် အလွန် ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် သူတို့ကို ထပ်ပြီး စကားမပြောချင်တော့ပေ။
"ကိစ္စရှိရင် ကျွန်တော့်ကိုပဲ တိုက်ရိုက်ပြောပါ။ သခင်လေးဆီကို ကျွန်တော် ပြန်ပြောပေးမယ်။"
ဦးလေးဝမ်သည် ဤကိစ္စကို စုန့်ချင်းစုန့်အား ပြောပြရန်ပင် အစီအစဉ် မရှိပေ။
၎င်းကို မြင်သည့်အခါ သုန့်မိသားစုဝင်များ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ပျက်ယွင်းသွားသည်!
"ဟေ့! အဖိုးကြီး! မင်းက ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဘယ်သူများ မှတ်နေလဲ။ မြန်မြန် စုန့်ချင်းစုန့်ကို ထွက်လာခိုင်းစမ်း!"
ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့၏ စရိုက်အစစ်အမှန်မှာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ။ သူတို့ အော်ဟစ်လိုက်သည့်အခါ အလွန်ပင် မောက်မာလွန်းလှသည်!
ဦးလေးဝမ်က သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တံခါးကို ပိတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်!
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ထိုလူများကို အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ဤလူများသည် စုန့်မိသားစု၏ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များထဲမှ နာမည်ကြီး လူလေလူလွင့်များ ဖြစ်ကြသည်။ ယခင်က သူတို့သည် စုန့်ချင်းစုန့်ကို အပျော်သဘောဖြင့် နှိပ်စက်ရသည်ကို နှစ်သက်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ မိသားစုက စုန့်ချင်းစုန့်ကို ဖျောင်းဖျရန် လူရှာနေသည်ကို ကြားခဲ့ကြရသည်။ အကယ်၍သာ သူ့ကို အိမ်ပြန်လာအောင် ဖျောင်းဖျနိုင်ပါက ၎င်းမှာ ကြီးမားသော ဂုဏ်ပြုမှု ဖြစ်လိမ့်မည်! ၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူတို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြတော့သည်!
သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အားပေးကာ စုန့်ချင်းစုန့်၏ အိမ်တံခါးသို့ ပြေးလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
စုန့်ချင်းစုန့်၏ အားနည်းသော ပုံစံနှင့်ဆိုလျှင် မျိုးဗီဇပျက်စီးခြင်း ပြဿနာ ပြေလည်သွားလျှင်တောင် ဘာဖြစ်သနည်း။ သူသည် သူတို့၏ လက်ခုပ်ထဲက ရေ ဖြစ်နေဆဲပင် မဟုတ်လား ဟု သူတို့ ထင်ထားခဲ့ကြသည်။
သူ့ကို အနည်းငယ်လောက် ခြိမ်းခြောက်လိုက်ရုံနှင့် သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်! ကိစ္စပြီးသွားလျှင် မိသားစုရှိ လူကြီးများ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိဦးမည် မဟုတ်လား။ ဤထက် ကောင်းသော အရာ ရှိပါဦးမည်လား။
သို့သော်လည်း သူတို့ စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံရှိသေးသည်၊ ဤအဖိုးကြီးက သူတို့ကို တားဆီးနေသည်! သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒေါသမထွက်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မည်နည်း။ ဦးလေးဝမ်၏ မျက်နှာအိုကြီးကို ကြည့်ရင်း သူတို့မှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေကြသည်!
သူတို့သည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး ဤအဖိုးကြီးကို သင်ခန်းစာ ပေးရန်အတွက် လက်များကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ကြသည်။
"ဟင်း! မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကို မင်း သိအောင် ငါ သင်ပေးရမှာပေါ့!"
လက်ဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေတိုးသံမှာ ပြင်းထန်လှပြီး သူတို့ မည်မျှအထိ အားစိုက်ထားသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။
သို့သော်လည်း သူတို့၏ လက်ဝါးမှာ ဦးလေးဝမ်၏ မျက်နှာသို့ မရောက်ရှိမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်!
"မင်းတို့တွေ ဘယ်နေရာမှာ လာပြီး ရိုင်းစိုင်းနေတာလဲ"
အေးစက်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု သူတို့၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအသံတွင် ဖိနှိပ်ထားသော ဒေါသနှင့် ရက်စက်မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။
သူတို့ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူတို့ကို တားဆီးထားသူမှာ စုန့်ချင်းစုန့် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်!
ဟက်!
အစပိုင်းတွင် သူတို့ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်း စိတ်အေးသွားကြသည်!
"ဪ မတွေ့ရတာ ဆယ်နှစ်ကျော်သွားတော့ မင်းက တော်တော်လေး အစွမ်းထက်လာတာပဲလား သခင်လေးစုန့်။ ငါတို့ကိုတောင် တားဝံ့တယ်ပေါ့"
ထိုသို့ပြောရင်း ထိုလူသည် သူ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း စုန့်ချင်းစုန့်၏ ဖမ်းဆုပ်ထားခြင်းကို ခံထားရသည်! ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး စုန့်ချင်းစုန့်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်... ဒီကောင်က ဘယ်တုန်းကတည်းက သူတို့ကို ဤကဲ့သို့ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ဝံ့သွားရတာလဲ။
ထိုလူသည် သူ၏ အားကုန် သုံးသော်လည်း စုန့်ချင်းစုန့်၏ လက်ထဲမှ သူ၏လက်မောင်းကို ပြန်မရနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ အစား သူ၏ မျက်နှာမှာသာ နီရဲလာတော့သည်!
စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အနေရခက်သွားပြီးနောက် သူသည် မောက်မာသော ပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။
"ငါ့ကို အခုချက်ချင်း လွှတ်စမ်း! ကြားလား"
စုန့်ချင်းစုန့်က သူတို့ကို အေးစက်စွာ ပြုံးကြည့်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။
ထိုလူမှာ ပို၍ပင် စိတ်တိုလာသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ သူငယ်ချင်းများမှာလည်း အခြေအနေ မဟန်သည်ကို မြင်သဖြင့် ကူညီရန် အမြန် ပြေးလာကြသည်။ သူတို့သည် ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနောက်သို့ အားကုန် ဆွဲကြသည်။ သူတို့က စုန့်ချင်းစုန့် တစ်ယောက်တည်းကို မနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဟု ယူဆထားကြသည်!
ဘုန်း! ဘုန်း! ဘုန်း!
သူတို့ အားကုန် သုံးနေကြစဉ်မှာပင် စုန့်ချင်းစုန့်က မျှော်လင့်မထားဘဲ ရုတ်တရက် လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ အရှိန်ကြောင့် ထိုလူများမှာ အနောက်သို့ လန်ကျကာ တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ထပ်လျက် လဲကျသွားကြတော့သည်!