အခန်း ၁

အခန်း (၁) အချိန်ခရီးသွားရမည်ကို ကြိုတင်မြင်တွေ့ခြင်း

(၂၀၂၆) ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ (၁) ရက်နေ့ ညနေခင်းတွင် မီးရောင်ထောင်ပေါင်း များစွာ လင်းထိန်လျက်ရှိနေခဲ့လေ၏။

စတုရန်းမီတာ သုံးရာ ကျယ်ဝန်းသော တိုက်ခန်းကျယ်ကြီးထဲရှိ အေးစက်စက် မီးရောင်ဖြူဖြူအောက်တွင် ရုပ်မြင်သံကြားမှ နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာစားပွဲ အစီအစဉ်ကို ဖွင့်ထားခဲ့လေသည်။ ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာ ကြက် အထိ ရှည်လျားသော ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ဝိုင်နီတစ်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ရပ်နေခဲ့လေ၏။

ဝိုင်နီများမှာ မီးရောင်အောက်တွင် အလွန်တောက်ပနေသော်လည်း အနည်း ငယ် လွမ်းဆွေးဖွယ် ကောင်းနေခဲ့ပေသည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင် အဆောက်အအုံ ၏ ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် မိသားစုများ နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပြင်ဆင်နေ ကြသည့် မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သော်လည်း ထိုအပြုံးကို ချက်ချင်းပင် ဖုံးကွယ်လိုက်လေ သည်။

"ဟူး... အချိန်လည်း လင့်နေပြီ၊ အိပ်ချိန်ရောက်ပြီပဲ... နှစ်သစ်ကူးအကြိုည ဆိုတာ ငါ့လို အထီးကျန်နေတဲ့လူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူးလေ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ရွှီ... ရွှီ..."

"မစ်ရှင်ပစ်မှတ်ကို အတည်ပြုပြီးပါပြီ..."

"မစ်ရှင်ပစ်မှတ်ကို အတည်ပြုပြီးပါပြီ..."

"ဒေတာလွှဲပြောင်းခြင်းကို စတင်နေပါပြီ..."

"ဒေတာလွှဲပြောင်းခြင်း အောင်မြင်ပါပြီ..."

"ဖေဖေ... ဝါး... ဝါး..."

"သမီး... ဗိုက်ဆာတယ်... ဗိုက်... နာတယ်..."

"အာယဲ့... ကျွန်မတို့ကို ထားမသွားပါနဲ့..."

"နင်တို့တွေ လူဆိုးတွေ... ငါက အဖမဲ့ကလေး မဟုတ်ဘူး..."

"အာ... ရှီး..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကုတင်ပေါ်မှ လိမ့်ကျသွားပြီး နာကျင်သွားသော တင်ပါးကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"ဘာကြီးလဲဟ... အိပ်မက်ဖြစ်နေလို့ တော်သေးတာပေါ့… တော်တော် ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..."

"ရွှီ... ရွှီ..."

"ဘယ်သူလဲ..."

"သခင်... နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် သခင့်ကို... ရှာတွေ့ပြီ... ဟင့်... ဟင့်..."

အားနည်းလှသော တိုးဖျော့သည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"သခင်... ငါလား... မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က လုံးဝ အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်က... ချိုးချိုးလေ… သခင်က ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိတော့ဘူး လား... ဝါး... ဝါး..."

တိမ်တိုက်တစ်ခုနှင့်တူသော နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသည့် အမွှေးပွ ဘောလုံး လေးတစ်ခုက သူ၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"မငိုနဲ့..."

*ဒီဘဝမှာ အပျော့ဆွဲရော အကြမ်းဆွဲပါ ငါ ဂရုမစိုက်ပေမယ့် အဲ့လို ဂျီကျပြီး ငိုတာကိုတော့ ငါ တကယ် ကြောက်တာပဲ...*

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားလိုက်လေသည်။

"ပြောစမ်း… တကယ်ဘဲ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံဆိုလိုက်လေသည်။

"အမှန်တိုင်းပြော..."

ချိုးချိုးမှာ ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာ၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အမွှေးများပင် ထောင်မတ်သွားခဲ့လေ၏။

"ငါ့စိတ်ထင်တာပါ... စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်တာ ဖြစ်ရမယ်..."

"သခင်... အရင်ဘဝတုန်းက သခင်ကြောင့် ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲပျက်စီးခဲ့ရလို့... အဲ့ဒါကို ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့အတွက်... သခင်က အပြစ်တွေကို ပြန်လည်ပေး ဆပ်ဖို့ အရင်ဘဝကို ပြန်သွားရလိမ့်မယ်..."

ချိုးချိုး၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီး ကျိုးချန်ယဲ့သာ ၎င်းကို သေချာစွာ အကဲခတ်မနေခဲ့ပါက သူပြောနေသည့်စကားကို အမှန်တကယ်ပင် ကြားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"မင်းဆိုလိုတာက ငါ ခုနက မက်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်က တကယ်ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့... အဲ့ဒါက ငါ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝက မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုပေါ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့က တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် သခင်..."

ချိုးချိုးသည် ၎င်း၏ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းကို ပူးထိ လိုက်ရာ လက်နှစ်ဖက်မှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ပြီးတော့ သခင့်မှာ အချိန် သုံးရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်... နောက်သုံးရက်နေရင် သခင်က အချိန်ခရီးသွားရတော့မယ်..."

"ဒါဆို မင်းက ဘာအသုံးကျလို့လဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က အေးစက်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"သခင်... သခင်က မေ့သွားပြီလား... ချိုးချိုးမှာ ကိုယ်ပိုင် စနစ်နေရာလွတ် ပါ လာတယ်လေ... ကုဗမီတာ တစ်ထောင်လောက် ကျယ်တယ်... ကျွန်တော်တို့ အဲ့ဒါကို ပြန်လည်ချိတ်ဆက်ပြီး မျှဝေသုံးစွဲလို့ ရတယ်လေ... သခင်က လိုအပ် တဲ့ ပစ္စည်းတချို့ကို သိုလှောင်ပြီး ယူသွားလို့ရတယ်လေ..."

ချိုးချိုးက အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

အိပ်မက်ထဲမှ မြင်ကွင်းများသည် ကျိုးချန်ယဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။ ယခင်ဘဝက သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ ကရုဏာကင်းမဲ့မှုများ၊ သူနှင့်အတူ အိပ်စက်ခဲ့သူ၏ သစ္စာဖောက်မှုနှင့် သူ၏ ဇနီးနှင့် ကလေးများ မြစ်ထဲသို့ ခုန်ချသွားသည့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော မြင် ကွင်းများပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

၎င်းမှာ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က သူ၏ နှလုံးသားကို ဆွဲဆုပ်လိုက်သကဲ့ သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံများပင် နာကျင်မှုလှိုင်းလုံးများ၏ ထိုး ဖောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း နာကျင်သွားစေခဲ့ပေသည်။

"ငါ့ကို ချိတ်ဆက်လိုက်စမ်း..."

"ချိတ်ဆက်ခြင်း အောင်မြင်ပါပြီ..."

ချိုးချိုးသည် ပါးလွှာသော လျှပ်စီးကြောင်းလေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား ကာ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အနီ ရောင် မှဲ့လေးတစ်လုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က ထိုမှဲ့လေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု က သူ၏ရင်ထဲတွင် ပြည့်လျှံလာခဲ့၏။ ၎င်းမှာ မူလကတည်းက သူ၏ ခန္ဓာ ကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင်မူ အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခြင်းသာ ဖြစ်လေတော့သည်။