အခန်း ၆

အခန်း (၆) ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းဝင်စားခြင်း၏ အစ

(၁၉၇၈) ခုနှစ်….။

"အာ... ရှီး..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် အလွန်အမင်း ခေါင်းကိုက်နေသဖြင့် နာကျင်မှုကို သက်သာ စေရန် ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်လေ၏။

"ဆရာဝန်... ဆရာဝန်... ဒီနေရာမှာ လူရှိလား..."

ကျိုးချန်ယဲ့က အားနည်းစွာဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် အော်ခေါ်လိုက်သော် လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ချေ။ ထို့နောက် သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော အခန်းတစ်ခန်းဖြစ်ပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ စတုရန်းမီတာ ဆယ်မီတာခန့်သာ ကျယ်ဝန်းလေသည်။

အဖြူရောင်သုတ်ထားသော နံရံများသည် အချိန်ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ဝါ ကြန့်ကြန့် အရောင်သို့ ပြောင်းလဲနေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး နံရံ၏အောက်ခြေတွင် အညို ရောင်ဖျော့ဖျော့ ရေစွန်းကွက်အချို့ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။ မျက်နှာကြက် ထောင့်ရှိ အဖြူရောင် အင်္ဂတေအချို့ပင်လျှင် ကွာကျကာ ပြုတ်ကျနေခဲ့ပေ သည်။

သူသည် သတ္တုနှစ်ထပ်ကုတင်၏ အပေါ်ထပ်တွင် လှဲလျောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ် လေ၏။ တံခါး၏ ဘယ်ဘက်တွင်လည်း အလားတူ သတ္တုနှစ်ထပ်ကုတင် တစ်လုံး ရှိနေခဲ့ပေသည်။

သူ၏အောက်ထပ်ရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် အရောင်လွင့်နေသော အပြာနုရောင် အိပ် ရာခင်းတစ်ခု ရှိနေပြီး ခေါင်းရင်းတွင် ပဲ့နေသော စစ်သုံးရေဘူးတစ်ဘူးကို ချိတ်ဆွဲထားကာ ကုတင်ခြေရင်းတွင် ဖာထေးထားသော အစအနများစွာ ပါရှိ သည့် အဝတ်ကြမ်းဖြင့်ချုပ်ထားသော အိတ်တစ်လုံးကို ချိတ်ဆွဲထားလေ သည်။

မူလအရောင်ကိုပင် မခွဲခြားနိုင်လောက်အောင် ဆေးများ ကွာကျနေသော စားပွဲရှည်နှစ်လုံးမှာ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ယှဉ်လျက် တည်ရှိနေလေ၏။ စားပွဲများပေါ်တွင် ဆု ဟူသော စာသား ရိုက်နှိပ်ထားသည့် ကြွေခွက်အချို့နှင့် စာအုပ်အနည်းငယ် ရှိနေပေသည်။

စာအုပ်များ၏ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြဲနေမှုအရ ၎င်းတို့ကို မကြာခဏ အသုံးပြုခဲ့ ကြောင်း သိသာနေခဲ့လေသည်။

မူလ အစိမ်းရောင် သစ်သားပြတင်းပေါက်ဘောင်မှာ အလွန်အမင်း ပျက်စီးနေ ခဲ့ပြီး ဆေးများမှာ လိပ်တက်ကာ ကွာကျနေသဖြင့် အောက်ခံသစ်သား အ ခြောက်များပင် အမည်းရောင်အဖြစ် ပေါ်လွင်နေခဲ့လေ၏။

ဖန်ချပ်အနည်းငယ်ကို ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားတန်းများဖြင့် ကပ်သီး ကပ်ဖတ် ထိန်းထားရပြီး ကွက်လပ်များတွင် ခြောက်သွေ့မာကျောနေသော သတင်းစာဟောင်းအချို့ကို ထိုးသိပ်ထားခဲ့ပေသည်။

ဖန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာချင်း ဆိုင်ရှိ အထပ်သုံးထပ်ပါ အုတ်နီကျောင်းဆောင်ကြီးတစ်ခု မတ်မတ်ရပ်တည် နေသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး နံရံများပေါ်တွင် အဖြူရောင် ဆောင်ပုဒ်ကြီးများကို ရိုက်နှိပ်ထားလျက်ရှိလေသည်။

အနည်းငယ် ဝေးကွာသော နေရာတွင်မူ ကျယ်ဝန်းသော ကစားကွင်းကြီးတစ် ခု ရှိနေပြီး လေတိုက်ခတ်လာသောအခါ ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်လာသည်ကို ဝေ ဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့နေရပေသည်။

*ကျောင်းဆောင်ကြီး...*

*ကစားကွင်း...*

ကျိုးချန်ယဲ့၏ မျက်လုံးများသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပြက္ခဒိန်ဟောင်းလေးဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ပြက္ခဒိန်ပေါ်ရှိ ရက် စွဲကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

"(၁၉၇၈) ခုနှစ်..."

"ငါ အချိန်ခရီးသွားခဲ့ပြီလား..."

ကျိုးချန်ယဲ့က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်..."

ချောင်းဆိုးသံနှင့်အတူ ကျိုးချန်ယဲ့၏ ခေါင်းမှာလည်း ကိုက်ခဲလာခဲ့လေ၏။ သူ၏ လက်ကိုမြှောက်ကာ နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"အာ... ဖျားနေတာပဲ... အနည်းဆုံး (၃၉) ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်လောက် ရှိမှာပဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ချိုးချိုး..."

ကျိုးချန်ယဲ့က အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"သခင်... သခင်... ကျွန်တော် ဒီမှာရှိတယ်... ဟင်... သခင် ဖျားနေတာလား..."

ချိုးချိုးက သူ၏အနားတွင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှည့်ပတ်ပျံသန်းနေခဲ့လေရာ ကျိုးချန်ယဲ့မှာ ပို၍ပင် ခေါင်းမူးလာခဲ့လေသည်။

"တော်ပါတော့... တော်ပါတော့... လှည့်မနေနဲ့တော့... ငါ့ကို အဖျားကျဆေး နည်းနည်းလောက် ယူပေးပါဦး..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းရင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော စစ် သုံးရေဘူးကို ယူကာ ဆေးသောက်လိုက်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် ဖြည်း ညင်းစွာ ပြန်လှဲချလိုက်ရင်း လက်ရှိအခြေအနေကို စတင် တွေးတောလိုက် လေသည်။

ယခုအခါ သူသည် တက္ကသိုလ်အဆောင်တွင် ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။ ထိုအချိန်က ပညာတတ်လူငယ်များ စေလွှတ်ရေး အမိန့် ထွက်ပေါ်လာသော အခါ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်မှာ တက်ကြွသော လူငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျေး လက်ဒေသသို့ သွားရောက်ရန် တက်ကြွစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး ကျေးလက်ဒေသများ တွင် ကြီးမားသော အကျိုးပြုမှုများ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့ လေသည်။

သို့ရာတွင် သူသည် လယ်ကွင်းထဲ၌ နေ့စဉ် အလုပ်လုပ်ရသော်လည်း တစ်နေ့ လျှင် လုပ်အားရမှတ် လေးငါးမှတ်ခန့်သာ ရရှိခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ မိမိကိုယ်ကို ဝမ်းဝ အောင်ပင် ကျွေးမွေးနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ချေ။ အစားအစာတိုင်းတွင် ကောက်နှံကြမ်း များ၊ ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်များနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချဉ်များကိုသာ စားရသဖြင့် သူ၏ ပါးပြင်များပင် နာကျင်လာခဲ့ရလေသည်။

ပညာတတ်များတွင် ရှိတတ်သော မာနတရားများမှာ နေ့စဉ် ကြမ်းတမ်းသော လုပ်ငန်းခွင်များကြောင့် ကြာမြင့်စွာကပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး နေ့ရက်များ ကို ကျော်ဖြတ်ရန်အတွက် ထုံထိုင်းနေသော လျစ်လျူရှုမှုသာ ကျန်ရစ်တော့ လေ၏။

ထိုအကြောင်းကို သူသည် အခြေချနေထိုင်ရာ နေရာရှိ ကျေးလက်သို့ စေလွှတ် ခံရသော ပညာတတ်လူငယ်များ၏ ကျပန်းစကားဝိုင်းမှတစ်ဆင့် အမှတ်မထင် သိရှိခဲ့ရခြင်းဖြစ်လေ၏။

ကျေးရွာခေါင်းဆောင် ထျန်တာဟိုင်သည် သူ၏ အငယ်ဆုံးသမီးဖြစ်သူ ထျန် ရှောင်ယာအပေါ် အလွန် အလိုလိုက်ထားလေသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ စာတတ်သူများကို အမြဲတမ်း အားကျလေ့ရှိပြီး ပညာတတ် တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ချင်ကြောင်း အမြဲပြောဆိုလေ့ရှိပေသည်။

ထိုစကားများမှာ အသက်ကယ်ကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ နှလုံးသားထဲသို့ ရုတ်တရက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

ထို့ကြောင့် အလုပ်ဆင်းချိန်တိုင်းတွင် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် ထျန်ရှောင် ယာ၏ အနီးတွင် ဝဲလည်လည်လုပ်ကာ သူမ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိရန် ကြိုးစားခဲ့လေသည်။

မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်မှာ ကျေးလက်သို့ မကြာသေးမီကမှ ရောက်ရှိလာသူ ဖြစ် သဖြင့် မြို့ပြလူငယ်တစ်ဦး၏ ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုနှင့် ကြည့်ကောင်း သော ရုပ်ရည်တို့ကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အချစ်ရေးတစ်ခုကို အလျင်အမြန် စတင်နိုင်ခဲ့လေ၏။

မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် ကျေးရွာခေါင်းဆောင်အား လှည့်စားကာ ၎င်းတို့၏ လက်ထပ်ပွဲကို သဘောတူစေရန် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး အဖြစ်မှန်တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးခဲ့ လေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် လူတကာ၏ ပြုစုယုယ မှုကို ခံရသော ဘဝကို စတင်နိုင်ခဲ့လေတော့သည်။

(၁၉၇၇) ခုနှစ်တွင် ပညာရေးဝန်ကြီးဌာနသည် ပီကင်း၌ အမျိုးသားတက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့်ဆိုင်ရာ ညီလာခံတစ်ခုကို ကျင်းပခဲ့ပြီး နိုင်ငံတော် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ပြန်လည်စတင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့လေသည်။

တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြန်လည်စတင်မည့် သတင်းမှာ လော့စ် ကုန်းပြင် မြင့်မှ ထွက်ပြေးရန်အတွက် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ အသက်ကယ်ကြိုး တစ်ချောင်း ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

ထိုနှစ်လတာ ကာလအတွင်း သူသည် နေ့ရောညပါ မရပ်မနား စာကျက်ခဲ့ရာ သူ၏ဇနီးဖြစ်သူကလည်း သူ့အား မတားဆီးခဲ့ချေ။ ထို့အစား သူမသည် သူ စာကျက်ရာတွင် အာရုံစိုက်နိုင်ရန်အတွက် နေ့စဉ် ထမင်းသုံးနပ်ကို ဂရုတစိုက် ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးခဲ့လေသည်။

မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်အခြေခံကြောင့်လား သို့ မဟုတ် ကံကောင်းမှုကြောင့်လား မသိရသော်လည်း သူသည် ရှင်းဟွာ တက္ကသိုလ်သို့ တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ဝင်ခွင့်ရသွားခဲ့လေ၏။

မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် ဝင်ခွင့်စာရွက်ကို လက်ခံရရှိသည့်နေ့တွင် စိတ် အလွန်ကြည်နူးနေခဲ့ပြီး မြို့တွင် အခြေချပြီးပါက သူ၏ဇနီးကိုပါ ခေါ်ယူကာ မြို့နေလူတန်းစားတို့၏ ဘဝမျိုး နေထိုင်ခွင့်ပေးမည်ဟုပင် ပြောဆိုခဲ့လေ သည်။

ထိုသို့ဖြင့် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် မြို့ပြရှိ ဘဝသစ်တစ်ခုသို့ ခြေလှမ်း စတင် ခဲ့လေတော့သည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် လုပ်အားရမှတ်များ ရရှိရန်အတွက် နေ့စဉ် လယ်ကွင်း ထဲတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပြီး သူမ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ စုဆောင်းထားသော ငွေ အများစုကို မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ထံသို့ ပေးပို့ခဲ့ရာ သူမကိုယ်တိုင်မှာမူ ပိန်ချုံး ကာ ဖြူဖျော့နေခဲ့လေသည်။

ရွာသားများအားလုံးက သူမကို ရပ်တန့်ရန် ဖျောင်းဖျခဲ့ကြသော်လည်း ထျန် ရှောင်ယာကမူ ခေါင်းမာနေခဲ့ပြီး မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် သူမကို လာခေါ် မည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားခဲ့ပေသည်။

တစ်လအကြာတွင် ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်အား ပြောပြရန် ဝမ်းသာအားရဖြင့် စာတစ်စောင် ရေးပို့ခဲ့လေ၏။

သို့ရာတွင် ထိုအချိန်၌ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် အကဌာနမှ ကျောင်းသူချော ဖြစ်သော ချင်းရှောင်ယွန်းနှင့် ချိန်းတွေ့နေပြီဖြစ်ရာ ကျေးလက်မှ ပေးပို့လာ သော စာကို ဖတ်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားတော့ချေ။

ငိုယိုနေသော သူမ၏ ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီကာ ထျန်ရှောင်ယာသည် မူလခန္ဓာ ကိုယ်ပိုင်ရှင် ပြန်လာမည့်အချိန်ကို မျှော်လင့်လျက် ရွာထိပ်တွင် နေ့စဉ် သွား ရပ်နေခဲ့လေသည်။

သူမသည် စာတစ်စောင်ပြီးတစ်စောင် ပေးပို့ခဲ့သော်လည်း သူက သူမနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားကြောင်း သတင်းစာထဲတွင် ကြေညာချက် တစ်ခု ထည့်လိုက်ပြီဟူသော သတင်းကိုသာ လက်ခံရရှိခဲ့လေ၏။

ရွာထဲရှိ အတင်းအဖျင်းများမှာ အလွန် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သည်းခံနိုင်စွမ်းပင် မရှိတော့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် အားကိုးရာမဲ့ဖြစ်နေသော ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမ၏ ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီကာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသော မြစ်ထဲသို့ သက်ဆင်း သွားခဲ့ပြီး မည်သည့်အခါမျှ ပြန်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းမရှိတော့ပေ။

မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် သူ၏ လက်ရှိ ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ အဆက်အသွယ် များမှတစ်ဆင့် ရာထူးများ တက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ လုပ်ငန်းခွင်တွင် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူ အလွန် ဂရုတစိုက် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော ကလေးမှာ သူ၏ သွေး သားအရင်း မဟုတ်ကြောင်းကို အမှတ်မထင် သိရှိသွားခဲ့လေ၏။ ဒေါသထွက် နေသော သူသည် သူ၏ဇနီး ချင်းရှောင်ယွန်းအား သွားရောက် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရာ သူမတို့ ဖောက်ပြန်နေသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မိသွားခဲ့လေသည်။

ချင်းရှောင်ယွန်းသည် သူမ၏ ဖောက်ပြန်ဖော်နှင့် ပူးပေါင်းကာ သူ့အား သတ် ပစ်ခဲ့ပြီး မိသားစုလုပ်ငန်းကိုမူ ၎င်းတို့၏ ကလေးက အမွေဆက်ခံသွားခဲ့ပေ သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ပြုလုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပြန် လည် သတိရလိုက်ရာ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။

သူသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်လေတော့သည်။

"အခု ငါ ဒီကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ သူတို့ကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း မွန်မွန် ဆက်ဆံပေးမယ်... ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝက အဖြစ်အပျက်တွေ ကို ဘယ်တော့မှ အထပ်တလဲလဲ ဖြစ်ခွင့်မပေးဘူး... ချင်းရှောင်ယွန်းနဲ့ အဲ့ဒီ ဖောက်ပြန်ဖော်ကိုလည်း အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်သွားခွင့် မပေးနိုင်ဘူး..."