အခန်း ၁၅

အခန်း (၁၅) ရောက်ရှိလာခြင်း

အမေထျန်သည် ထျန်ရှောင်ယာအား အဓိကအခန်းရှိ စားပွဲတွင် ထိုင်နိုင်ရန် ဂရုတစိုက် ကူညီပေးလိုက်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်ရှိ အနည်းငယ် ပဲ့နေသော ရေနွေးအိုးကို ကောက်ကိုင်ကာ ကြွေရည်သုတ်ခွက်ထဲသို့ ရေနွေး ခွက်တစ် ဝက်ခန့်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ငှဲ့ထည့်လိုက်လေသည်။

သူမက ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လှည့်ကာ အတွင်းခန်းသို့ ပြန်ဝင်သွား ခဲ့ပြီး အပူပေးအုတ်ခုတင် ဗီရိုထဲမှ သကြားညိုတစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ခွက် ထဲသို့ တစ်ဇွန်း အပြည့်အမောက် ခပ်ထည့်လိုက်လေသည်။

သူမသည် သကြားညိုမှုန့်များ အားလုံး ပျော်ဝင်သွားသည်အထိ တူဖြင့် မွှေ ပေးလိုက်ပြီးနောက် ထိုနွေးထွေးသော သကြားရည်ခွက်ကို ထျန်ရှောင်ယာ ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"မြန်မြန်... စိတ်ငြိမ်သွားအောင် သကြားရည်လေး နည်းနည်းလောက် သောက် လိုက်ဦးနော်... နင့်လက်တွေ တုန်နေတုန်းပဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာက အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်ပြီး ဩရှရှ အသံဖြင့် ပြောလိုက် လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ..."

သူမသည် သကြားညိုရည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ သောက်လိုက်ပြီး ခွက်နှုတ်ခမ်းကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ တေ့ထားပြီးနောက် သက်ပြင်း ရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်လေသည်။

သူမသည် အနည်းငယ်မျှ အင်အားသုံးမိပါက စာရွက်ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုး ရိမ်နေမိသဖြင့် စာကို ဂရုတစိုက် ဖောက်ဖွင့်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ အကြည့်များက လက်ရေးပေါ်တွင် စူးစိုက်နေခဲ့ပြီး ပုဒ်ဖြတ်ပုဒ်ရပ် တစ်ခုကိုမျှ အလွတ်မခံဘဲ ဖတ်ရှုနေခဲ့ပေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ လေးနက်တည်ကြည်နေခဲ့ပြီး စာ တစ်စောင်ကို ဖတ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အလွန် ကြီးကျယ်ခမ်းနားကာ လေးနက် သော အခမ်းအနားတစ်ခုကို ကျင်းပနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

သူမ ဖတ်ရှုနေစဉ် မျက်လုံးများထဲတွင် နွေးထွေးသော မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံ လာခဲ့ပြီး ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျကာ စာရွက်ပေါ်သို့ အစက်ချမိသွားသဖြင့် မင် များကို ဝေဝါးသွားစေခဲ့လေတော့သည်။

"သမီး... ဘာဖြစ်လို့လဲ... စာထဲမှာ ဘာတွေရေးထားလို့လဲ..."

အမေထျန်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေ သည်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားခဲ့ကာ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန် သွားသဖြင့် နဖူးပေါ်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များပင် ကျလာခဲ့ပေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာက ရုတ်တရက် အမေထျန်အား တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက် ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟတော့ဘဲ သူမ၏ မျက်နှာကို မိခင်၏ အဝတ်အစား များထဲတွင် ဖွက်ထားလိုက်လေတော့သည်။

ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရသော ရှိုက်ငိုသံများသည် နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ရာ မြင်တွေ့ရသူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို နာကျင်စေခဲ့ပေတော့သည်။

ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ အဖေထျန်၏ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ် လာခဲ့လေသည်...။

"မိန်းမ... အိမ်မှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဆန်းဝါက အိမ်မှာ အရေးကြီးကိစ္စရှိတယ် လို့ပဲ ပြေးလာပြောပြီး တခြားဘာကိုမှ သေချာ မရှင်းပြတတ်ဘူးဖြစ်နေ တယ်..."

သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဖေထျန်က အိမ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲ ကြီးများဖြင့် ဝင်လာခဲ့ပြီး သူ၏နောက်တွင် အစ်ကိုအကြီးဆုံး၊ မရီးအကြီးဆုံး၊ ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် ဒုတိယမရီးတို့ကလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါလာခဲ့ကြလေ၏။

အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ပွေ့ဖက်ကာ ငိုကြွေးနေကြသော သားအမိနှစ်ဦးပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားခဲ့လေ တော့သည်။ အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အေးခဲသွားခဲ့ပြီး လူ တိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လွင်နေလျက်ရှိနေခဲ့ပေသည်။

"အမေ... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

အစ်ကိုအကြီးဆုံးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်...။

"အပြင်က အတင်းပြောတတ်တဲ့ အဘွားကြီးတွေ ကောလာဟလတွေ လွှင့် နေကြပြန်ပြီလား..."

"ရှောင်ယာ... နင့်ကို ဘယ်သူ အနိုင်ကျင့်တာလဲ... ဒုတိယအစ်ကို့ကို ပြော စမ်း... နင့်အတွက် လက်စားချေပေးမယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူက အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်ကာ အခန်းထဲတွင် ရှာဖွေကြည့် လိုက်လေသည်။

သူသည် တံခါးအနောက်ဘက်တွင် ထောင်ထားသော ပေါက်တူးရိုးကိုပင် လှမ်းကိုင်ထားလိုက်ပြီဖြစ်ကာ ညီမဖြစ်သူ၏ အမိန့်ပေးသံကို စောင့်၍ အပြင် ထွက်ကာ လူရိုက်ရန်သာ အသင့်ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

"ရှင်က အမြဲတမ်း ရန်ဖြစ်ဖို့ချည်းပဲ..."

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်က လက်ကိုလှမ်းကာ ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်း၏ လက်မောင်းကို အားကုန်လိမ်ဆွဲလိုက်ပြီးနောက် သူ့အား အလျင်အမြန် မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်လေ၏။

သူမက အသံကိုနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ရှောင်ယာ နေမကောင်းဖြစ်နေတာကို မမြင်ဘူးလား... ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ အရင် သိအောင်လုပ်ပါဦး... ဟန်ရေးပြနေလို့ ဘာအသုံးကျမှာလဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာက အမေထျန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခေါင်းကိုမော့လိုက်လေသည်။

"အဖေ... အစ်ကိုအကြီးဆုံး... ဒုတိယအစ်ကို... မရီးတို့... အာယဲ့ စာရေးလိုက် တာပါ... သူ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ပြန်လာမယ်တဲ့... ပြီးတော့ သူက ပြောသေးတယ်... သူက ပြောသေးတယ်..."

စကားလုံးများမှာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ရှိနေသော်လည်း သူမက ထပ်၍ ရှိုက်ငိုမိသွားကာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ ထပ်မံ ကျဆင်းလာခဲ့ပြန်လေ သည်။

ထိုအခါမှသာ အဖေထျန်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဖွင့်ဖောက်ထားသော စာကို သတိ ပြုမိသွားခဲ့လေသည်။ သူက စာကို ကောက်ကိုင်ကာ စာကြောင်းရေ အနည်း ငယ်မျှကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားခဲ့ပေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ ထွက်ပေါ်မလာဘဲ ထိုစာကို အစ်ကိုအကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယ အစ်ကိုတို့ထံသို့သာ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

မိသားစုဝင်များ နောက်ဆုံးတွင် ဘာဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိရှိသွားသောအခါ ရှောင်ယာ၏ မခြောက်သွေ့သေးသော ရှိုက်ငိုသံများမှလွဲ၍ တစ်အိမ်လုံး တိတ် ဆိတ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အဖေထျန်က လေးလံသော သက်ပြင်းကြီး တစ်ခုကို ချလိုက်လေတော့သည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ထျန်ရှောင်ယာသည် အတင်းပြောတတ်သော အဘွားကြီးများ၏ စကားများကို လျစ်လျူရှုကာ ရွာထိပ်ရှိ သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် မကြာခဏ သွားရောက်စောင့်ဆိုင်းနေတတ်လေတော့သည်။

အဖေထျန်ကလည်း တပ်ဖွဲ့တွင် အလုပ်မများသော အချိန်များကို အခွင့် ကောင်းယူကာ အစ်ကိုအကြီးဆုံးအား နွားလှည်းမောင်း၍ ကွန်မြူနစ် နယ် မြေသို့ အချိန်ရတိုင်း သွားရောက်စေခဲ့လေသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ပြု လုပ်ရသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ လူတိုင်းက အကြောင်းရင်းကို သိရှိထားကြပေ သည်။

သို့ရာတွင် ဤအချက်က တပ်ဖွဲ့ထဲရှိ လူများအတွက် အရာရာကို ပို၍ အဆင် ပြေစေခဲ့ပေသည်။ ယခင်က ကွန်မြူနစ်နယ်မြေသို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ကြ ရခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ နွားလှည်းကို အခမဲ့ စီးနင်းနိုင်ကြပြီဖြစ် ရာ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အတော်လေး ဝမ်းသာနေကြလေ၏။

ရထားပေါ်တွင် နေ့တစ်ဝက်နှင့် ညတစ်ပိုင်း ကြာမြင့်ပြီးနောက် ရထားတွင်းမှ ဘူတာသို့ ရောက်ရှိမည့် ကြေညာသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ အိတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပြည့်နှက်နေ သော လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ရထားပေါ်မှ တိုးဝှေ့ဆင်းလာခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် လျောင်နင်ပြည်နယ်၏ မြေကြီးပေါ်သို့ ခြေချနိုင်ခဲ့လေတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဆိုင်းဘုတ်များကို လိုက်ကြည့် ကာ ရထားဘူတာရုံမှ ထွက်၍ ဘတ်စ်ကားဂိတ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက် လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့ ဟုန်ဝမ် ကွန်မြူနစ် သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် နေမင်းကြီးမှာ ကောင်း ကင်ယံတွင် မြင့်တက်နေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ဂုတ်ပိုးကို ပူနွေးနေစေခဲ့ပေသည်။

သူ၏ ဗိုက်မှာလည်း အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ကျယ်လောင်စွာ အော် မြည် နေခဲ့ပြီး လှိုင်းလုံးများအလား ဆန္ဒပြနေခဲ့လေသည်။

နံနက်ကတည်းက ယခုအချိန်အထိ လူများ အမြဲတစေ ဝင်ထွက်သွားလာနေ ကြသဖြင့် သူသည် လေထဲမှ အစားအစာများကို ဖန်တီးယူ၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ဗိုက်ကို ဖြည့်တင်းရန်အတွက် ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး အနည်း ငယ်ကိုသာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးသိပ်ထည့်ထားခဲ့ရလေသည်။

သူသည် ရွာသို့ မပြန်မီ ဗိုက်ပြည့်စေရန် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင် သို့ သွား၍ သေချာစွာ စားသောက်ရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။

သူသည် ကောင်တာသို့ သွားကာ ကြိတ်ထားသော အသားဆော့စ်ဖြင့် ပြုလုပ် ထားသည့် ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲကို မှာယူလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူက ၎င်းတို့ အား ငွေသုံးဆင့်နှင့် စားသောက်ကုန်ကူပွန် ဂျင်ဝက်ကို ပေးလိုက်ပြီး လွတ်နေ သော ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ရှာ၍ ထိုင်လိုက်လေသည်။

ကြွေရည်သုတ် ဇလုံကြီးကို လာချပေးသောအခါ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဆွတ်နေ သော ခေါက်ဆွဲများသည် ပျစ်နှစ်သော ဟင်းရည်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး ၎င်း တို့ထဲတွင် နုပ်နုပ်စင်းထားသော အသားများ ပါဝင်နေသဖြင့် မြင်တွေ့ရသူတိုင်း ကို သွားရည်ကျစေနိုင်လေသည်။

သူက ပူနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ တူကို ကောက်ကိုင်ကာ အစား အစာများကို ပါးစပ်ထဲသို့ စတင် ကော်သွင်းလိုက်လေ၏။ ဆော့စ်ရည်၏ ငန် သည့် အရသာရှိသော အရသာသည် ခေါက်ဆွဲ၏ စေးပိုင်သော အသွင်အပြင် နှင့် ရောနှောသွားကာ တစ်လုတ်စားလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ဆာလောင်မှုကို ချက် ချင်း ပြေလျော့သွားစေခဲ့ပေသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ခေါက်ဆွဲဇလုံကြီး ပြောင်သလင်းခါသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခွန်အားများ အားလုံး ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင် မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့သည် နှစ်မီ တာ၊ သုံးမီတာခန့် လျှောက်သွားပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားလေးတစ်ခု ထဲသို့ ကွေ့ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားလေးထဲတွင် ကျိုးပဲ့နေသော ခြင်းတောင်းအချို့ နှင့် ထင်းများ ရှိနေလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိကြောင်း အ တည်ပြုပြီးနောက် သူက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော အထုပ်ကို သူ၏ နေရာ လွတ်ထဲမှ အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး နေရာလွတ်ထဲမှ အသားပေါက်စီ ကြီး အလုံးနှစ်ဆယ်ကိုပါ ထုပ်ပိုးလိုက်လေ၏။

စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် မည်သည့်အမှားအယွင်းမျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရသော အခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ အမြဲတမ်း နွားလှည်းစီးလေ့ရှိရာ နေရာသို့ အထုပ် ကို သယ်ဆောင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

"အစ်ကိုအကြီးဆုံး..."

"ကျိုး... အာယဲ့... နောက်ဆုံးတော့ မင်း ရောက်လာပြီပဲ..."

ထျန်ချင်းမုက သူ၏ အဝတ်အစားများပေါ်ရှိ ဖုန်များကို ခါထုတ်ကာ မတ်တပ် ရပ်လိုက်ပြီး ကျိုးချန်ယဲ့ ရှိရာသို့ ခပ်သွက်သွက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်း လာရင်း ပြောလိုက်လေ၏။

"အစ်ကို... ခင်ဗျား ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ... ရွာမှာ တစ်ခုခုများ ဖြစ်လို့ လား..."

ကျိုးချန်ယဲ့က မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းကို စောင့်နေတာလေ... မင်းက နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ပြန်လာ မယ်လို့ စာထဲမှာ ရေးထားတော့ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရောက်လာ လိမ့်မယ်လို့ ငါ တွက်ထားတာ..."

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တပ်ဖွဲ့ထဲက အလုပ်တွေက သိပ်မများလှတော့ သူတို့က ငါ့ကို နေ့တိုင်း လာကြည့်ခိုင်းထားတာ... မင်းကိုပါ လမ်းကြုံ တစ်ခါတည်း ခေါ်လာလို့ရအောင်လေ..."

ထျန်ချင်းမုက အထုပ်ကို ယူကာ နွားလှည်းပေါ်သို့ တင်လိုက်လေ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို..."

ကျိုးချန်ယဲ့က အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ စိတ်လှုပ်ရှားမှု လှိုင်းလုံးများ ဆောင့်တက်လာခဲ့ပေသည်။

မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ ယခင်က ပျင်းရိကာ မိသားစုအပေါ် အေးစက်စက် နိုင်သော အပြုအမူများ ရှိခဲ့သော်လည်း ယောက္ခမဖြစ်သူ ထျန်တာဟိုင် က သူ့ကို လာကြိုရန် အစ်ကိုအကြီးဆုံးအား အမှန်တကယ် စီစဉ်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ထျန်ချင်းမုက လက်ယမ်းကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး... ငါတို့က မိသားစုတွေပဲဟာ... မြန်မြန် လှည်း ပေါ်တက်... အမြန်ဆုံး အိမ်ပြန်ကြတာပေါ့... အိမ်ကလူတွေ ငါတို့ကို စောင့် နေကြလိမ့်မယ်..."

"အင်း... အစ်ကိုအကြီးဆုံး ထမင်းမစားရသေးဘူး မဟုတ်လား..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြောပြောဆိုဆိုပင် ဂုန်နီအိတ်ကို ဖွင့်ကာ ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ် ထားသော အသားပေါက်စီ နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော် ခုနလေးတင် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင် ကနေ ဝယ်လာတာ... အဆာပြေ စားလိုက်ပါဦး... အိမ်ပြန်ရောက်ဖို့က မိနစ်လေးဆယ်လောက် ကြာ ဦးမှာ..."

ထျန်ချင်းမုမှာ ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် လက်ယမ်း လိုက်လေသည်...။

"မလိုပါဘူး... မလိုပါဘူး... ငါ မဆာပါဘူး... မင်းဘာသာမင်းပဲ သိမ်းထားလိုက် ပါ..."

"ကျွန်တော် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင် မှာ ခုနလေးတင် စားလာခဲ့တာပါ... ဒါ က မိသားစုအတွက် သီးသန့် ထုပ်လာတာ... အိတ်ထဲမှာ နောက်ထပ်ဆယ်လုံး ကျော်တောင် ကျန်ပါသေးတယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ လက်ထဲသို့ အသားပေါက်စီများကို အတင်းထိုးထည့်ပေး လိုက်ပြီးနောက် ဖောင်းကားနေသော ဂုန်နီအိတ်ကို ပုတ်ပြလိုက်လေ၏။

သူ၏ ရိုးသားသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထျန်ချင်းမုသည် ဆက် ၍ မငြင်းဆန်တော့ချေ။ သူက ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်ကို ယူကာ နွေးထွေးသော ပေါက်စီကို ကိုင်ထားလျက် ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကောင်းပြီလေ... ကျေးဇူးပဲ အာယဲ့... လှည်းပေါ်တက်... အခု အိမ်ပြန်ကြ စို့..."