အခန်း ၁၆

အခန်း (၁၆) တစ်သက်တာလုံး စွဲထင်သွားစေမည့် အကြည့်တစ်ချက်

ယိမ်းထိုးနေသော နွားလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ကျိုးချန်ယဲ့သည် လမ်းဘေးရှိ မရင်းနှီးသော်လည်း ရင်းနှီးနေသော ရှုခင်းများကို ကြည့်ကာ အိမ်နှင့် နီးလာ သည်နှင့်အမျှ သူ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေ သည်။

"အစ်ကိုအကြီးဆုံး... အိမ်မှာ အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ကျိုးချန်ယဲ့က တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"အိမ်မှာ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်... မိဘတွေလည်း ကျန်းမာကြတယ်... ပြီးတော့ ရှောင်ယာက..."

ထျန်ချင်းမုသည် စကားရပ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ တုံ့ဆိုင်းမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချထား မှုဖြင့် ချက်ချင်း အစားထိုးလိုက်လေ၏။

"ကျိုးချန်ယဲ့..."

ထျန်ချင်းမု၏ မျက်လုံးများသည် ယခင်က မရှိဖူးသော ကြမ်းကြုတ်မှုတစ်ခု ဖြင့် တောက်ပသွားခဲ့ကာ သူ၏ အရှေ့ရှိ အမျိုးသားအား စိုက်ကြည့်လိုက် လေသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်း မင်း ဘာကြောင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်သွား ခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ရှောင်ယာက ငါတို့ မိသားစုရဲ့ အသည်းနှလုံး ပဲ..."

"တကယ်လို့ မင်း ရှေ့ဆက်ဖို့ အဆင်မပြေတော့ဘူးဆိုရင်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်း လင်းနဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသာ ပြောလိုက်ပါ... သူ့ကို ဒီလိုမျိုး နှိပ်စက်မနေ ပါနဲ့... ငါတို့ ထျန်မိသားစုက သူ့နဲ့ ကလေးတွေကို မကျွေးမွေးနိုင်တာ မဟုတ် ဘူး..."

"ငါ့ညီမက ထျန်ချင်းမုရဲ့ ညီမပဲ... ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ရဲရင် ငါ့ အသက်ကိုပေးပြီး သူတို့ကို ပေးဆပ်ခိုင်းမယ်..."

အများအားဖြင့် ရိုးသားပြီး ရိုးစင်းသော စိတ်ထားရှိကာ ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ် လာလျှင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပခုံးလွှဲထမ်းတတ်သော ဤယောက်ဖဖြစ်သူသည် ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ ပုံမှန် အပြောအဆိုနည်းသော သဘာဝမှ လုံးဝ ကင်းကွာ နေလျက်ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ညီမငယ်အပေါ်ထားရှိသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ဂရုစိုက်မှုများအားလုံးသည် ဤဟိန်းဟောက်ကာ အင်အားပါသော စကားလုံးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်လေ၏။

"အစ်ကိုအကြီးဆုံး... ကျွန်တော် ရှောင်ယာ့ကို ကောင်းကောင်းထားမှာပါ... ကျွန်တော့် တစ်သက်လုံး သူ့ကို ကာကွယ်သွားပါ့မယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ထျန်ချင်းမု၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို အလွန်တရာ လေးနက်တည်ကြည်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျန်ရှိနေသော ခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် နောက်ထပ် စကား တစ်ခွန်းမျှ မဆိုကြတော့ဘဲ သူတို့၏ တင်းမာသော အငြင်းပွားမှုမှာ ဘယ် သောအခါကမှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

ဗစ်ထရီ တပ်ဖွဲ့ ၏ မြင်ကွင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လာသည် နှင့်အမျှ ကျိုးချန်ယဲ့၏ ရင်ထဲတွင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တင်းကျပ်သွားခဲ့ သော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှု လှိုင်းလုံးတစ်ခုက သူ၏ အတွင်း၌ ဆောင့်တက် လာခဲ့ပေတော့သည်။

သူ၏ အကြည့်များက ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝေ့ဝဲသွားခဲ့သော်လည်း ရှေးဟောင်း ကုက္ကိုပင်ကြီး အောက်တွင် ရပ်နေသော လှပသည့် ပုံရိပ်လေး ကြောင့် သူ အငိုက်မိသွားခဲ့လေသည်။

တစ်ဖက်လူသည်လည်း နွားလှည်းပေါ်မှ လူများကို သိသာစွာ မြင်တွေ့လိုက် ရလေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အလိုအလျောက် ရှေ့ သို့ ခြေနှစ်လှမ်း လှမ်းလာခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ အင်္ကျီ အစွန်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လိမ်ဆွဲရင်း တုံ့ဆိုင်းနေကာ ပို၍ နီးကပ်စွာ မလာရဲ ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့လေငသည်။

၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံတွေ့သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ လက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ သတိမမူမိဘဲ တင်လိုက်မိလေသည်၊ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မည့်အလား အလွန် အမင်း ခုန်ပေါက်နေခဲ့ပေသည်။

သူသည် ယခင်က တစ်ကြိမ်မျှ မခံစားခဲ့ဖူးသော စိတ်ခံစားမှု လှိုင်းလုံးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး ဘဝတစ်ဝက်ခန့် လေလွင့်နေခဲ့သော ဝိညာဉ်တစ် ခုသည် နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ဆုံးနေသော အစိတ်အပိုင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိ သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

ထိုအကြည့်တစ်ချက်သည် ထာဝရကာလတစ်ခုအလား ခံစားလိုက်ရပေ သည်။

နွားလှည်းမှာ ရွာထိပ်နှင့် အနည်းငယ် ကွာဝေးနေသေးသော်လည်း ကျိုးချန်ယဲ့ မှာ သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ လှည်း လုံးဝ မရပ်တန့်သေးမီမှာပင် ခုန်ဆင်းလိုက်လေတော့သည်။

သူသည် ထိုလှပသော ပုံရိပ်လေးဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့ပြီး သူမ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိ သေးမီမှာပင် သူမအား တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်လေသည်၊ သူမအား သူ၏ အရိုးများထဲသို့ပင် ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းချင်နေသည့်အလား အလွန် တရာ အင်အားပြင်းထန်နေခဲ့လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့၏ တုန်ယင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာမှာ အေးခဲသွားခဲ့လေသည်။

သူမ ဘာဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိချိန်တွင်မူ ပူနွေးသော မျက်ရည်များ သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ထိန်းမရသိမ်းမရ စီးကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်...၊

"အဟမ်း... အဟွတ် အဟွတ်..."

ထျန်ချင်းမုက တမင်သက်သက် လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့် များကို မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ ခြေအောက်ရှိ မြေသားလမ်း ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး ဖက်နေကြသည့် နေရာကို ကြည့်ရန် တမင် ရှောင်ရှားနေခဲ့လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူသည် အနည်းငယ် နေမထိ ထိုင်မသာနှင့် အနေရခက်နေပုံရပြီး စကားတစ်ခွန်းကို အတင်းညှစ်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...၊

"ငါ... ငါ အခု အိမ်ပြန်လို့ရပြီလား..."

ထျန်ရှောင်ယာ၏ ပါးပြင်များမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို နီရဲသွားခဲ့ပြီး လက်ချောင်း ထိပ်များဖြင့် အနည်းငယ် ထိတွေ့လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် ပူလောင်နေသော အပူချိန် ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူမက မျက်နှာကို အလျင်အမြန် လွှဲဖယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းများပင် ပန်းရောင်သန်းလာခဲ့လေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ ကျိုးချန်ယဲ့အား လှမ်းကြည့် လိုက်ပါက သူ၏ နားရွက်ဖျားများမှာလည်း သတိမထားမိနိုင်လောက်အောင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ နီမြန်းနေပြီဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိကြမည် ဖြစ်သော်လည်း ထျန်ချင်းမု၏ အာရုံစိုက်မှု တစ်ခုလုံးမှာမူ ထျန်ရှောင်ယာအပေါ်တွင်သာ ကျ ရောက်နေခဲ့လေသည်။

"အိမ်ပြန်ကြစို့..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ထျန်ရှောင်ယာအား နူးညံ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက် ပြီး သူမ၏ လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ကာ အိမ်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွား ခဲ့လေတော့သည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် တပ်ဖွဲ့ရုံးခန်း အဝင်ဝတွင် လူအတော်များများ စုဝေးနေ ကြသေးသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ သူမ၏ လက်ကို သတိမမူမိဘဲ ပြန်ဆွဲလိုက်လေ၏။

သို့သော် ကျိုးချန်ယဲ့၏ လက်မှာမူ အနည်းငယ်မျှပင် လျော့ရဲမသွားဘဲ တင်း ကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်လေသည်။

သူမက နှစ်ကြိမ်ခန့် ရုန်းကန်ကြည့်သော်လည်း မလွတ်မြောက်နိုင်သဖြင့် မျက်နှာနီရဲကာ သူ့အား ဆွဲခေါ်ခွင့်ပြုလိုက်ပြီး ခေါင်းမှာ ရင်ဘတ်နှင့် ထိလု မတတ် ငုံ့ထားလျက် သူ၏ဘေးတွင် ဖွဖွလေး လျှောက်လာခဲ့လေတော့သည်။

ထျန်ချင်းမုက မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် လိုက်သွားခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် မည်သည့် ညီအစ်ကိုမေတ္တာမျှ မရှိဘဲ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ကျော် တက်ကာ အိမ်သို့ အရင် ရောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

၎င်းတို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ထိုနှစ်ဦးမှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံး ဧည့်ခန်းတွင် စုဝေးနေလျက်ရှိနေခဲ့ကြလေသည်။

"အဖေ... အမေ... အစ်ကိုအကြီးဆုံး... မရီးအကြီးဆုံး... ဒုတိယအစ်ကို... ဒုတိယမရီး... တတိယအစ်ကို... တတိယမရီး... ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပါပြီ..."

"အို... ကျိုး... မင်း ပြန်ရောက်ပြီလား... ကျေးလက်က ဖုန်တွေကိုတော့ သတိ ထားဦးနော်... မင်းရဲ့ မြို့က အဝတ်အစားတွေပေါ် မပေစေနဲ့..."

ဒုတိယအစ်ကို က လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ရှေးခေတ်ကာလကတည်းက ဒုတိယသားကို အများအားဖြင့် လျစ်လျူရှု ထားတတ်ကြပြီး ထျန်မိသားစုမှာလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သက်ကြီးရွယ်အို ဇနီးမောင်နှံမှာလည်း သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တတ်ကြ သဖြင့် ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူ ထျန်ချင်းလင်းမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက လျစ်လျူ ရှုခြင်းခံခဲ့ရလေသည်။

ဒုတိယအစ်ကို ခြောက်နှစ်အရွယ်တွင် ရွာထိပ်၌ ပေါက်စီတစ်လုံးကြောင့် လူကုန်ကူးသူများ၏ လှည့်စားခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရလေသည်။

ထိုအချိန်က အသက် သုံးနှစ်သာ ရှိသေးသော ရှောင်ယာမှာ အိမ်တွင် ရုတ်တ ရက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ငိုကြွေးကာ "ဒုတိယအစ်ကို့ကို လိုချင်တယ်..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်သောအခါမှသာ သူ ပျောက်ဆုံးနေကြောင်းကို လူတိုင်း သတိ ပြုမိသွားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်လေသည်။

ရွာသူရွာသားများသည် လူကုန်ကူးသူအား ခရိုင်မြို့အထိ လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့ ပြီးနောက်မှသာ ဖမ်းမိခဲ့လေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဒုတိယအစ်ကိုသည် ရှောင်ယာအား အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ခဲ့ပြီး သူမ တောင်းဆိုသမျှကို အား လုံးနီးပါး ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့လေ၏။

"ဒုတိယအစ်ကို..."

ထျန်ရှောင်ယာက နှုတ်ခမ်းဆူကာ သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုအား မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒုတိယသား..."

အဖေထျန်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး သူ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် မြင့် တက်သွားကာ ငြင်းဆန်၍မရသော ပြစ်တင်မောင်းမဲမှုတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့လေ သည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားပြီး ဒုတိယသား၏ အပြုအမူကို သိသာ စွာ မနှစ်မြို့ကြောင်း ပြသနေခဲ့ပေသည်။

"ကဲပါ ကဲပါ... ကလေးက ဒီလောက်ဝေးတဲ့ နေရာကနေ လာရတာ... ကလေး ကို မြန်မြန် ထိုင်ပြီး နားခိုင်းလိုက်ပါဦး... မရီးအကြီးဆုံး... ကျိုးချန်ယဲ့အတွက် ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်ဦး... သကြားညိုလေးပါ နည်းနည်း ထည့်လိုက်..."

အမေထျန်က အလျင်အမြန် ဝင်ရောက် ဖြန်ဖြေပေးလိုက်လေသည်၊

"ဟုတ်ကဲ့ အမေ..."

မရီးအကြီးဆုံး လျူရှာ က လှည့်ကာ ရေသွားခပ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်သွား ခဲ့လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီးအကြီးဆုံး..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ဖားယားသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး ထျန်ရှောင်ယာ အား ဆွဲ၍ ထိုင်စေလိုက်လေသည်။

အခန်းတွင်းရှိ အခြားသူများသည် လက်ချင်းချိတ်ထားသော ထိုနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အတော်လေး ရယ် စရာကောင်းနေခဲ့ပေသည်။

"သူက သတို့သားငယ်လေးပဲ... လာ ရေလေး သောက်လိုက်ဦး..."

မရီးအကြီးဆုံး လျူရှာ သည် ရေဘူးတစ်ခုဖြင့် ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာ ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီးအကြီးဆုံး..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ထျန်ရှောင်ယာ၏ လက်ကို အလျင်အမြန် လွှတ်လိုက်ပြီး ကြွေ ရည်သုတ်ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်လေသည်။

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်း သည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာ ပေါ်တွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့လေ၏။

သူ၏ မျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးများက *ငါက ဘာလို့ သူ့အပေါ် ဒီလောက် တောင် စိတ်အားထက်သန်နေရတာလဲ...* ဟု တွေးတောရင်း သူ၏ အနေရ ခက်မှုကို ဖော်ပြနေခဲ့သော်လည်း ယခင်က အဖေထျန်၏ ပြစ်တင်မောင်းမဲမှု ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် နေလိုက်လေတော့သည်။

သူက ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ ကျိုးချန်ယဲ့အား မျက်စောင်းထိုး ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ လက်ဆောင်များ ပါ ဝင်သော အထုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ယောက္ခမများအား ပြောလိုက်လေသည်၊

"အဖေနဲ့ အမေ... ဒါတွေက ကျွန်တော် ပီကင်းကနေ အားလုံးအတွက် ယူလာ တဲ့ လက်ဆောင်တွေပါ..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူက ပစ္စည်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စတင်ထုတ်ယူလိုက် လေတော့သည်၊

"အဖေ... ဒါက ကျွန်တော် ယူလာတဲ့ အရည်အသွေးမြင့် ဆေးရွက်ကြီးနဲ့ မော်ထိုင် အရက် ပါ..."

"အမေ... ကျွန်တော် မိသားစုရဲ့ ကိုယ်တိုင်းတွေကို မသိလို့ အမေနဲ့ မရီးတို့ အတွက် အဝတ်အစားချုပ်ဖို့ အထည်စတချို့ ဝယ်လာခဲ့ပါတယ်..."

"ဒီမှာ ကလမ်အဆီ နဲ့ မျက်နှာလိမ်းခရင်မ် တွေ... တစ်ယောက်ကို တစ်စုံ စီပါ..."

သူသည် အထုပ်၏ အတွင်းပိုင်းမှ ဖိနပ်အနည်းငယ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွား ခဲ့လေသည်။

"ဒါတွေက လွတ်မြောက်ရေးဖိနပ် အချို့ပါ... အဖေရယ်၊ အစ်ကိုအကြီးဆုံး၊ ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ တတိယအစ်ကိုတို့အတွက် တစ်ယောက်ကို တစ်ရံစီပါ... ဒီခြေညှပ်ဖိနပ်လေးတွေကတော့ အိမ်က ကလေးတွေအတွက်ပါ..."

"အော်... ပြီးတော့ ဒီပန်းလေးက ယန့်ဇီနဲ့ ထင်ထင်တို့အတွက်ပါ... ဒီရထား လေးတွေကတော့ သူတို့ တစ်ယောက်စီအတွက်ပါ..."

ထို့နောက် သူက ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး တစ်အိတ်နှင့် သစ်သီးပုလင်း နှစ်ပု လင်းကို ထုတ်ယူကာ ကလေးများကို သကြားလုံး လက်တစ်ဆုပ်စာစီ ဝေငှ ပေးလိုက်ပြီး ကျန်သည်များကို အမေထျန်ထံသို့ ပေးလိုက်လေ၏။

"အမေ... ဒါတွေက မိသားစုတွေ စားဖို့အတွက်ပါ... အမေပဲ သိမ်းထားလိုက် ပါ..."

အခန်းတွင်းရှိ လူများသည် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ထိုပစ္စည်းပုံကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြလေတော့သည်။