အခန်း ၂၄

အခန်း (၂၄) ညဘက် အရောင်းအဝယ်

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမ၏ ကြောင် တောင်တောင် ဖြစ်နေမှုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားကာ သူမ၏ ပါးပြင် လေးများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမသည် လက်ကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားရမည်ကိုပင် မသိတော့ဘဲ သူမ ထံသို့ ကမ်းပေးလာသော ပစ္စည်းကိုသာ အလျင်စလို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်လုံးများကို ထပ်မံ၍ မကြည့်ရဲတော့ချေ။

ကျိုးချန်ယဲ့မှာ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ စိတ်ဆိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တည်ကြည် သည့်ဟန် ဖမ်းလိုက်လေသည်...။

"အဟမ်း... ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေ..."

ထျန်ရှောင်ယာက ဘဏ်စာအုပ်ကို ညင်သာစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေသည်...။

*တစ်ထောင့်ခြောက်ရာ ယွမ်တဲ့လား…*

ကျေးလက်ဒေသများတွင် ငွေလေးဆယ် သို့မဟုတ် ငါးဆယ်ယွမ်ခန့်မှာ သာမန်အားဖြင့် မိသားစုတစ်စု၏ တစ်နှစ်စာ အသုံးစရိတ်အတွက် လုံလောက် လေရာ ဤငွေစုစာအုပ်မှာ မည်မျှ တန်ဖိုးကြီးကြောင်းကို သိမြင်နိုင်ပေသည်။ ဘေးရှိ ပြေစာတစ်ထပ်ကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။

သို့သော်လည်း ကျိုးချန်ယဲ့က ပီကင်းရှိ ခြံဝင်းပါသော အိမ်ကို ငှားရမ်းခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ လောလောဆယ် ပြောပြရန် အစီ အစဉ် မရှိသေးပေ။

ပထမအချက်အနေဖြင့် ရိုးသားဖြူစင်သော ဇနီးဖြစ်သူ လန့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ ဤသတင်းသာ ထွက်ပေါ်သွား ပါက ရွာသူရွာသားများ၏ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုမှုများနှင့် စပ်စုမှုများကို ဖိတ်ခေါ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်... ဘယ်လိုလုပ် ငွေတွေ ဒီလောက်တောင် များနေတာလဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်လေ သည်။

"ဒီအထဲက တချို့က ဆရာနဲ့အတူ ပရောဂျက်တွေမှာ ပါဝင်လုပ်ကိုင်ခဲ့လို့ ရတဲ့ ဆုကြေးငွေတွေလေ... နောက်ပြီး တချို့က..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေ၏။

သူသည် သူမ၏ အနည်းငယ် အေးစက်နေသော လက်ချောင်းလေးများကို သူ ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် နွေးထွေးသော လက်ဖဝါး ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လေးနက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေခဲ့ ပေသည်...။

"ကျန်တဲ့ငွေတွေကတော့ မင်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးတဲ့ ယောက္ခမတွေဆီက ပေးလိုက်တဲ့ မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့တွေပေါ့..."

မှန်ပေသည်၊ ကျိုးချန်ယဲ့ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်း ဝင်စားလာပြီးနောက် နောက် တစ်နေ့တွင် စာတိုက်သို့ သွားရောက်ကာ အိမ်ရှိ မိဘများထံသို့ ဖုန်းဆက်ခဲ့ လေသည်။

ကျေးလက်၌ မိဘများ၏ ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းအတွက် ကျိုးချန်ယဲ့၏ မိဘများက အလွန် ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းမှာ ကျိုးချန်ယဲ့၏ ကိုယ်ပိုင် အပြုအမူနှင့်သာ သက်ဆိုင်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့၏ သားဖြစ်သူမှာ လက်ထပ်ပြီး၍ ကလေးပင် ရရှိ နေပြီဖြစ်ကာ မိဘများမှာ ယခုမှသာ သတင်းရရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ထိုအချိန်က ကျိုးချန်ယဲ့သာ ၎င်းတို့၏ရှေ့တွင် ရှိနေပါက မိဘများ ၏ နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာအဖြစ် ပြင်းထန်သော အရိုက်အနှက်များကို သေချာပေါက် ရရှိမည် ဖြစ်လေ၏။

သူ၏ဖခင်က ဖုန်းထဲမှနေ၍ သူ့အား ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာအောင် ဆူပူကြိမ်း မောင်းပြီးနောက် ချွေးမနှင့် မြေးအကြီးဆုံးကို ဂရုစိုက်ရန် သေချာမှာကြားခဲ့ လေသည်။

ဝန်ထမ်းက အချိန်ကုန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပေးလာမှသာ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ မတတ်သာဘဲ ဖုန်းချသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် သက်ကြီးရွယ်အို ဇနီးမောင်နှံသည် သားဖြစ်သူ၏ မင်္ဂလာ စရိတ်အတွက် စုဆောင်းထားသော ငွေအားလုံးကို ထုတ်ယူခဲ့ကြလေသည်။

အချိန်တိုတောင်းပြီး ခရီးကလည်း ဝေးကွာလှသဖြင့် "အလှည့်သုံးခုနှင့် အသံ တစ်ခု" ဟူသော ရိုးရာမင်္ဂလာ ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်ရန် အချိန်မရခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့် ကျိုး၏ မိဘများသည် ငွေယွမ်ရာဂဏန်း အနည်းငယ်ကိုသာ ထပ်မံ ဖြည့်စွက်၍ ကျိုးချန်ယဲ့ထံသို့ ပေးပို့လိုက်ပြီး ဤနေရာ၌ ကိုယ်တိုင် ဝယ်ယူရန် ပြောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာမှာ တစ်ခဏမျှ ကြက်သေ သေသွားခဲ့ပြီး ပါးစပ်ကို ဟလိုက် သော်လည်း အသံထွက်မလာခဲ့ဘဲ မျက်ရည်များသာ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်း လာကာ ကျိုးချန်ယဲ့၏ လက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့က ခေါင်းငုံ့ကာ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပါးပြင်ကို ရိုသေလေးစားမှု အပြည့် ဖြင့် နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ရည်များအားလုံးကို မျိုချလိုက်လေသည်။

ယခင်က ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့သော သူ၏ ရင်ထဲမှ ထောင့်ကွက်လေး များမှာ ယခုအခါတွင် သူ၏ရှေ့ရှိ လူသားလေးကြောင့် လုံးဝ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ညလုံး ကောင်းမွန်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့လေ၏။

မသိလိုက်မသိဘာဖြင့်ပင် သူဌေးကျန်းနှင့် အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ရန် အချိန် သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီဖြစ်လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့က ခေါင်းအုံးဘေးရှိ လက်ပတ်နာရီကို ကောက်ယူ၍ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကိုးနာရီတိတိ ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဤအချိန်တွင် အခန်းများအားလုံးမှ မီးများ ပိတ်သွားပြီဖြစ်ကာ မိသားစုဝင် အားလုံးလည်း အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်လေ၏။ သူသည် အဝတ်အစားများကို တိတ်တဆိတ် ဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။

သစ်သားတံခါးမှ ကျွီခနဲ အသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ခြံဝင်းတံခါးမှနေ၍ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် သူ အခန်းထဲမှ ထွက်လာစက တည်းက တစ်ဖက်ခန်းမှ တံခါးမှာ အနည်းငယ် ပွင့်နေခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူ သတိထားမိခဲ့ခြင်းမရှိချေ။

အကြည့်တစ်စုံက သူ ထွက်ခွာသွားသည့် ပုံရိပ်ကို လိုက်လံကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး အတန်ကြာမှသာ ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့လေတော့သည်။

ထိုနေရာနှင့် ရင်းနှီးပြီးဖြစ်သော ကျိုးချန်ယဲ့သည် ခွေးမွေးထားသော ရွာထဲရှိ အိမ်များကို ရှောင်ကွင်းကာ ရွာအဝင်ဝသို့ ဖြတ်လမ်းမှ သွားခဲ့လေ၏။

မည်သူမျှ မရှိကြောင်း သေချာသွားသောအခါ သူသည် စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ လျှပ်စစ်စကူတာငယ် တစ်စီးကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

စကားစပ်ရလျှင် ဤအရာမှာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူ စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ကုန်တိုက်ကြီး၏ အနောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားစဉ် မတော် တဆ တွေ့ရှိခဲ့ရသော အံ့အားသင့်စရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ကုန်တိုက်ကြီး တစ်ခုတည်းသာ သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ ပါလာခြင်းမ ဟုတ်ဘဲ ကုန်တိုက်နောက်ဘက်ရှိ မြေပြင်ကားပါကင်ငယ်လေးပင် ပါလာခဲ့ လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

သူသည် လမ်းပေါ်တွင် ရှေ့မီးကို မဖွင့်ရဲဘဲ လရောင်ကိုသာ အားကိုးလျက် ကျေးလက် မြေသားလမ်းအတိုင်း ကွန်မြူနစ်ရှိရာသို့ အမြန်မောင်းနှင်သွား ခဲ့လိုက်လေသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် မောင်းနှင်ပြီးနောက် ခရီးပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သူမျှ မရှိ ကြောင်း သေချာသောအခါ လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ လျှပ်စစ်စကူတာကို စနစ် နေရာလွတ်ထဲသို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ တောအုပ်ငယ်လေးထဲသို့ ဝင်ရောက် သွားပြီး လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုကို ရှာကာ ဆန်နှင့် ဝက်သားများကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပန်းသီး၊ သစ်တော်သီး၊ လိမ္မော်သီးနှင့် အခြား သာ မန် သစ်သီးဝလံ အချို့ကိုပါ ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

များများစားစားတော့ မဟုတ်ပေ၊ စုစုပေါင်း အလေးချိန် ကျင်းငါးဆယ်ခန့်သာ ရှိလေသည်။

ဤအရာအားလုံးကို ပြီးစီးသွားသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့က လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ ချိန်းဆိုထားသော အချိန်ရောက်ရန် နာရီဝက် လိုနေသေးလေ ၏။

သူသည် ဆန်အိတ်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားကာ ၎င်းကို ညင်သာစွာ မှီလိုက်ပြီး မျက်လွှာကိုချလျက် စနစ်နေရာလွတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ကျုံးဟွာ စီးကရက်တစ်ဘူးကို အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

သူသည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို လက်ချောင်းများကြားတွင် ညှပ်ကာ နှုတ်ခမ်း၌ တေ့လိုက်ပြီးနောက် ခေတ်ဟောင်း မီးခြစ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

"ခြစ်" ခနဲ အသံနှင့်အတူ အပြာရောင် သန်းနေသော မီးတောက်တစ်ခု ထွက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည်

ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းကာ မီးညှိရန် တိုးကပ်လိုက်ပြီး တစ်ချက် ပြင်း ပြင်း ရှိုက်သွင်းလိုက်လေ၏။ ပြင်းရှသော မီးခိုးငွေ့များက လည်ချောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ သူ၏ လည်စေ့ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့လေ သည်။

ဆယ်မိနစ်ကျော် ကြာပြီးနောက် ပေါ့ပါးသော ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်ကို ကျိုးချန်ယဲ့ ကြားလိုက်ရလေ၏။

ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သစ်ပင်များ၏ အရိပ်အောက်တွင် သူဌေးကျန်း၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏နောက်တွင် တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသား သုံးဦး လိုက်ပါလာခဲ့ကာ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ မှောင်ခိုဈေးမှ သူဌေးကျန်း၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြလေသည်။

သူသည် စီးကရက်ကို နှစ်ချက်ခန့် ပြင်းပြင်း ရှိုက်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် ကျန်ရှိ နေသော ဆေးလိပ်တိုကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချကာ မီးပွားများ လုံးဝ ငြိမ်းသွား စေရန် ခြေဖျားဖြင့် ဖိချေလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် မတ်မတ်ရပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ ပါးပါး ထည့်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ အနားသို့ ရောက်လာမည့် အချိန်ကို တိတ် ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေတော့သည်။

"သူဌေးကျန်း..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြကာ တိုးညင်းသော အသံဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက် လေသည်။

"ညီလေးကျိုး..."

သူဌေးကျန်း၏ အကြည့်များက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်လေသည်...။

"မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲလား..."

"တခြားလူတွေက ဟိုဘက်က ထရပ်ကားပေါ်မှာ စောင့်နေကြတယ်… နည်း နည်း အဆင်မပြေလို့ပါ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ဘေးရှိ ကုန်ပစ္စည်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်...။

"ပစ္စည်းတွေ စစ်ကြည့်လိုက်ပါအုန်း..."

"ထရပ်ကား..."

သူဌေးကျန်းက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်...။

*ကြည့်ရတာ ဒီကောင်လေးရဲ့ နောက်ကွယ်က အင်အားက သာမန် မဟုတ် လောက်ဘူး…*

သူတို့သည် ကုန်ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ရန် လက်တွန်းလှည်းကိုသာ အသုံးပြုနေရဆဲ ဖြစ်လေ၏။

ထို့နောက် သူသည် ကျိုးချန်ယဲ့ လက်ညှိုးထိုးပြသော နေရာသို့ မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"ရှုး..."

သူဌေးကျန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကျိုးချန်ယဲ့၏ ပခုံးကို ပြင်းပြင်း ရိုက်လိုက် သော်လည်း သူ၏ အသံကိုမူ နှိမ့်ထားရလေသည်...။

"ညီလေး… ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ငါ့ရဲ့ ညီအရင်းပဲ..."

"ကျူဇီ..."

သူဌေးကျန်းက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသား တစ်ဦးက အရိပ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်...။

"ပစ္စည်းတွေ စစ်ကြည့်လိုက်စမ်း..."

မိနစ်အနည်းငယ် အကြာတွင်...၊

"သူဌေး…ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး... နောက်ပြီး သစ်သီး ကျင်းငါးဆယ်တောင် ပိုပါသေးတယ်..."

ကျူဇီ၏ အသံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့်ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

"သစ်သီး..."

သူဌေးကျန်းက ကျိုးချန်ယဲ့ကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အော်... အဲ့ဒါက သူဌေးကျန်း မြည်းကြည့်ဖို့အတွက် သီးသန့် လက်ဆောင် ပေးတာပါ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်လေသည်။

"ဟားဟား... သစ်သီးတွေ ထပ်ရနိုင်သေးလား မသိဘူး... နောက်တစ်ခါ ကျရင်... "

"နောက်တစ်ခါ ပစ္စည်းရရင် ဆက်သွယ်လိုက်ပါ့မယ်..."

"ကောင်းပြီလေ… ညီလေးကို ယုံပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် ဘေးရှိ လူတစ်ဦးထံမှ သေတ္တာတစ်လုံးကို ယူကာ ကျိုးချန်ယဲ့ထံသို့ အလျင်အမြန် ကမ်းပေးလိုက်လေသည်...။

"ရေကြည့်ဦးမလား..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သေတ္တာကို ယူကာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်လိုက် လေသည်...။

"မလိုပါဘူး၊ သူဌေးကျန်းကို ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်..."

သူဌေးကျန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုနှင့်အတူ သဘောကျ နှစ်သက် သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် သူက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦးက လက်တွန်းလှည်းပေါ်မှ သစ်သားသေတ္တာ တစ်လုံးကို ချလာပြီး ကျိုးချန်ယဲ့၏ ရှေ့မြေပြင်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ချထားပေးလိုက်လေ၏။

အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျိုးချန်ယဲ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

အထဲတွင် ရှေးဟောင်း ပန်းအိုးများ၊ ပုလဲဆွဲကြိုးများ၊ ကျောက်စိမ်းလက် ကောက်များ၊ ရွှေလက်စွပ်များနှင့် အခြား ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ပါဝင်နေ ခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

သူသည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို တန်ဖိုး မဖြတ်တတ်သော်လည်း ဤအချိန် တွင် သူဌေးကျန်း ထုတ်ပေးနိုင်သော မည်သည့်အရာမဆို အစစ်အမှန် ဖြစ်ရ မည်ကိုမူ သိထားလေသည်။

"ဒါက..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး သူဌေးကျန်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ညီလေး… ဒီပစ္စည်းတွေ အားလုံးက မင်းရဲ့ ဇနီးအတွက်ပါ... မင်းရဲ့ အစ်ကို ကြီးက မင်းကို ပေးတဲ့ လက်ဆောင်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ..."

"နောက်တစ်ခါ ခရိုင်မြို့ကို လာရင် ငါ့ရဲ့ ခယ်မလေးကို ငါ့အိမ်ကို သေချာ ပေါက်ခေါ်လာခဲ့နော်... မင်းရဲ့ မရီးနဲ့ စကားပြောရအောင်လို့ပါ… အဲ့ဒါမှ သူ လည်း အိမ်မှာ မိန်းကလေးတွေလောက် ဘယ်အရာကမှ ဂရုတစိုက်မရှိဘူး ဆိုပြီး အမြဲတမ်း ညည်းတွားမနေတော့မှာလေ..."

အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေလေ့ရှိသော ကျိုးချန်ယဲ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လှိုင်း ငယ်လေးတစ်ခု ထလာခဲ့လေသည်... ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ နောက်ခံကို အသေအချာ စုံစမ်းပြီးသွားပုံ ရပေသည်။

သို့သော်လည်း မှောင်ခိုဈေးတွင် လှုပ်ရှားနိုင်သူ တစ်ဦးက မည်သို့လျှင် ရိုးရှင်း နိုင်ပါမည်နည်း။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ဤကိစ္စကို သဘောမကျဖြစ်ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ချေ။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ခံကို မသိဘဲ အရောင်းအဝယ် လာလုပ်ပါက ၎င်းတို့နှင့် ဆက်လက် ပူးပေါင်းသင့်၊ မသင့်ကို သူ စဉ်းစားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

"နောက်တစ်ခါကျရင် မရီးဆီကို သေချာပေါက် လာလည်ပါ့မယ်... နောက်ပြီး ဒါတွေ အားလုံးအတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး..."

ထို့နောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ နား လည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ကြလေသည်။

ကုန်ပစ္စည်းများ အားလုံးကို လှည်းပေါ်သို့ တင်ပြီးကြောင်း သေချာသွားသော အခါ သူဌေးကျန်းက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုအဖွဲ့သည် လှည်းကို တိတ် တဆိတ်နှင့် အလျင်အမြန် တွန်းသွားကြပြီး ညအမှောင်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြလေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ၎င်းတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် သူ၏ လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုသေတ္တာမှာ စနစ်နေရာလွတ်၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရောက် ရှိသွားခဲ့လေတော့သည်။

ဤအရောင်းအဝယ်မှ ငွေယွမ် နှစ်သောင်းနီးပါး ရရှိခဲ့သည့်အပြင် ရှေးဟောင်း ပစ္စည်း သေတ္တာတစ်လုံးကိုပါ ရရှိခဲ့လေသည်။

သူသည် စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ လျှပ်စစ်စကူတာကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ညအမှောင်ကို အကာအကွယ်ယူကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေတော့သည်။