အခန်း ၂၉

အခန်း (၂၉) ဒုတိယအစ်ကို သတိရလာခြင်း

ကျိုးချန်ယဲ့က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေ အကုန်လုံးက အဖိုအမ စုံတွဲလိုက် ဖြစ်ရမယ်နော်..."

အစ်ကိုကျားက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ချောင်းလေး များဖြင့် စားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်လေသည်...။

"မင်းက အသက်ရှင်နေတဲ့ အကောင်တွေကိုမှ လိုချင်တာဆိုတော့ အစုံလိုက် ရဖို့က ခက်ခဲတယ်... ပြီးတော့ လတ်ဆတ်တဲ့ သစ်သီးနဲ့ အသားတွေရဲ့ အရည် အသွေးနဲ့ လုံလောက်တဲ့ ပမာဏကို မင်း ဘယ်လို အာမခံနိုင်မှာလဲ..."

"ဒါက နမူနာပါ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ပြီး သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ပန်းသီးတစ် လုံးနှင့် အမဲသားတုံး သေးသေးတစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

ဤအရာများမှာ သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ် ပေသည်။ ပန်းသီးများမှာ ကြီးမားနီရဲကာ အခွံမှာလည်း ပြောင်လက်နေပြီး အမဲသားမှာမူ အကြောအဆီများ ရှင်းလင်းစွာ ပါရှိကာ မည်သည့် အနံ့အသက် ဆိုးမျှ မရှိနေခဲ့ချေ။

အစ်ကိုကျားသည် ပန်းသီးကို ကောက်ယူကာ တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်လေ ၏။ ချိုမြိန်သော သစ်သီးရည်များက သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွား ခဲ့ပြီး သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော မည်သည့် သစ်သီးထက်မဆို ပို၍ လန်းဆန်း စေခဲ့လေသည်။

သူသည် အမဲသားကို ကောက်ယူကာ နမ်းကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ လတ်ဆတ်မှု မှာ ဈေးကွက်အတွင်း ရရှိနိုင်သော မည်သည့် ကုန်ပစ္စည်းထက်မဆို များစွာ သာလွန်နေခဲ့ပေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ မှောင်မည်းသွားခဲ့ပြီး သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီ ဖြစ်လေ သည်...။

"မွေးမြူရေး တိရစ္ဆာန် ဘယ်နှစ်စုံ လိုချင်တာလဲ... ကောက်နှံ၊ သစ်သီးနဲ့ အသား ဘယ်လောက် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မလဲ..."

"မွေးမြူရေး တိရစ္ဆာန် တစ်မျိုးကို ငါးစုံစီ အရင် လိုအပ်တယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆန် ကျင်းနှစ်ထောင်၊ ဂျုံမှုန့် ကျင်းနှစ်ထောင်၊ ပြောင်းဖူးမှုန့် ကျင်းနှစ်ထောင် နဲ့ ကန်စွန်းဥ ကျင်းငါးထောင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ပေးနိုင်တယ်..."

"သစ်သီး တစ်မျိုးကို ကျင်းတစ်ရာစီ၊ ဝက်သား ကျင်းငါးရာ၊ အမဲသား ကျင်း သုံးရာနဲ့ သိုးသား ကျင်းသုံးရာ ထုတ်ပေးနိုင်တယ်... ဒီလောက်ဆိုရင် လုံ လောက်တဲ့ ရိုးသားမှု ရှိပြီ မဟုတ်လား..."

ထိုအရေအတွက်က အစ်ကိုကျားအား လုံးဝ ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သဖြင့် သူသည် မတ်မတ် ထိုင်လိုက်လေသည်...။

"လုံလောက်ပါတယ်..."

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒါဆိုရင် ဆန်နဲ့ ဂျုံမှုန့်ကို တစ်ကျင်း တစ်ဒသမရှစ် ယွမ်၊ ပြောင်းဖူးမှုန့်ကို တစ်ကျင်း တစ်ဒသမငါး ယွမ်၊ ကန်စွန်းဥကို တစ်ကျင်း သုညဒသမကိုး ယွမ်၊ သစ်သီးကို တစ်ကျင်း သုံးယွမ်၊ ဝက်သားကို တစ်ကျင်း နှစ်ဒသမငါး ယွမ်၊ ပြီးတော့ အမဲသားနဲ့ သိုးသားကို တစ်ကျင်း နှစ်ယွမ် ပေးမယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အစုံလိုက် မွေးမြူရေး တိရစ္ဆာန်တွေကို စုဆောင်းဖို့အတွက် ငါ သုံး ရက် အချိန်လိုတယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်...။ ဈေးနှုန်းမှာ မိမိ မျှော်လင့် ထားသည်ထက်ပင် ပိုများနေခဲ့ပေသည်။

"ဈေးနှုန်းက လက်ခံနိုင်စရာ ရှိပါတယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်...။

"ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော့်မှာ အချိန်ကန့်သတ်ချက် ရှိနေတယ်... ဒီနေ့ နေ့လယ် နှစ်နာရီ မတိုင်ခင် ရနိုင်သမျှ မွေးမြူရေး တိရစ္ဆာန်တွေကို စုဆောင်းပေးပါ... ကျန်တဲ့ ငွေပေးချေမှုကိုတော့ ပြေစာတချို့နဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း တချို့နဲ့ လဲလှယ်ချင်ပါတယ်..."

"နောက်တစ်ချက်က မွေးမြူရေး တိရစ္ဆာန်တွေက ကျန်းမာပြီး ရောဂါကင်း ရှင်းရမယ်၊ ပြီးတော့ အဖိုအမ အချိုးအစားလည်း မှန်ကန်ရမယ်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့… ငါ အစ်ကိုကျားက ဒီလုပ်ငန်းမှာ လုပ်လာတာ ကြာပြီပဲ... ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေမယ့် အလုပ်မျိုးကို ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး..."

အစ်ကိုကျားက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အရောင်းအဝယ်ကို ဒီနေ့ နေ့လယ် နှစ်နာရီတိတိမှာ မြို့တော်ဆေးရုံနဲ့ ငါး ကီလိုမီတာ အကွာက စွန့်ပစ်ထားတဲ့ အိမ်ဟောင်းမှာ လုပ်ကြတာပေါ့..."

"ကောင်းပြီလေ..."

အစ်ကိုကျားက ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။

သဘောတူညီမှု ရရှိပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ထပ်မံ အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ လှည့်ကာ သစ်သားတဲလေးထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး မှောင် မိုက်သော လမ်းကြားအတိုင်း ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က စိတ်ထဲမှ စဉ်းစားနေခဲ့လေသည်...။

ဤမွေးမြူရေး တိရစ္ဆာန်များကို ရရှိပြီးပါက စနစ်နေရာလွတ်ထဲရှိ ခြံသည် တရားဝင် စတင် လည်ပတ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး မကြာမီမှာပင် တည်ငြိမ်သော ထောက်ပံ့မှု တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သူဌေးကျန်းနှင့် အရောင်းအဝယ် အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူ၏ စနစ် နေရာလွတ်ထဲတွင် ငွေသား ယွမ် လေးသောင်းမှ ငါးသောင်းခန့်အထိ စု ဆောင်းမိနေပြီ ဖြစ်လေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အချို့နှင့် ပြေစာအချို့ကို သို လှောင်ထားမည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် တက္ကသိုလ် တက်ရောက်နေစဉ်အတွင်း အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုရန်အ တွက် စိုးရိမ်စရာ လိုတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒ မတိုင်မီကာလအတွင်း မှောင်ခိုဈေးသို့ ထပ်မံ လာရောက်ရန် သူ လောလောဆယ် စီစဉ်ထားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

စကားပုံတစ်ခုအရ မြစ်ကမ်းဘေးတွင် အမြဲ လမ်းလျှောက်နေပါက တစ်နေ့ တွင် ဖိနပ် ရေစိုရစမြဲ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။

မွန်းလွဲ နှစ်နာရီတွင် အစ်ကိုကျားနှင့် အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ပြီးသည့်နောက် ကျိုးချန်ယဲ့သည် လှည့်ကာ ဘတ်စ်ကားဂိတ်ရှိရာသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

နာရီအနည်းငယ် ထပ်မံ ကြာမြင့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကွန်မြူနစ် ကျန်း မာရေးဆေးခန်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေတော့သည်။

"ချန်ယဲ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ကျန်းမာရေးဆေးခန်း၏ အဝင်ဝသို့ ခြေလှမ်းရန် ပြင်လိုက် ချိန်တွင်ပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သံကို ကြားလိုက် ရလေသည်။

ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ပိုက်ကွန်အိတ်ထဲတွင် ထမင်းဘူး အချို့ကို ကိုင် ဆောင်လျက် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာသော တတိယအစ်ကို ထျန်အော်မိုရီကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"တတိယအစ်ကို..."

"ချန်ယဲ့... ဘယ်လိုနေလဲ... ဆေးရခဲ့လား..."

ထျန်အော်မိုရီက မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဆေးရခဲ့ပါပြီ... ဒုတိယအစ်ကို အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူနှင့် ထျန်အော်မိုရီတို့သည် ကျန်းမာရေးဆေးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ကြလေသည်။

"တတိယကောင်... ရှောင်ယဲ့လား..."

အစ်ကိုအကြီးဆုံး ထျန်ချင်းမုသည် ကျိုးချန်ယဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချက် ချင်းပင် အရှေ့သို့ ထွက်ကြိုလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ယဲ့..."

ထျန်ချင်းမုက ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး ဆေးရခဲ့သလားဟု မေးချင်ခဲ့သော်လည်း သူ ကြားချင်သော အဖြေကို မကြားရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့လေ၏။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဆေးရခဲ့ပါပြီ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က စိတ်အေးစေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်လား... ဆရာဝန်ကို ချက်ချင်း သွားရှာကြစို့..."

ထျန်ချင်းမုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကျိုးချန်ယဲ့ကို ဆွဲကာ ဆရာဝန်၏ ရုံးခန်းရှိ ရာသို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားခဲ့လေ၏။

ရုံးခန်းသို့ပင် မရောက်မီ ထျန်ချင်းမုက အော်ပြောလိုက်လေသည်...။

"အဖေ... အဖေ... ရှောင်ယဲ့ ဆေးရလာပြီ..."

ထိုအချိန်တွင် အဖေထျန်သည် ဆရာဝန်၏ ရုံးခန်းထဲ၌ ရှိနေခဲ့လေသည်။ သား အကြီးဆုံး၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူသည် အလျင်အမြန် ပြေး ထွက်လာခဲ့ ပြီး ကျိုးချန်ယဲ့ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရလေ၏။

သူသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့တိုးကာ သူ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နှုတ် ခမ်းများ တုန်ယင်လျက် ပြောလိုက်လေသည်... ။

"ရှောင်ယဲ့..."

အဖေထျန်၏ အသံမှာ လေထဲရှိ ကျူပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ တွန့်လိပ်နေသော လက်ချောင်းများက ကျိုးချန်ယဲ့၏ လက်မောင်းကို တင်း ကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ရာ အားပါလွန်းသဖြင့် လက်ဆစ်များပင် ဖြူလျော် သွားခဲ့လေတော့သည်။

"အဖေ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဆေးရလာပါပြီ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဂုန်နီအိတ်ထဲမှ ဆေးဘူးတစ်ဘူး ကို ထုတ်ယူကာ အသံကြားသဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး ပြေးထွက်လာသော တာဝန် ကျ ဆရာဝန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... မျှော်လင့်ချက် ရှိသွားပြီ... ဒီဆေးသာရှိရင် လူနာ သေချာပေါက် အသက်ရှင်နိုင်မှာပါ..."

ဆရာဝန်၏ လက်ချောင်းများမှာ ဆေးကို ကိုင်ထားစဉ် တုန်ယင်နေခဲ့လေ တော့သည်။

စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူနှင့် သူနာပြုတို့သည် လူနာဆောင်ထဲ သို့ လေပြင်းတစ်ဟုန်အလား ပြေးဝင်သွားကြလေတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် လူနာဆောင်တံခါး ပွင့်လာခဲ့ပြီး ဆရာဝန်က ခြေလှမ်း ကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်လာခဲ့ရာ သူ၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာပေါ်မှ အရေးအ ကြောင်းများမှာ လုံးဝ ပြေလျော့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

သူက အဖေထျန်၏ လက်ကို ဝမ်းသာအားရ ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်လေ သည်...။

"လူနာရဲ့ အဖျား ကျသွားပြီဗျ... ခဏနေလို့ သူ သတိရလာရင် လုံးဝ အဆင် ပြေသွားပါပြီ..."

"ရဲဘော်ကျိုး... ခင်ဗျား ယူလာတဲ့ ဆေးတွေထဲမှာ နည်းနည်း ကျန်နေသေး တယ်မလား... ဖြစ်နိုင်ရင်..."

ဆရာဝန်က လှည့်ကာ ကျိုးချန်ယဲ့ကို မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ပါဝင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်...။

"...ကျွန်တော်တို့ ဆေးခန်းကို တချို့တလေလောက် ခွဲရောင်းပေးလို့ ရမလား ဗျာ..."

"ရတာပေါ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့က အသင့်သဘောတူလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ဆရာဝန်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန် ယင်နေခဲ့ပြီး စကားပြောရင်း နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေ၏။

သူ၏ ကျောပြင်မှာ ရိုးသားစစ်မှန်သော ကိုင်းညွတ်မှုတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ် သွားခဲ့လေသည်...။

"ဆေးရုံကိုယ်စား၊ ပြီးတော့ လူနာတွေကိုယ်စား အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါ တယ်ဗျာ..."

ဒုတိယအစ်ကို၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး ကော်ပတ်စက္ကူဖြင့် ပွတ်တိုက် ထားသကဲ့သို့ ဩရှနေသော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်...။

"ရေ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ဒုတိယအစ်ကို၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ ဂရုတစိုက် ပင့်မပေး လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ကုတင်ဘေးရှိ ဓာတ်ဘူးကို ကောက်ယူလိုက်လေ သည်။

ဓာတ်ဘူးထဲရှိ ရေများမှာ သူ ကြိုတင်၍ သီးသန့် ထည့်ထားခဲ့သော ရေများဖြစ် ပြီး ဓာတ်ဘူးထဲသို့ ထည့်စဉ်က သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲတွင် ကျိုချက်ထားခဲ့ ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ကြွေခွက်ထဲသို့ ရေနွေးခွက်ဝက်ခန့်ကို ငှဲ့ထည့်လိုက်ပြီး ဒုတိယ အစ်ကို၏ အက်ကွဲနေသော နှုတ်ခမ်းများဆီသို့ တေ့ပေးလိုက်လေသည်...။

"ဖြည်းဖြည်းသောက်နော်၊ သီးသွားဦးမယ်..."

သူ ခွက်ဝက်ကျော်ခန့် သောက်ပြီးသွားသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့က ခွက်ကို ညင် သာစွာ ပြန်ဆွဲယူလိုက်ပြီး တိုးညင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်... ။

"ဒုတိယအစ်ကို... ဘယ်လိုနေသေးလဲ... ခဏလောက် ဆက်အိပ်နေဦးမ လား..."

သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အသက်တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ရာ သူ၏ မျက်ခွံများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။ အချိန်အတော်ကြာမှသာ သူသည် စကားအနည်းငယ်ကို အားယူပြောလိုက်နိုင်လေသည်...။

"...စားစရာ ဘာရှိသေးလဲ..."

"ရှိတယ်... ရှိတယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ကုတင်ဘေးရှိ ထမင်းဘူးကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူလိုက် လေသည်...။

"ဒါက နေ့လယ်တုန်းက တတိယအစ်ကို ယူလာပေးတဲ့ ဆန်ပြုတ်လေ... နွေး နေသေးတယ်... နည်းနည်းလောက် စားလိုက်ပါဦး... ဆရာဝန်က နောက်နှစ် ရက်လောက်အထိ ဆန်ပြုတ်ပဲ သောက်ရမယ်လို့ ပြောထားတယ်..."

သူ၏ လေသံတွင် အနည်းငယ် နောက်ပြောင်ချင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေခဲ့လေ၏။ သူ၏ ဒုတိယအစ်ကိုမှာ အသားစား သတ္တဝါ တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိထားသည် မဟုတ်ပါလော။

အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် မည်မျှပင် ပင်ပန်းနေစေကာမူ သူသည် မြစ်ထဲဆင်း၍ ငါးဖမ်းခြင်း သို့မဟုတ် သစ်ပင်ပေါ်တက်၍ ငှက်ဥများ ခိုးယူခြင်းတို့ကို အမြဲ တမ်း ပြုလုပ်လေ့ရှိလေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ တစ်ယောက် တည်း စားသောက်ခြင်း မရှိဘဲ အတူတကွ ချက်ပြုတ်စားသောက်ရန် အိမ်သို့ အမြဲတမ်း ယူဆောင်လာလေ့ ရှိပေသည်။

သူ့စကားနှင့်သူ ပြောရလျှင် ရက်အနည်းငယ်လောက် အသားမစားရပါက မည်သည့်အလုပ်ကိုမျှ လုပ်ကိုင်ရန် ခွန်အား မရှိတော့ကြောင်း ဖြစ်လေသည်။

ယခုလို နေ့တိုင်း ဆန်ပြုတ် သောက်နေရခြင်းမှာ သူ့အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလွန်းသော တောင်းဆိုမှုတစ်ခု ဖြစ်နေပေတော့သည်။