အခန်း ၃၀

အခန်း (၃၀) ဆေးရုံသို့လာလည်ခြင်း

ထျန်ချင်းလင်းက တိတ်တဆိတ် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်လေသည်... သူ သည် အရူးမဟုတ်ရာ သူ၏ စကားကို အဘယ်ကြောင့် နားမလည်ဘဲ နေမည် နည်း။

"ကလေးဆန်လိုက်တာ..."

ထျန်ချင်းလင်းက ထမင်းဘူးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ဆန်ပြုတ်ကို အငမ်းမရ သောက်လိုက်လေတော့သည်။

ဆန်ပြုတ်မှာ လည်ချောင်းကို နူးညံ့စွာ ဖြတ်သန်းသွားစေရန် အပူချိန် ကွက်တိ ဖြစ်နေပြီး ဆန်၏ မွှေးပျံ့သော ရနံ့လေးကလည်း လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေခဲ့ ပေသည်။

ထျန်ချင်းလင်းမှာ အချိန်အတော်ကြာ ဗိုက်ဆာနေခဲ့သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဆန်ပြုတ် ပန်းကန်ဝက်ကို အကုန်သောက်ချပစ်လိုက်လေသည်။

"ဖြည်းဖြည်းသောက်ပါ... ဘယ်သူမှ လုမသောက်ပါဘူး..."

သူ၏ အလောတကြီး ဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့မှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"ငါက မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုဆိုတာ မင်း သိတယ်မလား... ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံစမ်းပါ..."

ထျန်ချင်းလင်းက သူ့ကို တစ်ချက် မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ပြောင်နေသော ထမင်းဘူးကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့မှာ ဒေါသမထွက်ခဲ့ချေ။ သူသည် မတတ်သာသည့် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ထမင်းဘူးကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲခုံလေးပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ ပါးပါး ချထားလိုက်လေ၏။

"ပြီးတော့... ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်..."

ထျန်ချင်းလင်းက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ သည်။

သူ အဖျားတက်၍ သတိလစ်နေစဉ်အတွင်း အိပ်ရာမှ မနိုးနိုင်ဘဲ မူးဝေနေခဲ့ သော်လည်း အပြင်ဘက် လောကတွင် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေ ကြောင်းကိုမူ သူ ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့ပေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ ဆေးကို ရရှိရန်အတွက် အလွန်အမင်း အခက်အခဲခံကာ ကြိုးစားရှာဖွေပေးခဲ့ကြောင်းကို သိရှိထားပြီး ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ အသက် ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုလျှင်လည်း ပိုလွန်မည် မဟုတ်ချေ။

ကျိုးချန်ယဲ့က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့လေ ၏။ သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း အမြင်မကြည်ဖြစ်နေလေ့ရှိသော သူ၏ ယောက်ဖ ဖြစ်သူအား အလျှော့ပေးလာစေရန် ပြုလုပ်နိုင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မလွယ်ကူလှချေ။

ထျန်ချင်းလင်းက ဆက်လက်၍ ကြမ်းတမ်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ သည်...။

"မင်းက ငါ့ရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ့ညီမကို အနိုင် ကျင့်ဖို့တော့ လုံးဝ မစဉ်းစားနဲ့နော်... မဟုတ်ရင် မင်းကို သေအောင် ရိုက် သတ်ပစ်မယ်..."

"ခင်ဗျား အဲ့ဒီလို အခွင့်အရေး ရလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီလိုပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ထျန်ချင်းလင်းက ကျိုးချန်ယဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။

ထို့နောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောကြတော့ဘဲ လေထုမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက်...၊

"ကျိုးချန်ယဲ့... ငါ့ခြေထောက်က... နောင်ကျရင် သုံးလို့ရအုန်းမှာလား..."

သူ နိုးလာချိန်တွင် ခြေထောက်ကို တိတ်တဆိတ် လှုပ်ကြည့်လိုက်ရာ အလွန် အမင်း နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူသည် အံကိုကြိတ်ကာ အသံ မထွက်အောင် နေခဲ့လေ၏။

သူသည် နာကျင်မှုကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထိုနာကျင်မှုကို သည်းခံပြီး နောက် တစ်သက်လုံး မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားမည်ကိုသာ ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူက နောက်ဆုံးတွင် မေး လိုက်လေသည်...။

"နောင်ကျရင် ခြေမဆာသွားနိုင်ဘူးမလား..."

"မဖြစ်စေရဘူး... စိတ်မပူပါနဲ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ငြင်းပယ်၍မရသော သေချာမှုများ ပါဝင်နေခဲ့ပေသည်...။

"ခင်ဗျား ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု ပြန်လည် ထူထောင်ရေး လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို သေချာလုပ်သရွေ့ပေါ့..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ထျန်ချင်းလင်းက ဩရှသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်း များက အိပ်ရာခင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ မျက်မှောင်များလည်း အနည်းငယ် တွန့်ချိုးနေခဲ့လေ၏။

သူသည် ဒဏ်ရာရနေသော ခြေထောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံး များထဲတွင် အခြားသူများ နားမလည်နိုင်သော ခံစားချက်များ ရောနှောနေခဲ့ပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေတော့သည်။

"အမေ... ညီမလေး... အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား..."

အစ်ကိုအကြီးဆုံး ထျန်ချင်းမုက ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ အော်မေးလိုက်လေ သည်...။

"ကျွန်တော် နွားလှည်း ယူလာခဲ့ပြီ..."

"လာပြီ... လာပြီ... ဘာတွေများ အလောတကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ..."

အမေထျန်၏ ကျယ်လောင်သော အသံက ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ သည်။

"ကျွီ..."

ခြံဝင်းတံခါးကို အတွင်းဘက်မှ ဖွင့်လိုက်ပြီး အမေထျန်သည် အထုပ်တစ်ထုပ် ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူမ လျှောက်လာစဉ် သားအကြီးဆုံး၏ ဇနီးကို တတွတ်တွတ် မှာနေခဲ့လေ သည်...။

"ချွေးမကြီး... ငါတို့ နေ့လယ်ကျရင် ပြန်လာခဲ့မယ်... ဒီကလေးဆိုးလေးတွေကို မင်းပဲ ကြည့်ထားလိုက်တော့နော်... သူတို့ကို မြစ်ကမ်းဘေး သွားမကစားစေနဲ့ ဦး..."

ထို့နောက် သူမက လှည့်ကာ ဘေး၌ ချောင်းကြည့်နေကြသော ကလေးအချို့ ကို တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်လေသည်...။

"ကြားလား... မင်းတို့တွေ မြစ်ကမ်းဘေး ထပ်သွားရဲတယ်လို့ ငါကြားရင် သုံး ရက်တိတိ ထမင်းမကျွေးဘဲ ထားပစ်မယ်..."

ထိုသို့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးနောက် အမေထျန်သည် လေသံကို ပြန်လျှော့လိုက် ပြီး ကြမ်းတမ်းသော စကားများနှင့် ချိုသာသော စကားများကို သေသေချာချာ ချိန်ဆလိုက်လေ၏။

သူမက လက်လှမ်းကာ အရှေ့ဆုံး၌ ရပ်နေသော မြေးအကြီးဆုံး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်...။

"တာ့ဝါ... ညီလေး ညီမလေးတွေကို သေချာ ကြည့်ထားနော်... သူတို့ကို လျှောက်ပြေးမနေစေနဲ့..."

"အဖွား ကွန်မြူနစ်ကနေ ပြန်လာရင် ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ အရောင်းသမဝါယမ ဆိုင်က အခုလေးတင် ရထားတဲ့ ဟောသွန်းသီးသကြားလုံး တချို့ ဝယ်လာခဲ့ မယ်..."

"အဖွား... အဖွား... ထင်ထင် လိမ္မာတယ်နော်... သမီးနဲ့ ယန့်ဇီအတွက် ဟောသွန်းသီးသကြားလုံး ဝယ်လာပေးလို့ ရမလား..."

သုံးနှစ်အရွယ် ထင်ထင်လေးက မိခင်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ကာ ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် ချွဲနွဲ့လိုက်လေသည်။

အမေထျန်က ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ပန်းရောင်သန်းနေသော ကလေးမလေး၏ မော့ ကြည့်နေသည့် မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရလေ၏။

ယခုလေးတင် ပြသခဲ့သော တည်ကြည်သည့် အမူအရာများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

သူမက ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ထင်ထင်လေး၏ ဖောင်းအိနေသော ပါးပြင်လေး များကို ဆွဲလိမ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ရယ်မောမှုများ အပြည့်ဖြစ်နေခဲ့ လေသည်။

"အို... ငါ့မြေးလေးက လိမ္မာလိုက်တာ... အိမ်မှာ အစ်ကိုနဲ့ အစ်မစကားကို နားထောင်ပြီး လိမ္မာအောင် နေခဲ့နော်... ပြန်လာရင် အဖွား ဟောသွန်းသီး သကြားလုံး ဝယ်လာခဲ့မယ်..."

"အမေ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ သူတို့ကို သေချာ ကြည့်ထားပါ့မယ်..."

ချွေးမကြီးက အသင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"အဖွား... သားလည်း ညီလေးညီမလေးတွေကို သေချာ ကြည့်ထားပါ့မယ်..."

မြေးအကြီးဆုံးက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက် လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဘယ်ဘက်လက်တွင် မုယောနို့မှုန့်ဘူး တစ်ဘူးကို ကိုင် ဆောင်ထားပြီး ညာဘက်လက်တွင် မြေအိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဇနီး ဖြစ်သူနှင့်အတူ ခြံဝင်းထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

ထိုနေ့က ကျိုးချန်ယဲ့ ကျန်းမာရေးဆေးခန်းမှ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဒုတိယ မရီးဖြစ်သူမှာ ဒုတိယအစ်ကို့အတွက် စိုးရိမ်နေသဖြင့် နောက်တစ်နေ့တွင် သူမအား ကျန်းမာရေးဆေးခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဒုတိယအစ်ကို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခွင့် ပြုရန် ကျိုးချန်ယဲ့ကို အကူအညီ တောင်းခံခဲ့လေသည်။

အပြန်လမ်းတွင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ကြီးမားသော အရိုး အချို့နှင့် ဝက်ခြေထောက် အချို့ကို အထူးတလည် ထုတ်ယူလာခဲ့ပြီး နောက် နှစ်ရက်အတွင်း ဒုတိယအစ်ကိုအား အာဟာရ ဖြည့်တင်းပေးရန်အတွက် ပြုတ်တိုက်ရန် စဉ်းစားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယနေ့မှာ တပ်ဖွဲ့၏ အားလပ်ရက် ဖြစ်သဖြင့် အမေထျန်က အစောကြီးထကာ အရိုးပြုတ်ရည် တစ်အိုးကြီး ချက်ပြုတ်ထားပြီး ဒုတိယအစ်ကို့ကို သွားရောက် ကြည့်ရှုရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"အမေ... လာ... ကျွန်တော် ကူညီပေးမယ်..."

ထျန်ချင်းမုက ရှေ့သို့တိုးကာ မိခင်အိုအား နွားလှည်းပေါ်သို့ တက်နိုင်ရန် ကူညီ ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒါလေး နွားလှည်းပေါ် တင်ပေးပါဦး... ဒီအထုပ်က မင်းရဲ့ ဒုတိယညီအတွက် အဝတ်အစားတွေ..."

သူမက အထုပ်ကို သားအကြီးဆုံးထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူ၏ အကူ အညီကို မယူတော့ဘဲ နွားလှည်းပေါ်သို့ သွက်လက်စွာ တက်သွားခဲ့လေ၏။

သူမက ဘေးရှိ နေရာလွတ်ကို ပုတ်ကာ ထျန်ရှောင်ယာအား လက်ယမ်းပြ လိုက်လေသည်...။

"ရှောင်ယာ... လာထိုင်လေ... မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို အမေက သီးသန့် အခင်း တစ်ထည် ခင်းထားခိုင်းတာ... နူးညံ့ပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိတယ်၊ လမ်း မှာ ခုန်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျိုးချန်ယဲ့မှာ သူ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ မျက်နှာနှစ်မျိုး ပြသတတ်မှုကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူသည် မြေအိုးနှင့် မုယောနို့မှုန့်တို့ကို နွားလှည်းပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ်နှင့် ဂရုတစိုက် တင်ထားလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ဇနီးဖြစ်သူကို အချစ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်...။

"မိန်းမ... လာ၊ ကိုယ် ကူညီပေးမယ်... သတိထားနော်..."

ထျန်ရှောင်ယာမှာ ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း ကျိုးချန်ယဲ့၏ အကူအညီကို ငြင်း ပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ သူမ၏ နားရွက်လေးများမှာ ရုတ်တရက် ပန်းရောင်သန်း သွားခဲ့ပြီး အလွန် ချစ်စရာကောင်းနေခဲ့ပေသည်။

သူ၏ ဇနီးငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ကျိုးချန်ယဲ့မှာ ခံစားချက်များ ပြည့်ဝလာခဲ့ သော်လည်း တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလျက် သူမအား နွားလှည်းပေါ်သို့ ကူညီ တင်ပေးလိုက်လေတော့သည်။

နွားလှည်းဘီးများသည် ကျွီကျွီမြည်လျက် ကြမ်းတမ်းသော မြေသားလမ်းပေါ် တွင် လိမ့်သွားကာ ဖုန်တလုံးလုံး ထစေပြီး ကွန်မြူနစ် ကျန်းမာရေးဆေးခန်း ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

အမေထျန်သည် သူမ၏ အထုပ်ကို ကိုင်ကာ လှည်းပေါ်မှ အရင်ဆုံး ခုန်ဆင်း လိုက်လေသည်...။

"သားကြီး... နွားလှည်းကို သွားထားလိုက်ဦး... ပြီးမှ ငါတို့ဆီ လိုက်ခဲ့တော့..."

"ဟုတ်ကဲ့ အမေ..."

အစ်ကိုအကြီးဆုံးက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး နွားကို ဆွဲကာ နွားလှည်းများ ရပ်နားရာ နေရာသို့ ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ယောက္ခမနှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လူနာဆောင် ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့လေ၏။ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အတွင်းမှ တိုးညင်းသော စကားသံ အချို့ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ချင်းလင်း..."

အမေထျန်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ လေသံတွင် အလော တကြီး ဖြစ်နေမှုများ ပါဝင်နေခဲ့လေ၏။

ထျန်ချင်းလင်းမှာ ဆေးရုံကုတင်၏ ခေါင်းရင်းကို မှီထားလျက် ဖြူလျော်သော မျက်နှာဖြင့် ရှိနေခဲ့လေသည်။ သူ၏ ညာဘက် ခြေထောက်ကို အင်္ဂတေ အထူ ကြီး ကိုင်ထားပြီး ကုတင်ခြေရင်းမှ ကြိုးဖြင့် ဆွဲချိတ်ထားလေ၏။

အဖွဲ့သားများ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်း သွားပြီးနောက် အတင်း ပြုံးပြလိုက်လေသည်...။

"အမေ... ညီမလေး... ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာကြတာလဲ..."

"အမေ... ရှောင်ယာ... ယောက်ဖကြီး... ရောက်လာကြပြီလား... ထိုင်ပြီး နား ကြပါဦး..."

ဒုတိယမရီးက ၎င်းတို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလျင် အမြန် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် ကုတင်ဘေးသို့ ပြေးသွားကာ သူ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ် ကိုင်လိုက်ပြီး ရင်နာနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယအစ်ကို... အမေနဲ့ ကျွန်မ အစ်ကို့ကို လာကြည့်တာ... ခြေထောက်က နာနေသေးလား..."

ကျိုးချန်ယဲ့က အနောက်မှ လိုက်ဝင်လာခဲ့ပြီး သူ၏ အကြည့်များက ထျန်ချင်းလင်း၏ ဒဏ်ရာရနေသော ခြေထောက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့လေ သည်။

ထို့နောက် သူက ရှေ့သို့တိုးကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယအစ်ကို... ဆရာဝန်က ဘာပြောလဲ..."

ထျန်ချင်းလင်းက သူ၏ ညီမငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နွေးထွေးသွားခဲ့ပြီး ဝမ်းသာအားရ လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေ သည်...။

"အမေ... ညီမလေး... ကျိုး... ယောက်ဖ... မနေ့က ဆရာဝန် လာစစ်တော့ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း နာလန်ထလာတယ်လို့ ပြောတယ်..."

"နောက်နှစ်ရက်လောက်ဆိုရင် ဆေးရုံက ဆင်းလို့ရပြီတဲ့... အိမ်မှာပဲ ကောင်း ကောင်း အနားယူပြီး ပြန်လည် ထူထောင်ရေး လုပ်လို့ရပြီတဲ့..."

အမေထျန်က ခွေးခြေခုံ တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်လေ ၏။ ထို့နောက် ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲခုံပေါ်မှ မြေအိုးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ... နောင်ကျရင် ဒီ လောက်တောင် ပေါ့ဆနေဦးမလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

"ဒါတွေက ရှောင်ယဲ့က မင်းအတွက် အထူးတလည် ဝယ်လာပေးတဲ့ အရိုးကြီး တွေပဲ... အမေ ကိုယ်တိုင် ပြုတ်လာတာ... အားရှိအောင် များများသောက် လိုက်ဦး..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် ပန်းကန်လုံး နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ အရည်အချို့ကို ငှဲ့ထည့်လိုက်လေသည်။

အမေထျန်၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း ညီမလေး ယူဆောင်လာပေးသော မုယောနို့မှုန့်ဘူးကို ကြည့်ကာ ဒုတိယမရီးမှာ ခံစားချက်များ ပြည့်ဝလာခဲ့လေ သည်။ နောင်တွင် ညီမလေးအပေါ် သေချာပေါက် ပို၍ ကောင်းမွန်စွာ ဆက် ဆံမည်ဟု သူမ စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

အမေထျန်က ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ ဒုတိယချွေးမထံ ကမ်း ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယချွေးမ... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဆေးရုံမှာ မင်း တော်တော် ပင်ပန်းနေ မှာပဲ... အာဟာရ ပြန်ပြည့်အောင် အရည်လေး နည်းနည်း သောက်လိုက်ဦး..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ... သူ့ကိုပဲ တိုက်လိုက်ပါ... ကျွန်မ အာဟာရ ဖြည့်စရာ မလိုပါဘူး..."

ဒုတိယမရီးက ဒုတိယအစ်ကို့အတွက် ချန်ထားပေးလိုသဖြင့် အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်လေသည်။

"ရပါတယ်... ရပါတယ်... အများကြီး ပြုတ်လာတာပါ၊ သူ သောက်ဖို့ အလုံ အလောက် ရှိတယ်... မင်း သောက်လိုက်ပါ..."

အမေထျန်က ပန်းကန်လုံးကို ဒုတိယမရီး၏ လက်ထဲသို့ အတင်း ထိုးထည့် ပေးလိုက်လေတော့သည်။