အခန်း ၆၉၁

အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း

အပိုင်း ၆၉၁

"အို! ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်မှာ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲသွားတတ်တာပဲ။ ဒါက အမှန်ပဲကိုး!"

ဘေးနားမှနေ၍ ဤမြင်ကွင်းကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြင်တွေ့နေရသော အဖိုးလျိုသည် မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချမိတော့သည်။ သူသည် ဤအချက်အလက်ကိုပင် အလေးအနက်ထားကာ သူ၏ လုပ်ငန်းမှတ်တမ်းဒိုင်ယာရီထဲတွင် ဂရုတစိုက် မှတ်တမ်းတင်လိုက်သေးသည်။

သူ၏ ဤကဲ့သို့ စေ့စပ်သေချာလှသော ပုံစံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ့ကို စံပြအလုပ်သမားတစ်ဦးဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်ပေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

မော့ချူး နှုတ်ခမ်းစူကာ စိတ်ကောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ နျဉ်ယွိယွမ်က အသာရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကလေးကို စမ်းသပ်သည့်အလား ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မင်း အပြင်ကို တကယ်ပဲ ဒီလောက်အထိ သွားချင်နေတာလား"

အမှန်တကယ်တော့ ရှောင်ချူး ပြောသည်မှာလည်း အကြောင်းပြချက်မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပါချေ။

သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိကတည်းက ဤအိမ်ဟောင်းကြီးထဲတွင်သာ အမြဲတမ်း အောင်းနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြင်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လျှင်ပင် ခေတ္တမျှသာ ပတ်လျှောက်ခွင့်ရရှိခဲ့သည်။ အကယ်၍ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်သာဆိုလျှင်ပင် ပျင်းရိစိတ်ပျက်လွန်းသဖြင့် သေဆုံးသွားနိုင်လောက်သည် ဖြစ်ရာ၊ သက်ရှိလူသားတစ်ယောက်အတွက်မူ ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့ချေ။ ဤမိန်းကလေးတွင် ယခုကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော အမြင်များ ရှိနေသည်မှာ မဆန်းလှပါချေ!

"ဒါပေါ့၊ ကျွန်မ အပြင်ထွက်ချင်တာပေါ့!"

နျဉ်ယွိယွမ်၏ လေသံပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မော့ချူးသည် ခေါင်းကို ဆက်ကနဲ လှည့်လိုက်ပြီး တောက်ပလှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။ သူမ၏ ပုံစံမှာ ဟက်စကီးခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်နှင့်ပင် မခြားတော့ပါချေ...

ဤကဲ့သို့သော တုံးအလှသည့် ပုံစံလေးက နျဉ်ယွိယွမ်၏ နှလုံးသားကို ယားယံလာစေခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို မိမိ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ပွေ့ဖက်ကာ အားရပါးရ နမ်းရှိုက်ပစ်ချင်စိတ်သာ ပြင်းပြနေမိတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် အပြင်ပန်းတွင်မူ မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည့်အလား ဟန်ဆောင်နေခဲ့သေးသည်။ သူသည် ဝေခွဲမရဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့ပြီး၊ မော့ချူး၏ သည်းခံနိုင်စွမ်း စတင်ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည့် စက္ကန့်ပိုင်းအလိုတွင်မှ၊ လေသံကို တမင်ဆွဲကာ အေးအေးလူလူပင် ပါးစပ်ဟလိုက်တော့သည်။

"အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း... အင်း... ကောင်းပါပြီ! ကိုယ်တို့တွေ အပြင်ထွက်ကြတာပေါ့!"

နျဉ်ယွိယွမ် စကားပြော၍ ပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မော့ချူး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားခဲ့ရသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာက အလွန်အမင်း လေးလံမနေခဲ့ပါက၊ သူ့ အပေါ်သို့ပင် ခုန်တက်မိလောက်ပေသည်။ သူမသည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အလျင်အမြန်ပင် ဆွဲကိုင်လိုက်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"တကယ်လား။ တကယ်ကြီးလား။"

"အင်း!"

"ဒါဆိုရင် အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ ကျွန်မတို့တွေ မြန်မြန် ထွက်ကြစို့..."

နျဉ်ယွိယွမ်ထံမှ အတည်ပြုချက် အဖြေကို ရရှိပြီးနောက်တွင်မူ မော့ချူးသည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ လက်ခနဲ အလင်းပွင့်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့သည်။ သူမသည် နျဉ်ယွိယွမ်၏ အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲလျက် အပြင်သို့ လှမ်းထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း သူမ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှပင် မလှမ်းရသေးမီမှာပင်၊ ဘေးနားမှ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသော အဖိုးအိုလျို၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။ သူ၏ လက်ကာပြနေသော လှုပ်ရှားမှုမှာ လျှပ်စစ်ပန်ကာတစ်ခု လည်ပတ်နေသည့်အလားပင် ရှိနေခဲ့သည်!

"မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး။ ငါတို့တွေ ရှောင်ချူးကို လမ်းမပေါ်ကို ဒီအတိုင်း ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်လို့ရမှာလဲ။ တစ်ခုခုနဲ့ တိုးမိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မဖြစ်ဘူး၊ လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်တာ!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အဖိုးလျိုသည် ခေါင်းကို လှည့်၍ နျဉ်ယွိယွမ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် 'မင်းကတော့ ငါ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို တကယ်ပဲ ပျက်စီးစေတာပဲ' ဟူသော စကားလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်!

ရှောင်ချူးအနေဖြင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရစဉ်အတွင်း ကလေးဆန်ချင်သည်မှာ နားလည်ပေး၍ ရနိုင်သော်လည်း၊ နျဉ်ယွိယွမ်ကဲ့သို့သော လူကြီးတစ်ယောက်ကပါ ဤနေရာတွင် ဘာကြောင့် လိုက်၍ ကလေးဆန်နေရသနည်း။

အဖိုးလျို၏ ပြတ်သားလှသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မော့ချူးသည် မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းလေးငုံ့ကာ နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်မိတော့သည်... ထို့ကြောင့် သူမ အပြင်ကို သွားခွင့်မရတော့ပါချေ!

ဤအချက်ကို တွေးမိလိုက်သည့်အခါ မော့ချူး၏ ဖောင်းအိလှသော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်အားလျော့သွားခဲ့ရပြီး၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းလေးများမှာလည်း အောက်သို့ တွဲကျသွားခဲ့ရတော့သည်...

နျဉ်ယွိယွမ် ၎င်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်ပင် နာကျင်သွားခဲ့ရသည်!

သူသည် သူမကို ကာကွယ်ပေးရန်အတွက် မိမိ၏ ကျောပြင်နောက်သို့ ပို့ဆောင်လိုက်ပြီး၊ အဖိုးလျိုကို ရင်ဆိုင်လျက် ပြတ်သားသောအမူအရာဖြင့် ပြောကြားလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် သူမရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ကာကွယ်ပေးမှာပါ။ ရှောင်ချူးကို တစ်ခုခု ထိခိုက်တာမျိုး လုံးဝ ဖြစ်စေမှာမဟုတ်ဘူး!"

"မရဘူး..."

နျဉ်ယွိယွမ် သူ၏ မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအင်ကို အဖိုးက အခုထိ မယုံကြည်သေးတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား"

၎င်းအပြင် သူသည် ရှောင်ချူးကို အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေများနှင့် မည်သို့ ရင်ဆိုင်စေနိုင်ပါမည်နည်း။ ယခုအခါ ရှောင်ချူးနှင့် ကလေးမှာ သူ၏ အသက်သွေးကြောပင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်!

ကောင်းပြီလေ!

နျဉ်ယွိယွမ်ကပင် ဤမျှလောက်အထိ ပြောဆိုလာပြီဖြစ်ရာ၊ အဖိုးလျိုအနေဖြင့် ဘာဆက်ပြောနိုင်ဦးမည်နည်း။

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် တိတ်တဆိတ်ပင် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်ပေးလိုက်ရပြီး၊ ရှောင်ချူး ဝမ်းဗိုက်အကြီးကြီးဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကိုသာ ကြည့်ရှုနေခဲ့ရတော့သည်...

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် အဖိုးလျိုသည် အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။ ရှောင်ချူးမှာ ကိုယ်ဝန် လေးလသာ ရှိသေးခြင်း ဖြစ်ရာ၊ သူ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်! သို့သော်လည်း ဤကာယကံရှင် နှစ်ဦးမှာမူ ၎င်းကို အလေးအနက်မထားကြပါချေ။ သူတို့ ကျန်သော ဘဝနေ့ရက်များကို မည်သို့ ဖြတ်သန်းကြဦးမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် အဖိုးနျဉ် တစ်ယောက် အံ့အားသင့်စရာများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် အိမ်သို့ အပြေးအလွှား ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ၊ ကွယ်ရာတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော အဖိုးလျိုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လို့လဲ။ ရှောင်ချူးနဲ့ နျဉ်ယွိယွမ်တို့ကို ဘာလို့ ငါမမြင်ရတာလဲ"

"သူတို့ နှစ်ယောက်... အပြင်ကို ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ ထွက်သွားကြပြီ။"

ဘာကြီးလဲ?!

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အဖိုးအိုကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားခဲ့တော့သည်!

ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ ဟုတ်လား။

ယခုအချိန်တွင် ရှောင်ချူး၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ဘောလုံးတစ်လုံး၏ အရွယ်အစား ထက်ဝက်ခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ရှောင်ချူးကို အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ပစ္စည်းဝယ်ရန် အမှန်တကယ်ပင် သတ္တိရှိလှပေသည်။

သူ ပြောသားပဲ!

ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို ထိန်းကျောင်းရန်အတွက် စစ်ဗိုလ်ချုပ်ဟောင်းကြီးဖြစ်သည့် မိမိသာလျှင် အားကိုးရဆဲ ဖြစ်သည်။ နျဉ်ယွိယွမ်ကတော့ နုနယ်လွန်းသေးသည်!

"ဒါက... ငါ သူတို့ကို အခုချက်ချင်း ပြန်လာဖို့ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်!"

အဖိုးအိုကြီးသည် နျဉ်ယွိယွမ်ထံသို့ အလျင်အမြန်ပင် ဆက်သွယ်လိုက်သော်လည်း၊ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခဲ့ပါချေ။ ဤအချက်က အဖိုးအိုကြီးကို အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့တော့သည်။

…

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ။

မော့ချူးသည် လှောင်အိမ်ထဲမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သော ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"မင်း ဘာပစ္စည်းကို အရင်ဆုံး ဝယ်ချင်လဲ"

နျဉ်ယွိယွမ်သည် မော့ချူးကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း ခေါင်းကို လှည့်၍ ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟို... ကျွန်မတို့တွေ ကလေးအတွက် ပစ္စည်းအချို့ကို အရင်ဆုံး သွားဝယ်ကြရအောင်။"

မော့ချူးသည် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ရေတွက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကလေးတွန်းလှည်းတွေ၊ ကလေးအဝတ်အစားတွေ၊ ကလေးကစားစရာတွေ... ကျွန်မတို့ အဲဒါတွေ အားလုံးကို ဝယ်ရမယ်!"

"ကောင်းပါပြီ။"

နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ ကြင်နာယုယမှုများ ရှိလာခဲ့ပြီး၊ အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကိုယ်တို့တွေ ဆိုင်ထဲကို သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ရွေးကြတာပေါ့!"

"ကောင်းသားပဲ!"

ဆိုင်၏ ကလေးပစ္စည်းအရောင်းဌာနအတွင်း၌ ဝယ်ယူသူ အများအပြား မရှိပါချေ။

မော့ချူးနှင့် နျဉ်ယွိယွမ်တို့ အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ အရောင်းစာရေးမလေးသည် ချက်ချင်းပင် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လာရောက် ကြိုဆိုလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ဘယ်ပစ္စည်းကို ဝယ်ယူချင်..."

သူမသည် စကားကို အလယ်တွင်တင် ရပ်တန့်လိုက်မိတော့သည်...

မော့ချူး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုအရောင်းစာရေးမလေးသည် သူမ၏ ဖောင်းကြွနေသော ဝမ်းဗိုက်ကို ပါးစပ်အဝိုင်းသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်!

"မင်းက မော့..."

"ရှူး —"

အရောင်းစာရေးမလေး အော်ဟစ်တော့မည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ မော့ချူးသည် သူမ၏ လက်ညှိုးလေးကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းနားတွင် အသာအယာ တင်လိုက်ကာ၊ ဤကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားပေးရန် အချက်ပြလိုက်တော့သည်။

မော့ချူး၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသည့်အတွက်၊ အရောင်းစာရေးမလေးသည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးကို အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက်တွင်မှ သူမက 'ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်' ဟူသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ရှင်တို့နှစ်ယောက် အပြင်မှာ ချိန်းတွေ့နေကြတာလား။ စိတ်ချပါ! ကျွန်မ ဒီသတင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ လုံးဝ ထုတ်ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."