အခန်း ၇၀၅

အနာဂတ်ရဲ့ အစားပုပ်ကလေးကို ချုပ်ချယ်ခြင်း

အပိုင်း ၇၀၅

ချီးပဲ!

ဒါက ဘယ်လိုအခြေအနေကြီးလဲ?!

သူတို့၏ အကြည့်များမှာ မော့ယန်နှင့် စုန့်ချင်းစုန့်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် အဆက်မပြတ် ဖြတ်ပြေးနေခဲ့သည်။ သူတို့၏ စိတ်အစုံမှာလည်း မြင်းရိုင်းအကောင်ပေါင်း တစ်သောင်းခန့် ပြင်းထန်စွာ ဒုန်းစိုင်းပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ပင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်...

ဤလူနှစ်ယောက်က အမှန်တကယ်ပင် ချစ်သူတွေ ဖြစ်နေကြတာ ဟုတ်လား။

ဘာဖြစ်လို့ အစောတုန်းက ဘာအရိပ်အယောင်မျှ ထုတ်မပြခဲ့ကြတာလဲ။

မဟုတ်ရင် သူတို့ ဒီနေ့ ဤနေရာအထိ တကူးတကလာပြီး အရှက်ကွဲခံမည့် မိုက်မဲသော လုပ်ရပ်မျိုးကို သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်မိကြမည် မဟုတ်ပါချေ!

အမှန်အတိုင်း ပြောရဦးမည်ဆိုလျှင်၊ ကုလန် အနေဖြင့် မည်မျှပင် ဘက်လိုက်တတ်သူ ဖြစ်ပါစေဦးတော့၊ ဟော်ယွဲ့က စုန့်ချင်းစုန့်ထက် ပိုထူးချွန်ထက်မြတ်ပါသည်ဟုတော့ မည်သို့မျှ မပြောဝံ့ပါချေ! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုသူနှစ်ဦးကြားတွင် နှိုင်းယှဉ်စရာ အချက်အလက်ဟူ၍ လုံးဝ ရှိမနေခဲ့ပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

ဟော်ယွဲ့မှာလည်း ယခုအချိန်တွင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဆွံ့အလျက် ရှိနေခဲ့သည်။ ဒါဆိုရင်... သူမ မြှူဆွယ်ချင်နေခဲ့တဲ့ ယောကျာ်းက ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမရဲ့ အချစ်ပြိုင်ဘက်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့တာပေါ့။

သေစမ်း! ဒီလောက်အထိ ရယ်စရာကောင်းနေဖို့ လိုအပ်လို့လား။

“ခများတို့... တခြားကိစ္စ ရှိသေးလို့လား”

မော့ယန်သည် စုန့်ချင်းစုန့်၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ရင်း၊ လူကြီးမင်းကုထံသို့ လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ စကားလုံးများထဲက အဓိပ္ပာယ်မှာ အလွန်အမင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

“ငါ... ငါ...”

ကုလန်သည် အခြေအနေများက ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် လမ်းလွဲသွားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့မိဘဲ၊ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ် အစီအစဉ်များမှာလည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ ကုလန်မှာ အနည်းငယ်ပင် ခေါင်းပူထူသွားခဲ့ရပြီး မော့ယန်၏ စကားကို ကြားသိလိုက်ရသည့်အခါ ပို၍ ဆွံ့အသွားခဲ့ရကာ အချိန်အတော်ကြာအောင်ပင် ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ပါချေ...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ တံခါးကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ဟသွားခဲ့သည်။

နျဉ်ယွိယွမ် အထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နေရောင်ခြည်က သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်နေခဲ့သဖြင့် သူ၏ မြင့်မားလှသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားထက်တွင် မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ချောမွေ့ထင်ရှားလှသော မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာ အလွန်အမင်း အေးစက်ခက်ထန်နေခဲ့ပြီး လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်...

သို့သော်လည်း သူ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော မော့ချူးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင်မူ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်က အေးစက်မှုများမှာ ချက်ချင်း အရည်ပျော်ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့ရတော့သည်။ သူ အနားသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးကပ်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရင်း -

“ရှောင်ချူး၊ နိုးလာပြီလား။ ထမင်းစားပြီးပြီလား”

မော့ချူး သူမ၏ ဗိုက်ကလေးကို ခပ်ဖွဖွပုတ်လိုက်ရင်း၊ နျဉ်ယွိယွမ်ကို ပကတိဖြူစင်လှသော အပြုံးလေးဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“မစားရသေးဘူး! ဒါပေမဲ့... ကျွန်မ တကယ် ဗိုက်ဆာနေပြီ။”

“ကလေးလေးကျနေတာပဲ။” နျဉ်ယွိယွမ်က ပြုံးလိုက်မိရင်း မော့ချူး၏ ခေါင်းလေးကို လက်လှမ်း၍ အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ကာ နူးညံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ကြက်စွပ်ပြုတ် ကျန်သေးတယ်လေ။ ဒီမှာခဏစောင့်နေနော်၊ ကိုယ် မင်းအတွက် အခုချက်ချင်း သွားပြင်ပေးမယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့။”

မော့ချူးက လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် မိမိ၏ လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်တွင် စုစည်းတင်ထားလိုက်ရာ၊ ကြည့်ရသည်မှာ မူကြိုကျောင်းက ကလေးငယ်လေးတစ်ဦးနှင့်ပင် ဆင်တူနေခဲ့သည်။

နျဉ်ယွိယွမ် မော့ချူး၏ ဤမျှလောက်အထိ လိမ္မာသိတတ်လှသော ပုံစံလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲက မြတ်နိုးမှုများမှာ ပို၍နက်ရှိုင်းသွားခဲ့ရသည်... သူ မော့ချူးကို ပိုချစ်ခင်မြတ်နိုးလေလေ၊ ကုလန်ကို ပို၍ စက်ဆုပ်ရွံရှာလေလေ ဖြစ်ပေသည်! အကယ်၍ ဤလူသာ ရှိမနေခဲ့ဘူးဆိုလျှင်၊ ဤမျှလောက်အထိ ရှုပ်ထွေးလှသော ပြဿနာများ မည်သို့ ရှိလာရဦးမည်နည်း။

သို့သော်လည်း ကုလန်မှာမူ နျဉ်ယွိယွမ်၏ မျက်နှာထားကို သတိမပြုမိဘဲ၊ သူနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်ရန်အတွက် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တက်ကြွစွာပင် စကားပြောလိုက်သည်။

“ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။ အခုဆို အချိန်က အတော်လေး နောက်ကျနေပြီ။ အလုပ်တွေ အများကြီး ရှုပ်နေတာလား”

နျဉ်ယွိယွမ် သူ့ကို အေးစက်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တစ်ချက်သာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မည်သည့်စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ၊ သူ ခေါင်းကို လှည့်၍ မီးဖိုချောင်ရှိရာဘက်သို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့တော့သည်...

တောက်၊ ထိုအကြည့်က တကယ့်ကိုပင် ဘုရင်တစ်ပါး၏ မထောက်မညှာ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုမျိုးပင် ဖြစ်ပေသည်!

ကုလန် ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း အရှက်ရသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ကိစ္စမရှိပါချေ။ သူသည် အစောတုန်းကလည်း အကြိမ်အနည်းငယ်ခန့် အရှက်ကွဲဖူးပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့သဖြင့်၊ ဤတစ်ကြိမ်အတွက်တော့ စိတ်ထဲတွင် သိပ်မထားတော့ပါချေ...

ဆယ်မိနစ်ကျော်ခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီးနောက်။

အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော ရနံ့မွှေးမွှေးလေးတစ်ခုမှာ အခန်းတစ်ခုလုံးအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံ့နှံ့လာခဲ့ရာ၊ လူတိုင်း၏ ဗိုက်ထဲက ဆာလောင်မှုဇောကို နှိုးဆွပေးလိုက်ပြီး မရိုးမရွ ဖြစ်သွားစေတော့သည်။

ထိုရနံ့မွှေးမွှေးလေးမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး နျဉ်ယွိယွမ်၏ ခြေသံများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်...

သူတို့ ခေါင်းကို လှည့်၍ သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

သေချာတာပေါ့၊ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် သယ်ဆောင်လာသော အစားအစာများအပေါ်သို့ ပို၍ အာရုံစိုက်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နျဉ်ယွိယွမ်က ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ရင်း၊ သူ ပြင်ဆင်လာခဲ့သော ဟင်းလျာများကို စားပွဲခုံပေါ်သို့ နေရာချထားပေးလိုက်သည်။

အနီးကပ် ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ၊ အလယ်ဗဟိုတွင် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်ပေါ်နေသော ကြက်စွပ်ပြုတ် ပန်းကန်လုံးအကြီးကြီး တစ်လုံး ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အရောင်အသွေးမှာ တောက်ပလှပြီး ရနံ့မှာလည်း စင်ကြယ်သန့်ရှင်းလှပေသည်။ ၎င်းအပြင် အခြားသော ဟင်းလျာ အနည်းငယ်လည်း ရှိနေခဲ့သေးပြီး၊ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ရနံ့မွှေးကြိုင်လှသဖြင့် လူတိုင်း၏ စားချင်စိတ်ကို ချက်ချင်းပင် လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်တော့သည်!

“လာပါ၊ မင်းရဲ့ ဗိုက်ဖြည့်ဖို့ စွပ်ပြုတ်လေး နည်းနည်းလောက် သောက်လိုက်ဦး။”

နျဉ်ယွိယွမ် မော့ချူး၏ ဘေးနားတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို ဇွန်းဖြင့် တစ်ဇွန်း ခပ်ယူလိုက်သည်။ သူ ၎င်းကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထံသို့ ကပ်ပေးလိုက်ရင်း၊ လေဖြင့်ပင် ခပ်ဖွဖွ မှုတ်ပေးလိုက်သေးသည်။ သူ၏ ပြုစုယုယမှုမှာ တကယ့်ကိုပင် အလွန်အမင်း စေ့စပ်သေချာပြီး ဂရုတစိုက် ရှိလွန်းလှပေသည်!

သူမ စွပ်ပြုတ်တစ်ဝက်ခန့် သောက်သုံးခြင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက်၊ နျဉ်ယွိယွမ် ခေါင်းကို လှည့်၍ မော့ချူးအတွက် ဟင်းလျာများကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူ သူမ ပိုစားသုံးရန်အတွက်ပါ ညင်သာစွာ တိုက်တွန်းနေခဲ့သေးသည်။ ကြည့်ရတာ သူ မော့ချူးကို တိုက်ရိုက် ခွံ့ကျွေးတော့မည့် ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးအတွင်း၊ မော့ချူးမှာ ဘုရင်မတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း သက်သောင့်သက်သာရှိလှသော ပြုစုမှုများကို ခံယူနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်!

မော့ယန်နှင့် တခြားသူများမှာမူ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို အသားကျနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ မည်သို့မျှ ထူးဆန်းသည်ဟု မခံစားရပါချေ။ သို့သော်လည်း ကုလန်နှင့် ဟော်ယွဲ့တို့နှစ်ဦးမှာမူ မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အမူအရာမျိုးဖြင့် မျက်ဝန်းအစုံ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ကြသည်!

ဂလက်ဆီတစ်ခုလုံးအတွင်း၌၊ နျဉ်ယွိယွမ်၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ မော့ချူးထက်စာလျှင် နည်းပါးခြင်း မရှိပါချေ။ စစ်တလင်းပြင်ထက်က သူ၏ ပြတ်သားမှုနှင့် ရက်စက်တတ်မှုတို့မှာ အထူးသဖြင့် ကျော်ကြားလှသည် မဟုတ်ပါလား!

သို့သော်လည်း နျဉ်ယွိယွမ်ကဲ့သို့သော သန်မာပြီး ခက်ထန်လှသည့် ယောကျာ်းတစ်ဦးက မော့ချူး၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ တကယ့်ကိုပင် သစ္စာရှိလှသော ခွေးလိမ္မာလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူကများ ထင်မှတ်ထားပါမည်နည်း။ ၎င်းအပြင် ၎င်းမှာ မိမိဘာသာ တက်ကြွစွာဖြင့် အမြီးနန့်ပြပြီး နားရွက်ကလေးများ ချထားတတ်သော ခွေးအမျိုးအစားမျိုး ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တောက်! ဒါက သူတို့၏ စိတ်ကူးထဲက ရဲရင့်ပြတ်သားလှသော သူရဲကောင်းပုံရိပ်နှင့် တကယ့်ကိုပင် ကွာခြားလွန်းလှပေသည်!

လက်တွေ့တွင်မူ အဖွဲ့ချုပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက်၌၊ ကုလန်သည်လည်း နျဉ်ယွိယွမ်မှာ လုံးဝကိုပင် ‘မယားကြောက်’ တစ်ဦး ဖြစ်ပါသည်ဟူ၍ အချို့သူများ ပြောဆိုကြသည်ကို ကြားသိဖူးခဲ့သည်။ သူသည် ယခင်က ၎င်းမှာ ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ၌ လက်တွေ့မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ... ဟား၊ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ဂလု —

ဟော်ယွဲ့ မိမိ၏ တံတွေးကို ခပ်ဖွဖွ မျိုချလိုက်မိသည်။ သူမ မျက်လုံးထောင့်စွန်းမှတစ်ဆင့် မော့ချူးအနေဖြင့် အများစုကို စားသုံးပြီးနေခဲ့ပြီဖြစ်သော ထိုဟင်းလျာအချို့ကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေခဲ့မိသည်။ သူမ၏ အကြည့်များမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင်ပင် ရွှေ့ပြောင်းသွားခြင်း မရှိပါချေ...

အမှန်အတိုင်း ပြောရဦးမည်ဆိုလျှင်၊ သူမအနေဖြင့် စိတ်ဝိဉာဉ်အစားအစာ၏ အရသာကို မမြည်းစမ်းရသည်မှာ အတော်ပင် ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်!

အစပိုင်းတွင်မူ၊ ၎င်းမှာ မော့ချူးနှင့် ဉာဏ်ပညာတိမ်တိုက် ဂလက်ဆီတို့ကြားတွင် ဆက်ဆံရေး ပျက်စီးသွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် မော့ချူးက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရင်း ဤစျေးကွက်ကို တိုက်ရိုက် စွန့်လွှတ်ပစ်လိုက်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့်မူ၊ ဉာဏ်ပညာတိမ်တိုက် ဂလက်ဆီအတွင်းရှိ စိတ်ဝိဉာဉ်အစားအစာ အရေအတွက်မှာ အလွန်အမင်း နည်းပါးသွားခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ ရှိနေခဲ့ဦးမည်ဆိုလျှင်ပင်၊ ၎င်းမှာ အခြားသော ဂလက်ဆီများထံမှ စျေးနှုန်းကြီးမြင့်စွာဖြင့် ပြန်လည်ဝယ်ယူထားရခြင်း ဖြစ်သဖြင့်၊ စျေးနှုန်းများမှာ အဆမတန် မြင့်တက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်!

၎င်းအပြင်၊ သူတို့မိသားစု၏ ဩဇာအာဏာမှာလည်း မိမိတို့၏ စားချင်စိတ် သက်သက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက်တင် ဤမျှလောက်အထိ ကြီးမားလှသော ငွေကြေးပမာဏကို သုံးစွဲရန်အတွက် မည်သို့မျှ မပံ့ပိုးနိုင်ပါချေ...

ထို့နောက်တွင်မူ၊ သူတို့ အဖွဲ့ချုပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည့် အခါ၌၊ အစပိုင်းတွင် စိတ်ဝိဉာဉ်အစားအစာကို ကောင်းမွန်စွာ သုံးဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း၊ နောက်ဆုံး၌ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရသော မော့ချူးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသဖြင့် စိတ်ဝိဉာဉ်အစားအစာ ထုတ်လုပ်မှုများမှာ ယာယီရပ်ဆိုင်းသွားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ သုံးဆောင်ခွင့် မရရှိခဲ့ကြပါချေ...

ယခုအခါတွင်မူ၊ သေသေချာချာ တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ၊ သူတို့ စိတ်ဝိဉာဉ်အစားအစာ၏ အရသာကို မမြည်းစမ်းရသည်မှာ တစ်နှစ်ကျော်ခန့်ပင် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်! ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ၊ သူမအနေဖြင့် ဆက်၍ အောင့်အီးထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပါချေ...

“အဟမ်း၊”

ဟော်ယွဲ့ မိမိ၏ လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ဟန် ဆောင်လိုက်ရင်း ခပ်တိုးတိုး လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

- “ဒါက... ကျွန်မက အစားအစာ အရသာနဲ့ ပတ်သက်ရင် သိပ်ပြီး ဂျီးမများတတ်ပါဘူး။ မော့ချူး စားတဲ့အရာကိုပဲ အတူတူ စားလိုက်ပါ့မယ်။ ရှင် ကျွန်မတို့အတွက် သီးသန့် ထပ်ပြီး ချက်ပြုတ်ပေးနေစရာ မလိုတော့ပါဘူးနော်!”

... ဘာကြီးလဲ။

ဟော်ယွဲ့ ဤစကားကို ပြောဆိုလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင်၊ ချင်ယွဲ့နှင့် တခြားသူများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် မျက်ဝန်းအစုံမှာ မနေနိုင်ဘဲ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ကြရတော့သည်!

သေစမ်း!

ဤမိန်းကလေးက တကယ်ကိုပဲ ရဲရင့်လွန်းလှပေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအရေပြားက အတော်ပင် ထူထဲလှပေသည်!

သူမက ထိုအစားအစာများကို သူမအတွက် သီးသန့်ချက်ပြုတ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့တာလား။ သူမ ဦးနှောက်ထဲမှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။ သို့မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့သော စကားလုံးမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြောဆိုဝံ့ပါမည်နည်း။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နျဉ်ယွိယွမ်၏ ဟင်းလျာများအားလုံးမှာ ရှောင်ချူးအတွက်သာ သီးသန့်ပြင်ဆင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

သူတို့အတွက်ဆိုလျှင်ပင် အကယ်၍ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နျဉ်ယွိယွမ် စိတ်ခံစားချက် ကောင်းမွန်နေသည့် အချိန်နှင့် ကြုံတွေ့ရမှသာလျှင် တစ်နပ် သို့မဟုတ် နှစ်နပ်ခန့် ခွဲဝေသုံးဆောင်ခွင့် ရရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အချိန်အများစုတွင်မူ သူတို့သည် မော့ချူး အစားအစာများကို ပျော်ရွှင်စွာ သုံးဆောင်နေသည်ကိုသာ ထိုင်ကြည့်နေခဲ့ကြရပြီး မိမိတို့ဘာသာ အာဟာရတောင့်များကိုသာ ခါးသီးစွာ မျိုချနေခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်သည်!

သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ဤကဲ့သို့သော ဆက်ဆံမှုမျိုးကိုသာ ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်ရာ တခြားသူများကိုမူ ပြောနေစရာပင် လိုအပ်ဦးမည်နည်း!

ဤမိန်းကလေးကတော့ နျဉ်ယွိယွမ်အနေဖြင့် သူမအတွက် သီးသန့်ချက်ပြုတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်နေဆဲ ဖြစ်သည် ဟုတ်လား။ တောက်! သူမရဲ့ မျက်နှာအရေပြားက ဘယ်လောက်တောင် ထူထဲလိုက်သလဲ။

ဟော်ယွဲ့မှာမူ ချင်ယွဲ့နှင့် တခြားသူများ၏ မျက်နှာထားကို လုံးဝ သတိပြုမိခြင်း မရှိပါချေ။ သူမကတော့ ၎င်းမှာ အတော်ပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိလှသည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ဧည့်သည်တော်တွေပဲလေ။ ဧည့်သည်တော်တွေ ဖြစ်နေခဲ့တဲ့အတွက်ကြောင့် သေချာပေါက် ကောင်းမွန်စွာ ဧည့်ခံကျွေးမွေးရမည် မဟုတ်ပါလား!

မော့ချူးက ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရသူ ဖြစ်သဖြင့် သူမ အရင်ဆုံး စားသုံးရမည် ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ကတော့ နောက်မှ စားသုံးကြမည် ဖြစ်သည်။ ဟော်ယွဲ့ သူမ၏ ကျောပြင်ကို အနည်းငယ် မတ်လိုက်မိရင်း နျဉ်ယွိယွမ်အနေဖြင့် သူတို့အတွက် စိတ်ဝိဉာဉ်အစားအစာများကို ယူဆောင်လာပေးမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်...

နှမြောစရာကောင်းလှတာကတော့ ဤစိတ်ကူးယဉ်မှုကြီးက ဘယ်တော့မှ ဖြစ်မြောက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ!

“ဟမ့်!”

နျဉ်ယွိယွမ် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း ခေါင်းကို လှည့်၍ သူမကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ အလွန်အမင်း အေးစက်ခက်ထန်လှပေသည်။

“မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။ တကယ်လို့ မင်းမှာ ရောဂါရှိနေတယ်ဆိုရင်လည်း ချက်ချင်း သွားပြီး ကုလိုက်စမ်းပါ။ ဒီမှာ လာပြီး လူကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မပေးပါနဲ့! ပြီးတော့၊ လက်ထောက် ချန် နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် သေသေချာချာ သတိထားစမ်း။ ဘယ်လိုလူမျိုးကိုမှ အတွင်းထဲကို ပေးမဝင်နဲ့!”

နျဉ်ယွိယွမ်၏ စကားလုံးများမှာ နည်းနည်းလေးမျှ ယဉ်ကျေးမှု မရှိပါချေ!

သူသည် ဟော်ယွဲ့နှင့် ကုလန်တို့နှစ်ဦးလုံးကို တပြိုင်နက်တည်း ပြင်းထန်စွာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်!

“ဟုတ်ကဲ့ပါ!”

ဘေးနားတွင် ရှိနေသော လက်ထောက်ချန်မှာမူ ကမ္ဘာကြီး ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေသူ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ ဝန်လေးမနေဘဲ ချက်ချင်းပင် သဘောတူညီစွာဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။

နျဉ်ယွိယွမ်၏ အေးစက်လှသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဟော်ယွဲ့ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အမှင်သက်သွားခဲ့ရသည်... သူမ နျဉ်ယွိယွမ်ထံမှ ဤကဲ့သို့သော သဘောထားမျိုးကို ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိပါချေ! သူ အစောတုန်းက မော့ချူးကို ဆက်ဆံခဲ့စဉ်တုန်းကတော့ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းနေခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး၊ မည်သို့ဖြစ်၍ ယခုအခိုက်အတန့်တွင်မူ သူ၏ မျက်နှာထားက ဤမျှလောက်အထိ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတာလဲ။

ကုလန်၏ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့သွားခဲ့ရသည်... နျဉ်ယွိယွမ်သည် သူနှင့် မော့ချူးကြားက သွေးသားတော်စပ်မှုဆိုင်ရာ ဆက်ဆံရေးကို နည်းနည်းလေးမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူတို့ကို ဤမျှလောက်အထိ သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ ဆက်ဆံဝံ့သည် ဟုတ်လား!

“နျဉ်ယွိယွမ်၊ ငါက မော့ချူးရဲ့ ဆွေမျိုးပါ၊ မင်းက...”

သူက ဒီအကြောင်းအရာကို ထပ်ထုတ်ဖော်ပြောဆိုဝံ့သေးတယ် ဟုတ်လား။

နျဉ်ယွိယွမ်၏ ဒေါသမီးမှာ ပို၍ ပြင်းထန်သွားခဲ့ရတော့သည်!

“သူတို့ကို အပြင်ကို ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်စမ်း!”

ကုလန်၏ စကားပြောဆိုခြင်း မပြီးဆုံးသေးခင်မှာပင် နျဉ်ယွိယွမ်က ပြတ်သားစွာဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီးနောက်။

ကုလန်နှင့် ဟော်ယွဲ့တို့နှစ်ဦးမှာ အိမ်ဟောင်းကြီး၏ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ၏ အတင်းအဓမ္မ မောင်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ပြင်ပသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြရသည်။ သူတို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ 'ဘုန်း' ဟူသော အသံနှင့်အတူ လဲကျသွားခဲ့ကြသည်! ဖုန်မှုန့်များမှာလည်း သူတို့၏ မျက်နှာများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်များထက်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်အမင်း သနားစရာကောင်းလှပေသည်!

ထိုသူနှစ်ဦး မိမိတို့၏ စိတ်အာရုံများကို ပြန်လည်မစုစည်းနိုင်သေးခင်မှာပင် သူတို့သည် လူအုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းဝန်းပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

၎င်းမှာ သေချာပေါက်ပင် နျဉ်ယွိယွမ်အနေဖြင့် ဤလူစုလူဝေးကြီးကို သတင်းပေးလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြရသည်!

“တောက်! ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ မျက်နှာက မိတ်ကပ်က တကယ်ကို ထိတ်လန့်စရာကောင်းတာပဲ။ ငါ့ကလေးလေးတောင်မှ ထိတ်လန့်သွားရတာ...”

“ဟုတ်ပ။ သူမ ရုပ်ဆိုးနေတာက ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်ကို ထွက်လာပြီး လူတွေကို လာခြောက်လှန့်နေတာကတော့ သူ့အပြစ်ပဲ... နေပါဦး! ဒီယောကျာ်းရဲ့ ရုပ်ရည်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ အကျွမ်းတဝင် ရှိနေရတာလဲ”

“ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုမျိုး ခံစားနေရတယ်...”

“မှန်တာပေါ့!”

အံ့အားသင့်ရသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“သူက ရှောင်ချူးလေးကို လာရောက်လုယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ ဉာဏ်ပညာတိမ်တိုက် ဂလက်ဆီက လူပဲလေ!”

မကြာမီမှာပင်၊ တစ်စုံတစ်ဦးက ကုလန်ကို မှတ်မိသွားခဲ့ကြသည်။ မည်သို့မျှ သံသယရှိစရာမလိုဘဲ၊ သူ၏ ယခင်က လုပ်ရပ်များမှာ လူတိုင်း၏ ဒေါသကို နှိုးဆွစေခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအခါတွင်မူ လူတိုင်း သူ့ကို လက်ဝယ်ဖမ်းဆီးရမိသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးနိုင်ပါမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်း သူတို့၏ အင်္ကျီလက်များကို စတင်၍ ပင့်တင်လိုက်ကြတော့သည်!

“ဒါဆိုရင် ဒီကောင်ပဲပေါ့။ သူ့ကို ရိုက်ကြစမ်း! သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ လွှတ်မပေးလိုက်ကြနဲ့!”

“မှန်တယ်! သူ့ကို ရိုက်ကြစမ်း!”

လူအုပ်ကြီး၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ လူတိုင်းသည် လက်သီးများ၊ ခြေထောက်များဖြင့် ဝိုင်းဝန်းထိုးနှက် ကန်ကျောက်ကြသည်...

မကြာမီမှာပင် ကုလန်နှင့် ဟော်ယွဲ့တို့နှစ်ဦးမှာ လူအုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက်ခြင်းအတွင်း၌ လုံးဝ နစ်မြုပ်ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရရှာတော့သည်...