အခန်း (၂၆၆၁-၂၆၆၂)

အခန်း (၂၆၆၁) - ပထမဆုံးသော အတွင်းနယ်မြေ ကြယ်တာရာ

​လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုကျော်အတွင်း ဖန့်ချန် ၏ ကျင့်ကြံမှု အရှိန်အဟုန်မှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့နေခဲ့သည်။

​'သံသရာမသေမျိုး ကျင့်စဉ်' မှာလည်း သူ့ကို စိတ်ပျက်စေခြင်း မရှိဘဲ အတွင်းနယ်မြေ ကို ပြောင်းလဲပုံဖော်ရာတွင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။

​သူသည် အတွင်းနယ်မြေ တစ်ခုကို ပြောင်းလဲပုံဖော်ရန် ကြာမြင့်မည့် အချိန်မှာ ရှန်ထင်ဖန်း တို့ထက် မြန်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ဤမျှလောက်ထိ အံ့ဩဖွယ် မြန်ဆန်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

​ဆယ်နှစ်ကျော်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း အတွင်းနယ်မြေ မှာ အလွှာပါးပါး အခွံလွတ်တစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

​သူ ပေါင်းစပ်ပြီးသားဖြစ်သော အတွင်းနယ်မြေ မှာ ကြယ်တာရာ တစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားကာ ဖန့်ချန် ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဝါးအလယ်တွင် ဆွဲလွဲထားသကဲ့သို့ တည်ရှိနေသည်။

​သို့သော် ဤအတွင်းနယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်ပြီးစီးရန် နောက်ထပ် အရေးကြီးဆုံး အဆင့်တစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်။

​အတွင်းနယ်မြေ ထဲရှိ နတ်ဘုရားစွမ်းအား တံဆိပ်များကို ပေါင်းစပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ဖန့်ချန် သည် ယခုတွင် ထိုအဆင့်၌ပင် ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး တစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးသွားသည်အထိ သူကိုယ်တိုင် အလွန်ရိုးရှင်းသည်ဟု ယူဆထားသော 'ဓာတ်ငါးပါးထိန်းချုပ်ခြင်း အတတ်' ကိုပင် ပေါင်းစပ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

​"အတွင်းနယ်မြေ ကို ပေါင်းစပ်တဲ့အခါ အလွန်ချောမွေ့ပေမဲ့၊ နတ်ဘုရားစွမ်းအား တံဆိပ်ကို ပေါင်းစပ်တဲ့အချိန်မှာတော့ အလွန်ပြင်းထန်တဲ့ ခုခံမှု ကို ကြုံတွေ့နေရသလိုပဲ။"

​"ကြည့်ရတာ ဒီအပိုင်းကမှ အတွင်းနယ်မြေ ကို ပေါင်းစပ်ခြင်းရဲ့ တကယ့် အခက်အခဲ ဖြစ်ပုံရတယ်။"

​"ရှန်ထင်ဖန်း တို့ အတွက် အတွင်းနယ်မြေ ပေါင်းစပ်ဖို့ ခန့်မှန်းထားတဲ့ အချိန်တွေက အမှားအယွင်း အကြီးကြီး ဖြစ်နေတာပဲ။"

​"သူတို့သာ အတွင်းနယ်မြေ ကို အတော်အတန် ပေါင်းစပ်ပြီးသွားရင် နတ်ဘုရားစွမ်းအား တံဆိပ်တွေကို ပေါင်းစပ်တဲ့အခါ ငါ အခုကြုံတွေ့နေရတဲ့ ပြဿနာမျိုးကို သူတို့လည်း ကြုံတွေ့လာရလိမ့်မယ်။"

​"အတွင်းနယ်မြေ တစ်ခုကို နှစ်ပေါင်း (၁၀၀၀၀) လား ဒါက အရမ်း ခက်ခဲလွန်းနေတယ်။ ဘယ်လို အတွင်းနယ်မြေ ရတနာ မျိုးမှ မရှိရင် ဒီအပိုင်းမှာ အားဖြည့်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

​"ဒီလမ်းကြောင်းမှာ ဖြတ်လမ်းဆိုတာ မရှိသလောက်ပါပဲ၊ အချိန်ယူပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည် ကျင့်ကြံမှရမယ့် အလုပ်ပဲ။"

​စိတ်ထဲရှိ အာရုံများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန် သည် နတ်ဘုရားစွမ်းအား တံဆိပ်များကို အာရုံစိုက်ကာ အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းတော့သည်။

​လီဝူ နှင့် ချီယန် သူတော်စင် တို့သည်လည်း ဖန့်ချန် တစ်ယောက် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အတားအဆီးနှင့် ကြုံတွေ့နေရကြောင်း သတိထားမိကြသည်။

​သို့သော် ဆယ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း ဤမျှ အောင်မြင်မှု ရရှိထားပြီးဖြစ်သည့်အတွက်၊ ယခု ကြုံတွေ့နေရသည့် အခြေအနေကို အတားအဆီးဟု ခေါ်ဆိုနိုင်၊ မခေါ်ဆိုနိုင်ကိုမူ သူတို့ မဝေခွဲနိုင်ကြပေ။

​ဆယ်နှစ် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ 'ဓာတ်ငါးပါးထိန်းချုပ်ခြင်း အတတ်' ကို အောင်မြင်စွာ ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့သည်။

​ထိုနတ်ဘုရားစွမ်းအား တံဆိပ်သည် ရွှေရောင်အရောင်အသွေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဖန့်ချန် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

​ဖန့်ချန် သည် မသိစိတ်ဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

​သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဝါးအလယ်တွင် ထူးဆန်းသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ လှည့်ပတ်နေသည်။

​"အတွင်းနယ်မြေ ကို ပေါင်းစပ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အတွင်းနယ်မြေ ထဲက နတ်ဘုရားစွမ်းအား တံဆိပ်ကို ပေါင်းစပ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လက်ရှိ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို အနည်းငယ် တိုးမြှင့်ပေးနေသလိုပဲ။"

​"ဒါပေမဲ့ ဒီတိုးတက်မှုက သိပ်ပြီး မသိသာဘူး၊ နောက်ဆို နတ်ဘုရားစွမ်းအား တံဆိပ်တွေ အကုန်လုံး ပေါင်းစပ်ပြီးသွားရင် ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က အရင်ကထက် (၁၀) ရာခိုင်နှုန်းလောက် ပိုသာသွားမလား"

​ဖန့်ချန် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလေးနက်ဆုံး အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

​သာမန် သူတော်စင် အဆင့်ကျော်လွန်ခြင်း နှင့် ဘာမှ မခြားနားတော့ပေ။

​နောက်ပိုင်း တိုးတက်မှု အတိုင်းအတာ သေးငယ်သွားရင်တောင်၊ သူ၌ (၈၁) ကြိမ်တိတိ အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည်။

​အတွင်းနယ်မြေ (၈၁) ခုလုံး ပေါင်းစပ်ပြီးသွားလျှင် သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ယခုထက် ဘယ်လောက်အထိ သာလွန်သွားမည်နည်း။

​နှစ်ဆ၊ သုံးဆလား ငါးဆ၊ ခြောက်ဆလား

​ဖန့်ချန် သည် ယခုလက်ရှိတွင် မသိရှိသေးပေ။

​သူသည် 'သံသရာမသေမျိုး ကျင့်စဉ်' ကို ကျင့်ကြံနည်းသာ သိရှိပြီး၊ ဤကျင့်စဉ်မှ ရရှိလာမည့် အကျိုးကျေးဇူးများကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးပေ။

​နောက်ပိုင်းတွင်မူ ဆယ်နှစ်ကျော်တိုင်း၌ ဖန့်ချန် သည် နတ်ဘုရားစွမ်းအား တံဆိပ်တစ်ခုကို ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့သည်။

​သို့သော် ထိုတံဆိပ်များ၏ ပေါင်းစပ်ချိန်မှာ 'ဓာတ်ငါးပါးထိန်းချုပ်ခြင်း အတတ်' ထက် ပို၍ ကြာမြင့်သည်။

​ဥပမာအားဖြင့် - 'ရွှမ်ယန် ကိုယ်ခန္ဓာလေးခု'၊ 'ခေါင်းသုံးလုံး ‌လက်ခြောက်ဖက်'၊ 'မဟာကရုဏာ ဓားကျင့်စဉ်'၊ 'မဟာကရုဏာ လက်ဝါး'၊ 'မဟာကရုဏာ လက်သီး' နှင့် 'နတ်ဘုရားနှင်တံ' စသည်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

​သို့သော် ကွာခြားချက်မှာ အလွန်အမင်း မများလှပေ။

​'မဟာကောင်းကင်ဘုရင် ဆေးပညာ'၊ 'ရှစ်မျက်နှာအရပ် နတ်ဘုရားဓားကျင့်စဉ်'၊ 'ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ အတတ်'၊ 'ကောင်းကင်မိုးကြိုး အတတ်'၊ 'ဝိညာဉ်စစ်သည် အတတ်'၊ 'ကောင်းကင်မြှား အတတ်' နှင့် 'ဟင်းလင်းပြင် လွတ်မြောက်ခြင်း' တို့ကို ပေါင်းစပ်သည့်အခါတွင်မူ အချိန်ပို၍ ကြာမြင့်သည်ကို သိသာသည်။

​နတ်ဘုရားစွမ်းအား တံဆိပ် တစ်ခုချင်းစီတိုင်းအတွက် နှစ် (၂၀) နီးပါးခန့် အချိန်ယူရသည်။

​ထို့နောက်တွင် ဖန့်ချန် သည် 'ကရုဏာတံဆိပ်'၊ 'ချီရွှမ်'၊ 'စစ်သည်တော် တရားခံ'၊ 'ဝိညာဉ်ခေါ်ဆောင်ခြင်း အတတ်'၊ 'နှိမ်နင်းခြင်း နတ်ဆိုးမျက်လုံး'၊ 'ခုနစ်ပါးသတ်ဖြတ်ခြင်း သူတော်စင်မျက်လုံး'၊ 'တောက်ပသော နတ်ဘုရားမျက်လုံး'၊ 'ရှေးဦးနတ်ဘုရားမျက်လုံး' စသည်တို့ကို ဆက်လက်ပေါင်းစပ်သည်။

​ထိုစွမ်းအားများအတွက် ပေါင်းစပ်ချိန်မှာ နှစ် (၂၀) ကျော်စီ ဖြစ်သည်။

​သူသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု စနစ်တကျ ပေါင်းစပ်သည်။

​လက်ဝါးအလယ်ရှိ အတွင်းနယ်မြေ ကို ကိုယ်စားပြုသော 'ကြယ်တာရာ' မှာ ပို၍ ထွန်းလင်းတောက်ပလာသည်။

​နောက်ဆုံးတွင် 'လူ့လောက' အဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ ဖန့်ချန် သည် နှစ်ပေါင်း (၅၀) ခန့် အချိန်ယူ၍ ပေါင်းစပ်လိုက်ရသည်။

​၎င်းသည် အတွင်းနယ်မြေ ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော နောက်ဆုံးစွမ်းအား ဖြစ်သည်။

​ထို့နောက်တွင် အခွံလွတ်သာ ကျန်ရှိတော့သော အတွင်းနယ်မြေ ကို ဖန့်ချန် သည် တစ်ခါတည်း စုပ်ယူလိုက်သည်။

​သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နက်ရှိုင်းသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ထိုင်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဝါများမှာ အဆက်မပြတ် လှုပ်ခတ်နေသည်။

​နောက်ဆုံးတွင် အားလုံးမှာ လက်ဝါးအလယ်ရှိ 'အတွင်းနယ်မြေ ကြယ်တာရာ' ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

​ဖန့်ချန် သည် သူ၏ အတွင်းနယ်မြေ မှာ အရင်ကနှင့် သိသိသာသာ ကွာခြားမှု မရှိကြောင်း ခံစားမိသည်။

​တစ်ခုတည်းသော ပြောင်းလဲမှုမှာ အတွင်းနယ်မြေ ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ ဟင်းလင်းပြင် ထံတွင် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ လက်ထဲသို့ အပြည့်အဝ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

​သူသည် အတွင်းနယ်မြေ စွမ်းအားကို အသုံးပြုသည့်အခါ ယခင်ကထက် ပိုမိုပြေပြစ်ပြီး စုပ်ယူသည့် အရှိန်မှာလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။

​ထို့အပြင် လီဝူ၊ ချီယန် သူတော်စင်၊ ကျူးလုံ နှင့် 'းအထွတ်ထိပ်တာအိုမြစ် အောက်တွင် အကျဉ်းချထားသော ဝိညာဉ်များမှာလည်း ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

​တစ်နှစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ဖန့်ချန် ၏ အရှိန်အဝါများမှာ ငြိမ်သက်သွားသည်။

​"သံသရာမသေမျိုး ကျင့်စဉ်ရဲ့ ပထမအဆင့် ပြီးဆုံးသွားပြီ။"

​"ဒါက ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံးသော အတွင်းနယ်မြေ ကြယ်တာရာပဲ၊ နောက်ထပ် ဒုတိယမြောက်၊ တတိယမြောက်တွေ ဆက်လာဦးမှာ..."

​ဖန့်ချန် သည် မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလျက် မိမိခန္ဓာကိုယ်၏ ပြောင်းလဲမှုများကို ငြိမ်သက်စွာ ခံစားနေသည်။

​သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ 'သက်စွမ်းအင်အဆင့် အစောပိုင်း' အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

​ကွာခြားချက်မှာ သူသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုသန်မာလာခြင်း ဖြစ်သည်။

​သူတော်စင်အဆင့် အကန့်သက်ကျော်လွန်ခြင်း နှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။

​"အော် ဟုတ်သားပဲ။"

​ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်လက်ဝါးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်မှာ အသားအရေကို ဖောက်ထွင်း၍ အတွင်းနယ်မြေ ထဲရှိ အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

​သူ အတွင်းနယ်မြေ ကို ပေါင်းစပ်နေစဉ်အတွင်း ရွှေဟွေး ကျောင်းတော် တံဆိပ်၊ နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ် နှင့် သမာဓိတံဆိပ် (၁၁၂) ခုတို့မှာ ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

​၎င်းတို့မှာ ဖန့်ချန် နှင့် ပေါင်းစပ်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် သံသရာမသေမျိုး ကျင့်စဉ်ကြောင့်လည်း အတွင်းနယ်မြေ ထဲမှ ထွက်ပေါ်သွားခြင်း မရှိပေ။

​"ဒါတွေက ပြင်ပစွမ်းအားတွေ ဖြစ်ပြီး ငါ့ရဲ့ အတွင်းနယ်မြေ ထဲမှာ မပါဝင်လို့ ထိခိုက်မှု မရှိတာ ဖြစ်မယ်။"

​ဖန့်ချန် သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် စိတ်ကို စုစည်းကာ ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်ဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်၍ ကျောင်းတော် သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

​ထိုသို့ ပြုလုပ်စဉ်တွင် သူသည် ပုံမှန်အတိုင်း အတွင်းနယ်မြေ ကို အသုံးပြုနေသကဲ့သို့ အလွန်ပင် လွယ်ကူနေသည်။

​"ဒီတစ်ခါ ကျင့်ကြံလိုက်တာ နှစ်ပေါင်း ရာချီကြာသွားပြီ၊ ကျောင်းသားသစ်တွေလည်း ရောက်နေလောက်ပြီ။"

​ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဖန့်ချန် သည် ကရုဏာတောင် သို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားသည်။

​ကရုဏာတောင်။

​"အခု ကောင်းကင်ငါးပါး ဟာ အရင်ကနဲ့ မတူတော့ဘူး။ ငါ ကျောင်းတော် ကို စဝင်တုန်းကထက် အခု ကောင်းကင်ငါးပါး ရဲ့ ထူးချွန်သူတွေက အဆင့်မြင့်နေတယ်။"

​"မင်းတို့အားလုံးဟာ ရွေးချယ်ခံထားရတဲ့ ပညာရှင်တွေ ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ ဖန့်ချန် အစ်ကိုကြီး ငါတို့အတွက် ရယူပေးထားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ခံစားနိုင်ဖို့ အမြဲတမ်း ကြိုးစားနေရမယ်။"

​"တစ်နေ့နေ့မှာ ကောင်းကင်ငါးပါး ရဲ့ ထိပ်ဆုံး (၅၀၀) စာရင်းဝင်ပြီး နေမင်းခုနစ်ပါး တပည့် ဖြစ်လာရင် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ ကို သွားရောက်ပြီး ကျင့်စဉ်တွေ ရယူနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။"

​ကျောက်တိုင်စင် အောက်တွင် ဝမ်ချုံစန်း သည် ကျောင်းသားများအား ပြုံးလျက် ပြောနေသည်။

​"ဝမ်အစ်ကိုကြီး၊ ဖန့်အစ်ကိုကြီး ဘယ်လောက်ကြာကြာ ကျင့်ကြံဦးမှာလဲဗျ ကျွန်တော် ကရုဏာတောင် ကို ရောက်တာ နှစ်ရာချီနေပြီ၊ သူ့ကို လူကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောချင်လို့ပါ။ ကျောင်းတော် မှာ ရှိတုန်းက သူ့ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် ဒီနေ့ ဒီအခြေအနေ ရောက်လာတာပါ။"

​လီကုန်းကုန်း က စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသည်။

​မင်ကျင်း ကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

​"သူ ကျင့်ကြံတာ အတော်ကြာဦးမှာပါ။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဇောင်ဟွေ ကျောင်းအုပ် သွားရှာတော့လည်း မတွေ့ခဲ့ဘူး၊ ဖန့်အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံတဲ့ နေရာက အလွန် လျှို့ဝှက်နေပုံရတယ်။"

​ဝမ်ချုံစန်း က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် -

​"ဒါပေမဲ့ ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ၊ ဒီတစ်ကြိမ် ကောင်းကင်ငါးပါး မှာ ကျင့်စဉ်ရတဲ့ သူတော်စင်တွေ အကုန်လုံး ဂူအောင်းကျင့်ကြံနေကြတာပါ။"

​"ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်ကိုတောင် မသွားကြတော့ဘူး။"

​"သူတို့ အားလုံးက နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ မှာ ထူးချွန်ပြီး ပိုမိုမြင့်မားတဲ့ ဆန်းနယဲ့အဆင့် ဘွဲ့တံဆိပ်တွေ ရဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတာ ဖြစ်မယ်။"

​ဟင်းလင်းပြင် ထဲမှ ဖန့်ချန် သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

​ရှောင်လန် ၊ လူယွမ်၊ လီကုန်းကုန်း နှင့် မင်ကျင်း တို့ လေးဦးလုံး ကရုဏာတောင် သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

​သူတို့အပြင် သူကိုယ်တိုင် ဝမ်ချုံစန်း ကို အထူးသတိထားပေးဖို့ မှာထားသော အခြားသူများလည်း ရှိနေသည်။

​အနီရောင် ဝတ်စုံကို ချွတ်ထားသော မယ်တော်စီ ၊ မျက်နှာတွင် ရိုးအသော အပြုံးကို ဆောင်ထားသည့် ယွီထျန်းကျိုင် နှင့် အလေးအနက် ရှိနေသော ရှီလုံ တို့ ဖြစ်ကြသည်။

​ယခု လက်ရှိ မယ်တော်သီ မှာ အသက် ၁၈၊ ၁၉ နှစ် အရွယ် မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အသက်ဝင်နေသော တက်ကြွမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အခန်း (၂၆၆၂) - ငါ မသိဘဲ မနေနိုင်ဘူး

​"ဝမ်အစ်ကိုကြီး၊ အဲဒီကျင့်စဉ်က သူတော်စင်ကျမ်းစာ လမ်းကြောင်းထက် ပိုသာလွန်တယ်၊ အတွင်းနယ်မြေ ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပေါင်းစပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ဟုတ်သလားဗျ"

​လီကုန်းကုန်း က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်၊ သတင်းတွေကတော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ထိတော့ အတွင်းနယ်မြေ ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ အမှန်တကယ် ပေါင်းစပ်နိုင်တဲ့ သူတော်စင် တစ်ယောက်မှ မရှိသေးဘူးလို့ ထင်တာပဲ။"

​"ဖန့်အစ်ကိုကြီး ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဂူပေါင်းများစွာ ပေါ်လာတာကို မင်းတို့ သတိထားမိလား အဲဒီ ဂူတွေရဲ့ ပိုင်ရှင်တွေက ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကြမှာပါ။"

​"သူတို့အားလုံးက သူတော်စင်ဧကာဇ် စီမံကိန်း ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်ဟောင်းတွေ၊ လက်ရှိ သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်း ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေပဲ၊ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းရဲ့ နောက်ခံက ကြောက်ခမန်းလိလိပဲ၊ မျိုးနွယ်စု အသီးသီးက သက်တော်ရှည် ဘိုးဘေးကြီးတွေချည်းပဲ။"

​"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်တုန်းကတောင်၊ ထိုင်ဟောင် အမည်ရှိတဲ့ ဘိုးဘေးကြီး တစ်ယောက်က ဒီဘက်ကို လာပြီး ဖန့်အစ်ကိုကြီး ကျင့်ကြံခြင်းကနေ ထွက်လာပြီလားလို့ လာမေးသွားသေးတယ်။"

​ဝမ်ချုံစန်း က ရယ်မောလျက် -

"ငါလည်း အဲဒီတုန်းက သတ္တိမွေးပြီး သူ့ကို ကျင့်စဉ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေ လျှောက်တင်မေးမြန်းကြည့်ခဲ့တယ်။"

​"အဲဒီ ဘိုးဘေးကြီး ပြောပြချက်အရဆိုရင်၊ အတွင်းနယ်မြေ ရတနာ တွေ အားဖြည့်ပေးမှု မရှိဘဲ အတွင်းနယ်မြေ တစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ရမယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း (၁၀၀၀၀) က စရမှာပဲ။"

​"ဟူး"

​နှစ်ပေါင်း (၁၀၀၀၀) က စရမှာ

​လီကုန်းကုန်း တို့ ကျောင်းသားများမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

​နှစ်ပေါင်း (၁၀၀၀၀) ဟူသော အချိန်ကာလမှာ သူတို့အတွက် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကိန်းဂဏန်း ဖြစ်သည်။

​"ဒါပေမဲ့… လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက ကောင်းကင်အရှင် တွေက အတွင်းနယ်မြေ ပေါင်းစပ်မှုကို အရှိန်မြှင့်ပေးနိုင်တဲ့ အတွင်းနယ်မြေ ရတနာ အမျိုးအစားအချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြတယ်။"

​"အဲဒါကြောင့် သူတော်စင် အများအပြားက ဒီလမ်းကြောင်းမှာ ခြေလှမ်းကြီး တစ်လှမ်း လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြတာပေါ့။"

​ဝမ်ချုံစန်း က သက်ပြင်းချကာ -

​"ကံမကောင်းတာက ဖန့်အစ်ကိုကြီးက ကျင့်ကြံခြင်းကနေ မထွက်လာသေးဘူး၊ အရင်ရက်ပိုင်းက ဇောင်ဟွေ ကျောင်းအုပ် လာသွားတုန်းက အထက်က ကောင်းကင်အရှင် တွေက ဖန့်အစ်ကိုကြီးအတွက် အထူးရည်ရွယ်ပြီး အတွင်းနယ်မြေ ရတနာ တချို့ ပို့ပေးလိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်။ အခုတော့ ဇောင်ဟွေ ကျောင်းအုပ် ဆီမှာပဲ သိမ်းထားပေးရသေးတယ်။"

​"ကောင်းကင်ငါးပါး ရဲ့ ကောင်းကင်အရှင် တွေက ဒီလမ်းကြောင်းအတွက် အထောက်အကူပြုမယ့် ရတနာတွေကို ရှာတွေ့သွားပြီပေါ့"

​"အရှိန်အဟုန်က တကယ်ကို မြန်လွန်းတာပဲ၊ ကောင်းကင်ငါးပါး မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဆိုတာ ဒီလိုမှပေါ့…"

​ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဖန့်ချန် သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

​ဝမ်ချုံစန်း က အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီးနောက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။

​"ဖန့်အစ်ကိုကြီး။"

​ဖန့်အစ်ကိုကြီး

​မယ်တော်စီ တို့မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

​ထိုအခိုက်တွင် လီကုန်းကုန်း နှင့် မင်ကျင်း တို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

​ရှောင်လန် နှင့် လူယွမ် တို့မှာ ဖန့်ချန် ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲမှ မှန်းဆချက်များမှာ မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ကာ သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

​သူတို့သည် ဤသူနှင့် ယခင်ကပင် တွေ့ဆုံဖူးခဲ့ကြသည်။

​" မိတ်ဆက်ပေးပါဦး ဒီညီငယ်၊ ညီမငယ်တွေကို။"

​ဖန့်ချန် သည် လီကုန်းကုန်း တို့ကို ပြုံးပြနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဝမ်ချုံစန်း ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။

​ဝမ်ချုံစန်း လည်း ဖန့်ချန် အတွက် ချက်ချင်း မိတ်ဆက်ပေးတော့သည်။

​ရှီလုံ မှာ ယခုအခါ အိုမင်းရင့်ရော်နေသည့် ပုံစံမဟုတ်တော့ဘဲ စည်းကမ်းကြီးသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အလေးအနက် ရှိနေသည်။

​ယွီထျန်းကျိုင် မှာလည်း ယခုဘဝတွင် ရိုးအသော ပုံစံနှင့် ဖြစ်နေသည်။

​မယ်တော်စီ မှာမူ ဖန့်ချန် ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

​သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်း အကြောင်းမှာ ကောင်းကင်ငါးပါး တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။

​ယနေ့ရှိနေသော ကျောင်းသားများ အားလုံးမှာလည်း ထိုစီမံကိန်းကို ဖန်တီးခဲ့သူမှာ ဖန့်ချန် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြသည်။

​နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ ထဲတွင် ဘိုးဘေးကြီး အများအပြားကို စကားမပြောနိုင်အောင် လုပ်ခဲ့သူ၊ တစ်ဖက်မှာလည်း အချို့ကို သိမ်းသွင်းခဲ့သူမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။

​ဖန့်ချန် သည် သူတို့အားလုံးနှင့် တစ်ဦးချင်းစီ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် 'စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး' များ ထုတ်ယူကာ တစ်ယောက်ကို (၂) လုံးစီ လက်ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

​"ယူသွားကြ၊ စားပြီးရင် ကောင်းကောင်းကျင့်ကြံကြ၊ ဒါက အစ်ကိုကြီးရဲ့ နှုတ်ဆက်လက်ဆောင်ပဲ။"

​ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

​မယ်တော်စီ က ခေါင်းငြိမ့်လျက် -

​"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး။"

​ရှိနေသော ကျောင်းသားများမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ရှိနေကြသည်။

​အချို့သူများသာ လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းကို ကြည့်ကာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေကြသည်။

​တကယ်တော့ သူတို့မှာ ရှန်းဟုန်မျိုးနွယ်စုမှ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူများ မဟုတ်ဘဲ လက်ရှိ လူသားမျိုးနွယ်စုမှ ကုန်သည်မျိုးနွယ်စု၏ သားသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။

​သို့သော် ဖန့်ချန် သည် သူတို့အားလည်း စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီးများ ပေးအပ်ခဲ့သည်။

​ထိုကုန်သည်မျိုးနွယ်စုမှ သားသမီးများမှာ စိတ်ထဲရှိသည်ကို အတည်ပြုနိုင်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေလျက် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

​လီကုန်းကုန်း က အံ့ဩသွားကာ -

"မင်းတို့ ဘာဖြစ်ကြတာလဲ နေဦး၊ ဒါက… ဒဏ္ဍာရီလာ စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး မဟုတ်လား"

​"စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး"

​"ဟူး"

​လူအများမှာ အံ့ဩခြင်းနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

​ဝမ်ချုံစန်း မှာမူ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ တက်ကြွနေသည်၊ အရင်က ဖန့်ချန် သူတို့ကို ပေးတုန်းက လျှို့ဝှက်ပေးခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုမူ လူသိရှင်ကြား ပေးနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

​ဤသည်မှာ ဖန့်ချန် ၏ ရာထူးနေရာမှာ ယခင်ကထက် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

​ထိုကဲ့သို့ ကိစ္စမျိုး ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကြောင့် မည်သည့် ပြဿနာမျှ တက်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့စရာ မလိုတော့ပေ။

​"မင်းတို့ လက်ထဲက ရတနာက စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး အစစ်တွေပဲ၊ ကောင်းတဲ့အရာတွေမို့ ဖန့်အစ်ကိုကြီး ပေးတာကိုပဲ လက်ခံလိုက်ကြပါ။"

​"ပြန်သွားရင် ချက်ချင်းစားပြီး ဆေးစွမ်းကို ပေါင်းစပ်လိုက်၊ အတွင်းနယ်မြေ ရဲ့ အခြေခံကို မြှင့်တင်ကြ။"

​"ဒါမှ မင်းတို့လည်း နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းတော် ရဲ့ ထိပ်ဆုံး (၅၀၀) စာရင်းကို ဝင်ရောက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိမှာ။"

​ဝမ်ချုံစန်း က ပြောသည်။

​"ရှောင်ဝမ်၊ နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းတော် ထိပ်ဆုံး (၅၀၀) ကိစ္စက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ငါ ကျင့်ကြံနေတုန်းက စည်းမျဉ်းတွေ ပြောင်းသွားတာလား"

​ဖန့်ချန် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

​သူ မကျင့်ကြံမီကပင် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ ကြောင့် ကိစ္စရပ်များ ပြောင်းလဲသွားမည်ကို ခန့်မှန်းထားပြီးဖြစ်သည်။

​သို့သော် ကောင်းကင်ငါးပါး ရဲ့ ကောင်းကင်အရှင် တွေက နှစ်ရာချီကာလအတွင်း ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်မှု အရှိန်မြှင့်တင်ပေးမယ့် ရတနာတွေကို ရှာတွေ့သွားတာကတော့ အနည်းငယ် အံ့ဩမိသည်။

​ကောင်းကင်ငါးပါး ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားတဲ့ အင်အားမှာ မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း စိတ်ကူးကြည့်၍ မရနိုင်ပေ။

​ဝမ်ချုံစန်း သည် ဖန့်ချန် ကျင့်ကြံနေစဉ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စအလုံးစုံကို အကုန်အစင် ပြန်ပြောပြသည်။

​"အော်၊ ကောင်းကင်ငါးပါး က ကျောင်းသားတွေကို နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ သွားရောက်ဖို့ အများကြီး မွေးထုတ်ပေးတော့မှာပေါ့။ မင်းတို့လည်း ဒီစာရင်းထဲ ပါမှာပေါ့"

​ဖန့်ချန် က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

​ဝမ်ချုံစန်း က ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် -

​"ဖန့်အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီး ကျင့်ကြံနေတုန်းက ကျွန်တော်တို့ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် မှာ အကြိမ်အနည်းငယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတယ်၊ အဆင့်တွေလည်း မဆိုးပါဘူး၊ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ ကို သွားဖို့ သေချာနေပါပြီ။"

​"ကောင်းတာပေါ့၊ ခွဲတမ်းတွေကို လူမျိုးစု အသီးသီးက ကောင်းကင်အရှင် တွေက သတ်မှတ်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူးဆိုမှ တကယ့် တရားမျှတမှု ရတော့မှာ။ ပထမဆုံးအကြိမ် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ ကို သွားတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ သင်ခန်းစာ ရသွားကြပြီ ထင်ပါရဲ့။"

​ဖန့်ချန် က အေးဆေးစွာ ပြုံးသည်။

​ထို့နောက် သူသည် အတွေ့အကြုံရှိသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ထိုညီငယ်၊ ညီမငယ်များကို ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ သတိပြုရမည့် အချက်များကို မျှဝေပေးသည်။

​ထို့နောက်တွင် သူသည် ကျန်းတောက်ယွဲ့ ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံကာ အချိန်အနည်းငယ် စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးမှ ဇောင်ဟွေ ရှိရာသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

​……

​……

​"ဇောင်ဟွေ၊ မင်းရဲ့ မူလအစကို မှတ်မိသေးလား မင်းက လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဇောင်မျိုးနွယ်စုက ဆင်းသက်လာတာ"

​မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာနေသော သက်တော်ရှည် ဘိုးဘေးကြီး တစ်ယောက်သည် လက်ကိုပိုက်လျက် ဇောင်ဟွေ ကို အေးစက်စက် ကြည့်နေသည်။

​ဇောင်ဟွေ က သက်ပြင်းအနည်းငယ် ချကာ -

​"ဘိုးဘေးကြီး၊ ကျွန်မက လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဇောင်မျိုးနွယ်စုက ဆင်းသက်လာတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော် ရဲ့ ကျောင်းအုပ် တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ တာဝန်အရ စည်းမျဉ်းကို လိုက်နာရပါမယ်၊ ခုနက ပြောတဲ့ မတရားတဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို မပြောတော့ဖို့ တောင်းဆိုပါရစေ။"

​"ဘိုးဘေးကြီး တစ်ခါမှ မလာခဲ့ဘူးလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ရမလား "

​မျက်နှာတင်းမာနေသော ဘိုးဘေးကြီး သည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

​"မင်း ကရုဏာတောင် ကို ဝင်ပြီးကတည်းက ဇောင်မျိုးနွယ်စု နဲ့ ဝေးကွာသွားတာ မင်းအစ်ကိုကြီးကြောင့်ပဲ။"

​"အခုထိ မင်းက အရူးအမူး ဖြစ်နေတုန်းလား"

​"ငါတို့ ဇောင်မျိုးနွယ်စု ဒီနေ့ ဒီလိုအခြေအနေ ရောက်နေတာက ဟော်‌ဆွေ့ မျိုးနွယ်စု ကို အားကိုးထားလို့ပဲ။"

​"အခု ဟော်ဆွေ့ ဘက်က မင်းဆီက အတွင်းနယ်မြေ ရတနာ တစ်ခုပဲ လိုချင်တာကို မင်းက ဘာလို့ မပေးရတာလဲ "

​"မင်း ဒီလိုလုပ်နေတာကို ဘိုးဘေးကြီး ဖြစ်တဲ့ ငါက ဟော်‌ဆွေ့ ဘက်ကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ။"

​"ဘိုးဘေးကြီး၊ ဒီရတနာတွေရဲ့ နောက်ခံကို မသိဘူး မဟုတ်လား ဒါတွေက သူတော်စင်ဘိုးဘေးခန်းမ နဲ့ ပတ်သက်နေတာလေ။"

​ဇောင်ဟွေ က အလေးအနက် ပြောသည်။

​"သူတော်စင်ဘိုးဘေးခန်းမ က ဘာဖြစ်လဲ ဟော်ဆွေ့ဘိုးဘေးမှာ နောက်ခံ မရှိဘူး ထင်နေလား "

​"အရင်က ဟော်‌ဆွေ့ ဘိုးဘေး ကောင်းကင်အရှင် ဘွဲ့ရတုန်းက သမာဓိခုံံရုံး ရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် ကောင်းကင်အရှင် ဖြစ်ခဲ့တာကလည်း တစ်ယောက်ယောက်က အကြံပြုပေးလို့ပဲ။"

​"ကောင်းကင်အရှင် ကိစ္စက ရှုပ်ထွေးတယ်။ မင်း သိထားရမှာက ဖန့်ချန် ဆိုတဲ့ သူက မင်းရဲ့ ဇောင်မျိုးနွယ်စု ကို အန္တရာယ်ပြုလောက်အောင် မတန်သေးဘူး။"

​"မင်း ရတနာ တစ်မျိုးပဲ ပေးလိုက်ရုံပါ၊ ကျန်တာတွေကို ဖန့်ချန် ကို ပြန်ပေးလိုက်ရင် သူ မသိလောက်ပါဘူး။"

​ဘိုးဘေးကြီး က သွေးဆောင်ဖြားယောင်းနေသည်။

​"ကျုပ် မသိဘဲ မနေပါဘူး။"

​ဖန့်ချန် သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။