အခန်း ၂၀၅

အခန်း(၂၀၅) ဤအရာကို သတင်းအချက်အလက် မှားယွင်းမှုဟု မင်းခေါ်သလား

အနက်ရောင် စီးပွားရေးသုံး ဗင်ကားသုံးစီးသည် အသံတိတ်အရိပ်သုံးခုကဲ့သို့ ညဘက်မိုးရေများကို ခွဲကာ ချောစိစိဖြစ်နေသော မြစ်ကမ်းဘေး အဝေးပြေးလမ်းမကြီးတစ်လျှောက် မောင်းနှင်သွားကြ၏။

ရှေ့ဆုံးကား၏ ခရီးသည်ခုံတွင် ချူးရှန့်သည် ကားမှန်ကို တစ်ဝက်ချထားပြီး အေးစက်သော မိုးဖွဲများနှင့် မြစ်ပြင်လေကို သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်ခွင့်ပြုထားသည်။

ခွေးရူးက စတီယာရင်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရာ သူ၏လက်ဖမိုးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ဖောင်းကြွနေ၏။ သူ၏မျက်လုံးများသည် နောက်ကြည့်မှန်ဆီသို့ အဆက်မပြတ် ရွေ့လျားနေပြီး မဟာဗျူဟာမှူး စီးနင်းလိုက်ပါလာသော နောက်ကားဆီသို့ လှမ်းကြည့်ကာ ထောင်ချောက်မိနေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသည်။

"အစ်ကို ညာဘက်မျက်ခွံတွေ အရူးအမူး လှုပ်နေတယ် ခွေးကောင် မဟာဗျူဟာမှူးက သေချာပေါက် အကြံယုတ်နေတာပဲ..."

ချူးရှန့်က စကားမပြောခဲ့ချေ။

သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များက ဆန်စေ့ထက် သေးငယ်သော အနက်ရောင်အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ပတ်ကစားနေသည်။

၎င်းမှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ပခုံးပေါ်မှ ဖယ်ရှားထားခဲ့သော အသေးစားခြေရာခံကိရိယာ ဖြစ်၏။

“ဘီ…”

ကား၏ အတွင်းပိုင်းဆက်သွယ်ရေးစက်မှ လျှပ်စစ်ဖြတ်သန်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မဟာဗျူဟာမှူး၏ အလျင်စလိုမရှိသော အသံက ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အားလုံးပဲ သတိထားကြ ရှေ့သုံးကီလိုမီတာအကွာမှာ ရဲစစ်ဆေးရေးဂိတ်တစ်ခုရှိတယ်..."

"ခွေးရူး ရှေ့လမ်းဆုံရောက်ရင် ညာဘက်ကိုကွေ့ပြီး အရန်လမ်းကြောင်းကနေ သွား..."

“ကျွီ…”

ခွေးရူးက ဘရိတ်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်ရာ စိုစွတ်နေသော လမ်းမပေါ်တွင် တာယာများ ချော်ထွက်သွားပြီး စူးရှသော အသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ချီးပဲ..."

ခွေးရူးက အတွင်းပိုင်းဆက်သွယ်ရေးစက်ကို လုယူလိုက်ပြီး သူ၏တံတွေးများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွား၏။

"ငါ မျက်စိမှိတ်ပြီးတောင် ဒီလမ်းကို အကြိမ်ရာနဲ့ချီ မောင်းဖူးတယ် ညာဘက်ကိုကွေ့ရင် သရဲတစ်ကောင်တောင်မရှိတဲ့ စွန့်ပစ်စက်မှုဇုန်ကို ရောက်သွားမှာ ဘာအရန်လမ်းကြောင်းလဲ မဟာဗျူဟာမှူး မင်း ဘာလှည့်ကွက်တွေသုံးဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ..."

ဆက်သွယ်ရေးစက်၏ အခြားတစ်ဖက်မှ မဟာဗျူဟာမှူး၏ အသံက ဒေါသထွက်စရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒါက အစ်ကိုကေရဲ့အမိန့်ပဲ ခွေးရူး မင်းက အမိန့်ကို ဖီဆန်ချင်နေတာလား..."

"မင်း..."

ထိုစကားများကြောင့် ခွေးရူးမှာ ဆွံ့အသွားရပြီး သူ၏မျက်နှာ နီရဲလာကာ ဒေါသကြောင့် ရင်ဘတ်များ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသော်လည်း ပြန်လည်ချေပရန် စကားတစ်ခွန်းမျှ မရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ချေ။

သူက ချူးရှန့်ကို ကြည့်ရန် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လာခဲ့ပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မေးခွန်းများ ပြည့်နှက်နေကာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးမည့် အစ်ကိုကြီးကို စောင့်ဆိုင်းနေသော နောက်လိုက်တစ်ဦးနှင့်တူနေ၏။

ချူးရှန့်က နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာသည်။

သူက ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သေးငယ်သော ခြေရာခံကိရိယာလေးကို သူ၏သွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် ပေါ့ပါးစွာ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။

ထိုအရာသည် ထိုင်ခုံကြားထဲသို့ အသံတိတ် ကျဆင်းသွားပြီး အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ချက်သာ ရှိနေခဲ့သည် လမ်းလွှဲရမည်လား ကွေ့ရခြင်းက ဓာတ်ဆီနှင့် အချိန်ကို ဖြုန်းတီးရာရောက်ပြီး အလွန်ဒုက္ခများလှပေသည်။

[ဒင် အတွင်းစိတ်ကူးက အလွန်ဒုက္ခများလွန်းသည် ငါတို့လမ်းကိုငါတို့ ဖြတ်ကျော်သွားရုံသာ ဖြစ်သည် ဟူ၍ဖြစ်၏]

[လူမိုက်ဘာသာစကားသို့ ဘာသာပြန်ဆိုနေသည် ဘာသာပြန်ဆိုမှု ပြီးစီးသွားပါပြီ]

ချူးရှန့်က စကားပြောခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

သူ၏အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း အနည်းငယ် ပျင်းရိနေသယောင် ရှိနေကာ လျှပ်စီးကြောင်းကို ဖြတ်သန်းပြီး ကားတိုင်းရှိ လူတိုင်း၏နားထဲသို့ ပြီးပြည့်စုံသော ရှင်းလင်းပြတ်သားမှုဖြင့် ရောက်ရှိသွား၏။

"စကားပြောတာ တော်လောက်ပြီ..."

"တည့်တည့်သာ မောင်း..."

"ငါတို့ကို တားတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို သေရမယ်..."

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဆက်သွယ်ရေးစက်က လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

မဟာဗျူဟာမှူးပင်လျှင် အသံတိတ်သွားရ၏။

ခွေးရူးသည် ချူးရှန့်အား ငေးမောစွာ ကြည့်နေပြီး သူ၏ပါးစပ်သည် လက်သီးတစ်ဆုပ်စာ ဝင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းစွာ ဟဟောင်းလောင်း ဖြစ်နေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အကြောက်တရားနှင့် ရူးသွပ်မှုတို့ ရောယှက်နေသော အသွင်အပြင်သည် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး စတီယာရင်ပေါ်သို့ သူ၏လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့၏။

"‌ဟမ့်…အခုမှပဲ အစစ်အမှန် ယောကျာ်းလို့ ခေါ်ထိုက်တော့တယ်..."

သူက ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ပြန်လုယူလိုက်ပြီး သူ၏ကျောရိုးက ဆယ်ဆခန့် ပိုမိုတောင့်တင်းသွားသကဲ့သို့ ထိုအထဲသို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း ကြားလိုက်လား မဟာဗျူဟာမှူး ငါတို့က အစ်ကိုယမပြောတဲ့အတိုင်း အတိအကျလုပ်မယ် တည့်တည့်သာ မောင်းမယ်..."

ဆက်သွယ်ရေးစက်သည် အပြည့်အဝ ငါးစက္ကန့်တိတိ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မဟာဗျူဟာမှူး၏ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"နားလည်ပြီ..."

ကားတန်းက ပြန်လည်စတင်သွားသည်။

သူတို့က ညာဘက်သို့ မကွေ့ခဲ့ကြဘဲ ပစ်မှတ်ကို သော့ခတ်ထားသော သံမဏိသားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချူးရှန့်၏ ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန်ထဲရှိ အနက်ရောင်အငွေ့အသက်များ အထူထပ်ဆုံးဖြစ်နေသည့် နေရာဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ပြေးဝင်သွားကြတော့၏။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက်။

ဆယ်မိနစ် ကြာပြီးနောက် ကားတန်းသည် ပိုမိုကျဉ်းမြောင်းပြီး ပိုမိုပျက်စီးနေသော လမ်းပေါ်သို့ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် စွန့်ပစ်စက်ရုံများ၏ ကြီးမားသော အနက်ရောင်အရိပ်များရှိနေပြီး သူတို့၏ မိုးထိအောင်မြင့်မားနေသော မီးခိုးခေါင်းတိုင်များသည် ညဘက်မိုးရေထဲတွင် အသံတိတ် အုတ်ဂူများကဲ့သို့ ရပ်တည်နေကြ၏။

ဤနေရာတွင် လမ်းမီးတိုင် တစ်တိုင်မျှပင် မရှိချေ။

"အစ်ကို တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ အရမတိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ် အတော်လေး ကြောက်စရာကောင်းတယ်..."

ခွေးရူးက ကားကို အလွန်နှေးကွေးစွာ မောင်းနှင်ရင်း ပြောလိုက်ရာ သူ၏နဖူးတွင် အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေ၏။

သူ စကားပြောလို့ မဆုံးမီမှာပင်။

“ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း…”

မည်သည့် သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ။

သေနတ်ပစ်ခတ်မှု မုန်တိုင်းတစ်ခုက လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီ၏ အမှောင်ထုထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ကျည်ဆန်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် သတ္တုမုန်တိုင်းက မိုးရေစက်များကို ဆွဲဖြဲကာ ကားကိုယ်ထည်များကို ဝင်တိုက်မိပြီး မီးပွားများ ထူထပ်စွာ လွင့်စင်လာစေ၏။

“ဝုန်း…”

ခေါင်းဆောင်ကား၏ လေကာမှန်သည် အရှိန်ကြောင့် ကြီးမားသော ပင့်ကူအိမ်ကြီးအဖြစ်သို့ ကွဲကြေသွားတော့၏။

"ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရတာ ချီးပဲ..."

ခွေးရူးက အဆုတ်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပိတ်ဆို့မှုများကို အတင်းအကျပ် ဖြတ်ကျော်ရန် ကြိုးပမ်းသည့်အနေဖြင့် အရှိန်တင်ခလုတ်ကို အဆုံးထိ နင်းချလိုက်သည်။

“ဖောင်း…”

ရှေ့တာယာက ချက်ချင်း ပေါက်ထွက်သွားသည်။

ထိန်းချုပ်မှုမဲ့နေသော ကားသည် ကြမ်းတမ်းစွာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး လမ်းဘေးရှိ ကွန်ကရစ်အတားအဆီးတစ်ခုကို နားကွဲမတတ် အသံကြီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိသွားတော့၏။

ပြင်းထန်သော တိုက်မိမှုကြောင့် အထဲရှိ လူနှစ်ဦးစလုံး ရှေ့သို့ လွင့်စင်သွားရသည်။

နောက်မှကားများသည်လည်း ဘရိတ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းလိုက်ကြ၏။ သေနတ်သမားများက ကားများကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုကာ တံခါးများကိုဖွင့်ပြီး ရူးသွပ်စွာ ပြန်လည်ပစ်ခတ်ကြတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ဤသေမင်းတမန်လမ်းမပေါ်ရှိ နေရာတိုင်းတွင် သေနတ်မီးပွားများ လင်းလက်သွားပြီး အော်ဟစ်သံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွား၏။

ဒုတိယကား၏ နောက်ခန်းတွင်။

မဟာဗျူဟာမှူးသည် သူ မြင်ယောင်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသော အပြင်ဘက်ရှိ ဖရိုဖရဲ မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အောင်မြင်သော အစီအစဉ်တစ်ခု၏ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ စုဆောင်းထားသော သေမထူးနေမထူး လူတစ်စုတွင် ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းသာရှိပြီး ၎င်းမှာ ပရမ်းပတာအခြေအနေကို ဖန်တီးရန်ဖြစ်၏။

ချူးရှန့်ကို သတ်ရန် သူတို့ကို မလိုအပ်ဘဲ ချူးရှန့် ဒဏ်ရာရရန် သို့မဟုတ် ကုန်ပစ္စည်းများ အနည်းငယ်မျှ ထိခိုက်မှုရှိစေရန်သာ သူ လိုအပ်သည်။

စကားနားမထောင်ဘဲ မောက်မာသော မျက်နှာသစ်တစ်ဦးသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် မိုက်မဲမှုနှင့် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားရခြင်း ဖြစ်၏။

ဆင်ခြေပေးရန် အလွန်ပြည့်စုံလွန်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက အေးခဲသွားတော့၏။

“ဒိုင်း…”

ပြင်းထန်စွာ ပုံပျက်နေသော ခေါင်းဆောင်ကား၏ တံခါးမှာ အတွင်းဘက်မှနေ၍ ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရ၏။

ချူးရှန့်က အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူက အကာအကွယ် မရှာသလို ငုံ့ရှောင်ခြင်းလည်း မရှိခဲ့ချေ။

သူက ထိုနေရာတွင်သာ ရပ်နေပြီး မိမိအိမ်နောက်ဖေးတွင် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ မရေမတွက်နိုင်သော ကျည်ဆန်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားသည့် သေမင်းတမန် မီးပိုက်ကွန်ထဲသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဝင်ရောက်သွားတော့၏။

"အစ်ကို နောက်ဆုတ်လေ ချီးပဲ အန္တရာယ်များတယ်..."

ကားထဲမှ ကြည့်နေသော ခွေးရူးသည် သူ၏နှလုံးသား ရပ်တန့်လုမတတ် ခံစားလိုက်ရပြီး အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သူရရှိခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော တုံ့ပြန်မှုမှာ တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော ချူးရှန့်၏ ကျောပြင်သာဖြစ်၏။

ချူးရှန့်၏ စိတ်ထဲတွင် တိုက်ခိုက်ရေးအလိုသိစိတ်သည် မီလီစက္ကန့်အထိ တိကျသော သုံးဖက်မြင် တက်ကြွမြေပုံတစ်ခုအဖြစ် စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ဖြစ်နေသည်။

ကျည်ဆန်တိုင်း၏ ပစ်မှတ်လမ်းကြောင်း သေနတ်သမားတိုင်း၏ အသက်ရှူနှုန်း ကျည်ပြန်ဖြည့်စဉ်အတွင်းရှိ သေးငယ်သော ကွက်လပ်တိုင်း အရာအားလုံးကို ဖော်ထုတ်ထားပြီး ဖြစ်၏။

သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ရူပဗေဒနိယာမများကို ဆန့်ကျင်သည့် ထောင့်ချိုးတစ်ခုဖြင့် ဘယ်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွား၏။

သူ၏နှလုံးသားကို ဖောက်ထွင်းသွားသင့်သော ကျည်ဆန်တစ်တောင့်က သူ၏နံရိုးအစွန်းကို ပွတ်တိုက်လုမတတ် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူ၏ခြေလှမ်းများက မရပ်တန့်ခဲ့ဘဲ လေးကြိုးမှ လွတ်ထွက်သွားသော မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ခုန်တက်သွား၏။

အမှောင်ထဲတွင် စွန့်ပစ်ထားသော ဆီပုံးနောက်ကွယ်၌ ပုန်းအောင်းနေသည့် သေနတ်သမားတစ်ဦးသည် သူ၏ခေါင်းကို အပြင်သို့ ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် ကြီးမားလာသော လက်ဝါးတစ်ဖက်က သူ၏အမြင်အာရုံကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

လက်ငါးချောင်းက ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

“ခွပ်…”

လည်ချောင်းကို ချေမွလိုက်သည့် အသံသည် ကျည်ဆန်များ ကြားထဲတွင်ပင် အလွန်ထူးခြားစွာ ရှင်းလင်းနေခဲ့၏။

သေနတ်သမားသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် အားပျော့စွာ မလဲကျသွားမီ ညည်းညူသံလေးမျှပင် မထုတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ချူးရှန့်က သူ့ကို မသတ်ခဲ့ဘဲ သူ့ကို မစွမ်းဆောင်နိုင်အောင်သာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက ထိုလူ၏ ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ကြည့်တောင်မကြည့်ဘဲ သူ၏လက်မောင်းကြွက်သားများ ဖောင်းကြွလာကာ လက်ခုံဖြင့် ကျယ်ပြန့်သော စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံစံ ရမ်းခါလိုက်၏။

လေးလံသော ရိုင်ဖယ်ဒင်သည် လေထဲတွင် သေမင်းတမန် မျဉ်းကွေးတစ်ခုကို ရေးဆွဲသွားပြီး ခုနစ်မီတာ သို့မဟုတ် ရှစ်မီတာအကွာရှိ အခြားသေနတ်သမားတစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တိကျစွာ ဝင်ရောက်ရိုက်နှက်မိသွားတော့သည်။

ထိုလူသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သွေးများနှင့် သွားများ လွင့်စင်လာကာ နောက်သို့ လဲကျသွား၏။

ချူးရှန့်၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အနည်းငယ်မျှ တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသည်။

သူက တိုက်ခိုက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သွေးထွက်သံယို စွမ်းဆောင်ရည် အနုပညာတစ်ရပ်ကို ဖျော်ဖြေနေခြင်းနှင့် ပိုတူနေ၏။

ရှေ့သို့ တိုးထွက်ခြင်းနှင့် ရှောင်တိမ်းခြင်းတိုင်းသည် မလွဲမသွေ ကျိုးကြေနေသော အရိုးအသံများနှင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လက်နက်များ ကျဆင်းသွားသော ချွင် ဟူသည့် အသံများနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည်။

ထိုသေမထူးနေမထူး လူများမှာ လုံးဝ စိတ်လွတ်သွားကြတော့၏။

သူတို့၏မျက်လုံးများထဲရှိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုသည် နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသော ရှေးဦးအကြောက်တရားဖြင့် လျင်မြန်စွာ အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။

သူတို့၏ ကျည်ဆန်များသည် ကျိန်စာတိုက်ခံထားရသကဲ့သို့ အမြဲတမ်း စင်တီမီတာ အနည်းငယ်သာ လွဲချော်သွားကြ၏။

ထိုလူ ကျည်ဆန်မိုးများကြားတွင် လမ်းလျှောက်နေသော ထိုလူက တစ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်တိုင်း ရဲဘော်တစ်ဦး လုံးဝပျက်စီးသွားခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

မေးရိုးများ ပြုတ်ထွက်သွားခြင်း။

လက်ကောက်ဝတ်များ ကျိုးသွားခြင်း။

ဒူးခေါင်းများ ကြေမွသွားခြင်း။

သူက သေနတ်တစ်ချက်မျှပင် မပစ်ခဲ့ချေ။

စက္ကန့်သုံးဆယ်။

စက္ကန့်သုံးဆယ်အတွင်းမှာပင်။

သေနတ်ပစ်ခတ်မှုများက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

အော်တိုမက်တစ် လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော လူမိုက်ဆယ်ဂဏန်းကျော်မှာ ယခုအခါ စုတ်ပြဲနေသော ဆာလာအိတ်ပုံများကဲ့သို့ ရွှံ့နွံများထဲတွင် လဲလျောင်းနေကြသည်။

တစ်ယောက်မှ မသေခဲ့သော်လည်း တစ်ယောက်မှ မတ်တတ်မရပ်နိုင်ကြချေ။

ဖိနှိပ်ခံထားရသော ပြင်းထန်သည့် နာကျင်မှုကြောင့် အတက်အကျရှိသော ညည်းညူသံများသာ ရှိနေတော့၏။

မိုးက ဆက်လက် ရွာသွန်းနေသည်။

၎င်းက မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးများနှင့် စူးရှသော ယမ်းနံ့များကို ဆေးကြောပေးလိုက်၏။

စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အသက်ရှူကျပ်မတတ် တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ခွေးရူး၏ လူများနှင့် မဟာဗျူဟာမှူး၏ လူများအားလုံး ဆွံ့အသွားကြ၏။

သူတို့က အလောင်းများ အလယ်တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသားကို ကျောက်ရုပ်တစ်စုကဲ့သို့ ပစ်ခတ်နေသည့်အနေအထားဖြင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်နေကြသည်။

“ဘာ ဘယ်လို ဘီလူးသရဲမျိုးလဲ…”

ကားထဲတွင် ထိုင်နေသော မဟာဗျူဟာမှူးသည် သူ၏သွေးများ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ၏မျက်နှာမှ အရောင်အသွေးများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဖုန်းကိုင်ထားသော သူ၏လက်မှာ အလွန်တုန်ရီနေသဖြင့် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ စာလုံးများကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်တော့ချေ။

ချူးရှန့်က လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ရွှံ့ရေအချို့သာ ပေကျံနေပြီး သူ၏အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေခြင်းပင် မရှိချေ။

သူက အေးစက်နေသော ရေအိုင်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ မဟာဗျူဟာမှူးရှိရာ ဒုတိယကားဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့၏။

“‌ဒေါက်..ဒေါက်…”

ခြေလှမ်းတိုင်းသည် သေမင်း၏ ဗုံသံကဲ့သို့ မဟာဗျူဟာမှူး၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထုနှက်နေသည်။

ချူးရှန့်က ကားပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွား၏။

သူက လက်ကိုမြှောက်ကာ လက်ညှိုးကိုကွေးပြီး ထူထဲသော ကျည်ကာမှန်ပေါ်သို့ သူ၏လက်ဆစ်ဖြင့် ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်သည်။

“ဒေါက်….ဒေါက်…ဒေါက်…”

တိုးညင်းသော အသံနှစ်သံက အထဲရှိ မဟာဗျူဟာမှူးကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေ၏။

သူ၏လည်ချောင်းမှာ ခြောက်သွေ့နေပြီး မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏တုန်ရီနေသော လက်ချောင်းက ပြတင်းပေါက်ကို နှိမ့်ချရန် ခလုတ်ကို မနှိပ်မီ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာသွားခဲ့၏။

မှန်က ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းသွားသည်။

သွေးနံ့နှင့် ရောနှောနေသော လေအေးများက ကားအတွင်းခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

ချူးရှန့်က အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ရာ သူ၏ခံစားချက်မဲ့နေသော မျက်နှာက မဟာဗျူဟာမှူး၏ အမြင်အာရုံ တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"မဟာဗျူဟာမှူး..."

"အခု ငါ့ကို ပြောစမ်း..."

"အစစ်အမှန်လမ်းကြောင်းက ဘယ်မှာလဲ..."