အခန်း ၂၀၆

အခန်း(၂၀၆) သက်သေအထောက်အထားများ ခိုင်လုံနေပြီဖြစ်ရာ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုယှဉ်တိုက်မည်နည်း

မဟာဗျူဟာမှူး၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားပြီး ရွှေရောင်ကိုင်း မျက်မှန်အောက်ရှိ မျက်နှာကြွက်သားများ လုံးဝ တောင့်တင်းသွား၏။

မိုးပေါက်များသည် ချူးရှန့်၏ ဆံပင်ဖျားများမှတစ်ဆင့် စီးကျလာကာ သားရေဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ကားတံခါးအတွင်းပိုင်းကို ထိမှန်လျက် တဖျောက်ဖျောက် အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထိုအသံနှင့်အတူ မဟာဗျူဟာမှူး၏ နှလုံးသားက ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်သွား၏။

"ငါ... မင်း ဘာပြောနေတာလဲ ငါနားမလည်ဘူး..."

သူ၏လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ ခြောက်ကပ်ပြီး တင်းကျပ်နေ၏။

"လမ်းကြောင်းကို အစ်ကိုကေ ဆွဲပေးခဲ့တာ... ငါက အမိန့်အတိုင်းလုပ်ခဲ့တာပဲ..."

ချူးရှန့်သည် မကြားဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး မတ်မတ်ရပ်ကာ လှည့်လိုက်ပြီး ရွှံ့နွံထဲတွင် နာကျင်စွာ လူးလှိမ့်နေသော သေနတ်သမားများဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဤသို့ လျစ်လျူရှုလိုက်သည့် လုပ်ရပ်သည် တိုက်ရိုက် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းထက်ပင် မဟာဗျူဟာမှူး၏ ကျောရိုးမှတစ်ဆင့် ခေါင်းထိပ်အထိ အေးစက်သွားစေ၏။

ခွေးရူးက အနောက်မှ ကပ်၍ လိုက်လာသည်။ သူသည် စောစောက တစ်ဖက်သတ် အသတ်ခံရမှုမှ သတိပြန်လည်လာပြီဖြစ်ကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦး၏ ရက်စက်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုတို့ ရောယှက်နေ၏။ သူက မဟာဗျူဟာမှူးကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဤသစ္စာဖောက်အား ကားထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ လည်ပင်းကို သွားဖြင့် ကိုက်ဖြတ်ပစ်ချင်နေသည့်ဟန် ရှိသည်။

ချူးရှန့်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး လဲကျနေသော သေနတ်သမားတစ်ဦးအနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

ထိုလူ၏ လက်မောင်းမှာ လူမဆန်သော ထောင့်ချိုးတစ်ခုဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ လိမ်ကောက်နေပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်က ပြုတ်ထွက်နေသော မေးရိုးကို အချည်းနှီး ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ၏လည်ချောင်းမှ တရွှီရွှီမြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေကာ နာကျင်မှုကြောင့် တက်နေ၏။

ချူးရှန့်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။

သူက လက်လှမ်းကာ ထိုလူ၏ အကောင်းပကတိ ကျန်ရှိနေသေးသော ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်၏။

အားပြုမှုမှာ ကုတ်အင်္ကျီပေါ်မှ ဖုန်ခါလိုက်သကဲ့သို့ ပေါ့ပါးလှသည်။

သို့သော်လည်း သေနတ်သမားမှာ မီးရဲရဲတောက်နေသော သံပူဖြင့် အတို့ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွား၏။ သူက လွတ်မြောက်ရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို အသည်းအသန် လိမ်ဖယ်ရုန်းကန်လိုက်သော်လည်း သနားညှာတာရန် တောင်းဆိုစကား တစ်ခွန်းမှပင် ထွက်မလာနိုင်ချေ။

"မကြောက်နဲ့..."

ချူးရှန့်၏ အသံမှာ တိုးညင်းလှပြီး နားနားကပ်၍ တီးတိုးပြောနေသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ အသံနှင့် တူနေ၏။

"မင်းကို ဘယ်သူလွှတ်လိုက်တာလဲဆိုတာ လက်ညှိုးထိုးပြစမ်း..."

သေနတ်သမားက ခေါင်းကို ရူးသွပ်စွာ ခါရမ်းလိုက်ပြီး ဆောင်းဦးလေထဲမှ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေသည်။

ချူးရှန့်သည် စကားများများ ဆက်မပြောတော့ချေ။ သူ၏လက်က ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်လာပြီး ထိုလူ၏ ပြုတ်ထွက်နေသော မေးရိုးဆီသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက နေရာရွေ့နေသော အဆစ်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ကျရောက်သွားသည်။

သေနတ်သမားမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားတော့၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ကြွက်သားတိုင်းသည် သံမဏိကဲ့သို့ တင်းမာသွားပြီး အသက်ရှူရန်ပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ အခြားလူ၏ လက်ချောင်းများက အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူ၏ တစ်သက်တာလုံး ပုံမှန် စားသောက်ခြင်းနှင့် စကားပြောခြင်းတို့ကို နှုတ်ဆက်ရတော့မည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနေ၏။

သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုက သုံးစက္ကန့်ခန့် ကြာမြင့်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သေနတ်သမား၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများမှာ ဝုန်းခနဲ ပြတ်တောက်သွားတော့၏။

သူက လှုပ်ရှား၍ရသော လက်တစ်ဖက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ပြီး အစွမ်းကုန် အားယူကာ တုန်ယင်နေသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများဖြင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ အနက်ရောင် ဗင်ကားဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

သွေးရောင်လုံးဝ မရှိတော့သော ကားထဲမှ မဟာဗျူဟာမှူးဆီသို့ သူက လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

ခွေးရူး၏ အသက်ရှူသံများက ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ၏အနောက်မှ ယုံကြည်ရသော လူမိုက်များ၏ မျက်နှာအမူအရာများလည်း ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

"ခွေးမသား..."

ခွေးရူးက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဆစ်များမှာလည်း အသံမည်လာ၏။

ချူးရှန့်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် သေချင်ယောင်ဆောင်နေသော အခြားလူတစ်ဦးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

သူက ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ပြတ်သားစွာ နင်းချလိုက်သည်။

ဂျွတ်...

နံရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် ကြည်လင်သော အသံမှာ မိုးရာသီညချမ်းတွင် အလွန် ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထိုလူက လူသံနှင့်မတူသော စူးရှသည့် အော်ဟစ်သံကြီးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အမြီးအနင်းခံလိုက်ရသော တောကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်ထလိုက်သည်။

ချူးရှန့်က သူ့ကို ဆက်လက်အော်ဟစ်ရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ချေ။ သူက လက်လှမ်းကာ ထိုလူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှာဖွေလိုက်ပြီး မိုးရေစိုနေသော စက္ကူပိုင်းတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

သူသည် စာရွက်ပေါ်ရှိ အကြောင်းအရာများကိုပင် မကြည့်ဘဲ ခွေးရူးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အမြင်အာရုံက ငါ့ထက် ပိုကောင်းတယ်..."

ခွေးရူးက အလိုအလျောက် ဖမ်းယူလိုက်၏။

စာရွက်ပေါ်တွင် ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုနှင့် အက်စ် အက္ခရာဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသော လက်မှတ်တစ်ခုသာ ပါရှိသည်။

ခွေးရူး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွား၏။

သူ ဤနံပါတ်ကို ယခင်က မြင်ဖူးသည်။

ဤသည်မှာ မဟာဗျူဟာမှူးက အပြင်ဘက်ရှိ အောက်ခြေအဆင့် လူမိုက်များနှင့် ညစ်ပတ်သော အလုပ်များကို ကိုင်တွယ်ရန် ဆက်သွယ်သည့် လျှို့ဝှက်နံပါတ်ဖြစ်၏။

သက်သေအထောက်အထားပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ငြင်းခုံရန် နေရာမရှိတော့သည့် ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထားပင် ဖြစ်၏။

"မဟာဗျူဟာမှူး..."

ခွေးရူးက သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ ဒေါသထွက်နေသော နွားသိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဗင်ကားဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

“ဝုန်း…”

သူက ကားတံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်၏။ သံမဏိတံခါးမှာ အတွင်းသို့ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး စူးရှသော မြည်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူက မဟာဗျူဟာမှူး၏ ကော်လာကို ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆွဲကိုင်ကာ ကားထဲမှ အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်ပြီး ရွှံ့နွံထဲသို့ ဆောင့်ရိုက်ချလိုက်၏။

"ကျေးဇူးကန်းတဲ့ သစ္စာဖောက်ကောင်..."

ခွေးရူး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အသားများမှာ တုန်ခါနေပြီး မဟာဗျူဟာမှူး၏ ရင်ဘတ်ကို နင်းကာ အေးစက်နေသော သေနတ်ပြောင်းဝဖြင့် သူ၏နဖူးကို တင်းကျပ်စွာ ဖိထားလိုက်သည်။

"အပြင်လူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားတယ်ပေါ့... ပြီးတော့ မင်းက အစ်ကိုယမ အပေါ်ကိုတောင် ရွှံ့ရေနဲ့ပက်ချင်သေးတယ်..."

"မင်း အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီထင်တယ်..."

မဟာဗျူဟာမှူးမှာ ပြုတ်ကျမှုကြောင့် မျက်လုံးထဲတွင် ကြယ်များပင် မြင်သွား၏။ အေးစက်သော မိုးရေနှင့် ရွှံ့များက သူ၏ ကော်လာထဲသို့ စီးဝင်သွားကာ သူ့ကို အလွန်အမင်း သနားစရာကောင်းစေသည်။

သူက ခွေးရူး၏ ပုံပျက်နေသော မျက်နှာနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သေနတ်ပြောင်းဝများကို ကြည့်ကာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။

သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

အစီအစဉ်မှာ ရှင်းလင်းစွာ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့နေခဲ့သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်သွားရကြောင်း သူ မစဉ်းစားတတ်တော့ချေ။

ထိုလူ... ယမဟုခေါ်သော ထိုဘီလူးကြီးပင် ဖြစ်၏။ သူသည် သူ၏ လူမဆန်သော ကိုယ်ခံပညာဖြင့် အကြပ်အတည်းကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ဤကဲ့သို့ ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထားကိုပင် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဖြစ်၏။

"ငါ..."

မဟာဗျူဟာမှူးက ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ခွပ်…”

ခွေးရူးက သူ၏ သေနတ်ဒင်ဖြင့် မျက်နှာကို တည့်တည့် ဆောင့်ရိုက်လိုက်၏။

မဟာဗျူဟာမှူးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးများ ပြည့်နှက်သွားကာ သွေးရည်များနှင့် ရောထွေးလျက် သွားအချို့ လွင့်စင်ထွက်သွားသည်။

"ငါက ဘာဖြစ်လဲ... မင်းက ဘာဖြစ်လဲ..."

ခွေးရူးမှာ ဒေါသထွက်နေ၏။

“ငါ အခုချက်ချင်း မင်းကို ပစ်သတ်ပစ်မယ် ခွေးကောင်..."

ချူးရှန့်က အလျင်စလိုမရှိဘဲ လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော မဟာဗျူဟာမှူးကိုပင် မကြည့်ခဲ့ချေ။ သူက လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးထံမှ စကားပြောစက်ကိုယူကာ ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်၏။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် မစ်ရှင်ကိုသာ ဂရုစိုက်ပြီး အခြားအရာအားလုံးမှာ လမ်းတွင် ပိတ်ဆို့နေသော အမှိုက်များသာ ဖြစ်သည်။

[တီ... အတွင်းစိတ်ကူး - ဒုက္ခပေးမည့်အရာများကို ရှင်းလင်းပြီး ဆက်သွားမည်... လူမိုက်ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း... ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးမြောက်ပါပြီ...]

စကားပြောစက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ နွေးထွေးမှု အလျဉ်းမရှိသော အေးစက်သည့် အမိန့်တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

"အမှိုက်တွေကို ရှင်းလိုက်..."

"အစ်ကိုကေရဲ့ အလုပ်တွေကို မနှောင့်နှေးစေနဲ့..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သေနတ်ကိုင်ထားသော ခွေးရူး၏ လက်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူက ချူးရှန့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ ရူးသွပ်မှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့မှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အကြောက်တရားဖြင့် တဖြည်းဖြည်း အစားထိုးသွား၏။

မှန်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အမှိုက်မျိုးအတွက် အချိန်ဖြုန်းရသည်မှာ မတန်ချေ။

အစ်ကိုယမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဤကဲ့သို့သော အတွင်းရေးပြဿနာများ မဟုတ်ပေ။

သူသည် အစ်ကိုကေကို့ယ်စား အတားအဆီး အားလုံးကို ရှင်းလင်းပေးနေခြင်းဖြစ်၏။

"သူ့ကို ကြိုးတုပ်လိုက်စမ်း..."

ခွေးရူးက သေနတ်ကို သိမ်းကာ လက်အောက်ငယ်သားများကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပါးစပ်ကို ပိတ်ထား... သူ့ကို ပြန်ခေါ်သွားပြီး အစ်ကိုကေကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းပါစေ..."

လက်အောက်ငယ်သား အချို့သည် ဝံပုလွေများနှင့် ကျားများကဲ့သို့ ချက်ချင်း ခုန်အုပ်သွားကြပြီး မဟာဗျူဟာမှူးအား တိပ်များဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ နောက်ဆုံးကား၏ ပစ္စည်းထည့်သည့် နောက်ဖုံးထဲသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ထိုးထည့်လိုက်ကြ၏။

ကျန်းချန် ရဲတပ်ဖွဲ့၏ ရွေ့လျားကွပ်ကဲရေးယာဉ်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်ပြီ... သောက်ကျိုးနည်း... အားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်ပြီ..."

နည်းပညာကျွမ်းကျင်သူ ကီးဘုတ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ နားကြပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ နီရဲနေ၏။

"မြေခွေးနက်ဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းရေး ပြဿနာတွေပဲ... နံပါတ်နှစ်နေရာက ခွေးရူးက နံပါတ်သုံး နေရာက မဟာဗျူဟာမှူးကို အပြင်လူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး သစ္စာဖောက်တယ်လို့ စွပ်စွဲနေတာပဲ..."

"ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်... ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး... ချူးရှန့်... သူ ထပ်လုပ်ပြလိုက်ပြန်ပြီ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း သည် ထိန်းချုပ်ရေးစက်ပေါ်သို့ သူ၏ လက်သီးဖြင့် ထုချလိုက်ပြီး ဒေါသကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ကျွတ်ကျွတ်. အဲ့ကောင်လေး... သူက တကယ့်ကိုနတ်ဆိုးပဲ..."

သူသည် လှောင်အိမ်ထဲမှ ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိုဘက်ဒီဘက် လမ်းလျှောက်နေပြီး မရပ်မနား ရေရွတ်နေ၏။

"လှုပ်ရှားမှုနဲ့ သူက ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှုကို ချိုးဖျက်နိုင်ရုံသာမက သူတို့အတွက် ဆူးတစ်ချောင်းဖြစ်နေတဲ့ မဟာဗျူဟာမှူးကိုပါ အလွယ်တကူ ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်... အခုဆိုရင် ခွေးရူးက သူ့ကို အဖေရင်းလိုတောင် သဘောထားနေလောက်ပြီ..."

ကျိုးကျန်ကော်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။

သူသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ချူးရှန့်၏ တည်နေရာကို ကိုယ်စားပြုသော အနီရောင်အစက်ကို လေးစားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောယှက်နေသည့် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ဤဓားမှာ အလွန်ထက်မြက်လွန်းလှသည်။

မည်မျှထက်မြက်သနည်းဆိုလျှင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသူ သူကိုယ်တိုင်ပင် ရင်ထဲ၌ အေးစက်မှုကို ခံစားနေရ၏။

"အမိန့်ပေးလိုက်..."

ကျိုးကျန်ကော်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရသော အမိန့်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်က စောင့်ကြည့်ရေး အချက်အလက် အားလုံးကို ချက်ချင်း ပိတ်သိမ်းလိုက်... ချူးရှန့်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဖော်ထုတ်နိုင်တဲ့ သဲလွန်စမှန်သမျှကို သုံးမိနစ်အတွင်း အကုန် ဖျက်ပစ်လိုက်စမ်း..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရာရှိ..."

မြစ်ကမ်းဘေး အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဖြစ်၏။

ယာဉ်တန်းက တစ်ဖန်ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခွေးရူးက သူကိုယ်တိုင် ကားမောင်းနေပြီး ချူးရှန့်က ခရီးသည်ခုံတွင် လိုက်ပါလာ၏။

ကားထဲရှိ လေထုမှာ ယခင်ကဲ့သို့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် မရှိတော့ဘဲ ထူးဆန်းသော ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုနှင့် သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုတို့သာ လွှမ်းမိုးနေသည်။

ခွေးရူးက နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် ကားနောက်ဖုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချူးရှန့်ကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ကာ သူ၏အသံကို အနည်းငယ် နှိမ့်၍ ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကို... ဟိုကောင်ကို... ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်ရင် ဘယ်လို ကိုင်တွယ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ..."

ချူးရှန့်က ထိုင်ခုံနောက်ကျောကို မှီကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အိပ်ပျော်နေပုံရသည်။

"ဆူညံလွန်းတယ်..."

ခွေးရူးသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်း နားလည်သွား၏။

"နားလည်ပါပြီ..."

သူက နောက်သို့ လှည့်ကာ နောက်ခန်းရှိ လက်အောက်ငယ်သားကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဝတ်စုတ်တစ်စရှာပြီး သူ့ပါးစပ်ကို သေချာ ပိတ်ထားလိုက်... မင်း ကြားလား..."

ကားထဲတွင် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်မှုက တစ်ဖန် ပြန်လည် လွှမ်းမိုးသွားပြန်၏။

ခွေးရူးက ကားမောင်းနေစဉ် သူ့ရင်ထဲတွင် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်အား အစ်ကိုကေနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခြင်းသည် သူ၏ ဘဝတွင် အမိုက်ဆုံးနှင့် အမှန်ကန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်ကြောင်း သူ ယခုအခါ ရာခိုင်နှုန်း နှစ်ရာသေချာနေပြီဖြစ်၏။

ဤကဲ့သို့သော သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်ဘုရားတစ်ပါး သူတို့ဘက်တွင် ရှိနေသရွေ့ အဖြူရောင်မုဆိုးမဖြစ်စေ နိုင်ငံရပ်ခြား အဖွဲ့အစည်းများဖြစ်စေ အားလုံးမှာ ကြက်များနှင့် ခွေးများသာ ဖြစ်သည်။

ယာဉ်တန်းသည် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ ထပ်မံ မတွေ့ရဘဲ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွား၏။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ ခရီးပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ကျန်းချန်ဆိပ်ကမ်း၊ စွန့်ပစ်ဆိပ်ခံတံတားအမှတ်(၇) ဖြစ်၏။

ကြီးမားလှသော ကရိန်းစက်ကြီးများသည် ညဘက် မိုးရေထဲတွင် သံမဏိ ဘီလူးကြီးများကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်နေကြသည်။ အောက်ဘက်ရှိ မှောင်မိုက်နေသော မြစ်ပြင်ပေါ်တွင် ထူးခြားမှုမရှိသော ကုန်တင်သင်္ဘောတစ်စင်းက တိတ်ဆိတ်စွာ ဆိုက်ကပ်ထား၏။

ကားရှေ့မီးရောင်များသည် မိုးရေစက်များကို ထိုးခွဲကာ ဆိပ်ခံတံတား၏ ရှေ့ဘက်ကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

အနက်ရောင် ကုတ်အင်္ကျီကြပ်ကြပ် ဝတ်ဆင်ထားသော သွယ်လျသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် တောက်ပသော အနီရောင် ထီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေ၏။

ကားအင်ဂျင်သံကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ အနီရောင်ထီးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်လာသည်။

ထီးအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နီရဲသည့် နှုတ်ခမ်းတစ်စုံမှာ ကားမီးရောင်အောက်တွင် သွေးများကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေတော့၏။