အခန်း ၂၀၇

အခန်း(၂၀၇) ယမ တက်လှမ်းလာခြင်း၊ ခွေးရူးပင်လျှင် သူ့ကို အစ်ကိုဟု ခေါ်ရသည်

ခွေးရူးသည် ကားကို တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အင်ဂျင်၏ ညည်းတွားသံက လေးလံသော ဖိနှိပ်မှုခံစားချက်ကို သယ်ဆောင်လာ၏။

သူသည် ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ဖြုတ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း ဆင်းမသွားချေ။ ထို့အစား ခရီးသည်ထိုင်ခုံရှိ ချူးရှန့်အား နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သော မေးခွန်းထုတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ချူးရှန့်က ဘာမျှမပြောဘဲ ကားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်။

"ဝှီး..."

အေးစက်သော ညမိုးရေက သူ့ကို ချက်ချင်း စိုရွှဲသွားစေပြီး သူ၏ ထက်မြက်ကာ ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ရှိသော ပါးပြင်များပေါ်သို့ စီးကျလာလေသည်။

ခွေးရူးမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး အနက်ရောင်ထီးတစ်လက်ကို အမြန်ဆွဲယူကာ သူ၏နောက်သို့ လိုက်သွားတော့၏။ သူက ချူးရှန့်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ထီးကို အမြင့်သို့ မိုးပေးထားလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ဝက်ကျော်မှာမူ သဲကြီးမဲကြီး ရွာသွန်းနေသော မိုးရေထဲတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

"အစ်ကို... ထီး..."

ချူးရှန့်က ရပ်တန့်မသွားဘဲ သူ၏အထက်ရှိ အကာအကွယ်ကို သတိမထားမိသည့်အလား ဆိပ်ခံတံတား၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အနီရောင်ထီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အထီးကျန်လူရိပ်ဆီသို့ တည့်မတ်စွာ လျှောက်သွားလေသည်။

အနီရောင်ထီးအောက်ရှိ အမျိုးသမီးဖြစ်သော နှင်းဆီသည် ခြေသံများကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်၏။ သပ်ရပ်လှပစွာ မျက်လုံးမိတ်ကပ် ခြယ်သထားသော သူမ၏မျက်လုံးများက ခွေးရူးကို ကျော်လွန်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ချူးရှန့်ကို ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခု၏ အရည်အသွေးကို အကဲဖြတ်နေသည့်အလား အားနာမှုကင်းမဲ့စွာဖြင့် စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ရှင်က..."

သူမ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ချူးရှန့်က သူမ၏အနီးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

သူက ဘာမျှမပြောဘဲ သူ၏ သပ်ရပ်လှပသော လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ တောက်ပသော အနီရောင်ထီး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ဖွဖွလေး တင်ထားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မိုးသံနှင့် လေသံများက ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့၏။

နှင်းဆီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကစားချင်စရာ အပြုံးမှာ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး ထီးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်ချောင်းများက အလိုအလျောက် တင်းကျပ်သွားတော့သည်။

သူမ၏ရှေ့ရှိ အမျိုးသားမှာ မည်သည့်မျက်နှာအမူအရာမျှ မရှိသော်လည်း ချောက်နက်ကြီးထဲမှ နိုးထလာသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲသွားစေသည်။

ချူးရှန့်၏ လက်ချောင်းက ထီး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်၏။

"ဒေါက်..."

ထိုအသံမှာ တိုးညင်းသော်လည်း နှင်းဆီ၏ နှလုံးသားကို အကြမ်းပတမ်း ခုန်သွားစေခဲ့သည်။

"ပစ္စည်းတွေက ကားထဲမှာ ရှိတယ်..."

ချူးရှန့်က နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ အေးစက်သော မိုးရေကဲ့သို့ ပြားချပ်နေ၏။

"စစ်ဆေးပြီးရင် သိုလှောင်ရုံအမှတ်ခုနစ်ထဲကို ထည့်ထားလိုက်..."

သူ၏ စကားများသည် ခွေးရူးကို ရည်ရွယ်ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူက လက်ကိုရုပ်သိမ်းကာ ပြန်ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို အစမှအဆုံးတိုင်အောင် တစ်ချက်ပင် ပြန်လှည့်မကြည့်တော့ချေ။

ခွေးရူးမှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ခါးကို မတ်လိုက်၏။ အရင်က မကြုံဖူးသော ဂုဏ်ယူမှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုက သူ၏ရင်ထဲတွင် ပြည့်လျှံလာခဲ့သည်။ သူက ထီးကိုကိုင်လျက် ချူးရှန့်၏နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားပြီး တောင့်တင်းနေသော နှင်းဆီကို လှည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အစ်ကို ပြောတာကို မကြားဘူးလား... ပစ္စည်းတွေကို စစ်ဆေးလိုက်လေ..."

အပြန်လမ်းတွင် လေထုက သူတို့ရောက်လာစဉ်ကထက်ပင် ပို၍ သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။

နောက်ဆုံးကား၏ ကိုယ်ထည်နောက်ခန်းမှ တိပ်ဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ညည်းတွားသံတစ်ခုက ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာတတ်သော်လည်း ရေအိုင်များကို ဖြတ်သန်းသွားသော ကားတာယာများ၏ အသံကြောင့် လျင်မြန်စွာပင် မျိုချခံလိုက်ရသည်။

ကားတန်းမှာ မြို့ထဲသို့ မပြန်တော့ဘဲ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ရှိ မြေခွေးနက်ဂိုဏ်း၏ မြေအောက်စခန်းတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်မောင်းနှင်သွားလေသည်။

လေးလံသော အလူမီနီယံတံခါးကြီးများက ကားတန်း၏နောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားပြီး မိုးရွာနေသောညနှင့် သက်ရှိကမ္ဘာကို အပြင်ဘက်တွင် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်တော့၏။

ခွေးရူးက ကိုယ်တိုင် ကားနောက်ခန်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ရွှံ့များပေကျံနေကာ လူနှင့်ပင် မတူတော့သော မဟာဗျူဟာမှူးကို သေနေသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ဖြူစင်သော အခန်းဆီသို့ တည့်မတ်စွာ သွားလိုက်သည်။

ချူးရှန့်က ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲ လက်နှိုက်ထားလျက် အလျင်စလိုမရှိဘဲ နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့၏။

အခန်းတွင်းရှိ မျက်နှာကြက်၏ အလယ်ဗဟိုမှ အနက်ရောင် ကင်မရာမှာ အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်လုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ရှိနေကာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

ခွေးရူးက မဟာဗျူဟာမှူး၏ ဒူးနောက်ဘက်ကို ကန်လိုက်သဖြင့် သူမှာ တိုးလျှလျှ ညည်းတွားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းစွာ ကျသွားတော့သည်။

"ဘောစ့်ကေ..."

ခွေးရူးက မော့ကြည့်ကာ မျက်နှာကြက်ပေါ်ရှိ စပီကာကို ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏အသံတွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ဒီမဟာဗျူဟာမှူးက အပြင်လူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး လမ်းမှာ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ လုပ်ခဲ့တယ်... သူက ကျွန်တော်တို့ကို သစ္စာဖောက်ချင်နေတာ...ဒါက သက်သေပဲ..."

သူက စိုရွှဲနေသော စာရွက်ပိုင်းလေးကို ပူဇော်သက္ကာယတစ်ခုကဲ့သို့ အမြင့်သို့ မြှောက်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

အခန်းမှာ သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားတော့၏။

မိနစ်ဝက်တိတိ ကြာပြီးနောက် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော ပေါင်းစပ်အီလက်ထရောနစ် အသံက နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ငါသိပြီ..."

ခွေးရူးမှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။

"ဒါပဲလား..."

ဒေါသထွက်ခြင်းလည်းမရှိ၊ စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းလည်းမရှိဘဲ ဆိုးရွားသော ရာသီဥတုကို မှတ်ချက်ပေးနေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေလေသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော မဟာဗျူဟာမှူးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများက ပြည့်လျှံလာတော့၏။

"ခွေးရူး..."

အဘိုးကြီးကေ၏ အသံက ဆက်ထွက်လာသည်။

"မင်း ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်..."

"သူ့ကို ဆွဲထုတ်သွားလိုက်..."

"စည်းမျဉ်းတွေအရ သူ့ကို ရှင်းလင်းလိုက်တော့..."

စည်းမျဉ်းဆိုသော စကားလုံးမှာ ရေခဲခွဲသည့် ကိရိယာနှစ်ခုကဲ့သို့ ခွေးရူး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဘာကိုဆိုလိုသနည်းဆိုသည်ကို သူသိပြီး ၎င်းမှာ သေချင်စိတ်ပေါက်သွားစေနိုင်သော အိမ်တွင်းဥပဒေပင်ဖြစ်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘောစ့်ကေ..."

ခွေးရူး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးဆာနေသော ဝမ်းမြောက်မှုတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ လူနှစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဘောစ့်ကေ... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်... ကျွန်တော်..."

မဟာဗျူဟာမှူး၏ ပါးစပ်ပေါ်ရှိ တိပ်ကို ဆွဲခွာလိုက်သဖြင့် သူက နောက်ဆုံးတွင် သနားညှာတာရန် စူးရှစွာ အော်ဟစ်တောင်းပန်လိုက်တော့၏။

သို့သော် သူသည် စကားဝက်ခန့်သာ ပြောလိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ပါးစပ်မှာ ကြမ်းတမ်းသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထပ်မံ ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရကာ အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

စင်္ကြံ၏ အဆုံးတွင် လေးလံသော သံတံခါးကြီးတစ်ခု ကျယ်လောင်စွာ ပိတ်သွားပြီးနောက် ငရဲပြည်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖိနှိပ်ခံထားရသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ဖြူစင်သော အခန်းတွင်းတွင် ချူးရှန့် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့၏။

"ယမ..."

အဘိုးကြီးကေ၏ အသံတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဖမ်းဆုပ်ရခက်သော လေသံတစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

"အလယ်ဗဟိုကို လာခဲ့..."

ချူးရှန့်က အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်ရှိ အနက်ရောင် ကင်မရာအောက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မဟာဗျူဟာမှူး နေရာက အခုလွတ်သွားပြီ..."

"အခုကစပြီ မင်း ယူရလိမ့်မယ်..."

"ခွေးရူးက ခွေးကောင်းတစ်ကောင်ဖြစ်ပေမယ့် ဦးနှောက်မရှိဘူး... အဖွဲ့အစည်းက ပိုထက်မြက်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ဓားတစ်လက်ကို လိုအပ်နေတယ်..."

အဘိုးကြီးကေ၏ အသံတွင် ဖုံးကွယ်မထားသော လေးစားချီးကျူးမှုများ ပါဝင်နေ၏။

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ငါ့ရဲ့ ညာလက်ရုံးပဲ... ငါ အယုံကြည်ရဆုံးသူဖြစ်လာမယ်.."

ဤစကားလုံးများသည် အမှောင်ထု၏ နန်းတက်ပွဲတစ်ခုနှင့် တူနေတော့သည်။

ချူးရှန့်က မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ခဲ့ချေ။

သူ့အတွက်မူ အာဏာနှင့် အဆင့်အတန်းဆိုသည်မှာ ပိုမိုများပြားသော ပြဿနာများအတွက် အခြားစကားလုံးများသာ ဖြစ်သည်။

[ဒင်... အတွေးများ... "ငါ့တာဝန်ကို ငါလုပ်ရုံပါပဲ..."]

[...လူမိုက်ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲနေသည်... ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးမြောက်ပါပြီ…]

ချူးရှန့်က အေးစက်နေသော ကင်မရာကို မော့ကြည့်ကာ အသံဩဩဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က ဘောစ့်ကေ့ကိုပဲ တာဝန်ယူမှာပါ..."

ကျန်းချန် ရဲတပ်ဖွဲ့၏ ရွေ့လျားကွပ်ကဲရေးယာဉ် အတွင်းတွင်။

ချူးရှန့်၏ စကားများကို သူ၏ လက်ကြယ်သီးမှ အားနည်းသော အချက်ပြလှိုင်းမှတစ်ဆင့် ပြန်လည်ပို့ဆောင်လာသောအခါ နည်းပညာရှင် ကီးဘုတ်မှာ သူ့နားကြပ်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ မှီကျသွားပြီး အေးစက်နေသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဆွဲယူကာ တကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ရာ သူ၏ လည်စိမှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်သွားတော့၏။

"အစ်..."

သူသည် အချိန်အတော်ကြာ ရုန်းကန်ပြီးမှ ထိုစကားလုံးများကို ညှစ်ထုတ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေးက တကယ်ကို အဘိုးကြီးကေရဲ့ နှလုံးသားထဲကို ဓားနဲ့ ထိုးစိုက်လိုက်တာပဲ..."

ကျိုးကျန်ကော်က သူ၏ မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး အဝတ်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် သုတ်လိုက်၏။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ တင်းမာနေသော မေးရိုးများက သူ၏ ရင်ထဲမှ ဗြောင်းဆန်နေမှုများကို ဖော်ပြနေလေသည်။

"အရမ်းမြန်မြန် တက်လာခြင်းက ကောင်းတဲ့အရာမဟုတ်ဘူး..."

သူက မျက်မှန်ကို ပြန်တပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ရပ်တန့်နေသော အနီရောင်အစက်လေးကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူက အခုဆို အောက်ခြေမရှိတဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီးပေါ်မှာ ကြိုးတန်းလျှောက်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ... အဘိုးကြီးကေလို လူတွေက ဘယ်သူ့ကိုမှ တကယ် မယုံကြည်တတ်ဘူး..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက စိုးရိမ်တကြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျဉ်းကျပ်နေသော နေရာလေးထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေတော့၏။

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ... သူ့ကို ရပ်တန့်ခိုင်းရမလား... အခု ကွန်ယက်ကို ပိတ်လိုက်ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့က ခွေးရူးကိုပဲ ဖမ်းနိုင်လိမ့်မယ်... အဘိုးကြီးကေရဲ့ ဆံပင်တစ်ပင်ကိုတောင် ထိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ငါတို့ ရပ်တန့်လို့မရဘူး..."

ကျိုးကျန်ကော်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မြားက လေးကြိုးပေါ် ရောက်နေပြီ... ပစ်လွှတ်ရမှာပဲ... တောက်တဲ့ စီမံကိန်းကို စတင်ဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်... ချူးရှန့်နဲ့ ကျန်းချန်ရဲတပ်ဖွဲ့ကြားက ပွင့်လင်းတဲ့ အဆက်အသွယ် အားလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်... သူ့ရဲ့ ဖိုင်တွေကို ပိတ်သိမ်းပြီး လုံခြုံရေးအဆင့်ကို အမြင့်ဆုံးအထိ တိုးမြှင့်လိုက်..."

သူ၏ အသံမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေ၏။

"အခုကစပြီး လူတိုင်းရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ရဲအရာရှိ ချူးရှန့်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး..."

"လူမိုက် ယမဆိုတာပဲ ရှိတော့တယ်..."

ဖြူစင်သော အခန်းထဲတွင်။

စပီကာမှ အသံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်သည် လွတ်ဟာနေသော အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး အပေါ်မှ မီးရောင်က ရှည်လျားသော အရိပ်တစ်ခုကို ကျစေခဲ့၏။

သူသည် မြေခွေးနက်ဂိုဏ်း၏ ဒုတိယအကြီးအကဲ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး လူတစ်သောင်း၏ အထက်နှင့် လူတစ်ယောက်၏ အောက်တွင် ရှိနေလေသည်။

သူသည် ပြီးပြည့်စုံသော အထီးကျန်ကျွန်းတစ်ကျွန်းလည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင်…

"ဂျစ်..ဂျစ်.."

မျက်နှာကြက်ပေါ်ရှိ စပီကာက သတိပေးချက်မရှိဘဲ အသံပြန်မြည်လာခဲ့၏။

အဘိုးကြီးကေ၏ အေးစက်သော အီလက်ထရောနစ်အသံက အခန်းတွင်းတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာလေသည်။

"ယမ..."

"အဆင်သင့် ပြင်ထားလိုက်..."

"မနက်ဖြန်... လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဖို့ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့..."