အခန်း ၂၀၉

အခန်း (၂၀၉) တစ်မြို့လုံးက စောင့်ရှောက်ပေးနေသော သူ၏အမျိုးသမီး

ကျန်းချန်မြို့ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို ရဲစခန်းခွဲအဆောက်အအုံ၏ အပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်၏။

မိုးတိတ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်ကြီးကမူ ညစ်ပေနေသော ခဲပြားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ မှိုင်းညို့နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဤနေ့သည် ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ပင်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

လင်းဝမ်ချင့်သည် ထိုကျိုင်းကောင်ပင်အိုကြီး၏ အောက်တွင် ရပ်နေကာ သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော ယုံကြည်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ထမင်းချိုင့်ကို လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားသည်။ သူမသည် မိုးရွာရွာ နေပူပူ မနက်ရှစ်နာရီတိုင်း ရောက်လာတတ်ပြီး ညနေ ခြောက်နာရီတွင် ပြန်သွားလေ့ရှိ၏။ သူမသည် စကားလည်းမပြောသလို ရုတ်ရုတ်သဲသဲလည်း မလုပ်ဘဲ ထိုနေရာတွင်သာ ရပ်လျက် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

အေးစက်သော လေပြင်းက သူမ၏ ပါးလွှာသော အင်္ကျီစွန်းကို တဖြတ်ဖြတ်မြည်အောင် တိုက်ခတ်နေပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာလေးမှာ အေးခဲကာ ဖြူရော်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများတွင်လည်း သွေးရောင် လုံးဝမရှိတော့ချေ။

သတင်းအင်တာဗျူးကားတစ်စီးသည် လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်သွား၏။ ကင်မရာမှန်ဘီလူးမှတစ်ဆင့် သတင်းထောက်မလေးသည် ပိန်ပါးသော်လည်း ခေါင်းမာသော ထိုလူရိပ်လေးကို ကြည့်ကာ ခဏတာမျှ ပြောစရာစကားရှာမရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"သူမကို မြင်ကြလား... အဲဒါသူရဲကောင်း ချူးရှန့်ရဲ့ ကောင်မလေးပဲ..."

"ခုနစ်ရက်တိတိ ရှိသွားပြီ... တကယ့်ကို ရင်နာစရာကောင်းလိုက်တာ..."

ကင်မရာသမားသည် ဆုံချက်ကို ချိန်ညှိကာ အနီးကပ် ဆွဲယူလိုက်၏။ ပုံရိပ်ထဲတွင် မိန်းကလေး၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် သူမ၏အနောက်ဘက်ရှိ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေသော ပန်းပင်လယ်ကြီးသည် ရင်ကွဲဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေတော့သည်။

မှန်ပေသည်။ ပန်းပင်လယ်ကြီးပင်ဖြစ်၏။

ဒုတိယမြောက်နေ့မှ စတင်ကာ ရဲစခန်းခွဲ၏ ဝင်ပေါက်တွင် ဂန္ဓမာပန်းဖြူတစ်စည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဒုတိယတစ်စည်း တတိယတစ်စည်း ရောက်လာခဲ့၏။ ယနေ့အချိန်အထိ ရဲစခန်းခွဲ၏ အရှေ့ဘက်ရှိ ကွက်လပ်သည် မြို့သူမြို့သားများ ယူဆောင်လာသော ရေတွက်၍မရနိုင်သည့် ပန်းများဖြင့် လုံးဝဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော သမုဒ္ဒရာအဖြူရောင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော လူများစွာသည် မိမိတို့သဘောဆန္ဒအလျောက် ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်၏။ သူတို့သည် ဆူညံခြင်းမရှိဘဲ ပန်းများကို ချထားကာ လင်းဝမ်ချင့်ဘက်သို့ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ ပြုလုပ်ကြသည်။ ဆံပင်ဖြူနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုများ ကလေးချီထားသော မိခင်များနှင့် ကျောင်းဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ရိုးသားသည့်ပုံစံရှိသော ကျောင်းသားများပါ ပါဝင်ကြသည်။

သူတို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်မှာ သူရဲကောင်းတစ်ဦးအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုသာမက သူမ၏ ခိုင်မာသောယုံကြည်မှုကို လေးစားမှုပါ ပါဝင်ပေသည်။

"သမီးလေး... ရေနွေးလေး သောက်လိုက်ပါဦး..."

အန်တီကြီးတစ်ဦးက လင်းဝမ်ချင့်၏ အေးစက်နေသော လက်ထဲသို့ ပူလောင်နေသော ပဲနို့တစ်ခွက်ကို အတင်းထည့်ပေးလိုက်၏။

"ရဲအရာရှိချူးက တို့ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ သူရဲကောင်းပါ... သမီးလည်း... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမယ်လေ..."

လင်းဝမ်ချင့်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲသွားတော့သည်။ သူမသည် မငိုခဲ့ဘဲ အားကုန်သုံးကာ လေးလံစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရုံသာ ရှိ၏။

ရဲစခန်းခွဲ ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ ရုံးခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ပြတင်းပေါက်ခန်းဆီးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးနှင့် ပန်းပင်လယ်ကြီးသည် သူ၏မျက်လုံးများထဲသို့ ထိုးစိုက်ဝင်လာသော အပ်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ သူသည် လူအုပ်နှင့် ပန်းများ ဝိုင်းရံထားသော ထိုလုံးဝအထီးကျန်နေသည့် လူရိပ်လေးကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူ၏လက်ထဲရှိ ဆေးလိပ်မှာ အဆုံးထိလောင်ကျွမ်းသွားပြီး ပူလောင်နေသော ဆေးလိပ်တိုကြောင့် သူ၏လက်ချောင်းများ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားတော့သည်။

"တကယ့်ကို အပြစ်တွေပါပဲ..."

သူသည် မည်သူ့ကို ကျိန်ဆဲနေမှန်းပင် မသိတော့ဘဲ တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

စားပွဲပေါ်တွင် ချူးရှန့်၏ ဖိုင်ကို ဖွင့်ထားသည်။ တစ်လက်မအရွယ် ဓာတ်ပုံထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူငယ်လေး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ စိတ်မရှည်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ ရှိနေပုံရ၏။

သူက အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ငရဲထက်ပင် အန္တရာယ်ပိုများသော နေရာတစ်ခုတွင် သေချာပေါက်နီးပါး သေဆုံးရမည့် အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ သူက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းခံရမည့် သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့၏။

ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသော ခံစားချက်ကြီးသည် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းအား အသက်ရှူမရသည်အထိ ဖိစီးနေသော ဧရာမကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေတော့သည်။ သူက ဖုန်းကိုဆွဲယူကာ ကျိုးကျန်ကော်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆိုလိုက်၏။

"ခေါင်းဆောင်ဟောင်းကြီး... ခင်ဗျား မြင်ပြီးပြီလား..."

တစ်ဖက်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

"ငါ မြင်ပြီးပြီ... ထျဲ့ကျွင်း..."

"ဒါက ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးလဲ... အဲဒီကောင်မလေးက..."

"ထျဲ့ကျွင်း..."

ကျိုးကျန်ကော်၏ အသံက သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

"ပြည်သူတွေရဲ့ ထောက်ခံမှုက ချူးရှန့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော ဂုဏ်ပြုတံဆိပ်ပဲ... သူ ပြန်လာတဲ့အခါ နိုင်ငံတော်နဲ့ ပြည်သူတွေက သူ့ကို အမြင့်ဆုံးဂုဏ်ပြုမှုတွေ ပေးကြလိမ့်မယ်... အခုဖြစ်ပျက်နေတာတွေ အားလုံးက သူရထိုက်တဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေပဲ..."

ကျိုးကျန်ကော်၏ အသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုသော ပြတ်သားမှု ပါဝင်နေ၏။

"အခု ငါတို့လုပ်ရမှာက ဒီယုံကြည်ချက်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့နဲ့ အဲဒီကောင်မလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ပဲ... သူမကို ဘာအန္တရာယ်မှ အဖြစ်ခံလို့ မရဘူး..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် ဖုန်းချလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် မှီကျသွားတော့သည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။ ရဲစခန်းခွဲမှ အရာရှိများသည် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင် အလိုအလျောက် စည်းမျဉ်းတစ်ခု သတ်မှတ်ထားပြီး အစောင့်အရှောက်နတ်မင်းများကဲ့သို့ ထိုမိန်းကလေးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကာကွယ်ပေးနေကြသည်။

အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းကာ စိုစွတ်နေသော မြေအောက်ခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ ဖြစ်၏။

လေထုထဲတွင် သံချေးနှင့် မှိုနံ့များ အပြည့်အနှက် ရှိနေသည်။ ချူးရှန့်သည် အေးစက်နေသော ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး သူ၏အရှေ့တွင် အေးစက်ကာ အတုံးအခဲဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ခေါက်ဆွဲပြုတ်တစ်ပန်းကန် ရှိနေ၏။

ချင်ယွိပင်း ပေးထားသော လက်ကြယ်သီးအတွင်းမှ အချက်ပြလှိုင်းသည် အဆက်မပြတ်ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ပမာဏများပြားသော လှိုင်းအနှောင့်အယှက်အသံများ ရောနှောနေသည်။

ဤအရာသည် ထိုကမ္ဘာနှင့် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ဆက်သွယ်မှုပင်ဖြစ်၏။ အချိန်အများစုတွင် ဝင်လာသောအရာများမှာ အထူးတပ်ဖွဲ့မှ ခြောက်သွေ့သော ဒေတာခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုများသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် တက်ကြွစွာ နားထောင်လေ့မရှိဘဲ နောက်ခံအသံတစ်ခုအနေဖြင့်သာ ဖွင့်ထားတတ်၏။

ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ပုံပျက်နေသော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခုသည် အားနည်းသော အချက်ပြလှိုင်းထဲမှ ခေါင်းမာစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"မြို့တော် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို ရဲစခန်းခွဲ ဝင်ပေါက်မှာရှိတဲ့ ကျွန်မတို့ရုပ်သံလိုင်းရဲ့ သတင်းထောက်က ရဲအရာရှိချူးရှန့်အတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖို့ ရောက်လာတဲ့ မြို့သူမြို့သားတွေ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရှိနေတာကို တွေ့ရပါတယ်... ဒီနေရာမှာ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တဲ့ လင်းဆိုတဲ့ ဆရာမလေးကလည်း အာရုံစိုက်စရာ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်..."

ခက်ရင်းဖြင့် ခေါက်ဆွဲကို လိပ်ယူနေသော ချူးရှန့်၏ လှုပ်ရှားမှုသည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွား၏။

“လင်းဝမ်ချင့်…”

လျှို့ဝှက်စစ်ဆင်ရေးကြောင့် အေးစက်ခက်ထန်နေသော သူ၏နှလုံးသားသည် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ပြင်းထန်စွာ အရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုမရှိသော ခံစားချက်တစ်ခုသည် ပူနွေးလေးလံစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ရင်ဘတ်ကို ကျပ်သွားစေ၏။

သူသည် ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားသကဲ့သို့ ပြုလုပ်လျက် သူ၏နားကို လက်ကြယ်သီးနှင့် တင်းကျပ်စွာ ကပ်ထားလိုက်သည်။ အချက်ပြလှိုင်း အနှောင့်အယှက်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်အောက်ခြေမှ ပဲ့တင်သံကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

သို့သော်လည်း သူ ကြားလိုက်ရဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏အတွင်းစိတ်အထိ ရင်းနှီးနေသော ထိုနူးညံ့သည့် အသံလေးသည် အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုနှင့် လှိုင်းအနှောင့်အယှက် အလွှာများကို ဖြတ်သန်းကာ သူ၏နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို သူ ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

ရုပ်မြင်သံကြား သတင်းထောက်က သူမကို အင်တာဗျူးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဆရာမလင်း... လူတော်တော်များများက ဆရာမရဲ့ ဇွဲလုံ့လကို ကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပေမဲ့ တချို့ကလည်း ဆရာမအနေနဲ့ လက်တွေ့ဘဝကို လက်ခံသင့်တယ်လို့ ထင်နေကြတယ်... ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆရာမ ဘာများပြောချင်ပါသလဲ..."

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ထို့နောက် သူမ၏အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်... ကြည်လင်ကာ နူးညံ့သော်လည်း ပြတ်သားမှု ရှိနေသည်။

"ကျွန်မ ရဲအရာရှိချူးကို ယုံကြည်တယ်..."

"သူ သေချာပေါက် ပြန်လာလိမ့်မယ်..."

"သူ ကျန်းချန်ကို ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်... သူ ကတိဖျက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ရွှီ..."

အချက်ပြလှိုင်း လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။ အသက်ရှူကျပ်မတတ် တိတ်ဆိတ်မှုက မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။

ချူးရှန့်သည် ထိုနားထောင်နေသည့် ကိုယ်နေဟန်ထားအတိုင်း မလှုပ်မယှက်ဖြင့် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရှိနေခဲ့သည်။

သူက ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ထိုင်လိုက်၏။ ကလေးများကို သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကာကွယ်ပေးခဲ့သော သူငယ်တန်းကျောင်းမှ အမျိုးသမီးနှင့် ကြက်သားစွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ကမ်းပေးစဉ်က သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ နူးညံ့သောအပြုံးတို့သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။

သူသည် အမှောင်ထုထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသော လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်၏။

သူမကမူ နေရောင်ခြည်အောက်တွင်ရပ်ကာ သူ အိမ်ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသူ ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်သည် အတုံးအခဲဖြစ်နေသော ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲယူလိုက်၏။ သူသည် တစ်လုတ်ချင်း မစားတော့ဘဲ ဆာလောင်နေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပါးစပ်ထဲသို့ သွတ်သွင်းနေတော့သည်။ အေးစက်နေသော အစားအစာများ သူ၏လည်ချောင်းထဲသို့ ဝင်သွားသော်လည်း သူ၏အစာအိမ်ထဲတွင် မီးတစ်ပွင့်ကို ထွန်းညှိပေးလိုက်၏။

ထိုမီးတောက်သည် ပိုမိုတောက်ပစွာ လောင်ကျွမ်းလာပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို မီးစွဲလောင်စေတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ သူသည် နောက်ဆုံးခေါက်ဆွဲဖတ်ကို စားသောက်ပြီး နောက်ဆုံးကျန်နေသော အေးစက်သည့် စွပ်ပြုတ်အရည်ကို သောက်လိုက်၏။

သူ ပန်းကန်ကို ချလိုက်ချိန်တွင်ပင် သူ၏မျက်လုံးများထဲ၌ တစ်ခါမှမဖြစ်ဖူးသော အလင်းရောင်တစ်ခု လက်ဖြာသွားပြီး...

“ဝုန်း…”

မြေအောက်ခန်း၏ လေးလံသော သံတံခါးကြီးသည် အပြင်ဘက်မှ ပြင်းထန်စွာ ကန်ဖွင့်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။ ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော ခွေးရူး၏ မျက်နှာသည် တံခါးဝတွင် ပေါ်လာ၏။ သူသည် အသက်ရှူပင် မဝသေးဘဲ ချူးရှန့်ကို ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"အစ်ကို... ပြဿနာတက်ပြီ..."