အခန်း ၂၁၀

အခန်း (၂၁၀) အဘိုးကြီးကေက သူ၏လက်ကွက်ကို ပြသလိုက်ခြင်း၊ ပစ်မှတ်မှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးဖြစ်သည်

ချူးရှန့်သည် သူ၏လက်ထဲမှ ပန်းကန်အလွတ်ကို ချလိုက်၏။ သူသည် အောက်ခြေရှိ နောက်ဆုံးကျန်နေသော စွပ်ပြုတ်အရည်ကိုပါ ပြောင်စင်အောင် လျှာဖြင့်လျက်ကာ စားသောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသော လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏အရိုးအဆစ်များထံမှ တဒေါက်ဒေါက်မြည်သံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

မြေအောက်ခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ လေးလံကာ ပုပ်ဟောင်နေ၏။ ခွေးရူး၏ ဝင်ရောက်လာမှုသည် ပုပ်ဟောင်နေသော ရေမြောင်းထဲသို့ ဧရာမကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ပြုတ်ကျသွားပြီး အလွန်ဆိုးရွားသော အနံ့အသက်များကို မွှေနှောက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ချူးရှန့်၏ အသံတွင် မည်သည့်ခံစားချက် အရိပ်အယောင်မျှ ပါဝင်မနေဘဲ ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည့် ကျောက်ခဲတစ်လုံးကဲ့သို့ လှိုင်းဂယက်လေးတစ်ခုပင် ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

ဤကဲ့သို့ အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေမှုက ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပုံပျက်နေသော ခွေးရူး၏ မျက်နှာကို ပို၍ပင် ရယ်စရာကောင်းနေစေ၏။ သူ၏ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ အော်ဟစ်မတတ် ပြောလိုက်သည်။

"ဆိပ်ခံတံတားအမှတ်(၉) က ပစ္စည်းတွေ... ရဲတွေ အကုန်ဝင်ဖမ်းသွားပြီ..."

သူ၏မျက်လုံးများမှာ သွေးလွှမ်းနေပြီး အသံများပင် တုန်ယင်နေ၏။

"ငါတို့ညီအစ်ကို ခုနစ်ယောက် ပါသွားတယ်လေ... အဆိုးဆုံးက အဲဒီပစ္စည်းတွေက အဖြူရောင်မုဆိုးမအတွက် နမူနာတွေကွ... အစ်ကိုကေ... အစ်ကိုကေက အစ်ကို့ကို အခုချက်ချင်း အဲဒီကိုလာခဲ့ဖို့ ပြောနေတယ်..."

ချူးရှန့်က မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင် ပင့်မသွားခဲ့ပေ။

သူသည် ပြိုလဲလုနီးပါးဖြစ်နေသော ခွေးရူး၏ဘေးမှ ဖြတ်ကာ ထွက်ခွာသွား၏။ သူ၏ တည်ငြိမ်သောအငွေ့အသက်က ခွေးရူး ဆဲဆိုတော့မည့် စကားများကို အတင်းအကျပ် မျိုချသွားစေတော့သည်။

ခွေးရူးသည် ချူးရှန့်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေမိသည်။ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ထိတ်လန့်နေမှုသည် ဤလူ၏ တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများကြောင့် အနည်းငယ် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

သူသည် တစ်ချက်တုန်ယင်သွားပြီးနောက် အမြန် လိုက်ပါသွားတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ဖြစ်၏။

တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မခံရဖူးသော လျှို့ဝှက်စခန်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် နားကွဲမတတ် ဆူညံနေသော သီချင်းသံများ သို့မဟုတ် မီးခိုးငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဖဲဝိုင်းများ မရှိချေ။ ယင်းအစား စက်မှုဇုန်ရှိ စွန့်ပစ်စက်ရုံတစ်ခု၏ အောက်တွင် လျှို့ဝှက်တည်ရှိနေသော ဧရာမဇီဝဓာတ်ခွဲခန်းကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ကာ မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေသည်။

အဖြူရောင် ပိုးမွှားကာကွယ်ရေးဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော သုတေသီများသည် တိကျသော ကိရိယာများကြားတွင် သွားလာနေကြပြီး လေထုထဲတွင် စက်ရုံလည်ပတ်နေသော တဝီဝီမြည်သံ တိုးတိုးလေးသာရှိနေ၏။

ဤမြင်ကွင်းသည် မြေခွေးနက်ဂိုဏ်း၏ သွေးစွန်းနေသော ပုံစံနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေတော့သည်။

ချူးရှန့်နှင့် ခွေးရူးတို့သည် ရှည်လျားသော မှန်စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လေးလံသော သီးသန့်ခွဲခြားထားသည့် တံခါးကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားကြ၏။

တံခါးကြီးက တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်သွားတော့သည်။

အတွင်းဘက်တွင် အဖြူရောင်သန့်သန့် စက်ဝိုင်းပုံစံ အခန်းတစ်ခုရှိနေ၏။ အလယ်တည့်တည့်တွင် ငွေရောင်မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် သေသပ်စွာ ချုပ်လုပ်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူသည် သွယ်လျနေပြီး သူ၏အသက်အရွယ်ကို ခန့်မှန်းရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

အဘိုးကြီးကေပင် ဖြစ်သည်။

ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင်သာ တည်ရှိနေသော ဤအမျိုးသားနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ ချူးရှန့်အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်၏။

"ဆိပ်ခံတံတားအမှတ်(၉) ကိစ္စက ရဲတွေကို ငါ တမင်သက်သက် သတင်းပေးလိုက်တာ..."

အဘိုးကြီးကေက စကားပြောလိုက်၏။ မျက်နှာဖုံးကြောင့် ပြောင်းလဲသွားသော သူ၏အသံသည် သံချေးတက်နေသော သတ္တုနှစ်ခု ပွတ်တိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး စပီကာများမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသော အီလက်ထရောနစ်အသံနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။

ခွေးရူးသည် နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားပြီး သူ၏စိတ်အာရုံများ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားတော့၏။

"အစ်ကိုကေ... ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက..."

"စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပဲ..."

အဘိုးကြီးကေသည် ခွေးရူးကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ၏မျက်နှာဖုံးသည် ချူးရှန့်ဘက်သို့သာ လှည့်ထား၏။

"ရဲတွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုအမြန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ဖို့နဲ့ မင်းကို စမ်းသပ်ဖို့ပဲ... ယမ..."

သူသည် ဓာတ်ခွဲခန်းစားပွဲတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တစ္ဆေဆန်သော အပြာရောင်အရည်များ ဖြည့်ထားသည့် ဆေးထိုးအပ်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"ရဲတွေက ငါထင်ထားတာထက် ပိုမြန်တယ်ပေါ့လေ... ဆိုလိုတာက မဟာဗျူဟာမှူးထက် ပိုနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ကြွက်တစ်ကောင် ငါတို့ဆီမှာ ရှိနေတယ်..."

"ပြီးတော့ မင်းက ငါထင်ထားတာထက် ပိုတည်ငြိမ်တယ်... ခွေးရူးက ထိတ်လန့်သွားပေမဲ့ မင်းကတော့ မဖြစ်ဘူးလေ... ကောင်းတယ်..."

အဘိုးကြီးကေသည် ချူးရှန့်ရှေ့ရှိ ဗန်းတစ်ခုပေါ်သို့ ဆေးထိုးအပ်ကို ခပ်ဖွဖွ အသံမြည်လျက် ချလိုက်၏။

"ဒါကို ကြည့်လိုက်ဦး..."

ချူးရှန့်က ဆေးထိုးအပ်ကို ထိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန်က ဟိန်းဟောက်လျက် အသက်ဝင်လာတော့သည်။

သူ၏အရှေ့ရှိ အပြာရောင်အရည်သည် သူ့ကမ္ဘာထဲတွင် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားတော့၏။

၎င်းသည် အရည်တစ်မျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ဝိညာဉ်များ စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီး နှိပ်စက်ခံထားရသော ရေတွက်၍မရနိုင်သည့် တစ္ဆေများထံမှ ဖိသိပ်ထားသော သန့်စင်သည့် အပြစ်ဒုစရိုက် အစုအဝေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ထိုတစ္ဆေများသည် ပါးစပ်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖွင့်ဟလျက် သူ့ထံသို့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ငိုကြွေးသံများကို ထုတ်လွှင့်နေကြ၏။

ဤအရာသည် သူမြင်ဖူးသမျှ မူးယစ်ဆေးဝါးများထက် အဆပေါင်းတစ်သောင်း ပို၍ ဆိုးယုတ်လှပေသည်။

"သူ့နာမည်က ကောင်းကင်ဘုံလို့ ခေါ်တယ်..."

ဖိနှိပ်ထား၍မရသော ပြင်းပြသည့် စိတ်အားထက်သန်မှုတစ်ခုသည် အဘိုးကြီးကေ၏ အသံထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာ၏။

"သူ့မှာ ရိုးရာမူးယစ်ဆေးဝါးတွေရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ လုံးဝမရှိသလို စွဲလမ်းမှုလည်း မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ သူက ဘယ်မူးယစ်ဆေးဝါးကမဆို ပေးစွမ်းနိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံးသာယာမှုကို ဆယ်ဆပေးစွမ်းနိုင်တယ်..."

"အရေးအကြီးဆုံးက သူ့ရဲ့ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ကမ္ဘာပေါ်က ဘယ်စမ်းသပ်မှုနည်းလမ်းနဲ့မှ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူသည် သူ၏လက်မောင်းများကို ကျယ်ကျယ်ဖြန့်လိုက်၏။ လှုပ်ရှားမှုက မကြီးမားသော်လည်း သူသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ပွေ့ဖက်ချင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

"ဒါက မူးယစ်ဆေးဝါး မဟုတ်ဘူး... ဒါက အသစ်စက်စက် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုပဲ... ပိရမစ်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးက လူတွေနဲ့သာ ထိုက်တန်တဲ့ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ သောက်စရာပဲ..."

ခွေးရူးမှာ နားထောင်ရင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေပြီး သူ၏အသက်ရှူသံများ လေးလံလာတော့သည်။

သူသည် နည်းပညာကို နားမလည်သော်လည်း ဤအရာက ကိုယ်စားပြုနေသည်မှာ တစ်နိုင်ငံလုံးကို ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းရှိသော ဧရာမကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကြီးဆိုသည်ကို သူ နားလည်ပေသည်။

"ယမ..."

အဘိုးကြီးကေ၏ မျက်နှာဖုံးသည် ချူးရှန့်ဘက်သို့ လှည့်လာ၏။

"ဆိပ်ခံတံတားအမှတ်(၉) က ပစ္စည်းတွေက ကြွက်တွေကို ကျွေးတဲ့ ငါးစာတွေပဲ... တကယ့် ကောင်းကင်ဘုံအားလုံးက ဒီနေရာမှာ ရှိတယ်..."

သူသည် အခန်း၏ အဆုံးဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

အဖြူရောင် နံရံကြီးသည် ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်လာပြီး ၎င်း၏နောက်ကွယ်ရှိ ဧရာမ အအေးခန်းတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်၏။

အတွင်းဘက်တွင် သေသပ်စွာ စီရီထားသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော အပြာရောင် ဖန်ပုလင်းငယ်များ ရှိနေပြီး အေးစက်သော မီးရောင်များအောက်တွင် တစ္ဆေဆန်သော အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှင့်နေသည်။

"ကျန်းချန်က သေးငယ်လွန်းတယ်..."

အဘိုးကြီးကေသည် ချူးရှန့်၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာပြီး သူ၏ပခုံးကို လက်ဖြင့် လေးလံစွာ ပုတ်လိုက်ရာ ဤလှုပ်ရှားမှုသည် တစ်ခါမှမဖြစ်ဖူးသော ယုံကြည်မှုကို ဖော်ပြနေ၏။

"ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ဒီမြို့လေး တစ်ခါမှ မဟုတ်ခဲ့ဘူး..."

"သုံးရက်အတွင်း ငါက အမှောင်ကွန်ရက်ကနေတစ်ဆင့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ မူးယစ်ဆေးအသစ် မိတ်ဆက်ပွဲကို ထုတ်လွှင့်ပြသမယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက ဝယ်လက်တွေက သွေးနံ့ရတဲ့ ငါးမန်းတွေလို စုပြုံရောက်လာကြလိမ့်မယ်နော်..."

သူ၏အသံမှာ နိမ့်ကျသွားပြီး သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"ငါတို့က ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ မြေအောက်စျေးကွက်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်မယ်... ငါတို့က နတ်ဘုရားအသစ်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

အဘိုးကြီးကေသည် ဤရူးသွပ်ဖွယ်ရာ ပုံစံကြမ်းကြီးကို ပုံဖော်နေချိန်တွင် ချူးရှန့်၏ ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန်က နံရံများနှင့် မြေပြင်ကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေရပြီ ဖြစ်၏။

သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ငွေကြေး၊ အကြမ်းဖက်မှုနှင့် အဆင့်မြင့်နည်းပညာများအပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဧရာမ နိုင်ငံဖြတ်ကျော် ရာဇဝတ်အင်ပါယာကြီးတစ်ခုကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအင်ပါယာကြီး၏ အမြစ်များက ခိုင်မာစွာ တွယ်ဆက်နေပြီဖြစ်၏။

ထို့ပြင် ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဤဆိုးယုတ်သော အင်ပါယာကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်၌ ရပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်ရဲတပ်ဖွဲ့၊ ပူးပေါင်းအထူးတပ်ဖွဲ့ ဌာနချုပ်တွင် ဖြစ်၏။

လေထုမှာ သုဿန်တစပြင်ပမာ တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။

နည်းပညာရှင် ကီးဘုတ်သည် သူ၏နားကြပ်ကို နားတွင် တင်းကျပ်စွာ ဖိထား၏။ သူ၏မျက်နှာမှာ စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖြူရော်နေပြီး နဖူးတွင်လည်း ချွေးစေးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး သူ၏အသံမှာ တုန်ယင်နေ၏။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်... ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ကြားဖြတ်ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့ပြီ..."

"အဘိုးကြီးကေက တကယ့်အရူးကြီးပဲ..."

"ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ... မူးယစ်ဆေးအသစ် မိတ်ဆက်ပွဲတဲ့... ဒါက မူးယစ်ဆေးဝါး မှောင်ခိုကူးတာ မဟုတ်ဘူး... ဒါက ခွဲခြားသိမြင်လို့မရတဲ့ နည်းလမ်းကိုသုံးပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တိတ်ဆိတ်တဲ့ မူးယစ်ဆေးဝါးစစ်ပွဲ ဆင်နွှဲနေတာပဲ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ လက်ထဲရှိ ရေနွေးဘူးသည် ခွမ်းခနဲ အသံမြည်လျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ပူလောင်နေသော လက်ဖက်ရည်များ နေရာအနှံ့ ဖိတ်စင်သွားတော့သည်။

သူသည် လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ သူ၏မျက်လုံးများက ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ ချူးရှန့်ကို ကိုယ်စားပြုသော အနီရောင်အစက်လေးကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေမိ၏။

ထိုအနီရောင်အစက်လေးသည် ယခုအခါ မုန်တိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ရှိနေသည်။

"ဒီကောင်လေးကတော့..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွား၏။

“အခုချိန်မှာ သူက ပေါက်ကွဲဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ နျူကလီးယား ထိပ်ဖူးတစ်ခုကို ကိုင်ထားရသလိုပဲ..."

ကျိုးကျန်ကော်သည် သူ၏ကုလားထိုင်တွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေ၏။

သူ၏လက်ချောင်းများသည် စားပွဲပေါ်သို့ ခပ်ဖွဖွ ခေါက်နေပြီး ခေါက်လိုက်သည့် အကြိမ်တိုင်းသည် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ချူးရှန့်အတွက် ထွက်ပေါက်မရှိတော့ကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားပေသည်။

ခြေတစ်လှမ်း မှားယွင်းသွားသည်နှင့် ထာဝရ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်၏။

"အမိန့်ပေးတယ်..."

ကျိုးကျန်ကော်၏ အသံသည် အေးစက်စွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"အပြင်ဘက် တပ်ဖွဲ့တွေအားလုံး တက်ကြွတဲ့ ထောက်လှမ်းမှုအားလုံးကို အခုချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပါ... ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးရဲ့ ရဲတပ်ဖွဲ့က အမြင့်ဆုံး ရေဒီယိုတိတ်ဆိတ်မှု အခြေအနေကို ဝင်ရောက်ရမယ်..."

"သူ့အတွက် လမ်းကြောင်းတိုင်းကို ရှင်းလင်းပေးထား..."

"သူ နောက်ဆုံးအချက်ပြမှု မပို့မချင်း ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားရဘူးနော်..."

လျှို့ဝှက်ဓာတ်ခွဲခန်း အတွင်း၌ဖြစ်၏။

အဘိုးကြီးကေ၏ ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားပြီး မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်ရှိ သူ၏မျက်လုံးများက ချူးရှန့်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ယမ... မင်းက ဒီအစီအစဉ်မှာ အရေးအကြီးဆုံး အချိတ်အဆက်ပဲ..."

"လမ်းကြောင်းပေါ်က အဘိုးကြီးတွေအားလုံးကို ရှင်းလင်းဖို့နဲ့ ခေတ်သစ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာတာကို ကြိုဆိုဖို့ ငါ့ကိုကူညီပေးမယ့် အထက်မြက်ဆုံး ဓားတစ်လက် ငါ လိုအပ်တယ်..."

သူသည် သူ့လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ ညာလက်ရုံးဖြစ်လာပြီး ငါနဲ့အတူ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့ မင်း ဆန္ဒရှိလား..."

ချူးရှန့်သည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အဘိုးကြီးကေ၏ အကြည့်များနှင့် ဆုံတွေ့သွားသည်။

ထမင်းချိုင့်ကို ကိုင်ကာ သူ့ကို ခေါင်းမာစွာ စောင့်ဆိုင်းရင်း ရဲစခန်းခွဲ ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေခဲ့သော မိန်းကလေး၏ ပုံရိပ်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားတော့၏။

[ဒင်... အတွင်းစိတ်ဆန္ဒ - မင်းတို့လို အမှိုက်ကောင်တွေအားလုံးကို အပြီးတိုင် ရှင်းလင်းပစ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ...]

[...လူမိုက်ဘာသာစကားသို့ ပြောင်းလဲနေသည်... ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးမြောက်ပါပြီ...]

ချူးရှန့်သည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်လိုက်ပြီး အဘိုးကြီးကေအား တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ရပါတယ်..."

အဘိုးကြီးကေသည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ရာ ထိုရယ်သံသည် အဖြူရောင်အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အထူးတလည် တစ္ဆေဆန်နေတော့၏။

"ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတယ်..."

ရယ်သံများက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ အဘိုးကြီးကေ၏ အသံမှာ ရက်စက်ခက်ထန်လာ၏။

"ကောင်းပြီလေ... ယမ... ငါ့ရဲ့ ညာလက်ရုံးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ ပထမဆုံး မစ်ရှင်က..."

သူသည် စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ရာ ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုလုံးရှိ အပူချိန်မှာ ဒီဂရီအနည်းငယ် ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

"ရဲတွေကို သတင်းပေးနေတဲ့ ငါတို့အထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ အဲဒီကြွက်ကို သွားရှာချေ... သူတို့ကို မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်လက်နဲ့ ဆွဲထုတ်ပြီး ချေမှုန်းပစ်လိုက်..."