အခန်း (၂၆၇၅-၂၆၇၆)
Vol. 268 Ch. 2675-2676
အခန်း (၂၆၇၅) - အငြိုးအတေး ပွဲစဉ်
ဖန်ရွှေ၏ စကားမှာ အပ်ချွန်တစ်ခုကဲ့သို့ အကြီးကဲငါးပါး၏ ရင်ထဲသို့ စူးဝင်သွားသည်။
ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမ မှ အသက်ရှင်နေဆဲ ဘိုးဘေး လေးဦး၊ ထိုထဲတွင်မှ လင်နယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်၏ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်များ။
ထိုမျှနှင့်ပင် အသက်စွမ်းအင် တစ်ခု ထပ်မံ ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြန်ပြီလော။
သို့သော် သူတို့ စဉ်းစား၍ မရနိုင်သည်မှာ၊ မိမိတို့မျက်စိရှေ့မှ လူသားမျိုးနွယ် မျိုးဆက်သစ်လေး၏ အစွမ်းအစမှာ မည်သည့်နေရာတွင် အဆုံးသတ်မည်နည်း။
သူတို့ ကြိုတင်၍ အစီအစဉ်ဆွဲခဲ့ကြစဉ်ကပင် ပြိုင်ဘက်၏ စွမ်းအားကို တတ်နိုင်သမျှ မြင့်မားသည်ဟု တွက်ဆထားခဲ့ကြသည်။
ရှန်ကျီကျန်း တို့ လေးယောက် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်လျှင် အနည်းဆုံးတော့ ဖန့်ချန်နှင့် အကြိတ်အနယ် အနိုင်အရှုံး မရှိအောင် တိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆထားခဲ့သည်။
ထိုအချက်ကို စဉ်းစားမိစဉ်ကပင် အကြီးကဲငါးပါးမှာ ရင်ထဲတွင် အတော်လေး ခံစားခဲ့ရသည်။ သူတို့ မယုံကြည်ချင်သော်လည်း ယုံကြည်ရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုရလဒ်မှာမူ သူတို့အားလုံးကို အတော်လေး ဝေဝါးသွားစေသည်။
လေးယောက်တောင် မနိုင်လျှင် ရှစ်ယောက်ဆိုရင်ကော။
သို့မဟုတ် တစ်ဆယ့်ခြောက်ယောက် လိုအပ်မည်လော။
“လင်နယဲ့ အဆင့်မြင့် နဲ့ ရွှမ်နယဲ့ အဆင့်မြင့် ကြားမှာ ကွာဟချက်က တကယ်ပဲ ဒီလောက်ထိ ကြီးမားနေတာလား။”
အကြီးကဲငါးပါး၏ စိတ်ထဲတွင် အတူတူပင် ဖြစ်သော မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဆွေ့ရှင်းကျီ နှင့် လွမ်းထိုက်ကူ တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ အားလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ခံစားမှုမျိုးစုံ ရောထွေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရှန်ကျီကျန်း တို့၏ နည်းလမ်းများမှာ အတွင်းကမ္ဘာ ရတနာ အချို့ကို အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း တိုးတက်လာသည်ကို သူတို့ သိသာစွာ ခံစားမိသည်။
သို့သော်လည်း လေးယောက် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်သည့်တိုင် ဖန့်ချန်၏ လက်ချက်ဖြင့် လွယ်လင့်တကူ အသတ်ခံလိုက်ရပြန်သည်။
ထိုသို့သော ကွာဟချက်မှာ သူတို့ ဖန့်ချန်အပေါ် အရင်က သတ်မှတ်ထားသော အကဲဖြတ်မှုထက်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။
“ကြည့်ရတာ ဖန့်ချန်သာ 'သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်း' ကို မတင်ပြခဲ့ရင်တောင် သူရှိနေသရွေ့ 'သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း' ကလည်း နာမည်တစ်ခုလောက်ပဲ ကျန်တော့မှာပဲ။”
လွမ်းထိုက်ကူ က တိတ်တဆိတ် စကားပြန်ကြားလိုက်သည်။
ဆွေ့ရှင်းကျီ က ခေါင်းငြိမ့်၍ -
“ကောင်းကင်ငါးပါးက ကောင်းကင်အရှင်တွေရဲ့ ပါရမီက ငါတို့လောက် မတော်ပေမဲ့ သူတို့ကလည်း ကောင်းကင်အရှင်တွေပဲ၊ အသိဉာဏ်မဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး။
သူတို့ ဘယ်တော့မှ 'သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း' ပေါ်မှာ အရင်းအမြစ်တွေကို အလဟဿ ပုံမချတော့ဘူး၊ သူတို့ ရွေးချယ်မှာက ဖန့်ချန်ပဲ။”
သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ မိမိတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း 'သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း' မှာ ပုပ်သိုးနေပြီဟု ယူဆကာ ကြိုတင်ထွက်ခွာလာခဲ့မိသည့်အတွက် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် 'သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်း' ထဲသို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ယခုရလဒ်မှာလည်း သူတို့ မြင်တွေ့လိုသော အရာပင် ဖြစ်သည်။
ချင်ဝူကျူ ဘက်မှ လူသား ကျောင်းသားများမှာမူ တိတ်တဆိတ် အချင်းချင်း အကြည့်ဖလှယ်လိုက်ကြရာ အားလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ ရောထွေးနေသည်။
သူတို့သည် ကောင်းကင်အရှင်၏ ဆွေစဉ်မျိုးဆက်ဟု ခံယူကာ အရင်းအမြစ်ပေါင်းများစွာဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
အရင်တစ်ခေါက်ကလည်း ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခံရ၍သာ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုး ကြုံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖန့်ချန် က နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေတွင် ဘိုးဘေးအချို့ကို အနိုင်ယူခဲ့သည်ဟု ကြားသိရသော်လည်း၊ သူတို့သည် ထိုအချက်ကို အရေးမကြီးဟု ခေါင်းမာစွာ ယူဆထားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ဘိုးဘေးများ၏ တန်ဖိုးကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားသောအခါမှသာ။
'သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း' က ဘာကို ကိုယ်စားပြုသလဲ ဆိုသည်ကို သူတို့ အမှန်တကယ် နားလည်သွားသည်။
ယခုမူကား၊ 'သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း' ၏ အဖွဲ့ဝင်ဟောင်း လေးယောက်မှာ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်စဉ် ဖန့်ချန်၏ ကြိမ်လုံးချက် တစ်ချက်ချင်းစီတွင် အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။
ဟင်းလင်းပြင်၏ အလွန်လျှို့ဝှက်သော နေရာတစ်ခုတွင်။
ဤနေရာမှာ 'သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း' ၏ ဌာနချုပ် မဟုတ်ပေ။
'သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း' ကို ဖျက်သိမ်းပြီး ရှန်ထင်ဖန်း ၏ အသက်စွမ်းအင် သတ်ဖြတ်ခံရပြီးကတည်းက၊ အဖွဲ့ဝင်များအားလုံး မိမိတို့၏ အသက်စွမ်းအင်များကို ပြောင်းရွှေ့ထားကြသည်။
ယခု သူတို့ အသက်စွမ်းအင်များ ပုန်းကွယ်ရာ နေရာမှာ ထိုနေရာပင် ဖြစ်သည်။
အခန်း လေးခန်း ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ရှန်ကျီကျန်း၊ စီကုရှန်း နှင့် ကျန်ရှိသော ဘိုးဘေးနှစ်ယောက်မှာ တစ်ပြိုင်နက် ထွက်လာကြသည်။
သူတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
“အသက်စွမ်းအင် တစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားရုံတင်မကဘဲ ဒီတစ်ခေါက် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ စာမေးပွဲကိုလည်း မတက်နိုင်တော့ဘူး၊ ဒါ ဘယ်လို အဖြစ်မျိုးလဲလို့ ပြောရမလဲ။”
စီကုရှန်း က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လှောင်ပြောင်လိုက်သလို သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် အငြိုးအတေး အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။
သို့သော် ထိုအငြိုးမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့နေရာတွင် မသိမသာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။
ရှန်ကျီကျန်း နှင့် အခြား နှစ်ယောက်မှာမူ ကြိမ်လုံးချက် တစ်ချက်ဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရသည့် အဖြစ်ကိုသာ ပြန်လည် မြင်ယောင်နေသကဲ့သို့ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေကြသည်။
“မင်းတို့ ဘာလို့ စကားမပြောကြတာလဲ အကြီးကဲငါးပါးသာ အဆင့်တူတဲ့ ဖန့်ချန်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရင် ဘယ်သူ နိုင်မယ်လို့ ထင်သလဲ ”
စီကုရှန်း က သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
ရှန်ကျီကျန်း က တည်ငြိမ်စွာ -
“ဘာပြောရမှာလဲ၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ အရှက်တကွဲ ဖြစ်တာ အဆုံးစွန်ပဲ။” ဟု ဆိုသည်။
ခဏရပ်လိုက်ပြီး
“အကြီးကဲငါးပါးက ရွှမ်နယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ၊ အနာဂတ်မှာ အဆင့်တူ ဖန့်ချန်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရင် နိုင်နိုင်မနိုင်နိုင်ဆိုတာ ဒီတစ်ခေါက် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ စာမေးပွဲ မှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။
သူတို့သာ ရွှမ်နယဲ့ အဆင့်မြင့် ဘွဲ့ကို ရသွားရင် ကျင့်စဉ်တွေ ပိုအားကောင်းလာမှာ၊ အဲဒီအခါကျရင်တော့ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်ပါသေးတယ်။”
“ဆိုလိုတာက မင်း အခုတော့ ဖန့်ချန်သာ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့် ကို ရောက်သွားရင် အကြီးကဲငါးပါးက သူ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာပေါ့နော် ”
စီကုရှန်း ၏ မျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
“အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။” ရှန်ကျီကျန်း သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမ မှာ ဆက်နေဖို့ မလိုတော့ဘူးနဲ့ တူတယ်။ နောက်မှ အဖျက်ဆီးခံရမယ့်အစား……”
စီကုရှန်း သည် ရှန်ကျီကျန်း တို့ သုံးယောက်၏ မျက်နှာအမူအရာကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထိုစကား ပြောလိုက်သည်နှင့် သူတို့ သုံးယောက်မှာလည်း ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိဘဲ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။
“ဆွေ့ရှင်းကျီ၊ လွမ်းထိုက်ကူ၊ ဖန်လီပန် တို့လို ငါတို့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက အရင်ဆုံး ခြေလှမ်းလှမ်းသွားကြပြီ၊ ငါတို့ နောက်ကျကျန်ခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး။”
စီကုရှန်း က ခပ်သြသြ ပြောလိုက်သည်။
ရှန်ကျီကျန်း ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကြည့်ရတာ မင်း တကယ်ပဲ အကြောက်လွန်သွားပြီ ထင်တယ်။”
စီကုရှန်း က နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး -
“ဖြစ်ရောပေါ့၊ မင်းတို့ရော မကြောက်ဘူးလား။”
“……”
ရှန်ကျီကျန်း က -
“သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်း ကို ခိုလှုံဖို့ ကိစ္စတော့ ထပ်မပြောနဲ့တော့။”
ဟု ဆိုကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။
အခြား နှစ်ယောက်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။
စီကုရှန်း သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နေရာတွင် ကျန်ရစ်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။
……
……
အကြီးကဲငါးပါး၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမ မှ အဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း ရှန်ကျီကျန်း တို့၏ ရှုံးနိမ့်မှုကြောင့် စိတ်ခံစားချက် အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။
စီကုကျူ မှာမူ မျက်နှာပျက်နေပြီး တည်ငြိမ်အောင် ဟန်ဆောင်ကာ မတ်တပ်ရပ်နေရသည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း ရှန်ထင်ဖန်း မှာမူ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ခေါင်းများပင် မူးဝေလာသည်။
“အကြီးကဲငါးပါး၊ အခုတော့ ခင်ဗျားတို့လည်း လက်ခံသင့်ပါပြီ။
ဖန့်ဘိုးဘေး မှာ နေမင်းခုနစ်ပါး စစ်ပွဲ ကို ဦးစီးဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီနေပါပြီ။”
ဖန်လီပန် က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ယှက်၍ ပြောလိုက်သည်။
အရင်က သူတို့ အရေးမထားခဲ့သည့် ဖန်လီပန် က အခုလို ရယ်မောစရာ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အကြီးကဲငါးပါး၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် မည်းမှောင်လာသည်။
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီး ကတော့ တည်ငြိမ်စွာပင် -
“ဖန့်ချန်က တကယ်ပဲ နည်းလမ်းကောင်းတွေ ရှိပါပေတယ်။ ဒီနေ့ နေမင်းခုနစ်ပါး စစ်ပွဲ ကို ဦးစီးဖို့ ခွင့်ပြုပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ငါးယောက်လုံးကတော့ ဖန့်ဘိုးဘေး စောနိုင်သမျှ စောစော ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့် ကို ရောက်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။
အဲဒီအခါကျရင်တော့ ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမ နဲ့ မင်းတို့ 'သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်း' တို့ အစစ်အမှန် ယှဉ်ပြိုင်ကြတာပေါ့။”
ဟုတ်သားပဲ……
ကျောင်းသား အများအပြားမှာ အရေးကြီးသော အချက်ကို သတိရသွားကြသည်။
ဤအကြီးကဲငါးပါးမှာ တကယ်တမ်းဆိုရင် တစ်ခါမှ မတိုက်ခိုက်ဖူးသေးပေ။
သူတို့နှင့် ဖန့်ချန်တို့၏ အဆင့်ချင်း ကွာဟချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။
တိုက်ခိုက်လိုက်လျှင်လည်း ၎င်း၏ ရလဒ်မှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်မျှ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
“ဒါဆိုရင် ငါ ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံပါ့မယ်၊ အကြီးကဲငါးပါးနဲ့ အမြန်ဆုံး ယှဉ်ပြိုင်နိုင်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်။”
ဖန့်ချန် က စကားကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြန်ပြောလိုက်ပြီး လေဟာနယ်ထဲမှ ကောင်းကင်အရှင်များကို နေမင်းခုနစ်ပါး စစ်ပွဲ ၏ စည်းကမ်းချက်များကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် စည်းကမ်းချက်များကို နားလည်သွားသောအခါ သူသည် နေမင်းခုနစ်ပါး စစ်ပွဲ ကို စတင် ဦးစီးတော့သည်။
ဤတစ်ကြိမ်သည် ဖန့်ချန် အနေဖြင့် ကောင်းကင်ငါးပါးမှ အထူးချွန်ဆုံး ပါရမီရှင်များကို ဂရုတစိုက် လေ့လာခွင့်ရမည့် အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် ဦးဆောင်သူ ဖြစ်သောကြောင့် တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်စရာ မလိုဘဲ စင်မြင့်ပေါင်းစုံကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြည့်ရှုနိုင်သည်။
သို့သော်လည်း သူ့အာရုံမှာ မိမိတို့ဘက်မှ လူများကိုသာ ပို၍ အာရုံစိုက်ထားသည်။
ရံဖန်ရံခါတွင် စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းမွန်သည့် နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားများ ရှိနေလျှင်လည်း သူ့မှတ်ဥာဏ်ထဲတွင် ထည့်သွင်းမှတ်သားထားလိုက်သည်။
ယှဉ်ပြိုင်နေစဉ်မှာပင် ဖန်ရွှေ၏ အံ့အားသင့်သော အသံမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အသက်ကိုးသက် နဂါးမျိုးနွယ် ရှန်ထင်ဖန်း ”
ဖန့်ချန်၏ အကြည့်မှာ မလှမ်းမကမ်းရှိ စင်မြင့်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသား အများအပြားမှာလည်း ထိုနေရာသို့ အာရုံစိုက်လာကြသည်။
အကြောင်းမှာ ဖန်ရွှေ နှင့် ရှန်ထင်ဖန်း တို့ နှစ်ယောက်လုံးမှာ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ် လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းနေသူများ ဖြစ်ကြပြီး စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသည်မှာ မကြာသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် နေမင်းခုနစ်ပါးခန်းမ ၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် အလွန်နီးကပ်နေကြသောကြောင့် တိုက်ခိုက်ရမည့် အခွင့်အရေး ရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
စီကုကျိ အပါအဝင် အကြီးကဲငါးပါး နှင့် ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမဝင်များမှာလည်း ထိုနေရာသို့ အကြည့်ရောက်သွားကြသည်။
ဖန်ရုကန် က သက်ပြင်းချရင်း -
“ဒါကတော့ အငြိုးအတေး ပွဲစဉ်ပဲ။”
အခန်း (၂၆၇၆) - စာမေးပွဲ အကဲဖြတ်သူနှင့် ပြန်လည်တွေ့ဆုံခြင်း
ရှန်ထင်ဖန်း က မိမိ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ ဖန်ရွှေ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပုံရသည်။
သူမ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် အေးစက်နေသည်။ ယနေ့ ပွဲအတွင်း သူမကို ရင်တုန်သွားစေနိုင်သည့် သူတော်စင်အချို့ ရှိနေသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်စိရှေ့မှ အရင်တစ်ခါ ရှုံးနိမ့်ဖူးသည့် ဖန်ရွှေကတော့ ထိုအထဲတွင် မပါဝင်နိုင်ချေ။
“နင် နဲ့ တွေ့ရတာ ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်။ အရင်တစ်ခါ နင့်ကို တစ်ခါ သတ်ခဲ့ဖူးသလို၊ ဒီတစ်ခါလည်း ထပ်သတ်ပြမယ်။”
ရှန်ထင်ဖန်း က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အနီးအနားမှ အသက်ကိုးသက်နဂါးမျိုးနွယ်ဝင် ကျောင်းသားများက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မကျေနပ်သည့်အသံများ ပြုလုပ်ကြသည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် အသံတစ်ခုမှာ ရှန်ထင်ဖန်း၏ နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
“နေမင်းခုနစ်ပါး စစ်ပွဲမှာ အသက်စွမ်းအင် အဆင့်တွေသာ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ခွင့် ရှိတာ၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့်မှာတော့ အသက်ဆုံးရှုံးတဲ့အထိ မတိုက်ရဘူး။”
“ဖန်ရွှေသာ သေသွားရင် မင်း သူ့အတွက် အသက်နဲ့ရင်းပြီး လျော်ကြေးပေးရမယ်။”
ရှန်ထင်ဖန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး မသိစိတ်အရ ဖန့်ချန် ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်မိသည်။
နေရာရှိ ကျောင်းသားများမှာလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။
ဖန်ရွှေ က ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ရယ်မောရင်း -
“ရှန်ထင်ဖန်း၊ ကြားလိုက်တယ် မဟုတ်လား။ ဒီမှာက စည်းကမ်းနဲ့ ပြောရတာ။ မင်းထင်နေသလို အရင်တုန်းကလို ငါ့ကို သတ်ချင်တိုင်း သတ်လို့ ရမယ်များ ထင်နေတာလား ”
ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ရှန်ထင်ဖန်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်မှောင်မိုက်သွားပြီး စကားမပြောတော့ဘဲ ဖန်ရွှေကို လက်ယက်ပြလိုက်သည်။
ကျောင်းသားများ အားလုံးက သူမသည် ဖန်ရွှေကို အရင် စတင်တိုက်ခိုက်စေလိုသည်ဟု ထင်ထားကြသော်လည်း၊ ရှန်ထင်ဖန်းကမူ ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ဖန်ရွှေမှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်၍ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ခုခံတိုက်ခိုက်သည်။
သို့သော် တိုက်ခိုက်မှု စတင်သည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ကွာဟချက်ကို ကျောင်းသားများအားလုံး ချက်ချင်း မြင်လိုက်ကြသည်။
ရှန်ထင်ဖန်းသည် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် အရင်က နက်နဲသော အခြေခံအုတ်မြစ်အချို့ ပျောက်ဆုံးသွားသော်လည်း၊ တိုက်ပွဲအတွင်း၌မူ ဖန်ရွှေကို အသာစီးရအောင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။
“ဖန်ရွှေက အရင်တုန်းကလည်း နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားပဲ၊ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်လည်း မနိမ့်ဘူး၊ အခုတောင် ရှန်ထင်ဖန်းရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ခံနေရတုန်းပဲ……”
“ဒီ အကြီးကဲငါးပါး ဆိုတဲ့လူတွေက တကယ်ပဲ မရိုးရှင်းဘူး။”
တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများမှာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။
အကြီးကဲငါးပါးဘက်တွင်မူ အနည်းငယ် ပြုံးပြနေကြသည်။
ဖန့်ချန်ကို မနိုင်လျှင်နေပါစေ၊ ထို ကောင်းကင်ငါးပါးအတွင်းရှိ အခြားကျောင်းသားများထဲတွင် သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်မည့်သူ ဘယ်သူရှိသနည်း။
အသာစီး မရနိုင်ဘဲ ရှိနေသော ဖန်ရွှေက စိတ်ပျက်မသွားဘဲ ပျော်ရွှင်စွာပင် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“ရှန်ထင်ဖန်း၊ အရင်တုန်းက မင်းရဲ့ အကြည့်တစ်ခုတည်းနဲ့ ငါ ဒူးထောက်ခဲ့ရတာ၊ အခုတော့ ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်တာတောင် အသာစီးပဲ ရတော့တာလား ”
ရှန်ထင်ဖန်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အရိပ်မည်းများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်များမှာ ရုတ်တရက် ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။
ကျောင်းသားများမှသာ သူမသည် စွမ်းအင်အချို့ကို ဖုံးကွယ်ထားမှန်း သိလိုက်ကြသည်။
စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်ရှိ နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားများမှာမူ လေးနက်သော အကြည့်များဖြင့် စိုးရိမ်လာကြသည်။
အခြားမဟုတ်၊ ရှန်ထင်ဖန်း၏ ယခု အရှိန်အဝါ တစ်ခုတည်းကပင် ကြည့်ရှုနေသူတို့၏ ဦးခေါင်းကိုပင် တင်းကြပ်သွားစေသည်။
နောက်ပိုင်း တိုက်ခိုက်မှုများမှာမူ ဖိနှိပ်လွန်းလှသည်။
ဖန်ရွှေမှာ မကြာခင်ပင် ဒဏ်ရာပေါင်းများစွာနှင့် လဲကျသွားရသည်။
“အရှုံးပေးမလား”
ရှန်ထင်ဖန်း က သူမ၏ ခြေအောက်တွင် လဲကျနေသော ဖန်ရွှေကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။
ဖန်ရွှေ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း အသံမှာ ဝိုးတဝါးသာ ဖြစ်နေသည်။
ရှန်ထင်ဖန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူရှိရာသို့ အနည်းငယ် တိုးကပ်သွားသည်။
ရုတ်တရက်၊ ဖန်ရွှေက ခုန်ထလိုက်သည်။ ရှန်ထင်ဖန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သော်လည်း သူ လွင့်စင်သွားချိန်တွင် ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးစက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အသားစတစ်ခုကို ကိုက်ထားသည်။
“ထွီ”
ဖန်ရွှေသည် ပါးစပ်ထဲမှ သွေးစက်များဖြင့် နားရွက်တစ်ဖက်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ အရှုံးပေးပါတယ်။”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် နောက်လှည့်ကာ ထွက်သွားသည်။
ရှန်ထင်ဖန်းမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကာ လက်ကို မြှောက်၍ ဘယ်ဘက်နားကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဘာမှ မရှိတော့ပေ။
ထိုမျှ ဒဏ်ရာမျိုးမှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် သူတော်စင်တစ်ဦးအတွက် ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း၊ ရှန်ထင်ဖန်း၏ ယခု အခြေအနေကို အကြီးကဲငါးပါးက သတိထားမိသွားကြသည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ သူက နိုင်သွားတာပဲ၊ ဘာလို့ ရှုံးသွားသလို ဖြစ်နေတာလဲ ”
ချန်ဖေးဖေး က ရှန်ထင်ဖန်းကို လှမ်းကြည့်ကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူ့ကို ပြန်ဖြေသူမှာ အနီးရှိ ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ အမူအရာ ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် -
“ရှန်ထင်ဖန်း က 'သူတော်စင်ဧကရာဇ် စီမံကိန်း' ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်ဟောင်းလေ။
အရင်တုန်းက ဖန်ရွှေက သူမကို ရင်ဆိုင်ရရင် သူမရဲ့ အသိစိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ဖန်ရွှေကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။
အခုတော့…… သူမက ဖန်ရွှေကြောင့် နားရွက်တစ်ဖက် အကိုက်ခံလိုက်ရပြီ။ ဒီလို အရှက်ရမှုနဲ့ အဆင့်ချင်း ကွာဟချက်ကို သူမ လက်မခံနိုင်တာပါ။”
ဟု ဆိုသည်။
“စိတ်ကို ကောင်းကောင်း မတည်ငြိမ်နိုင်ရင် သူမရဲ့ အနာဂတ် ကျင့်စဉ်တွေမှာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်တယ်။”
ဟု ဆွေ့ရှင်းကျီ က တည်ငြိမ်စွာ မှတ်ချက်ပြုသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖန်ရွှေသည် ဖန့်ချန် ရှိရာသို့ ပြေးလာသည်။ အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်သော်လည်း မျက်နှာမှာမူ အလွန် ပျော်ရွှင်နေသည်။
“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် အရှက်မခွဲခဲ့ပါဘူးနော်။ အဲဒီ ရှန်ထင်ဖန်းက ဘယ်လိုလူလဲ အခုတော့ ဖန်ရွှေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ နားရွက်တစ်ဖက် ပါသွားပြီ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ရင် နောက်တစ်ဖက်ကိုလည်း ကိုက်ဖြတ်ပစ်ဦးမယ်။”
ဖန့်ချန် က ပြုံး၍ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရှန်ထင်ဖန်းမှာ မြေပြင်ပေါ်မှ ကိုက်ဖြတ်ခံလိုက်ရသည့် နားရွက်ကို ကောက်ယူကာ ဘာအမူအရာမှ မပြဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။
သူမသည် စိတ်ခံစားမှု မပြသော်လည်း အခြေအနေကို သဘောပေါက်သည့် ကျန်းထန်းဝမ် ခန်းမဝင်များမှာမူ ဖန်ရွှေဘက်သို့ အကြည့်များ ပို၍ စူးရှလာကြသည်။
နောက်ပိုင်း နေမင်းခုနစ်ပါး စစ်ပွဲ မှာ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြီးဆုံးသွားသည်။
အဆင့် (၄၀၀) အတွင်းရှိသူများမှာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။
(၄၀၀) အောက်တွင် ရှိသူများမှာမူ ဝမ်းနည်းနေကြသည်။
အကြောင်းမှာ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ ပြီးနောက် နောက်ထပ် နှစ်တစ်ထောင်တိုင်တိုင် သူတို့ နောက်တစ်ခါ မလာနိုင်တော့သည်ကို သိထားကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ကြိမ် နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားဟူသော ဘွဲ့ကို ပြန်လည် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန် နှစ်တစ်ထောင် စောင့်ရဦးမည်။
အကယ်၍ ဤတစ်ခေါက်တွင် လင်နယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့် ဘွဲ့ကို မရနိုင်ဘဲ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို မရရှိခဲ့လျှင်။
နှစ်တစ်ထောင် ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် ကျင့်စဉ်ရရှိသွားသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ အနောက်တွင် အဝေးကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တော့မည်။
ကြာကြာ မစောင့်လိုက်ရပေ။
တံခါးပေါက် ကိုးပေါက် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။
သူတော်စင်များ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး မိမိတို့ အဆင့်နှင့် သက်ဆိုင်ရာ တံခါးပေါက်များဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။
……
……
ထိုမှောင်မိုက်နေသော တောင်တံခါးမှာ အတူတူပင်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း အရင်တစ်ခေါက်နှင့် မထူးခြားပေ။
တစ်ခုပဲ ထူးခြားသည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ် လာသော အသက်စွမ်းအင် အစောပိုင်းအဆင့် ရှိသူတို့၏ အရေအတွက်မှာ အလွန်ပင် နည်းပါးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားဟူသော စည်းကမ်းချက် ရှိလာပြီးနောက်၊ ထိုနေရာသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်နိုင်သော ကျောင်းသားများစွာတို့တွင် အများစုမှာ တစ်သက်လုံး ဤနေရာသို့ ခြေမချနိုင်တော့မည့်သူများ ဖြစ်သည်။
ထိုတစ်ခေါက်မှာ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးဖြစ်ပြီး၊ ဆုပ်ကိုင်နိုင်လျှင် အောင်မြင်မှု လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်လှမ်းနိုင်မည်။
မဆုပ်ကိုင်နိုင်လျှင်တော့ လူအများကြားထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတော်စင် အရေအတွက် နည်းပါးသော်လည်း။
နေရာရှိ ကျောင်းသားများကမူ ဆန်းနယဲ့ အဆင့် ဘွဲ့ရသူ (၁၀၀) ပြည့်မီရန် လုံလောက်မည်ဟု ယူဆထားကြသည်။
ထို့ပြင် ယခုအကြိမ်၏ လေထုမှာလည်း အရင်တစ်ခေါက်ထက် ပို၍ ကောင်းမွန်နေသည်။
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်၊ ဖန်လီပန် တို့ကဲ့သို့ ဘိုးဘေးများမှာလည်း သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်း၏ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်နေကြပြီ။
“ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်သူက အရင်ဆုံး စာမေးပွဲ ဖြေရမလဲဆိုတာ မသိဘူး။”
ဖန်ရုကန် က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူတော်စင်အားလုံး၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။
ထိုနေရာတွင် ဆန်းနယဲ့ အဆင့် ဘွဲ့ရသူ (၁၀၀) ပြည့်လျှင် နောက်ထပ် စာမေးပွဲ ဖြေစရာ မလိုတော့သည်ကို အားလုံး သိထားကြသည်။
ဆန်းနယဲ့ အဆင့် ရရှိပြီးသူများကိစ္စ ထားပါတော့။
သို့သော် ဆန်းနယဲ့ အဆင့် မရရှိသေးသော ကျောင်းသားများအတွက်မူ စာမေးပွဲကို စောစောဖြေပြီး အခွင့်အရေး ရရှိရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။
“ငါတို့က အဲဒီ အယောက် (၁၀၀) ထဲမှာ ပါမလား မသိဘူး။”
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင် က ဖန့်ချန်ကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“စောင့်ကြည့်ရင် သိရမှာပေါ့။”
ဖန့်ချန် က ပြောလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် မှောင်မိုက်နေသော တောင်တံခါးထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်လာသည်။
ကျောင်းသားအားလုံးမှာ အသက်ရှူရပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားကြပြီး အနည်းငယ် တင်းမာနေကြသည်။
မကြာမီပင် သူတို့သည် ထိုပုံရိပ်၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ကြသည်။
နေရာရှိ ကျောင်းသားများမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“စာမေးပွဲ ဆက်ဖြေဖို့ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ အကယ်၍ ဒီစာမေးပွဲမှာ အောင်မြင်မှု တစ်ခုခု မရရှိရင်တော့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးပေါ့ ”
ဖန်ရုကန် တို့ စိတ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်စွာ တွေးလိုက်မိသည်။
မှောင်မိုက်နေသော တောင်တံခါးထဲမှ ထွက်လာသော စာမေးပွဲ အကဲဖြတ်သူမှာ ဖန့်ချန်နှင့် ပုံစံတူပင် ဖြစ်သည်။
ထိုတစ်ခေါက်တွင် ဖန့်ချန်က အရင်ဆုံး စာမေးပွဲ ဖြေရမည် ဖြစ်သည်။
ကျောင်းသားအားလုံးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မျှော်လင့်နေကြသည်။
သူတို့သည် ဖန့်ချန်အနေဖြင့် ဤစာမေးပွဲတွင် ရွှမ်နယဲ့ အဆင့်မြင့် မှ ကျဲနယဲ့ အစောပိုင်းအဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်မလားဆိုသည်ကို မသိရှိကြပေ။