အခန်း ၃၂

အခန်း (၃၂) ပီကင်းသို့ မပြန်မီ အကြိုည

အိမ်မကြီးအတွင်းရှိ ကလေးငယ်များမှာ စည်သွပ်ဗူးသစ်သီးများကို လိမ္မာယဉ် ကျေးစွာ စားသောက်ပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ အဆီပါ သော ဝက်သား နှစ်ကျင်းနှင့် ထုပ်ပိုးထားသော ဟင်းလျာများကို ထုတ်ယူကာ မီးဖိုပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် သစ်သီးစည်သွပ်ဗူးတစ်ဗူးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏အိတ်ကို ပခုံးတွင်လွယ်လျက် အိမ်ထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

"အမေ... မရီး... ဒုတိယမရီး... ရှောင်ယာ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် လက်တစ်ဖက်တွင် ဝါရောင်မက်မွန်သီးများ ထည့်ထားသည့် ကြွေပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လေ သည်။

"ဟေး... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

အမေထျန် လီဟုန်မေက အရင်ဆုံး မော့ကြည့်လိုက်ရာ သကြားရည်ထဲတွင် စိမ်ထားသော ရွှေရောင်မက်မွန်သီးဖတ်များ ပါသည့် အဖြူရောင်ကြွေပန်းကန် လုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်...။

"ဘာလို့ စည်သွပ်ဗူးတွေကို ယူလာရတာလဲ... ကလေးတွေအတွက် ချန်ထား လိုက်တာမဟုတ်ဘူး..."

"ကလေးတွေလည်း စားနေကြပါတယ်... ဒါက အမေ့အတွက် သီးသန့် ချန် ထားတာပါ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပန်းကန်လုံးများကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။ အမေထျန်နှင့် မရီးဖြစ်သူတို့မှာ ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးစီကို ခွဲဝေယူလိုက်ကြလေ၏...။

"အားလုံးပဲ စားကြည့်ကြပါဦး... ချိုလားလို့..."

မရီးဖြစ်သူ နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး တောက်ပသော အဝါရောင်မက်မွန်သီးဖတ်များအပေါ်သို့ မျက်လုံးများ ကျရောက်သွားကာ တံတွေးများကိုခက်ခဲစွာ မျိုချနေခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် လက်ကို ယမ်းပြကာ ငြင်းဆန်လိုက်ကြလေသည် ...။

"ဒါ... ဒါက မသင့်တော်ပါဘူး အစ်ကိုယဲ့... အမေနဲ့ ရှောင်ယာ့ကိုပဲ ပေးလိုက် ပါ... ရှောင်ယာက ကိုယ်ဝန်နဲ့ဆိုတော့ အားရှိတာတွေ စားဖို့ လိုတယ်လေ..."

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ဒုတိယမရီးဖြစ်သူ ကျောက်ရှောက်ထင်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက် လေသည်...။

"ရှောင်ယာက ကိုယ်ဝန်နဲ့ဆိုတော့ ဒီလိုမျိုး အချိုစည်သွပ်ဗူးတွေကို ပိုပြီး စား ချင်မှာပေါ့... အမေကလည်း အသက်ကြီးပြီဆိုတော့ ပိုကောင်းတာတွေကို စားသင့်ပါတယ်..."

မိမိ၏ ချွေးမနှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် သိတတ်သည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အမေ ထျန်မှာ မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် ဝေဆာသွားခဲ့လေသည်။

"ကဲ... အားလုံးပဲ စားကြစို့... မင်းတို့ရဲ့ သိတတ်မှုကို အမေ သိပါတယ်... နောင် ကျရင် ရှောင်ယာ့ကို ဒီထက်ပိုပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံကြနော်... မရီးအချင်းချင်းလည်း သင့်တင့်အောင် နေကြပေါ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လီဟုန်မေသည် သူမ၏ပန်းကန်လုံးကို ယူကာ ထမင်း စားတူဖြင့် အဖတ်အလှဆုံး မက်မွန်သီးတစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူပြီး သူမ၏ သမီးဖြစ်သူအား အရင်ဆုံး တစ်လုပ်ကျွေးလိုက်လေသည်...။

"သမီး... မြည်းကြည့်ပါဦး..."

ထို့နောက် လီဟုန်မေသည် သူမကိုယ်တိုင်လည်း တစ်လုပ် စားလိုက်ရာ မက်မွန်သီး၏ ချိုမြိန်သော အရသာမှာ ခံတွင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်... သူမသည် သမီးဖြစ်သူကိုသာ အမှန်တကယ် အားကိုးရမည် ဖြစ်ကြောင်း၊ အကယ်၍ ထိုငတုံးအချို့ကိုသာ အားကိုးနေရပါက တစ်သက်လုံး ဤကဲ့သို့သော အစားအစာမျိုးကို မြည်းစမ်း ခွင့် ရလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း တွေးတောနေခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ သူမ၏သမီးအား မကောင်းပြောလာခဲ့ ပါက သေချာပေါက် ထိုသူကို ဆွဲဆုတ်ပစ်မည်ဟုလည်း ကြုံးဝါးနေခဲ့ပေ သည်။

"အို... အမေရယ်... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်မတို့ နောက်ဆိုရင် ရှောင်ယာနဲ့ သေချာ ပေါက် သင့်မြတ်အောင် နေပါ့မယ်..."

မရီးဖြစ်သူ နှစ်ဦးသည်လည်း တစ်လှည့်စီ စားသောက်ကြပြီး သကြားရည်များ ကိုပင် ကုန်စင်အောင် သောက်လိုက်ကြလေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မရီးဖြစ်သူ နှစ်ဦးမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ပင် သဘောထားချင်း တိုက်ဆိုင်နေခဲ့ကြလေသည်... ၎င်းတို့မှာ ယခင်က ဤ ကဲ့သို့သော ကံကောင်းမှုမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ... ၎င်းတို့၏ မတ် ဖြစ်သူ ကျိုးချန်ယဲ့ကြောင့်သာ ဤကဲ့သို့ ဘဝ၏ ချိုမြိန်မှုကို မြည်းစမ်းခွင့် ရရှိ ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေရာ နောင်ကျရင် သူတို့၏ ညီမလေးအား ပိုမို၍ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံကြမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေသည်။

"အာယဲ့... လက်မှတ်တွေ ဝယ်ပြီးပြီလား..."

ထျန်ရှောင်ယာက စည်သွပ်ဗူး စားသောက်ရင်း ကျိုးချန်ယဲ့အား မော့ကြည့် ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဝယ်ပြီးပါပြီ... မနက်ဖြန် မနက် (၁၀) နာရီ ရထားရတယ်..."

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့က မရီးဖြစ်သူထံသို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက် လေသည်...။

"အစ်ကို့ကို ဒုက္ခပေးရဦးမယ်... ကျွန်တော်တို့ကို ကွန်မြူန်ဆီအထိ နွားလှည်းနဲ့ ပို့ပေးဖို့လေ..."

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး... အစ်ကို အလုပ်က ပြန်လာရင် နွားလှည်းကို ကြိုပြီး ငှား ထားခိုင်းလိုက်မယ်... မနက်ဖြန် ကိစ္စတွေကို မနှောင့်နှေးစေရဘူးလို့ အာမခံပါ တယ်..."

မရီးဖြစ်သူက အလျင်အစလိုပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီး... ဒါနဲ့ အမေနဲ့ မရီးတို့ရေ... ကျွန်တော် ခုနက မြို့ကနေ ဝက်သားအချို့ ဝယ်လာတယ်... ပြီးတော့ အစိုးရပိုင် စားသောက် ဆိုင်ကနေ အသားဟင်း နှစ်ပွဲလည်း ဝယ်လာခဲ့တယ်..."

"မနက်ဖြန်ဆိုရင် ရှောင်ယာနဲ့ ကျွန်တော် ပီကင်းကို သွားကြတော့မှာဆိုတော့ ဒီနေ့ မိသားစု ထမင်းဝိုင်းလေး ကောင်းကောင်း စားကြရအောင်လေ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပန်းကန်လုံးအလွတ်ကို ယူကာ စားပွဲ ပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ တကယ်ကို ကောင်းတာပေါ့..."

အမေထျန်သည် သူမ၏ပေါင်ကို ပုတ်ကာ ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက် လေသည်...။

"ဟေ့... သားကြီး... နောက်ဖေး ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းထဲ သွားပြီး ကြက်သွန် မြိတ်တွေ သွားခူးချေ... ဒီညတော့ ဖက်ထုပ် လုပ်စားကြမယ်..."

"ဒုတိယချွေးမ... မင်းကတော့ မုန့်စိမ်းနယ်ထားလိုက်... အများကြီး နယ်နော်... ကလေးတွေလည်း ဝဝလင်လင် စားရအောင်..."

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း အမေထျန်သည် အပူပေးအုတ်ကုတင်ပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ဆင်းကာ မီးဖိုချောင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေတော့ သည်။

အကြီးဆုံးမရီးနှင့် ဒုတိယမရီးတို့မှာလည်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သဘောတူလိုက်ကြ ပြီး ၎င်းတို့၏ အလုပ်ကိုယ်စီကို သွားရောက်လုပ်ကိုင်ကြလေတော့သည်။

အခန်းထဲတွင် သူနှင့် သူ၏ဇနီးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် ထျန်ရှောင်ယာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်...။

"မိန်းမရေ... အထုပ်အပိုးတွေ ပြင်ပြီးပြီလား..."

သူသည် ထျန်ရှောင်ယာအား အပူပေးအုတ်ကုတင်ပေါ်မှ ဂရုတစိုက် ကူညီ ဆင်းပေးလိုက်ရာ နေရောင်ခြည်သည် သူမ၏ နားထင်မှ ဆံနွယ်စလေးများ အပေါ်သို့ နွေးထွေးသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာကျနေခဲ့လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ဇနီးအား ဤကဲ့သို့ ကြည့်နေရင်း ရင်ခုန်သံများ မြန် ဆန်နေခဲ့ပေသည်။

"ပြင်ပြီးသလောက် ရှိပါပြီ... ပိတ်စဖိနပ် အသစ်နှစ်ရံပဲ ထည့်ဖို့ ကျန်တော့ တာ..."

သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အိတ်ကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးပင့်လျက် မေးလိုက်လေ သည်...။

"ဒီထဲမှာ ဘာတွေပါတာလဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က မည်သို့မျှ ပြန်မပြောဘဲ သူမအား စားပွဲတွင် ထိုင်နိုင်ရန် ကူညီ ပေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏အိတ်ထဲမှ ခရင်မ်ကိတ်မုန့် နှစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ထုတ် ယူလိုက်လေသည်။

"ဒါက ဘာတွေလဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။ သူမသည် ကိတ်မုန့်ကို ထိ တွေ့ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ လေထဲ၌သာ ဝဲနေခဲ့လေ၏။

ဤအရာမှာ အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှပေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ် ခန့်က သူမ၏ တတိယအစ်ကိုဖြစ်သူ မြို့သို့ သွားရောက်စဉ်က မြို့သားများ စားလေ့ရှိသော ခရင်မ်ကိတ်မုန့်ဟု ဆိုကာ အပိုင်းအစလေး တစ်ခုကို ယူ လာခဲ့ဖူးလေသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအရာကဲ့သို့ ကြီးမားခြင်းလည်း မရှိ သလို လှပခြင်းလည်း မရှိခဲ့ချေ။

"လမ်းမှာ မြို့က ကုန်တိုက်ကြီးဆီကို ခဏ ဝင်ခဲ့တာ..."

ကျိုးချန်ယဲ့၏ မျက်ဝန်းများတွင် အပြုံးရိပ်များ ထင်ဟပ်နေခဲ့လေသည်...။

"မင်း ကြိုက်တတ်မှန်း သိလို့ သေချာ ဝယ်လာပေးတာလေ..."

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း သူသည် ကိတ်မုန့်ဗူးတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ၎င်းနှင့်အတူပါ လာသော ခက်ရင်းလေးကို ထျန်ရှောင်ယာထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိပေသည်...။

"မြည်းကြည့်ပါဦး... အရသာရှိရဲ့လားလို့..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် အကောင်းဆုံးဟု ထင်ရသော အစိတ်အပိုင်းလေးကို ဂရု တစိုက် ခက်ရင်းဖြင့် ထိုးယူလိုက်ပြီး ကျိုးချန်ယဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ခွံ့ပေးလိုက်လေ၏။

သို့သော် သူမသည် သူ၏မျက်လုံးများကိုမူ တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့ဘဲ ရှက်ကိုး ရှက်ကန်းဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"အစ်ကို အရင်စားပါ..."

မိမိဇနီး၏ ချစ်စဖွယ် အပြုအမူကို ကြည့်ရှုရင်း ကျိုးချန်ယဲ့မှာ သူ၏အပြုံးကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ချေ။ သူသည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်ဟကာ ကိတ်မုန့်ကို စားလိုက်လေသည်...။

"အင်း... တော်တော့်ကို ချိုတာပဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာ၏ နားရွက်လေးများမှာ သွေးများ ထွက်လုမတတ် နီရဲသွားခဲ့ လေသည်။

သူမသည် ဇွန်းဖြင့် ခရင်မ်အနည်းငယ်ကို ခပ်ယူကာ သူမ၏နှုတ်ခမ်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ထည့်လိုက်လေ၏။ ချိုမြိန်သော အရသာမှာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သော် လည်း သူမ၏ ရင်ထဲမှ လှိုက်ဖိုနေသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုမူ မှီနိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိ ချေ။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူမ၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော ပုံစံလေးကို ကြည့် ကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်လေသည်။

သူသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပေကျံနေသော ခရင်မ်အနည်းငယ်ကို သူ ၏လက်ချောင်းလေးဖြင့် ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်လေ၏။ သူ၏အသံမှာ ဩရှရှနိုင်လှသော်လည်း ရယ်မောသံ အနည်းငယ် ပါဝင်နေခဲ့ပေသည်...။

"ကလေးမလေး... မင်းရဲ့မျက်နှာမှာ ခရင်မ်တွေ ပေနေပြီ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမိုနီရဲ သွားခဲ့ပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို လက်ဖြင့် အမြန်ဖုံးအုပ်လိုက်လေ၏။

သူမသည် သူ့အား မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏မျက်ဝန်းအစုံ၌ မျက်ရည် များ ဝဲနေခဲ့ပြီး ရှက်စိတ်နှင့် စိတ်တိုစိတ် ရောပြွမ်းလျက် ပြောလိုက်လေ သည်...။

"ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ချောင်းလေးကို ဖြည်းညင်းစွာ လျက်လိုက်ကာ အပြုံးမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားခဲ့လေသည်...။

"အခုပြောတာလည်း မနောက်ကျသေးပါဘူး..."

တပ်ဖွဲ့၏ အလုပ်ဆင်းချိန် ခရာမှုတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထျန်မိသားစု၏ ခြံဝင်းအတွင်းမှာ လျင်မြန်စွာပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့ လေတော့သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ ထျန်တာဟိုင်နှင့် အစ်ကိုအကြီးဆုံးတို့သည် ပေါက်ပြားများကို ထမ်းလျက် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခြံပြင်မှ စက်ဘီးဘဲလ် တီးသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ ၎င်းမှာ စက်ဘီးစီး၍ ပြန်လာကြသော တတိယအစ်ကိုနှင့် သူ၏ဇနီးတို့ပင် ဖြစ်ကြလေသည်။

တတိယအစ်ကိုက ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် မြေပြင်ကို ထောက်ကာ ရပ်လိုက်ပြီး သူ ၏ပခုံးပေါ်တွင် အဝတ်အိတ်တစ်လုံးကို လွယ်ထားလျက် ခြံဝင်းထဲရှိ ဖခင်နှင့် အစ်ကိုကြီးအား အော်ပြောလိုက်လေသည်...။

"အဖေ... အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ အရောင်းသမဝါယမ ဆိုင်ကနေ အာ့ကော်ထို အရက် နှစ်ပုလင်း ဝယ်လာတယ်..."

တတိယမရီးဖြစ်သူမှာလည်း စက်ဘီးနောက်ထိုင်ခုံမှ ပြုံးရွှင်စွာ ဆင်းလာခဲ့ပြီး သူမ၏လက်ထဲတွင် ဆီစိမ်စက္ကူအိတ်တစ်အိတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်မလည်း မြေပဲ နည်းနည်း ဝယ်လာခဲ့တယ်... ဒီည အရက်နဲ့ သောက်လို့ အဆင်ပြေအောင်လို့လေ..."

အသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အမေထျန်မှာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ခြံထဲရှိ လူများကို ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"မြန်မြန် ဝင်လာကြ... ဒီညတော့ ဂျုံမှုန့်ဖြူ ဖက်ထုပ်တွေ လုပ်စားကြမယ်... ဒုတိယသား ပြန်လာတာနဲ့ စပြီး စားသောက်ကြတာပေါ့..."

သူမ၏ ဒုတိယသားဖြစ်သူမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပတ်ခန့်ကပင် အလုပ်ပြန် ဝင်နေ ပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် အိမ်တွင် တစ်လခန့် နားနေခဲ့ရသော်လည်း ထပ်မံ ၍ အောင့်အည်းမထားနိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏အလုပ်မှာ အလုပ်ရမှတ် မှတ်တမ်းတင်သူ ဖြစ်သဖြင့် လယ်ကွင်းထဲတွင် ကိုယ်တိုင် လုပ်ကိုင်ရန် မလိုသောကြောင့် သူ၏မိသားစုကလည်း အလုပ်လုပ် ရန် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် လူတိုင်း၏ အလုပ်ရမှတ်များကို မှတ်တမ်းတင်ရသ ဖြင့် သူသည် နေ့စဉ် အခြားသူများထက် အနည်းငယ် နောက်ကျမှ ပြန်လာလေ့ ရှိလေသည်။

ခြံဝင်းတံခါးမှာ တကျိကျိ မြည်သံဖြင့် ပွင့်သွားခဲ့ရာ အမေထျန်သည် လိုက် ကာကို မကာ အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း ရယ်မောကာ ခေါ်လိုက်လေသည်...။

"ဒုတိယသား ပြန်လာတာ ဖြစ်ရမယ်..."

သူမ၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူ၏ အသံမှာ အိမ် ထဲသို့ လွင့်ပျံလာခဲ့လေသည်...။

"အမေ... ညီမလေး... မိန်းမ... ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ... အနံ့ရတာနဲ့တင် အရ သာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ ရှိနေမှန်း သိသာတယ်နော်..."

သူ၏ ခင်ပွန်း အလုပ်မှ ပြန်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒုတိယမရီး ကျောက် ရှောက်ထင်သည် ရေတွင်းမှ ရေတစ်ဇလုံကို အမြန်ခပ်ယူလိုက်ပြီး သူ့အား တဘက်တစ်ထည် ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်...။

"မြန်မြန် ကိုယ်လက်သန့်စင်လိုက်ဦး... ခဏနေ ထမင်းစားတော့မယ်..."

ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူက သူ၏ဇနီးအား တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သွားဖြူဖြူလေးများ ပေါ်သည်အထိ ပြုံးပြကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အဟဲ... ကျေးဇူးပါပဲ မိန်းမရေ..."

သူသည် တဘက်ကို ယူကာ သူ၏မျက်နှာကို အားရပါးရ သုတ်လိုက်ရာ ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူတွင်သာ အမြီးရှိခဲ့ပါက သေချာပေါက် အစွမ်းကုန် ယမ်းခါနေပေလိမ့်မည်။

အခန်းထဲရှိ အခြားသူများမှာလည်း ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် မရီးတို့၏ ကြင်နာမှုကို ကြည့်ရှုရင်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြချေ။

အမေထျန် လီဟုန်မေကမူ ဒုတိယသားကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိလေသည်...။

*သည်လို အရည်မရ အဖတ်မရ ပုံစံကတော့ ငါ့ဆီက ဆင်းသက်လာတာ မဟုတ်တာ သေချာတယ်...*

"အမေ... ဖက်ထုပ်တွေ ရပြီ... အခု စားလို့ရပါပြီ..."

မရီးဖြစ်သူက ဖက်ထုပ်ပန်းကန်လုံးများကို ကိုင်ဆောင်လျက် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"မရီး... ကျွန်မ ကူညီပါရစေ..."

တတိယမရီးသည်လည်း ဟင်းပွဲများ ခပ်ယူရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အလျင်အ စလိုပင် ဝင်ရောက်ကူညီခဲ့လေသည်။

ကျောက်ဖယောင်းသကြားဖြင့် ချက်ထားသော ဝက်လက်ဟင်း၊ ဝက်သား အချိုအချဉ်ကြော်၊ အာလူးနှင့် ဝက်သားချက်၊ ဝက်သားပြားနှင့် ခရမ်းသီး ကြော်၊ ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် ကြက်ဥကြော်၊ မြေပဲဆန်များအပြင် ဖြူဖွေးပြီး လုံး ဝန်းသော ဖက်ထုပ်ပန်းကန် အချို့နှင့် အာ့ကော်ထို အရက် နှစ်ပုလင်း...။

စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများကို ကြည့်ရှုရင်း လူတိုင်းမှာ တံတွေးများကို ခက် ခဲစွာ မျိုချနေကြလေသည်။ ဤအရာမှာ နှစ်သစ်ကူးကာလတွင် စားသောက် ရသည်ထက်ပင် ပိုမို၍ ခမ်းနားလှပေတော့သည်။