အခန်း ၃၄

အခန်း (၃၄) ပီကင်းသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း

ကလေးငယ်သည် တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရာ အရသာရှိသော ဟင်းရည်များ လျှံကျလာခဲ့လေသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက် နှာလေးပေါ်တွင် ကျေနပ်အားရမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေတော့သည်။

အမျိုးသမီးဖြစ်သူသည်လည်း တစ်လုံး မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် နီရဲလာခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် သူမက ဖက်ထုပ် ကို ခင်ပွန်းဖြစ်သူထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သူ့ကိုလည်း မြည်းစမ်းကြည့်စေ ချင်ခဲ့လေသည်။

"အရသာက အရမ်းကောင်းတာပဲ... ကျွန်တော်တို့ တစ်သက်မှာ စားဖူးသမျှ အကောင်းဆုံး ဖက်ထုပ်တွေပဲ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်းသည် ဖက်ထုပ်တစ်လုံးကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် အဖုံးကို သူ၏ဇနီးထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်လေသည်။ သူသည် ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် သူ၏ဇနီးတို့ အား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အသားမည်းမည်း မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေးဇူး တင်ရှိမှုများ ပြည့်နှက်လျက်ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး ထျန်ရှောင်ယာကို ဆွဲထိုင်စေကာ ၎င်းတို့နှစ်ဦး သည် ကျန်ရှိနေသော ဖက်ထုပ်များကို တစ်ကိုက်ချင်းစီ စားသုံးလိုက်ကြလေ တော့သည်။

ရထားတွဲအတွင်းရှိ အပူရှိန်မှာ လျော့ကျသွားပုံရပြီး ၎င်း၏နေရာတွင် ပို၍ နွေးထွေးသော လူသားဆန်မှုတစ်ခုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

စားသောက်ပြီးသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် နေကြာစေ့တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူ လိုက်ပြီး မိသားစုနှစ်စုမှ မျှဝေ စားသုံးခဲ့ကြလေသည်။

စကားပြောဆိုနေကြစဉ်အတွင်း ဤမိသားစု သုံးဦးသည်လည်း ပီကင်းသို့ သွားရောက်ကြမည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရပေသည်။

ကြွပ်ရွသော နေကြာစေ့များကို ဝါးစားရင်း နေ့စဉ်ဘဝ အကြောင်းအရာများ ကို စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြစဉ် ခရီးစဉ်၏ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်း မှုများမှာ သိသိသာသာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မိသားစုနှစ်စုကြားရှိ အနေရ ခက်မှုများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားကာ တစ်ယောက်နှင့်တစ် ယောက် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာခဲ့ကြလေသည်။

ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရထားတွဲအတွင်းရှိ ဆူညံသံများမှာ တ ဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး ရထားဘီးများနှင့် သံလမ်းတို့ ရိုက်ခတ်သံ တဂျုန်းဂျုန်းသံသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့တော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် ထျန်ရှောင်ယာတို့သည် ၎င်းတို့၏ အိပ်စင်များကို မှီလျက် တိုး ညှင်းသော အသံများဖြင့် စကားပြောဆိုနေကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ မျက်နှာ ချင်းဆိုင်ရှိ အမျိုးသားမှာမူ လုံးဝ နိုးကြားနေပုံရလေသည်။

သူသည် ကုတင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ခုံငယ်လေးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူ၏ လက်ထဲရှိ ကြွေရည်သုတ် ခွက်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေခဲ့ပေသည်။

နေ့လယ်ပိုင်းက ၎င်းတို့ မျှဝေခံစားခဲ့ရသော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင် သလို ပြောစရာစကားများလွန်းနေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေ သည်။

အမျိုးသားဖြစ်သူသည် ခေါင်းကို နောက်သို့မော့ကာ ရေအေးတစ်ငုံကို မျိုချ လိုက်ပြီးနောက် ဩရှရှ အသံဖြင့် ပြောလာခဲ့လေသည်...။

"အစ်ကို... ကျွန်တော် အရမ်းကို ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေခဲ့တာပါ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောရန် အချက်ပြလိုက် လေသည်။

"ကျွန်တော်က မိသားစုမှာ ဒုတိယအကြီးဆုံးပါ... အစ်ကိုတစ်ယောက်နဲ့ ညီ တစ်ယောက် ရှိပါတယ်... မိဘတွေက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ ဂရုမစိုက် ခဲ့ကြဘူး..."

အမျိုးသားဖြစ်သူသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို တွန့်ကွေးလိုက်ပြီး မိမိ ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချလှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလေသည်...။

"ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က မိဘတွေက အကြီးဆုံးနဲ့ အငယ်ဆုံးကို ဂရုစိုက်ဖို့ အ လုပ်များနေခဲ့ကြလို့ ကျွန်တော်က အရိုင်းအစိုင်း ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ် နေခဲ့တာပါ... တစ်အိမ်ကနေ ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် စားလိုက်၊ တခြားတစ် အိမ်ကနေ ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်တစ်ချပ် စားလိုက်နဲ့ မိသားစုပေါင်းများစွာ ဆီက အစားအစာတွေကို စားပြီး ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတာပါ..."

"ကျွန်တော် အသက် ဆယ်နှစ်အရွယ်မှာ ရွာထဲက မုဆိုးအိုကြီး တစ်ယောက် က ကျွန်တော့်ကို သနားပြီး သူ့အိမ်ကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်းသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဆက်ပြောလေသည်...

"မုဆိုးအိုကြီးက ဘယ်တော့မှ အိမ်ထောင်မပြုခဲ့သလို ကလေးလည်း မရှိခဲ့ ပေမယ့် ကျွန်တော့်ကို သူ့ရဲ့ သားအရင်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့ပါတယ်..."

"သူက ကျွန်တော့်ကို အမဲလိုက်နည်းတွေနဲ့ တောင်ပေါ်က ဆေးဘက်ဝင် အပင် တွေကို ဘယ်လို ခွဲခြားရမလဲဆိုတာ သင်ပေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့် ကို အခြေချ နေထိုင်ပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနိုင်မယ့် နေရာတစ်ခုကို ပေးခဲ့ပါတယ်..."

"ကျွန်တော့် မိဘတွေက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရလို့ အရမ်းကို ဝမ်းသာနေခဲ့ကြပြီး ကျွန်တော်ဟာ ဝမ်မိသားစုနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင် တော့ဘူး လို့ လူတိုင်းကို လိုက်ပြောခဲ့ကြတာပေါ့..."

"နောက်တော့ ကျွန်တော်က မုဆိုးအိုကြီးကို ခေါင်းကိုင်ဖခင်အဖြစ် အသိအ မှတ်ပြုခဲ့ပါတယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ရေနွေးအိုးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ကြွေရည်သုတ် ခွက်ထဲသို့ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ရေနွေးများကို လောင်း ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

များစွာ ပြောဆိုနေရန် မလိုဘဲ ဤတိတ်ဆိတ်သော အမူအရာက နှစ်သိမ့်မှု တစ်မျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ပေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်လည်း အရွယ်ရောက်လာခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ ညီတို့အားလုံး အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးတွေ ရလာခဲ့ကြပေမယ့် ကျွန်တော့် မိဘတွေကတော့ ကျွန်တော့်အတွက် ဇနီးတစ်ယောက် ရှာပေးဖို့ ဘယ်တော့မှ မပြောခဲ့ကြပါဘူး..."

"ကျွန်တော့် ခေါင်းကိုင်ဖခင်က သူ့တစ်သက်တာ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေတွေ ကို အကုန်ထုတ်သုံးပြီး တောင်တစ်ဖက်ကနေ ကျွန်တော့်အတွက် ဇနီးတစ် ယောက် ရှာပေးဖို့ လူတစ်ယောက်ကို အကူအညီ တောင်းခဲ့ရပါတယ်..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်းသည် သူ၏ မင်္ဂလာဆောင်နေ့ကို ပြန်လည် တွေးတောမိကာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။ ဇနီးဖြစ်သူနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သောနေ့တွင် သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး ဇနီး၊ ကလေးများ၊ နွေး ထွေးသော အိပ်ရာတစ်ခုတို့နှင့်အတူ ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို နောက် ဆုံးတွင် ဖြတ်သန်းနိုင်တော့မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့မိပေသည်။

"ဒါပေမယ့် ကောင်းမွန်တဲ့ နေ့ရက်တွေက သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ပြဿနာတွေ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်..."

"ဟိုမိသားစုက ကျွန်တော် အေးအေးချမ်းချမ်း နေရတာကို ကြည့်မနေနိုင် ခဲ့ကြဘူး... အိမ်မှာ ပင်ပန်းတဲ့ ဒါမှမဟုတ် လေးလံတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်စရာရှိ လာတိုင်း သူတို့က မိဘကျေးဇူးဆပ်ခြင်း ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို အမြဲသုံး ပြီး ကျွန်တော့်ကို လှမ်းခေါ်တတ်ကြတယ်..."

"သူတို့ ဘယ်လို လူစားမျိုးတွေလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော် အတိအကျ သိထား ပေမယ့် ပြန်လည်ပြီး ချစ်ခင်ကြင်နာမှုလေး အနည်းငယ် ရရှိလာမလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေး တစ်ခုကို ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့မိတယ်..."

"နောက်တော့ ပီကင်းမှာ နေတဲ့ ကျွန်တော့် ခေါင်းကိုင်ဖခင်ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီက စက်ရုံမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေရင်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး အလုပ်တစ်ခု ကျန်ရစ် ခဲ့တဲ့အတွက် အဲ့ဒီအလုပ်ကို ခေါင်းကိုင်ဖခင်က ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့ပါတယ်..."

"ငွေလေးနည်းနည်း ရှာနိုင်ရင် ခေါင်းကိုင်ဖခင်၊ ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေကို ပို ကောင်းတဲ့ ဘဝတစ်ခု ပေးနိုင်မယ်လို့ တွေးပြီး မျှော်လင့်ချက်တွေ အပြည့်နဲ့ ကျွန်တော် ပီကင်းကို သွားခဲ့တာပါ..."

အမျိုးသားဖြစ်သူမှာ ဒေါသထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ကြွေရည်သုတ် ခွက်ကို ကိုင်ထားသော သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုမှာ အနည်းငယ် ပို၍ တင်းကျပ်လာခဲ့ပြီး ခွက် နှုတ်ခမ်းသားတွင် အရာထင်သွားတော့မည့်အလား သူ၏ လက်ဆစ်များမှာ လည်း တင်းမာနေခဲ့လေသည်။

"ဒီတစ်ကြိမ် ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့ရတာက တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်နေတုန်း ခေါင်းကိုင်ဖခင်က တောဝက်ခတ်ခံရပြီး သေတော့မယ့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေလို့ ကျွန် တော့်ကို ပြန်လာဖို့ ကြေးနန်းရိုက် အကြောင်းကြားခိုင်းခဲ့လို့ပါ..."

"နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် ရွာကို ရောက်လာခဲ့တဲ့အချိန်မှာ ဖုန်တွေ ပေလူး ပြီး အရမ်းကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော် ပထမဆုံး မြင်လိုက် ရတာက မှတ်မိနိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ပိန်ချုံးနေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးနဲ့ ကလေးကိုပါပဲ..."

"အသေးစိတ် မေးကြည့်မှပဲ ကျွန်တော် ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်တော့် မိဘတွေက မိဘကျေးဇူးဆပ်ဖို့ဆိုပြီး ကျွန်တော့် ဇနီးကို အိမ်ပြန်ခေါ်ခဲ့ကြပြီး လယ်ထဲက အလုပ်တွေရော အိမ်က အလုပ်တွေ အားလုံးပါ သူမရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို ကျရောက်သွားခဲ့တယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတာပါ..."

"အိမ်မှာ အသား ဒါမှမဟုတ် ဆန်ကောင်းကောင်းလေး ရှိလာတိုင်းလည်း ကျွန်တော့် အမေက အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုရှာပြီး လာယူသွားတတ်ပါ တယ်..."

"ကျွန်တော့် ဇနီးက စိတ်သဘောထား နူးညံ့တော့ တိတ်တဆိတ်ပဲ သည်းခံနေ တတ်ပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကိုတောင် ပြောရဲတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ခေါင်းကိုင်ဖခင်က ကျွန်တော် ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်ရင်း နောက်ဆုံး ထွက်သက်လေးကို ဆွဲဆန့်ထားခဲ့ရတာပါ..."

"သူ သေခါနီးအချိန်မှာ ခေါင်းကိုင်ဖခင်က ကျွန်တော့် လက်ကိုကိုင်ပြီး ဇနီးနဲ့ ကလေးကို ခေါ်သွားဖို့နဲ့ ဒီနေရာကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာဖို့ ပြောခဲ့ပါတယ်..."

ရထားတွဲလေးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။ အမျိုးသားဖြစ်သူသည် သူ၏ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဆို့နင့်နေသော အသံဖြင့် ပြောလာခဲ့လေသည်...။

"ကျွန်တော့် တစ်သက်လုံးမှာ ခေါင်းကိုင်ဖခင်ကိုပဲ မိသားစုဝင်အဖြစ် အသိ အမှတ်ပြုတော့မှာပါ..."

"ကျွန်တော့် ဇနီးနဲ့ ကလေးကို ခေါ်သွားဖို့ သူက ပြောခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ကျွန် တော် ကတိပေးပါတယ်... သူတို့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခု ရစေရမယ်ဆို တာကိုပါ..."

ထိုသို့ပြောဆိုနေစဉ် သူသည် ကြမ်းတမ်းသော လက်ဖဝါးများဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း သုတ်ပစ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ စိမ့်ထွက်လာသော စိုစွတ်မှုများမှာ မှိန်ပျပျ ရထားတွဲအလင်းရောင် အောက် တွင် စူးရှစွာ တောက်ပနေခဲ့လေတော့သည်။

ထျန်ရှောင်ယာ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နားထောင်ရင်းဖြင့် နီရဲလာခဲ့ပြီး သူမက ကျိုးချန်ယဲ့၏ လက်ကို တိတ်တဆိတ် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက် လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က သူမ၏ လက်ဖမိုးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး ဝမ်တာ့ကျွမ်းအား ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ပီကင်းမှာ အခွင့်အလမ်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်... ခင်ဗျားသာ ကြိုးစား ပမ်းစား အလုပ်လုပ်ချင်စိတ် ရှိနေသရွေ့ အရာအားလုံးက ပိုကောင်းလာမှာ ပါ..."

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ညချမ်းမှာ ထူထပ်ကာ မှောင်မိုက်နေခဲ့သော် လည်း ရထားမီးရောင်များကမူ နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထုထဲတွင် ခေါင်းမာစွာ တောက်ပနေလျက် ပီကင်းသို့ တည့်မတ်စွာ ဦးတည်သွားနေခဲ့ပေသည်။

အရုဏ်တက်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရထားမှာ ဘူတာရုံသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေတော့သည်။

အမျိုးသားဖြစ်သူက ကျိုးချန်ယဲ့၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ကူညီသယ် ဆောင်ပေးခဲ့ပြီးနောက် မိသားစုနှစ်စုသည် ဘူတာရုံ အဝင်ဝတွင် လမ်းခွဲခဲ့ကြ လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူအား ပီကင်းရှိ ၎င်းတို့၏ ခြံဝန်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် ခြံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သော့ကို ဇနီးဖြစ်သူထံသို့ ကမ်းပေးကာ ပြော လိုက်လေသည်...။

"မိန်းမ... ရော့... ဒါက တို့အိမ်ရဲ့ သော့ပဲ..."

သူမ၏ လက်ထဲရှိ သော့များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားခဲ့လေသည်။ သူမနှင့် အာယဲ့တို့သည် နောက်ဆုံး တွင် ပီကင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီဖြစ်ပြီး ဤနေရာ၌ အတူတကွ နေထိုင်ကြ တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်မ သေချာ သိမ်းထားပါ့မယ်... အထဲဝင်ကြရအောင်..."

ခြံဝန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထျန်ရှောင်ယာ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့လေ၏။ ခြံဝန်းကို အပြာရောင် အုတ်များနှင့် အုပ်ကြွပ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ ပေ။

ဤအရာမှာ ရွာရှိ ၎င်းတို့၏ ရွှံ့အုတ်အိမ်များထက် များစွာ ပိုမို ကောင်းမွန်နေ ခဲ့လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး သူမ မြင်တွေ့ရသမျှ အရာအားလုံး၌ သူမ၏ ဝမ်းမြောက်မှုများကို ရှင်းလင်းစွာ တွေ့မြင်နေရ ပေသည်။

ဇနီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ကာ ကျိုးချန်ယဲ့၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်...။

"မိန်းမ... မင်း သဘောကျရဲ့လား..."

"သဘာကျပါတယ်... အရမ်းကို သဘောကျပါတယ်..."

ထျန်ရှောင်ယာ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း လင်းလက် တောက်ပနေခဲ့လေ၏။

"ဟားဟား... အထဲဝင်ပြီး ခဏလောက် အနားယူကြရအောင်... နောက်မှ ကြည့်ဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်..."

သူသည် လက်လှမ်းကာ ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦး သည် အဓိက အခန်းထဲသို့ အတူတကွ လျှောက်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် အဓိက အိမ်ဆောင်ကို အခန်းနှစ်ခန်း ခွဲခြားထားခဲ့ပြီး တစ် ခန်းမှာ အိပ်ခန်းဖြစ်ကာ ကျန်တစ်ခန်းမှာ ဧည့်ခန်း ဖြစ်လေသည်။

သူသည် အထုပ်နှစ်ထုပ်ကို ဧည့်ခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ချထားလိုက်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူကို ဆွဲကာ အိပ်ခန်းထဲရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်စေလိုက်လေသည်...။

"ကုတင်ပေါ်မှာ ခဏလောက် အနားယူလိုက်ပါဦး... ဒီလောက် ဝေးတဲ့ ခရီးကို လာခဲ့ရတာဆိုတော့ မင်း ပင်ပန်းနေမှာ အသေအချာပဲ..."

"ကိုယ် မီးဖိုချောင်သွားပြီး ရေနွေး နည်းနည်း သွားတည်လိုက်ဦးမယ်... ပြီးရင် ခြေထောက်ကို ခဏလောက် စိမ်ပြီး တစ်ရေးလောက် အိပ်ကြတာပေါ့... အိပ်ယာခင်းတွေက အသစ်စက်စက်တွေချည်းပါပဲ..."

"ကျွန်မလည်း လိုက်ခဲ့မယ်လေ..."

ထျန်ရှောင်ယာက ကူညီချင်စိတ်ဖြင့် အလျင်စလို မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေ၏။

"မလိုပါဘူး... မလိုပါဘူး... မင်းသာ နားနေပါ... ခဏနေရင် ပြီးသွားမှာပါ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို ပြန်လည် ထိုင်စေကာ မီးဖိုချောင်ရှိရာသို့ လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် မီးဖိုချောင်သို့ ရောက်သောအခါ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ရေများကို အရင်လွှတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ရေကန်ကို အပြည့်ဖြည့်လိုက်ကာ သံဒယ်အိုးထဲသို့ လည်း အနည်းငယ် ထပ်ထည့်လိုက်လေ၏။

ထို့နောက် သူသည် မီးဖိုရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး မီးခြစ်တစ်ဆံကို ထုတ်ယူကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ခြစ်လိုက်လေသည်။ မီးတောက်များက ထင်းရုံထဲမှ သူ ယခုလေးတင် ယူဆောင်လာခဲ့သော ထင်းခြောက်များကို ကူး သွားပြီး ၎င်းမှာ လျင်မြန်စွာပင် မီးတောက်လောင်လာခဲ့လေ၏။

ရေဆူလာချိန်တွင် သူသည် သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ အသားခြောက် ဆယ် ခုကျော်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်၏ ထုပ်တန်းပေါ်၌ တစ်ခုချင်းစီ ချိတ် ဆွဲထားလိုက်လေသည်။

သူသည် စဉ့်အိုးငယ် တစ်လုံးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ၎င်းထဲသို့ ကြက်ဥ အလုံး သုံး ဆယ်၊ ဘဲဥ အလုံး နှစ်ဆယ်နှင့် ငန်းဥ ဆယ်လုံးတို့ကို သပ်ရပ်စွာ စီရီ၍ ထည့် ထားလိုက်လေတော့သည်။