အခန်း ၃၆

အခန်း (၃၆) မိသားစုနှစ်စု အတူတကွ ထမင်းစားခြင်း

ဝမ်တာ့ကျွမ်းသည် ရထားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် သူ၏ ဇနီးနှင့် ကလေးများကို တည်းခိုခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားကာ အခန်းတစ်ခန်း ငှားရမ်းခဲ့ကြောင်း သိလိုက် ရလေသည်။

သူသည် ဇနီးနှင့် ကလေးများကို အခန်းထဲတွင် အနားယူစေပြီးနောက် သူ၏ နည်းပါးလှသော စုဆောင်းငွေများကို ယူကာ အိမ်ငှားရန် နေရာအနှံ့ လိုက်လံ ရှာဖွေခဲ့လေသည်။

ပီကင်းရှိ အိမ်ငှားခများမှာ မသက်သာလှပေ။ သူသည် နေရာများစွာသို့ သွား ရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ဈေးကြီးလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် ခေါင် လွန်းသော နေရာများတွင်သာ ရှိနေခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဘေးအိမ်မှ အိမ်ရှင်မသည် သူ၏ ဇနီးနှင့် ကလေးများကို ရှာ ဖွေကျွေးမွေးရသည့် အခက်အခဲကို မြင်တွေ့သွားခဲ့သဖြင့် ကျိုးချန်ယဲ့၏ အိမ် ဘေးရှိ ဤခြံဝန်းလွတ်ကို သင့်တင့်သော ဈေးနှုန်းဖြင့် ငှားရမ်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ် ပေသည်။

ဝမ်တာ့ကျွမ်းနှင့် သူ၏ဇနီးတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစား ကြည့်လျှင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် ၎င်းတို့၏ အိမ်နီးချင်း ဖြစ်လာရခြင်းအတွက် အတော်လေး ဝမ်းသာနေခဲ့လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူမှာ ယခုမှ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး ဤနေရာနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိသေးပေ။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ဇနီးဖြစ်သူ အိမ်တွင်ရှိနေချိန်၌ စကားပြောဖော် ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး မိမိ အိမ်တွင် မရှိချိန်၌လည်း စိတ်အေးလက်အေး ရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထျန်ရှောင်ယာ ထွက်လာခဲ့ရာ ထျဲ့တန် အာမှာ ခြံဝန်းထဲတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ပုရွက်ဆိတ်များကို ရေတွက် နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူမသည် အသံထွက်၍ မရယ်မောဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ...

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... ကျွန်မ အထီးကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... မရီး... ထျဲ့တန် ကို ကျွန်မတို့အိမ်မှာ လာကစားဖို့ မကြာခဏ ခေါ်လာခဲ့ရမယ်နော်..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးမှာ မျက်နှာအနည်းငယ် ရဲတက်သွားပြီး ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်ပြလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းနှင့် မျက်ခုံးများကြားတွင် ဖုံးကွယ်၍မရသော ဝမ်းမြောက်မှုများကို ဖော်ပြနေလျက်ရှိပေသည်။

ပီကင်းသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မြို့ကြီးနှင့် သဟဇာတမဖြစ်သလို ခံစားရသဖြင့် သူမမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရပေ သည်။

ယခုအခါ ရင်းနှီးသောသူနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲရှိ အနေရခက်မှု များမှာ သိသိသာသာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး အလွန်တရာ သက်တောင့်သက် သာ ရှိသွားခဲ့လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်လေသည်...။

"ခင်ဗျားတို့ အခုမှ ရောက်တာဆိုတော့ အိမ်လည်း သေချာ ရှင်းလင်းရသေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် မရီးကို နေ့လယ်စာ ချက်ဖို့ ဒုက္ခမပေးပါနဲ့တော့..."

"ကျွန်တော် ခုလေးတင် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင်ကို သွား ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဝယ်မလို့ လုပ်နေတာ... နေ့လယ်ကျရင် ကျွန်တော့် အိမ်မှာ သေချာလေး သောက်စားပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး နေကြတာပေါ့..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်းက သူ၏ လက်ကို အလျင်စလို ယမ်းပြလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ရဲရဲနီသွားခဲ့လေသည်...။

"မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ... ကျွန်တော် အခုမှ ပြောင်းလာတာကို ခင်ဗျားအိမ်မှာ လာစား ရမယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော် အရမ်း အားနာမိမှာပေါ့..."

"အားနာစရာ ဘာမှမရှိပါဘူးဗျာ...ပြီးတော့ ထျဲ့တန်အာကလည်း ငယ်သေး တယ်လေ... မရီးကလည်း နေ့ရောညပါ တစ်ရက်လုံး ရထားစီးလာရတာဆို တော့ အရမ်း ပင်ပန်းနေမှာ အသေအချာပဲ... ကျွန်တော့်အိမ်မှာပဲ လာစားကြ ပါ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဇနီးဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလိုက်လေသည်...။

"မိန်းမ... မင်း အထဲဝင်ပြီး မရီးနဲ့ ထျဲ့တန်တို့ဆီ သွားစကားပြောနေပါလား... ကိုယ် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင်ကို ခဏလောက် သွားကြည့် ပြီး ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီး ဖြစ်သူ၏ လက်ကိုဆွဲကာ သူမ၏ အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်...။

"မရီး... အထဲဝင်ပြီး ထိုင်ပါဦး... အထဲမှာ အေးတယ်... ထျဲ့တန်... ဒီကိုလာခဲ့ လေ... အန်တီ သကြားလုံး တစ်လုံး ယူပေးမယ်..."

ထျဲ့တန်အာ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့လေ၏။ သူသည် သူ၏ မျက်နှာလေးဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူအား မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။ မိခင်ဖြစ်သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သောအခါ သူသည် ထျန်ရှောင်ယာ၏ လက်ကို ကိုင်ရန် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး တိုးညှင်းချိုသာသော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"အန်တီ..."

"လိမ္မာလိုက်တာ..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် လက်ရှိတွင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရပြီး ကလေးများကို ချစ်ခင်တတ်သော အရွယ်တွင် ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ထျဲ့တန်အာသည် တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ထျန်ရှောင်ယာအား ကြည့် လိုက်လေ၏။

မွှေးကြိုင်နေသော ဤအန်တီကို သူ သဘောကျသွားခဲ့လေသည်။

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးမှာ ထျန်ရှောင်ယာ၏ ထက်သန်မှုကြောင့် စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ အစပိုင်းက အနေရခက်မှုများမှာလည်း သိသိသာ သာ လျော့ကျသွားခဲ့လေ၏။ သူမက အလျင်စလို ပြောလိုက်လေသည်...။

"ညီမလေး... နင်က တို့တွေအတွက် အများကြီး ဒုက္ခခံပေးနေတာပဲ... တို့က အခုမှ ပြောင်းလာတာ ဘာမှတောင် မပြင်ဆင်ရသေးဘူး... နင့်ကို ဒုက္ခပေးနေ ရပြီ..."

"အဲ့ဒီလို မပြောပါနဲ့... တို့တွေက အခုကစပြီး အိမ်နီးချင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီ လေ...အဝေးက ဆွေမျိုးထက် အနီးက အိမ်နီးချင်းက ပိုကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ စကားလည်း ရှိတာပဲ..."

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း ထျန်ရှောင်ယာသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ အချိုပွဲ ဟင်းရည် သုံးလုံးကို ငှဲ့လိုက်ပြီးနောက် ဗီရိုထဲမှ သစ်သီးသကြားလုံး အနည်း ငယ်နှင့် ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံးတို့ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

သူမသည် မြေပဲနှင့် ဖရဲစေ့တချို့ကို ရောနှောကာ ပန်းကန်ပြားကြီး တစ်ချပ်စာ အပြည့်ယူလိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းစားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်လေ၏။

ထျန်ရှောင်ယာသည် ခွေးခြေခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး တစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ အခွံခွာ၍ ထျဲ့တန်အာ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ခွံ့ပေးလိုက် လေသည်...။

"ထျဲ့တန်အာ... လိမ္မာတယ်နော်... သကြားလုံး စားလိုက်ဦး..."

ပါးစပ်ထဲတွင် သကြားလုံး ငုံထားလျက် ထျဲ့တန်အာ၏ မျက်လုံးများမှာ လခြမ်းကွေးလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေ သည်...။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီ..."

အပြင်ဘက်တွင်မူ ကျိုးချန်ယဲ့က ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက် လေသည်...။

"ခင်ဗျား အလုပ်များနေတယ်မလား... ခဏနေမှ ထမင်းလာစားလှည့်ပါ..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်းမှာ ဆက်လက်၍ ငြင်းဆန်မနေတော့ဘဲ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် အားနာမနေတော့ ဘူး... အရာ အားလုံး ရှင်းလင်းပြီးသွားရင် ခင်ဗျားတို့ကို ကျွန်တော့်အိမ်ကို ဖိတ်ပါ့မယ်..."

"ဟားဟား... ကောင်းပါပြီ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြောလိုက်ပြီး ခြံဝန်းထဲမှ ထွက်ခွာကာ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင်ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင်သို့ သွားရောက် ကာ ရောင်းချနေသော ပစ္စည်းများကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အကြမ်းဖျင်း အခြေအနေကို နားလည်သွားခဲ့လေ၏။ ထို့နောက် သူသည် အရက်တစ်ပုလင်း ကို ဝယ်ယူကာ သူ၏ အိတ်ကို ကောက်ကိုင်၍ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ လေတော့သည်။

အိမ်ထဲတွင်မူ ထျန်ရှောင်ယာနှင့် ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးဖြစ်သူတို့သည် မွေးရပ် မြေရှိ စပါးရိတ်သိမ်းမှုမှအစ ပီကင်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်ပိုင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့ သော စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ အကြောင်းအရာများအထိ နေ့စဉ်ဘဝ ကိစ္စရပ်များ ကို စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့ကြပေသည်။

ထိုစဉ်အတွင်း ထျဲ့တန်အာမှာမူ ထျန်ရှောင်ယာ ပေးထားသော သံဖြူဖားရုပ် လေးဖြင့် ကစားနေခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် တခစ်ခစ် ရယ်မောသံများ ထွက် ပေါ်လာနေခဲ့ပေသည်။

ဤအရာမှာ ထျန်ရှောင်ယာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသည့် အချိန်မှ စ၍ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင်သို့ သွားတိုင်း ကျိုးချန်ယဲ့ ပြုလုပ်လေ့ရှိသော အလေ့အထတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကလေးမွေးလာပြီးနောက် ကစားရန် ဤအရာများကို ပေးမည်ဟု သူ တွေး တောထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။ ယခုအခါ အရှေ့ဘက်ခြမ်း အခန်းရှိ ဗီရိုထဲတွင် ၎င်းအရုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဤနံနက်ပိုင်းက ထျန်ရှောင်ယာသည် အရှေ့ဘက်ခြမ်းနှင့် အနောက်ဘက်ခြမ်း အခန်းများသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုသောအခါမှ ၎င်းကို တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ သည်။

ထျန်ရှောင်ယာက ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူတစ်ယောက်တည်း ခိုးကစားရန် စီစဉ်နေတာလားဟု ကျိုးချန်ယဲ့အား နောက်ပြောင်ခဲ့သေးလေ၏။

အခန်းငယ်လေးထဲတွင် ရယ်မောသံများနှင့် ပျော်ရွှင်ဖွယ် စကားပြောသံများ ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဟင်းလျာများဖြစ်သော ဝက်သား တစ်ပေါင်၊ ဂေါ်ဖီထုပ် နှစ်ထုပ်၊ ကြာဆံ နှစ်စည်း၊ အာလူး အနည်းငယ်၊ သုံးပေါင်ရှိသော ငါးကြင်း တစ်ကောင်နှင့် အာ့ကော်ထို အရက်တစ်ပုလင်း အစရှိသည်တို့ကို အပြည့်အမောက် သယ်ဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဟင်းလျာများကို မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ချထားလိုက်ပြီး ထျန် ရှောင်ယာအား ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒီနေ့တော့ တို့တွေ ဝက်သားကြာဆံချက်၊ အာလူးဝက်သားနှပ်၊ ငါးပေါင်းနဲ့ ကြက်ဥမွှေကြော်တို့ စားကြမယ်... မင်း အာဟာရဖြစ်အောင် များများစားရ မယ်နော်..."

ထိုအသားများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အားလုံးကို ကြည့်ကာ ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးမှာ မျက်နှာအနည်းငယ် ရဲတက်သွားပြီး အားနာစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ သည်...။

"ညီမလေး... ဒီဟာက နင့်အတွက် အရမ်း ကုန်ကျလွန်းနေပြီ..."

"မရီး... ငွေကုန်တဲ့အကြောင်း မပြောပါနဲ့..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ နွေးထွေးပြီး ရိုးသားပွင့်လင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"တို့တွေ ဒီနေ့ အရမ်းကို ပျော်စရာကောင်းနေတာပဲ... အဲ့ဒါကြောင့် အောင်ပွဲခံ တဲ့အနေနဲ့ ဟင်းကောင်းကောင်းလေး စားကြရမှာပေါ့..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးမှာ သူမ၏ အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်လိုက်လေ သည်...။

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ ဒီတစ်ကြိမ် မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ညီမလေးဆီကနေ အခွင့်အရေး ယူလိုက်တော့မယ်... ငါလည်း ကူလုပ်ပေးမယ်လေ..."

"ဟားဟား... မရီးကို တကယ်ပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပခုံးတွန့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်မှုနှင့် ရယ်ချင်မှုတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြင်တွေ့နေရပေသည်...။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် မရီး... ကျွန်တော်က ဟင်းချက်တာ တကယ် မ ကျွမ်းကျင်ဘူး... မရီးရဲ့ အကူအညီနဲ့မှပဲ ဒီထမင်းစားပွဲက နောက်ဆုံးတော့ အဆင်ပြေသွားတော့မယ်..."

မကြာမီမှာပင် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဝက်သားကြာဆံချက်၏ ရနံ့များ လွင့်ပျံလာခဲ့ လေတော့သည်။

ထျဲ့တန်အာသည် အနံ့ခံလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်တံခါးဝမှနေ၍ မျှော်လင့်တကြီး ဖြင့် လှမ်းကြည့်နေခဲ့ပေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာက နူးညံ့အိစက်နေသော အသားနှပ်တစ်ဖတ်ကို အမြန်ကောက် ယူလိုက်ပြီး ထျဲ့တန်အာ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ခွံ့ပေးလိုက်လေသည်...။

"ဟားဟား... လာ မြည်းကြည့်ပါဦး... ငန်လား မငန်ဘူးလားလို့..."

"အရမ်း အရသာရှိတာပဲ..."

ရုတ်တရက် အသားတစ်ဖတ်သည် ထျဲ့တန်အာ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာ ခဲ့လေ၏ ဝက်ဆီရနံ့များမှာ သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပေ သည်။

သူသည် အသားများ ပြုတ်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ထားကာ ပါးစပ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အမြန်အုပ်ထားလိုက်လေ သည်။

သူ၏ ဖောင်းအိနေသော ပါးပြင်လေးများဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အရသာရှိသော အစားအစာတစ်ခုကို ယခုလေးတင် ခိုးစားလာခဲ့သည့် ရှဉ့်ကလေးတစ်ကောင် နှင့်ပင် တူနေခဲ့ပြီး အလွန်တရာ ချစ်စရာကောင်းနေခဲ့ပေသည်။

မွန်းတည့်ချိန်လောက်တွင် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ဟင်းလျာများ ကို စားပွဲပေါ်၌ ခင်းကျင်းထားလိုက်လေ၏။

လူကြီး လေးဦးနှင့် ကလေး တစ်ဦးတို့ အတူတကွ ထိုင်လိုက်ကြလေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဝမ်တာ့ကျွမ်းအတွက် အရက်ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ ဖန်ခွက် ထဲသို့လည်း ဖြည့်လိုက်လေသည်...။

"လာပါ အစ်ကိုကြီးကျွမ်း... တို့တွေ တွေ့ဆုံရတာ ရေစက်ပါပဲ... အခုကစပြီး တို့တွေက အိမ်နီးချင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင့်ရှောက်ကြတာပေါ့..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်းသည် သူ၏ ဖန်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများ မှာ အနည်းငယ် ပူနွေးလာခဲ့လေသည်...။

"ညီလေး... ငါ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး... အရာအားလုံးက ဒီအရက်ထဲမှာ ပဲ..."

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဖန်ခွက်ခြင်း တိုက်လိုက်ကြပြီး အရက်ကို တစ်ကျိုက် တည်း မော့သောက်လိုက်ကြလေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာနှင့် ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးဖြစ်သူတို့သည်လည်း ပြုံးလျက် တစ် ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဟင်းများ ခပ်ထည့်ပေးနေကြလေသည်။

ထျဲ့တန်အာမှာမူ ကြမ်းတမ်းသော ကြွေပန်းကန်လုံးကြီး တစ်လုံးကို ကိုင်ထား လျက် သူ၏ အစားအစာထဲတွင် ခေါင်းငုံ့ကာ အားပါးတရ စားသောက်နေခဲ့ပေ သည်။ သူ၏ ပါးစပ်နှင့် မေးစေ့တစ်ဝိုက်တွင် ဆီများ ပေကျံနေပြီး သူ၏ ဗိုက်ရွှဲ ရွှဲလေးမှာလည်း ဖောင်းကားနေခဲ့လေ၏။ သူသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူကြီး များအား မော့ကြည့်ကာ အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးပြရန်လည်း မမေ့လျော့ခဲ့ချေ။

ခြံဝန်းငယ်လေးထဲတွင် ရယ်မောသံများနှင့် စကားပြောသံများဖြင့် ပြည့်နှက် နေခဲ့ပေတော့သည်။

ပီကင်းသို့ အသစ်ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင် မှု မရှိခြင်းနှင့် အနေရခက်မှုတို့မှာ ဤနွေးထွေးသော အိမ်ချက် ဟင်းလျာများ ကြားတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။