အခန်း ၃၇

အခန်း (၃၇) ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြံလေး စိုက်ပျိုးခြင်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် ပေါက်ပြားတစ်လက်ကို ကိုင် ဆောင်ကာ အိမ်အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် ခြံဝန်းအရှေ့ဘက်ရှိ မြေကွက်လပ်ကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်း ငယ်လေးများအဖြစ် ခွဲခြားလိုက်လေသည်။

သူသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်လိုက်ရာ နဖူးပေါ်တွင် ချွေး ပေါက်များ တောက်ပနေခဲ့ပြီး ပေါက်ပြားဖြင့် မြေဆွနေသော သူ၏ လှုပ်ရှားမှု များမှာ လျင်မြန်ကာ အားပါလှပေသည်။

"အာယဲ့... ခဏလောက် နားလိုက်ပါဦး... ကျွန်မ ပူစီနံရေ ဖျော်လာတယ်... လာ ရေနည်းနည်း သောက်လိုက်ဦး..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခါးကို ထောက်ထားပြီး ကျန်လက် တစ်ဖက်ဖြင့် ရေဘူးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ခြံဝန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့က မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပေါက်ပြားကို အလျင်စလို ချထားကာ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ရေဘူးကို ယူရန် လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

"အိမ်ထဲကနေ လှမ်းခေါ်လိုက်ရုံနဲ့ ကိုယ် ဝင်လာပြီး သောက်မှာပေါ့... အပြင်မှာ ပူတယ်... နေလောင်သွားလိမ့်မယ်..."

"ခြေလှမ်း အနည်းငယ်လောက်ပဲမို့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပဝါ တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ခြေဖျားထောက်၍ ကျိုးချန်ယဲ့၏ နဖူးနှင့် နားထင်မှ ချွေးများကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူမအား ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများ၌ အပြုံးရိပ် များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

ဘေးခြံဝန်း၏ တံခါးမှာ ဂျိုင်းခနဲ မြည်ကာ ပွင့်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီး ဖြစ်သူသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ကြမ်းတမ်းသော ကြွေပန်းကန်လုံး တစ်လုံး ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပန်းကန်နှုတ်ခမ်းကို သန့်ရှင်းသော အဝတ်ကြမ်းတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလျက် ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထျဲ့တန်အာကို ဆွဲကာ လျှောက်လာ ခဲ့လေသည်။

"ညီမလေး... အစ်ကိုကျိုးလည်း ရှိနေတာကိုး..."

သူမသည် ဖာထေးထားသော အပြာရောင် အဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို နောက်သို့ စုချည်ထားကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြာ နေသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့လေသည်။

"ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်ချဉ်တွေက အခုလေးတင် လုပ်ထားတာမို့ ကြွပ်ရွနေ တာပဲ... ရော့... ညီမလေးနဲ့ အစ်ကိုကျိုး မြည်းကြည့်ကြပါဦး..."

သူမက ပြောရင်း ပန်းကန်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

"ကောင်းသောနံနက်ခင်းပါ ဦးဦးနဲ့ အန်တီ..."

ထျဲ့တန်အာက မော့ကြည့်ကာ ပြုံးဖြီးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အပြုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် တောက်ပ သွားခဲ့လေသည်၊

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ထျဲ့တန်အာလေး..."

ထို့နောက် သူမသည် ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေ သည်၊

"ဒီလိုတွေ လာပို့ပေးလို့ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် မရီးရယ်..."

ထို့နောက် သူမသည် သူမထံမှ ကြွေပန်းကန်လုံးကို လှမ်းယူလိုက်လေ၏။

"အားနာစရာ မလိုပါဘူး... တို့တွေက အိမ်နီးချင်းတွေပဲလေ..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည် ကျိုးချန်ယဲ့ ယခုလေးတင် ဆွထားသော မြေကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့လေသည်၊

"ညီမလေး... ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်မလို့လား..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်၊

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အားနေတာဆိုတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြံ သေးသေးလေး တစ်ခုလုပ်ပြီး ဟင်းရွက်လေးတွေ စိုက်ထားရင် ကိုယ်တိုင်စားဖို့ အဆင်ပြေ တာပေါ့..."

"မြို့ပေါ်မှာ နေရတာ ကောင်းပေမယ့် ကုန်ကျစရိတ်က အရမ်းကြီးတယ်လေ... အရာအားလုံးက ငွေကုန်တာချည်းပဲ... ဒါကြောင့် တို့တွေက တတ်နိုင်သ လောက် စုဆောင်းဖို့ တွေးထားတာပါ..."

ထျန်ရှောင်ယာက ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

"ဒါအမှန်ပဲ... ငါလည်း အိမ်ရှင်းလင်းပြီးသွားရင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်ဖို့ မြေကွက်သေးသေးလေး တစ်ခု စလုပ်ရမယ်..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ကာ အပြည့်အဝ သဘောတူ လိုက်လေသည်။

ထျဲ့တန်အာမှာ သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်း ထဲသို့ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်နေခဲ့လေ၏။ သူ၏ ခြေတံတိုလေးများမှာ စိုက်ခင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်ပင် ကြိုးစားနေခဲ့လေသည်၊

"မေမေ... သားလည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်ချင်တယ်..."

"ဟားဟားဟား..."

ကျိုးချန်ယဲ့မှာ ထျဲ့တန်အာ၏ ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံလေးကြောင့် ရယ်ချင် သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်၊

"ဒါဆိုရင် ဦးဦးက တို့ရဲ့ ထျဲ့တန်အာလေး စိုက်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို စားရဖို့ စောင့်နေမယ်နော်..."

"စိုက်မယ်... ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်မယ်..."

ထျဲ့တန်အာလေးက ခုန်ပေါက်လျက် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"မရီး... တကယ်လို့ မရီးလည်း နည်းနည်း စိုက်ချင်ရင် တို့ဆီမှာ မျိုးစေ့ အပို တွေ ရှိတယ်... လိုအပ်တဲ့အချိန်တိုင်း အားမနာဘဲ လာယူလို့ရပါတယ်..."

ထျန်ရှောင်ယာက နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ ညီမလေး... နင်တို့ အလုပ်ဆက်လုပ်ကြလေ... ငါ ပြန်တော့မယ် ..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးက လက်ကို ယမ်းပြကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ကောင်းပါပြီ မရီး... အားရင် လာလည်ပါဦး..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး မိခင်နှင့် သားဖြစ်သူတို့ ခြံဝန်း ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ရေဘူးကို ကောက်ကိုင်ကာ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ထျန်ရှောင် ယာထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်၊

"မင်းလည်း နည်းနည်း သောက်လိုက်ဦး... နေပူထဲမှာ အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့ ရပြီပဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် ရေဘူးကို ယူကာ ရေနှစ်ငုံ သောက်လိုက်လေ၏။ ချိုမြိန် သော ပူစီနံရေသည် သူမ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဆင်းသွားပြီး နွေရာသီ၏ အပူရှိန်မှာ ထက်ဝက်ကျော်ခန့် လျော့ကျသွားခဲ့လေတော့သည်။

"ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ကြီးလာရင် တို့တွေ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသ မဝါယမဆိုင်ကို နေ့တိုင်း ဟင်းသွားဝယ်စရာ မလိုတော့ဘူး..."

ထျန်ရှောင်ယာက မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဟင်း သီးဟင်းရွက် ခင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူမ၏ လေးနက်နေသော ဘေးတိုက်မျက်နှာလေးကို ကြည့် လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများ၌ ကြင်နာယုယမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်၊

"ဟုတ်တယ်... အခုကစပြီး တို့ရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြံလေးထဲမှာ တို့စားချင် တာ မှန်သမျှ စိုက်လို့ရပြီ..."

သူသည် သူမ၏ လက်ကို ညှစ်လိုက်ပြီး ပေါက်ပြားကို ထပ်မံ ကောက်ကိုင် လိုက်လေသည်၊

"ကိုယ် နောက်ထပ် နှစ်တန်းလောက် တူးလိုက်ဦးမယ်... ပြီးရင် မျိုးစေ့ချရမယ် ... အထဲပြန်ဝင်ပြီး နားတော့လေ... နေပူထဲမှာ မတ်တတ်မရပ်နေနဲ့တော့..."

ထျန်ရှောင်ယာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခါးကို ထောက်ထားလျက် အိမ်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဝင်သွားခဲ့လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဇနီးဖြစ်သူ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီး နောက် သူ၏ အလုပ်ကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေခဲ့လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး မနားတော့ဘဲ ဗီရိုထဲမှ အဝတ်စ ကျန်များပါသော အထုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

သူမသည် ကိုယ်ခန္ဓာက လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ရှိနေသေးချိန်တွင် မမွေးဖွားသေး သော သူမ၏ ကလေးအတွက် အင်္ကျီအချို့ ချုပ်ပေးမည်ဟု တွေးတောလိုက် လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် အဝတ်စအထုပ်ကို ကုတင်ပေါ်တွင် ဖြန့်ချလိုက်ရာ အရောင်အသွေး စုံလင်သော အဝတ်စကျန်များမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန့်ကျဲသွားခဲ့လေ၏။

အဖြူ၊ အနီ၊ အစိမ်း၊ ပြာလဲ့လဲ့၊ ပန်းရောင်၊ ခရမ်းရောင်... ဤမျှ များပြားသော အရောင်တောက်တောက်များကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင် ဖြစ် ပေသည်။

သူမသည် လက်လှမ်းကာ အဝတ်စကျန်များကို ကိုင်တွယ်ကြည့်လိုက်ပြီး အဝတ်အထည်၏ အထိအတွေ့ကို ခံစားကာ အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရနေခဲ့ လေ၏။

အပြာနုရောင် ချည်သားအဝတ်စ တစ်စကို ကောက်ယူရင်း သူမ ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်၊

"တကယ်ပြောရရင် ဒီအဝတ်စက အရမ်းကို လှတာပဲ... အကယ်၍ အစသာ ပိုကြီးမယ်ဆိုရင် ပိုတောင်ကောင်းဦးမယ်... ဒါဆို အာယဲ့အတွက် အင်္ကျီတစ်စုံ လောက် ချုပ်ပေးလို့ရတာပေါ့..."

ထိုသို့ တွေးတောရင်း သူမသည် ကတ်ကြေးကို ကောက်ကိုင်ကာ ဂရုတစိုက် စတင် ညှပ်လိုက်လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် ညှပ်ထားသော အဝတ်စများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်၊

"မိန်းမ... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

"အာယဲ့... ကျွန်မ အင်္ကျီချုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ... ကြည့်ပါဦး..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် ကျိုးချန်ယဲ့ ပြန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ညှပ် ထားသော အဝတ်စတစ်စကို အလျင်စလို ကောက်ယူကာ သူ့အား ပြသလိုက် လေသည်။

သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ကျိုးချန်ယဲ့၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်လှုပ် ရှားမှုတို့ တိုးပွားလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူသည် လျှောက်သွားကာ ထျန်ရှောင်ယာ၏ လက်ထဲမှ အဝတ်စကို ယူလိုက် လေ၏။ အပြာနုရောင် အဝတ်စလေးမှာ နူးညံ့ပြီး ဖောင်းအိနေကာ သူ၏ လက်ဖဝါးထက် အနည်းငယ်သာ ပိုကြီးမည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူက သံသယဖြင့် မေးလိုက်လေသည်၊

"ဒီလောက် သေးတာကို... ကလေးမွေးလာရင် ဝတ်လို့ တော်ပါ့မလား..."

"ကလေးအတွက် ပိုကြီးတာလေး ချုပ်ပေးဖို့ ပိုကောင်းတဲ့ ချည်သားအဝတ် စတချို့ သွားရှာလိုက်ဦးမယ်... ခဏလေး စောင့်ဦး... သူ့ကို ဒုက္ခရောက်အောင် ထားလို့ မဖြစ်ဘူး..."

"ဖူး..."

ထျန်ရှောင်ယာမှာ အသံထွက်၍ မရယ်မောဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ၊

"လူမိုက်လေး... မွေးကင်းစ ကလေးတွေက ငယ်ငယ်လေးတွေလေ... ကြည့်ပါ ဦး... ဒီအစနှစ်ခုကို ပူးလိုက်ရင် သူ့အတွက် အင်္ကျီလေးတစ်စုံ ချုပ်ဖို့ လုံ လောက်ပါတယ်..."

ဇနီးဖြစ်သူက အဝတ်စကို ပျော်ရွှင်စွာ ကိုင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသော အခါ ကျိုးချန်ယဲ့မှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ၊

"မိန်းမ... တို့တွေ အပ်ချုပ်စက် တစ်လုံး ဝယ်ကြရအောင်..."

"အပ်ချုပ်စက်လား..."

ထျန်ရှောင်ယာမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများ၌ အံ့အား သင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

"ဟုတ်တယ်..."

သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ လေးနက်နေခဲ့လေသည်၊

"ကိုယ် အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်လေ... အလုပ်အတွက် အလှည့်သုံးခုနှင့် အသံ တစ်ခုကို ယူပေးမယ်လို့... ပြီးတော့ ရေဒီယိုတစ်လုံးလည်း ဝယ်ပေးမယ်လေ ... ဒါဆို မင်း အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ပျင်းနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

"ကျွန်မ ရေဒီယို နားထောင်တာကို မကြိုက်ပါဘူး..."

ထျန်ရှောင်ယာက ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်၊

"အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်ရင် ရှင် ကိုယ်တိုင်အတွက်ပဲ စက်ဘီးတစ်စီး ဝယ်လိုက် ပါ... ဒါဆိုရင် ရှင့်အတွက် ကျောင်းသွားကျောင်းပြန် လုပ်ရတာ ပိုအဆင်ပြေ သွားမှာပေါ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့၏ နှလုံးသားမှာ နွေးထွေးသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်၊

"ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန် သွားဝယ်ကြတာပေါ့..."

"အော်... ဒါနဲ့ စကားမစပ်... အဖေပေးလိုက်တဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်း ရွှေ့ခွင့် လက်မှတ်ကို ရှာထားလိုက်ဦး... ဒီနေ့လယ်ကျရင် မင်းရဲ့ အိမ်ထောင် စုစာရင်းကို သွားပြောင်းပေးမယ်..."

"အခုကစပြီး မင်းလည်း ပီကင်းမှာ နေထိုင်သူ ဖြစ်သွားပြီမို့ ရိက္ခာစာအုပ် ရနိုင် ပြီး ထောက်ပံ့ရေးဆန်တွေကို စားလို့ရပြီပေါ့..."

"ဟုတ်... ကျွန်မ အခုပဲ သွားရှာလိုက်မယ်..."

ထျန်ရှောင်ယာ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်း ထကာ ဗီရိုရှိ ရာသို့ ဦးတည်သွားခဲ့လေ၏။

"ဒေါက် ဒေါက်..."

ရုံးခန်းထဲတွင် ဆွန်းလီပင်းသည် တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မော့ ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူမသည် ကျိုးချန်ယဲ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက် ချင်းပင် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်၊

"ရှောင်ယဲ့လား... အထဲဝင်ပြီး ထိုင်ပါဦး... လျောင်နင်ပြည်နယ်ကနေ ပြန် ရောက်လာပြီလား..."

"ဟီးဟီး... အန်တီဆွန်း... ကျွန်တော် လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ ပြန် ရောက်တာပါ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏ ဂုန်နီအိတ်ထဲမှ အမဲသား ဆော့စ် နှစ်ဘူးကို ထုတ်ယူကာ ဆွန်းလီပင်း ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်ပေးလိုက်လေ၏။

"ရှောင်ယဲ့... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ဆွန်းလီပင်းသည် ချက်ချင်းပင် တင်းမာသော မျက်နှာထားကို ဖန်တီးလိုက် လေသည်၊

"ပြည်သူတွေဆီက အပ်တစ်ချောင်း အချည်တစ်မျှင်တောင် မယူရဘူးဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ ရှိတယ်လေ..."

"အန်တီဆွန်း... အန်တီ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်လေသည်၊

"ဒီဟာက ကျွန်တော့် ယောက္ခမ ကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးလိုက်တဲ့ ဆော့စ်ပါ... အန်တီ မြည်းကြည့်ဖို့ ယူလာပေးတာပါ... လာဘ်ထိုးတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"မိုက်မဲတဲ့ ကလေး..."