အခန်း ၃၈

အခန်း (၃၈) ပီကင်း၌ အခြေချနေထိုင်ခြင်း

ဆွန်းလီပင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြေလျော့သွားခဲ့ပြီး သူမက သူ့အား အပြစ်တင်လိုက်လေသည်...။

"မင့်ဇနီးလည်း မင်းနဲ့အတူ ပြန်ပါလာတာလား... မင်းက သူမကို အိမ်လာလည် ဖို့တောင် မခေါ်လာဘူးနော်..."

"ကျွန်တော်တို့ နေရာထိုင်ခင်း အခြေကျသွားတာနဲ့ အန်တီဆွန်းအိမ်ကို ထမင်း လာစားမှာ သေချာပေါက်ပါပဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟားဟား... ကောင်းပြီလေ... အန်တီ စောင့်နေမယ်..."

ဆွန်းလီပင်းက ပြုံးလျက် သူမ၏ လက်ကို ယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် စကား လမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်လေသည်...။

"မင်း ဒီနေ့ လာတာ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိနေလို့မလား..."

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော့် ဇနီးရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း လာသွင်းတာပါ..."

"ဒါက လွယ်ပါတယ်... မင်းရဲ့ နာမည်အောက်မှာပဲ အိမ်ကို စာရင်းသွင်းလိုက် လို့ ရတယ်... မင်းရဲ့ လက်ထပ်စာချုပ်၊ ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်နဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ခွင့် လက်မှတ်တွေ ယူလာခဲ့လား..."

"ယူလာပါတယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြောလိုက်ပြီး စာရွက်စာတမ်း အထပ်လိုက်ကို ကမ်းပေးလိုက် လေသည်။

ဆွန်းလီပင်းသည် ပုံစံပြားများကို ယူကာ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်လေသည်။ မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူမက အံဆွဲထဲမှ ပုံစံပြား အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်...။

"ဒီပုံစံပြားတွေကို ဖြည့်လိုက်ဦး..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အန်တီဆွန်း..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဘောပင်ကို ယူကာ ဂရုတစိုက် ဖြည့်စွက်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ပေးလိုက်လေ၏။

ဆွန်းလီပင်းသည် ပုံစံပြားကို ယူလိုက်ပြီး အံဆွဲကို ဖွင့်ကာ အသစ်စက်စက် ရိက္ခာစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အချက်အလက်များကို ခပ်သွက် သွက် ရေးမှတ်လိုက်ကာ တရားဝင် တံဆိပ်တုံး ထုပေးလိုက်လေသည်။

သူမက ပြုံးလျက် ရိက္ခာစာအုပ်နှင့်အတူ ရိက္ခာလက်မှတ် အနည်းငယ်၊ အဝတ် အထည် လက်မှတ်များနှင့် အခြား စားသောက်ကုန် လက်မှတ်များကို သူ၏ ရှေ့သို့ တွန်းပေးလိုက်လေသည်...။

"ကဲ... အားလုံး ကိစ္စပြတ်သွားပြီ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီဆွန်း..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ၎င်းတို့ကို လက်ခံရယူရင်း ကျေးဇူးတင်ရှိမှုများ ပြည့်နှက်နေ သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

ဆွန်းလီပင်းက လက်ကို ယမ်းပြလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ကြွေရည်သုတ်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်လေသည်...။

"မင်းက အန်တီ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားနာနေရတာလဲ... စာရွက်စာ တမ်းတွေ အားလုံး ပြည့်စုံနေတော့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေက လွယ်ကူသွားတာ ပေါ့..."

"မင်းရဲ့ ဇနီးက အခုမှ ရောက်လာတာဆိုတော့ ပီကင်းနဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူး... နောင်ကျရင် သူမ အကူအညီ တစ်ခုခု လိုအပ်လာခဲ့ရင် အားမနာ ဘဲ လာပြောလှည့်နော်..."

သူမသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ထပ်မံ ပြောလာခဲ့လေသည်...။

"မင်း ဒီရိက္ခာစာအုပ်ကို သေချာ သိမ်းထားရမယ်... လစဉ် ဆယ့်ငါးရက်နေ့ ကျော်တာနဲ့ ရပ်ကွက် ရိက္ခာရုံကနေ မင်းရဲ့ ရိက္ခာတွေကို သွားထုတ်လို့ ရပြီ... ရိက္ခာစာအုပ် ပါတယ်ဆိုရင် ရပ်ကွက်ရုံးကနေ ပြေစာတစ်စောင် ရနိုင်တယ်... ဒါတွေ မရှိဘဲနဲ့ အသက်ရှင်ဖို့ မလွယ်ဘူးနော်..."

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ... ကျွန်တော် သိပါပြီ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားခဲ့လေ သည်...။

"ဒါနဲ့ စကားမစပ်... ကျွန်တော့် ဇနီးနာမည်က ထျန်ရှောင်ယာပါ... နောက်ပိုင်း သူမဘာသာ ရိက္ခာလာထုတ်တဲ့အခါ ရိက္ခာရုံက လူတွေက သူမကို မှတ်မိပါ့ မလား..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... အချိန်ကျရင် သူမကို ရိက္ခာစာအုပ်နဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ယူ လာခိုင်းလိုက်ပါ..."

ဆွန်းလီပင်းက ရိက္ခာစာအုပ်၏ မျက်နှာဖုံးစာမျက်နှာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက် လေသည်...။

"ကြည့်လိုက်ဦး... ဒီမှာ အားလုံး စာရင်းသွင်းထားပြီးပြီ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ငုံ့၍ ကြည့်လိုက်ရာ ထျန်ရှောင်ယာ၏ နာမည်မှာ ၎င်းပေါ် တွင် သေသပ်စွာ ရေးသားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။ အိမ်ပြန်ရောက် သောအခါ ရှောင်ယာအား အံ့အားသင့်သွားစေရန် တွေးတောမိပြီး သူသည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ဒါဆို ကျွန်တော် အန်တီဆွန်းရဲ့ အလုပ်ကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေး တော့ပါဘူး..."

သူသည် သူ၏ ဂုန်နီအိတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်လေသည်...။

"နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ရှောင်ယာကို ခေါ်ပြီး အန်တီ့အိမ်ကို အလည်လာခဲ့ပါ့မယ်..."

"ကောင်းပြီလေ... အန်တီ့ဦးလေးကို ဟင်းလျာတွေ ကြိုဝယ်ခိုင်းထားလိုက် မယ်..."

ဆွန်းလီပင်းသည် သူ့အား တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပြီးနောက် သတိပေး လိုက်လေသည်...။

"အပြန်လမ်းကို ဂရုစိုက်သွားပါဦး..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး လှည့်ကာ ရုံးခန်းအဆောက်အအုံထဲမှ ထွက် လာခဲ့လေ၏။ သူသည် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင်ရှေ့သို့ ဖြတ်သွားသောအခါ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူသည် ဖောင်းကားနေသော ဂုန်နီအိတ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

သူသည် အိမ်သို့ အလျင်စလို ပြန်လာခဲ့ပြီး ခြံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ထျန်ရှောင်ယာမှာ အဓိက အိမ်ဆောင်ရှိ နတ်ဘုရားရှစ်ပါး စတုရန်းစားပွဲ ကြီး၌ ထိုင်ကာ အပ်နှင့် အချည်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ကလေးအတွက် အင်္ကျီ ချုပ်ရန် ခေါင်းငုံ့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ရှောင်ယာ... ကိုယ် ဘာတွေ ယူလာလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဂုန်နီအိတ်ကို ယမ်းပြလိုက်ရာ သူ၏ အသံ တွင် ဖုံးကွယ်၍မရသော ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

ထျန်ရှောင်ယာသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။ သူမသည် သူမ၏ အပ်ချုပ်အလုပ်ကို ချထားခဲ့ပြီး သူ့အား ကြိုဆိုရန် ထွက်လာခဲ့လေသည်...။

"အားလုံး ပြီးသွားပြီလား..."

"အားလုံး ပြီးသွားပြီ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဂုန်နီအိတ်ကို စားပွဲပေါ်တွင် ချထားလိုက်ပြီး ရိက္ခာစာအုပ်နှင့် ပြေစာများကို ဦးစွာ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

"မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်လိုက်ပါ... ရိက္ခာစာအုပ်၊ ရိက္ခာလက်မှတ်၊ အဝတ်အ ထည် လက်မှတ်... အားလုံး ဒီမှာ ရှိတယ်... အခုကစပြီး မင်းလည်း ပီကင်းမှာ နေထိုင်သူ ဖြစ်သွားပြီ..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် အနီရောင် ရိက္ခာစာအုပ်ကို တုန်ယင်နေသော လက် ချောင်းများဖြင့် ကိုင်ထားခဲ့လေသည်။ သူမသည် မျက်နှာဖုံးစာမျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် နာမည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက် ဝန်းများ၌ ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့လေ၏။

သူမသည် ချောမွေ့သော စာမျက်နှာများကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြုံးရွှင်မှု ကြောင့် လခြမ်းကွေးလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်...။

"အာယဲ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် လက်လှမ်းကာ သူမအား ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး သူမ ၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် သူသည် ဂုန်နီအိတ်ထဲမှ ကြီးမားသော ပန်းသီးနီနီကြီး နှစ်လုံး၊ ယုန် ဖြူနို့သကြားလုံး တစ်အိတ်နှင့် ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသော နို့ပေါက်စီတို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်၌ တစ်ခုချင်းစီ ချထားလိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က ညင်သာစွာ ချော့မော့လိုက်လေသည်...။

"မငိုနဲ့တော့လေ... ကြည့်ပါဦး... ကိုယ် မင်းအတွက် အရသာရှိတာတွေ အိမ်ကို ယူလာခဲ့တယ်..."

သူသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ မျက်ရည်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်လေသည် ...။

"နောင်ကျရင် ပျော်စရာကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိလာဦးမှာဆိုတော့ မင်းက နေ့ တိုင်း ငိုနေရတော့မှာပေါ့ ဟုတ်လား..."

"မနက်ဖြန်ကျရင် တို့တွေ အပ်ချုပ်စက်နဲ့ စက်ဘီး သွားဝယ်ရဦးမယ်... ရှေ့ ဆက်ရမယ့် နေ့ရက်တွေက ပိုပြီး ချိုမြိန်လာဖို့ပဲ ရှိတော့တာပါ..."

သူက ပြောရင်း ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး တစ်လုံးကို အခွံခွာကာ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ခွံ့ပေးလိုက်လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမ၏ ပါးစပ်ထဲမှ ချိုမြိန်သော အရသာနှင့်အတူ နှလုံး သားထဲမှ နွေးထွေးမှုတို့ ရောယှက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျိုးချန်ယဲ့ ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီခိုကာ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်...။

"အင်း... ပိုပိုပြီးတော့ ချိုမြိန်လာတာပါပဲ..."

နောက်တစ်နေ့တွင်ကား…။

အရုဏ်တက်ချိန်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထျန်ရှောင်ယာ နိုးလာခဲ့ လေသည်။ ဤနေ့တွင် အပ်ချုပ်စက်နှင့် စက်ဘီး ဝယ်ရမည်ဟူသော အတွေး ကြောင့် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့မှာ ပြည့်လျှံနေခဲ့ပေသည်။

ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေပြီးနောက် ပြန်အိပ်၍ မရတော့သဖြင့် သူမသည် စောစောထကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ခြေဖျားထောက်၍ ဝင်သွားပြီး အလုပ်များ နေခဲ့လေတော့သည်။

ကျိုးချန်ယဲ့ နိုးလာချိန်တွင် အစားအစာ ရနံ့များမှာ အခန်းတစ်ခုလုံး၌ ပြည့်နှက် နေခဲ့လေ၏။

ဇနီးဖြစ်သူမှာ အိပ်မပျော်နိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင် လိုက်ရသောအခါ သူသည်လည်း မထချင်ဘဲ ထလိုက်ရကာ မျက်နှာသစ် လိုက်လေသည်။

သူ ပြင်ဆင်ပြီးစီး၍ စားပွဲရှိရာသို့ လျှောက်လာသောအခါ အဓိက အိမ်ဆောင် ရှိ၏ နတ်ဘုရားရှစ်ပါး စတုရန်းစားပွဲကြီးပေါ်တွင် နံနက်စာကို ခင်းကျင်းထား ပြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ပျစ်နှစ်နေသော ဆန်ပြုတ်၊ ဆီရွှဲနေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချဉ်နှင့် ငန်ပြာရည် စိမ် ဘဲဥ နှစ်လုံးတို့ ဖြစ်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် တူကို ကောက်ကိုင်ကာ ငန်ပြာရည်စိမ် ဘဲဥကို ထိုးကြည့် လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် အနှစ်မှ ဆီများ စိမ့်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် တစ်ဖတ် ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံး များမှာ တောက်ပသွားခဲ့လေသည်...။

"မိန်းမ... မင်းရဲ့ ဘဲဥချဉ်က အရမ်းကို အံ့မခန်းပဲ... ဆီတွေက အပြင်ကိုတောင် စိမ့်ထွက်နေတာပဲ... ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင်မှာ ရောင်းတဲ့ ဟာတွေထက်တောင် ပိုပြီး မွှေးနေသေးတယ်..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ် ခမ်းများ၌ အပြုံးတစ်ခု တွန့်ကွေးနေခဲ့လေသည်...။

"အရင်တစ်ခေါက်က ချဉ်တာ ပုပ်သွားမှာ စိုးရိမ်လို့ စမ်းကြည့်တဲ့အနေနဲ့ နည်းနည်းပဲ စိမ်လိုက်တာပါ... ဒီလောက်တောင် အောင်မြင်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မလည်း မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"တကယ်လို့ ရှင် သဘောကျတယ်ဆိုရင် အားတဲ့အခါကျရင် နောက်ထပ် တစ်အိုး ထပ်စိမ်ပေးမယ်လေ... အခု အတွေ့အကြုံ ရသွားပြီဆိုတော့ အား လုံးက အရည်ရွှမ်းပြီး အရသာရှိနေစေရမယ်လို့ အာမခံတယ်..."

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် နံနက်စာကို အမြန်စားသောက်လိုက်ကြပြီး ထျန်ရှောင် ယာသည် ငွေများနှင့် လက်မှတ်များကို ကျိုးချန်ယဲ့ သယ်ဆောင်မည့် ဂုန်နီ အိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်လေသည်။

သူမသည် လှပသော ဂါဝန်တစ်ထည်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ဆံပင်များ ကို သေသပ်စွာ ဖြီးသင်လိုက်ကာ ကျိုးချန်ယဲ့၏ လက်မောင်းကို ချိတ်လျက် ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် တံခါးအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေ၏။

၎င်းတို့ ဖြတ်လျှောက်သွားချိန်တွင် ဝမ်တာ့ကျွမ်းမှာ အလုပ်သွားရန် အပြင် ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူက ၎င်းတို့အား ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်လေ သည်...။

"အစ်ကိုကျိုး... အပြင်သွားမလို့လား..."

"အစ်ကိုကြီးကျွမ်း... အလုပ်သွားမလို့လား..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်...။

"ကျွန်တော် ဒီနေ့ အားနေလို့ ရှောင်ယာကို ကုန်တိုက်ကြီးဆီ ခေါ်သွားမလို့ ပါ..."

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် ခုလေးတင် အလုပ်သွားမလို့ လုပ်နေတာ..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်းက လက်ကို ယမ်းပြကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်...။

"ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ အလုပ်သာ ဆက်လုပ်ကြပါ... နောက်မှပဲ စကားပြောကြ တာပေါ့..."

ခရိုင် ကုန်တိုက်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ပထမထပ်တွင် လူများဖြင့် စည်ကားနေပြီး အဝတ်အထည်များ၊ ဖိနပ်များ၊ ဦးထုပ်များနှင့် နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းများကို မျက်စိကျိန်းမတတ် ခင်းကျင်းပြသထားလျက်ရှိလေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဒုတိယထပ်သို့ တိုက်ရိုက် တက်သွားခဲ့ကြပြီး အသစ်စက် စက် အပ်ချုပ်စက် အနည်းငယ်ကို ကောင်တာနောက်ဘက်၌ သေသပ်စွာ ခင်းကျင်းပြသထားကာ ကောင်တာပေါ်တွင် မဖွင့်ရသေးသော အပ်ချည်လုံး အထပ်လိုက် ရှိနေသည်ကို အဝေးမှပင် မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆွဲကာ အပ်ချုပ်စက် ကောင်တာရှိရာ သို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။ သူက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်လေ၏...။

"မင်္ဂလာပါ ရဲဘော်... ကျွန်တော် အပ်ချုပ်စက် တစ်လုံး ဝယ်ချင်လို့ပါ..."

အရောင်းစာရေးမက လှည့်ကာ ကြည့်လိုက်လေသည်...။

"လက်မှတ် ပါလား... တစ်ရာ့လေးဆယ့်ရှစ်ယွမ်နဲ့ အပ်ချုပ်စက် လက်မှတ် တစ်စောင် ပေးရပါမယ်..."

"ပါပါတယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြောရင်း သူ၏ ဂုန်နီအိတ်ထဲမှ အပ်ချုပ်စက် လက်မှတ်တစ် စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ငွေများကို ရေတွက်ကာ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

အရောင်းစာရေးမသည် လက်မှတ်များနှင့် ငွေများကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေး လိုက်ပြီး အားလုံး မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် မေးလိုက်လေ သည်...။

"ကျွန်မတို့ဆီမှာ လိပ်ပြာတံဆိပ်နဲ့ ပျားတံဆိပ် အပ်ချုပ်စက်တွေ ရှိပါတယ်... ဘယ်ဟာကို လိုချင်တာပါလဲရှင်..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဇနီးဖြစ်သူအား လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အရောင်းစာရေး မထံသို့ ပြန်လှည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်...။

"ရဲဘော်... ကျွန်တော် စမ်းသုံးကြည့်လို့ ရမလား..."

အရောင်းစာရေးမက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ဖောက်သည်မှာ ငွေပေးချေပြီး လက်မှတ်လည်း ပေးထားပြီးဖြစ်သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစား ကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါပေမယ့် သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါနော်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရဲဘော်..."

"မိန်းမ... လာ... စမ်းကြည့်လိုက်ဦး..."