အခန်း ၁

အခန်း (၁) ကျွန်တော် ကျောင်းဆက်မတက်တော့ဘူး

"ကျူးဇီ... အမေ မင်းကို အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်လို့ပါ..."

"သား ကျောင်းဆက်မတက်လို့ရမလား..."

နျူဟုန်ဟွာသည် ဖျော့တော့နေသော မျက်နှာဖြင့် ကန်း၏ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲယောင်ယမ်းနေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြစ်မကင်းသည့်ဟန်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အဘိုးကြီးလျူသည် အပြစ်မကင်းသည့်ဟန်နှင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေသည့်ဟန်ဖြင့် ဆေးတံကို သောက်နေမိသည်။ သို့သော်လည်း ဆေးတံအိုးထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ ဆေးရွက်ကြီးမဟုတ်ဘဲ အလွန်ခါးသက်သည့် အရသာရှိသော ချေမွထားသည့် ပိုးစာရွက်များသာ ဖြစ်လေသည်။

ကန်းပေါ်တွင်မူ မကြာမီကမှ နိုးလာသော လျူအာကျူးသည် သူ၏ ကိုက်ခဲနေသော နားထင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

မည်သည့်ကျောင်းနည်း။ သူသည် အသက်ခုနစ်ဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မည်သည့်ကျောင်းကို သွားရမည်နည်း။

ထို့အပြင် ဤမြေစေးကန်းငယ်လေးနှင့် လေတိုက်ခတ်နေသော သက်ကယ်မိုးတဲအိုကြီး... ဤနေရာက မည်သည့်စွန့်ပစ်အမှိုက်ပုံကြီးနည်း။

မြေးဖြစ်သူ အိမ်ဝယ်မည့်ကိစ္စအတွက် စိတ်ပူနေသဖြင့် အရက်အနည်းငယ် ပိုသောက်မိရုံမျှ မဟုတ်ပါလော။

ဤအရာက သူ့ကို မည်သည့်နေရာသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ခြင်းနည်း။

လျူအာကျူးသည် သူ၏စိတ်ကို ရှင်းလင်းသွားစေရန် အလိုအလျောက်ပင် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်လေသည်။

သူ၏ဘေးမှ နျူဟုန်ဟွာကမူ သူ၏တုံ့ပြန်မှုကို ငြင်းဆန်သည်ဟု အထင်လွဲသွားကာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"ကျူးဇီ... မင်း စာသင်ရတာကို သဘောကျမှန်း အမေသိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့မိသားစုက တကယ့်ကို ဆက်ပြီး တောင့်မခံနိုင်တော့လို့ပါ..."

"မင်းအဖေ နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာတောင် ငါတို့က ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကို အလုပ်ရမှတ် ၃၀ အကြွေးတင်နေတုန်းပဲ... အခု သူ ခြေထောက်ကျိုးသွားပြီဆိုတော့ အတန်ကြာတဲ့အထိ အလုပ်လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ..."

"မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးကလည်း ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ... သူတို့ သေတဲ့အထိ အလုပ်လုပ်ရင်တောင် မင်းအဖေနဲ့ ငါ့ကို ထောက်ပံ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အမေ မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျောင်းဆက်မတက်ပါနဲ့တော့နော်... ကျောင်းတက်လို့လည်း ဘာအကျိုးရှိမှာမို့လို့လဲ..."

ဤနာကျင်ဖွယ်ရာ ငိုကြွေးသံများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လျူအာကျူး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားလေသည်။ သူသည် သူ၏ရှေ့တွင် တောင်းပန်နေသော အမျိုးသမီးအား မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် များပြားလှသော ဆင်းရဲဒုက္ခများ၏ အမှတ်အသားများကို မျက်နှာပေါ်တွင် ဆောင်ကြဉ်းထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ နေရောင်ကြောင့် ညိုမည်းနေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် အရေးအကြောင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ ဆံပင်များမှာလည်း အတော်လေး ဖြူနေလေပြီ။ အထူးခြားဆုံးမှာ သူမ၏ ဖျော့တော့နေသော အသားအရေသည် နာတာရှည် အာဟာရချို့တဲ့မှု၏ ရလဒ်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင် ဤမျက်နှာသည် လျူအာကျူး အလွန်ကောင်းစွာ သိကျွမ်းခဲ့သော မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ အိပ်မက်များထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အကြိမ်များစွာ၌ သူသည် ဤအမျိုးသမီး၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ နောင်တတရားဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးခဲ့ဖူးလေသည်။

ဤသူမှာ သူ၏မိခင် နျူဟုန်ဟွာပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် စိမ်းနေသော်လည်း ရင်းနှီးနေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် သူ၏ဘေးတွင် အဆက်မပြတ် သက်ပြင်းချနေသော သူ၏ဖခင်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

လျူအာကျူးက ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အမြန်နှုန်းကူးပြောင်းခြင်း ရထားကို စီးနင်းခဲ့မိသည်။ မဟုတ်ပေ ၁၉၆၀ ခုနှစ်၏ ဤနေ့ရက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာရန်အတွက် သူသည် အမြန်နှုန်းကူးပြောင်းခြင်း ကျည်ဆန်ရထားကို စီးနင်းခဲ့မိခြင်းသာဖြစ်လေသည်။

သူသည် ဤနေ့ရက်ကို မည်သည့်အခါမျှ မေ့ပျောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူ လျူဖူရှန့်သည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေစဉ် ခြေထောက်ကျိုးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏မိခင်ဖြစ်သူ နျူဟုန်ဟွာသည် သူ့အား ခရိုင်မြို့မှ ပြန်ခေါ်ခဲ့ပြီး အလယ်တန်းကျောင်း ဆက်မတက်ရန်နှင့် အလုပ်ရမှတ်များ ရရှိရန်အတွက် အဖွဲ့သို့သွား၍ အလုပ်လုပ်ရန် ငိုကြွေးတောင်းပန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ရိုးရိုးသားသားဆိုရလျှင် ကြီးမားသောအငတ်ဘေးကြီး ကာလအတွင်း လျူအာကျူးကဲ့သို့ ဆင်းရဲသော ကျေးလက်မိသားစုမှ လူတစ်ဦးသည် အလယ်တန်း တတိယနှစ်အထိ ပညာသင်ကြားနိုင်ခြင်းမှာ လူအများစုအတွက် ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လယ်သမားတစ်ဦးအတွက် သားတစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ လုပ်သားအင်အားပင်ဖြစ်၏။ အလုပ်ရမှတ်များ ရှာဖွေရမည့်အစား အသုံးမဝင်သော စာအုပ်အချို့ကို အဘယ်ကြောင့် သင်ယူနေရမည်နည်း။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် လျူအာကျူးက ငြင်းဆန်ခဲ့မိသည်။ ပညာရေးသည်သာလျှင် ထွက်ပေါက်ဖြစ်ပြီး ကျေးလက်ဒေသမှ လွတ်မြောက်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ကာ သူက ငိုကြွေးပြီး စာဆက်သင်ခွင့်ပြုရန် မိခင်ဖြစ်သူအား တောင်းပန်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ဖခင်က သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လျူအာကျူးအား သူ၏ ပညာရေးကို ဆက်လက်သင်ယူခွင့်ပြုရန် အပြီးသတ် ဆုံးဖြတ်ချက် ချခဲ့လေတော့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် လျူအာကျူးမှာ မှားယွင်းခဲ့လေသည်။

ပညာသင်ကြားခြင်းက သူ့အား ကျေးလက်ဒေသမှ လွတ်မြောက်စေရန် အမှန်တကယ် အခွင့်အရေးပေးခဲ့ပြီး ပေကျင်းမြို့ရှိ တက္ကသိုလ်တစ်ခုသို့ပင် တက်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ဖခင်မှာမူ ကျိုးနေသော ခြေထောက်ကို ဒရွတ်ဆွဲကာ အလုပ်လုပ်ရင်း လယ်ကွင်းထဲတွင်ပင် သေဆုံးသည်အထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည်။

သူ့အား စိတ်မပူစေရန်အတွက် သူ၏မိခင်က ဤကိစ္စကို သူ တက္ကသိုလ်ပြီးဆုံးသည်အထိပင် လျှို့ဝှက်ထားခဲ့လေသည်။

မိသားစုအတွင်းရှိ ကြီးငယ်မဟူ ကိစ္စရပ်တိုင်းကို သူ၏အစ်ကိုကြီးက အံကြိတ်ကာ ခါးစည်းခံပြီး ပခုံးပြောင်း တာဝန်ယူခဲ့လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ရေလှောင်တမံ တည်ဆောက်နေစဉ် မြစ်ထဲသို့ မေ့လဲကျကာ ရေနစ်သေဆုံးခဲ့ရပြီး သူ၏ ရုပ်အလောင်းကိုပင် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်မတွေ့ခဲ့ရပေ။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးတည်းဖြင့် ကလေးနှစ်ဦးကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန်မှာ သဘာဝအားဖြင့် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ကလေးတစ်ဦးမှာ ဖျားနာ၍ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ အငတ်ဘေးဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ယောက္ခမနှင့် ချွေးမတို့သည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထိုးနှက်ချက်များကို ခံစားခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့သည့်အဆုံး သူတို့သည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ထံမှ ကြွက်ဆေးများကို ခိုးယူကာ အတူတကွ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားခဲ့ကြသည်။

လျူအာကျူး၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားမှုနှင့် ပတ်သက်၍မူ ၎င်းမှာ သိပ်မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ သူ၏မိသားစုမှာ တစ်ချိန်က မြေရှင်ကြီးများ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် သူတို့အား ဆင်းရဲသားလယ်သမားများအဖြစ် ပြန်လည်သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင် တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရတစ်ဦး ဖြစ်လင့်ကစား မည်သူကမျှ သူ့အား အလုပ်မခန့်ရဲခဲ့ကြပေ။ သူသည် သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံးကို ပေကျင်းမြို့ရှိ အလုပ်ကြမ်းသမားတစ်ဦးအဖြစ်သာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရလေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် နိုင်ငံရေးပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေများ တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရများမှာ ရှားပါးမှု မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ အဆက်အသွယ်မရှိခြင်းနှင့် ညံ့ဖျင်းသော လူမှုဆက်ဆံရေး စွမ်းရည်များ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ရာထူးတိုးခြင်းနှင့် လစာတိုးခြင်းများက သူ့ထံ မည်သည့်အခါမျှ ရောက်မလာခဲ့ဘဲ သူ့အတွက် အိမ်ရာချထားပေးခြင်းလည်း တစ်ကြိမ်မျှ မခံခဲ့ရပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပန်းစား အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မုဆိုးမတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီး ကလေးတစ်ယောက် ရရှိခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ကလေးအတွက် အိမ်တစ်လုံးရရန်နှင့် သားဖြစ်သူ၏ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ငွေစုရန် စတင်ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မြေးဖြစ်သူအတွက် ငွေရှာရန် အလုပ်ကြိုးစားရင်း အရက်အလွန်အကျွံ သောက်ခြင်းကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရလေသည်။

လျူအာကျူးသည် ဘဝတိုးတက်စေရန်အတွက် ပညာသင်ကြားချင်ခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ ပျက်စီးသွားသော မိသားစုနှင့် အလယ်အလတ်အဆင့်သာရှိသော ဘဝတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ထပ်၍ စာသင်ရမည်လော။ ပညာသင်ကြားခြင်းက သူ့အား အမှန်တကယ် မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေ။

"တော်စမ်းပါ... အဲဒီငိုကြွေးနေတဲ့ အသံတွေက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတယ်..."

လျူဖူရှန့်က ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ဆေးတံကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ဒါက ခြေထောက်ကျိုးသွားရုံလေးပါ... ဟိုတုန်းက ငါ့အိမ် ဝင်စီးခံရတုန်းကတောင် ငါ မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ခဲ့ဘူး... ငါ အလုပ်လုပ်နိုင်ပါသေးတယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း လျူဖူရှန့်က ကန်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်လေသည်။ သူ၏ ကျိုးနေသော ခြေထောက် မြေကြီးနှင့် ထိသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် နာကျင်မှုကြောင့် သူ အသက်ရှူမှားသွားခဲ့သည်။ သူသည် ယိုင်ထွက်သွားပြီး နီးပါးပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားကာ သူ၏ မည်းနက်နေသော မျက်နှာမှာ အတော်အတန် ဖြူရော်သွားလေသည်။

"ကလေးအဖေ..."

နျူဟုန်ဟွာသည် ငိုကြွေးနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ထိန်းကိုင်ပေးရန် အော်ဟစ်ကာ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။

သူ၏ဖခင် ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးသည် သူ့ ပါးပြင်ကိုသူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူက အလွန် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခဲ့လေသည်။

ပါးရိုက်လိုက်သော ပြတ်သားသည့် အသံကြောင့် သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ကောင်လေး ဘာဖြစ်သွားမှန်းကို မသိခဲ့ကြပေ။

"အဖေ... အမေ... ထပ်ပြီး စိတ်မပူကြပါနဲ့တော့..."

"ကျွန်တော် ကျောင်းဆက်မတက်တော့ဘူး..."

လျူအာကျူးက ကတိပေးလိုက်ပြီး သူ၏ဖခင်အား ကန်းပေါ်တွင် ပြန်လှဲနိုင်ရန် ကူညီပေးရန် ရှေ့သို့ တက်သွားလိုက်သည်။

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ နျူဟုန်ဟွာသည် ပထမတော့ အလွန်ဝမ်းသာသွားသော်လည်း ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးများက ထပ်မံ၍ နီရဲလာပြန်လေသည်။

"ကျူးဇီ... အမေ မင်းကို စိတ်ပျက်စေခဲ့ပြီ..."

လျူဖူရှန့်တွင်လည်း ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာရှိနေပြီး ရဲရင့်သည့်ဟန်ဖမ်းကာ လျူအာကျူးအား ကျောင်းပြန်တက်ရန် တိုက်တွန်းချင်နေပုံရသည်။

သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်က နာကျင်မှုက သူ ဆက်၍ အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ကြောင်း သူ့အား ပြောပြနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက သွေးဆောင်ဖြားယောင်းရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီ... အသုံးမကျပြီး မင်းကို ဆွဲချခဲ့တာက အဖေပါပဲကွာ..."

သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးစလုံးက သူ့အား အမှန်တကယ် တောင်းပန်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးသွားမိသည်။

"အဖေ... အမေ... ကျေးဇူးပြုပြီး ထပ်မပြောပါနဲ့တော့..."

သူ၏ မိဘများက အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရလေလေ လျူအာကျူးက သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူသည် အောက်တန်းစားတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ပို၍ ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် အဘယ်ကြောင့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းကိုသာ စွဲလန်းကာ ပညာသင်ကြားရန် အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုခဲ့ရသနည်း။

အကယ်၍ ပညာကို ကောင်းစွာ မသင်ယူနိုင်ခဲ့ပါက ဘဝတစ်သက်တာလုံး အလယ်အလတ်အဆင့်တွင်သာ ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး လယ်ယာလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ခြင်းထက် များစွာပိုကောင်းမည် မဟုတ်ပေ။

ပညာကို ကောင်းစွာ သင်ယူနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ နောက်နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် လေစတင်တိုက်ခတ်လာသောအခါ ယင်းကို ရှင်သန်ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိ းဆိုသည်မှာ အခြားသော ကိစ္စတစ်ရပ်သာ ဖြစ်လေသည်။

"ငါ မပြောတော့ပါဘူး... အမေ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး..."

"ခရိုင်မြို့ကနေ ပြန်လာတာဆိုတော့ မင်း ဗိုက်ဆာနေမှာပေါ့... အမေ မင်းအတွက် သွားချက်ပေးမယ်..."

သူမ၏ သားဖြစ်သူ ဒေါသထွက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် နျူဟုန်ဟွာသည် ထပ်မံ၍ မပြောရဲတော့ဘဲ မျက်လုံးများကို သုတ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်၍ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

လျူဖူရှန့်က လျူအာကျူးကို ကြည့်ကာ ကတိပေးလိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီ... စိတ်မပူပါနဲ့... အဖေ မြန်မြန် ပြန်ကောင်းလာမှာပါ... လယ်ကွင်းထဲကို ပြန်ဆင်းနိုင်တာနဲ့ မင်း ကျောင်းကို ချက်ချင်း ပြန်သွားရမယ်... ငါ့သားက ဉာဏ်ကောင်းတယ်... မင်းက တက္ကသိုလ်တက်ရမယ့် အရည်အချင်းရှိတဲ့လူပဲ..."

"ကျွန်တော် ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး အဖေ့ကို မငြင်းချင်ပေမဲ့ ကျောင်းကိစ္စကိုတော့ မေ့လိုက်ပါ... ကျွန်တော် တခြားထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ရှာချင်တယ်..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ပညာသင်ကြားခြင်းတွင် အနာဂတ်မရှိခဲ့သလို လယ်သမားတစ်ဦးဖြစ်ခြင်းက ပို၍ပင် အနာဂတ်မရှိပေ။

တစ်နှစ်ပတ်လုံး သေသည်အထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသော်လည်း အဆုံးတွင် အကြွေးတင်ခြင်းဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ရသည်မှာ ဤနေရာတွင် တရားမျှတမှုက မည်သည့်နေရာ၌ ရှိနေသနည်း။

ယခု သူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ရှေ့ဆက်ရန် သင့်လျော်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူး စဉ်းစားတွေးတောနေစဉ် နျူဟုန်ဟွာသည် အစိမ်းပုပ်ရောင် တောဟင်းရွက်ပြုတ် ပန်းကန်တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဝင်လာခဲ့လေသည်။

၎င်းမှာ ဤကာလအတွင်း လူများအတွက် အဓိက အစားအစာဖြစ်သော တောဟင်းရွက်ပြုတ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကောက်နှံအရန်အချို့ ရှိသူများက ပြောင်းမှုန့် သို့မဟုတ် ပြောင်းဖူးမှုန့် အချို့ကို ထပ်ထည့်နိုင်လေသည်။

သို့သော်လည်း လူအများစုမှာ တောဟင်းရွက်များကို ရေနှင့်အတူ ပျစ်လာသည်အထိ ပြုတ်ကြပြီး အခြေခံအားဖြင့် ရေဖြင့် ဗိုက်ပြည့်စေရန်အတွက်သာ သောက်ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ထိုတောဟင်းရွက်ပြုတ် ပန်းကန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးသွားလေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နျူဟုန်ဟွာက အနေရခက်စွာဖြင့် ပြောလာလေသည်။

"ကျူးဇီ... အိမ်က အစားအစာက မင်းတို့ကျောင်းနဲ့ ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ဘူးလေ... လောလောဆယ် ဒီဟင်းရွက်ပြုတ်ကို စားထားလိုက်ပါ... အမေ မင်းအတွက် ဘေးအိမ်ကိုသွားပြီး ပြောင်းဖူးမုန့် နှစ်ကျင်းလောက် သွားချေးပေးမယ်..."

"မလိုပါဘူး အမေ... ကျွန်တော် ဒီလောက် ဗိုက်မဆာပါဘူး... ဟင်းရွက်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်ဆို လုံလောက်ပါတယ်..."

လျူအာကျူးသည် လက်လှမ်းကာ ပန်းကန်ကို ယူလိုက်ပြီး တစ်ကြိုက်တည်းဖြင့် အကုန်သောက်ချလိုက်လေသည်။

ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် လုံးဝမပါဝင်ဘဲ ခါးသက်သည့် အရသာသာရှိလေသည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မျိုချရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော်လည်း လျူအာကျူး အတင်းမျိုချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဖခင်မှာ တိတ်တဆိတ် တံတွေးမြိုချနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

*သူက ဒါကိုတောင် စားချင်နေတာလား... သူ တကယ်ကို ဗိုက်ဆာနေပုံပဲ... မိသားစုမှာ ဒီတောဟင်းရွက်တွေပဲ ကျန်တော့တာများလား…*