အခန်း ၂

အခန်း (၂) ပြောင်းဖူးမုန့်မှာ အရသာရှိ၏

လျူအာကျူးသည် သူ၏ပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ တောဟင်းရွက်များ ထားရှိရာ နေရာသို့ သွား၍ ကြည့်လိုက်သည်။

တကယ်ပင် တောဟင်းရွက်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

သူ၏နောက်မှ လိုက်ထွက်လာသော နျူဟုန်ဟွာကို ကြည့်ကာ လျူအာကျူးသည် ဝမ်းနည်းမှုအချို့ဖြင့် သူ၏ပန်းကန်ကို မြှောက်ပြလိုက်လေသည်။

"အမေ... အိမ်မှာ အစားအစာဆိုလို့ ဒါလေးပဲ ကျန်တော့တာလား..."

"အင်း..."

နျူဟုန်ဟွာက အားတင်းကာ ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... အမေ နောက်မှ တောင်ပေါ်ကိုသွားပြီး တောဟင်းရွက်တွေ ထပ်တူးလာခဲ့မယ်..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော မိခင်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ ဤအချိန်မှာ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ဖာထေးရာများ အပြည့်ရှိနေသော ရိုးရှင်းသည့် ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အစားကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် အရိုးနှင့်အရည်သာ ကျန်တော့ပြီး အရွတ်များနှင့် အရိုးများမှာ ထင်းထွက်နေကာ ထိုအရာက သူ၏ နှလုံးသားကို အလွန်အမင်း နာကျင်စေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် မိသားစုမှာ ဤအခြေအနေအထိ ဆိုက်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူတို့ကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် တောဟင်းရွက်များ ကျန်ရှိနေသေးပါက သူ၏မိခင်သည် သူ့အား ပြန်လာပြီး အလုပ်လုပ်ရန် တောင်းပန်ခဲ့မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ နားလည်ထားသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ၎င်းမှာ ပုံမှန်သာဖြစ်လေသည်။ ဤနှစ်များမှာ အငတ်ဘေးကြုံတွေ့နေရသော နှစ်များဖြစ်ပြီး သာမန်လူများအားလုံးမှာ ငတ်မွတ်နေကြရာ လူတိုင်းလိုလိုပင် တောဟင်းရွက်များ သွားရောက်တူးဖော်ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် တောင်တန်းများနှင့် နီးကပ်ပြီး တောဟင်းရွက်များ ပေါများသော်လည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လူပေါင်းများစွာ တူးဖော်နေကြခြင်းကိုမူ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ယခုမှာ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ရာသီဥတုမှာလည်း အေးခဲလာပြီဖြစ်ရာ တောဟင်းရွက်များ ထပ်မံ၍ ကြီးထွားလာမည် မဟုတ်တော့ပေ။

လယ်ကွင်းများထဲတွင် ကောက်နှံများ လုံလောက်စွာ မရှိတော့သလို တောဟင်းရွက်များလည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ဦးစွာ စဉ်းစားသင့်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ ယခင်ဘဝကဲ့သို့ သူ၏မိဘများကို ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းစွာ သေဆုံးခွင့် ပြု၍မရနိုင်ပေ။

သူ ငါးသွားဖမ်းသင့်သည်လား။

မေ့လိုက်ပါတော့... သူ၏ထံတွင် ကိရိယာများ မရှိသလို စွမ်းရည်လည်း မရှိပေ။

အဓိကအချက်မှာ မိုးခေါင်ရေရှားမှု အလွန်ဆိုးရွားလွန်းသဖြင့် မြစ်များစွာမှာ ခန်းခြောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ မည်သည့်နေရာတွင် ငါးသွားရှာရမည်နည်း။

တောင်ပေါ်တွင် အမဲသွားလိုက်ရမည်လော။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ ပိန်လှီနေသော ကြွက်သားများကို ကြည့်ကာ လက်လျှော့လိုက်ရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူ အမှန်တကယ်သာ အမဲလိုက်ထွက်ပါက သူသည် တိရစ္ဆာန်များကို အမဲလိုက်နိုင်မည်လား သို့မဟုတ် ၎င်းတို့အတွက် အပိုအစားအစာတစ်ခု ဖြစ်သွားမည်လားဆိုသည်ကိုပင် သူ မသိနိုင်ပေ။

တောင်ပေါ်ရှိ တောဝက်များနှင့် ဝံပုလွေများအတွက် အကျိုးရှိစေမည့်အစား သူ၏မိဘများကို ကျွေးမွေးရန်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တုံးတစ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ စီးပွားရေးလုပ်ရမည်လော။

သေလမ်းမရှာခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေမည်။

ထိုသူများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အရိုးတစ်ချောင်းမျှမချန်ဘဲ လူများကို ဝါးမျိုသွားကြမည့်သူများ ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏လက်ထဲရှိ အကွက်များထနေပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော ကြွေပန်းကန်ကိုကြည့်ရင်း သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဤကျိန်စာသင့်နေသော နှစ်များမှာ သာမန်လူများအတွက် ရှင်သန်ရန် မည်သည့်လမ်းကြောင်းကိုမျှ အမှန်တကယ် မပေးချေ။

ရုတ်တရက် လျူအာကျူးသည် ကြွေပန်းကန်ကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူ၏အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် နေမရှိသော်လည်း မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် တောက်ပနေလေသည်။ ၎င်း၏ နယ်ပယ်မှာ ကျယ်ပြောပြီး အဆုံးအစမရှိပေ။ မြေကြီးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြေသြဇာကောင်းသော မြေနက်များဖြစ်ပြီး မျက်စိတစ်ဆုံး ကျယ်ပြန့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းနေသော မြစ်တစ်စင်းလည်း ရှိသည်။

ဘုရားရေ... ရွှေလက်ချောင်းလော။

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် လျူအာကျူးသည် အသက်ခြောက်ဆယ့်ရှစ်နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် အများအားဖြင့် တက်ကြွသော ဘဝတစ်ခုတွင် နေထိုင်ခဲ့လေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် ကျေးလက်အချစ်ဝတ္ထုအချို့ကို ဖတ်ရှုလေ့ရှိပြီး ထိုစာအုပ်များထဲမှ ဇာတ်ကောင်များ၏ ရွှေလက်ချောင်းများကို တောင့်တခဲ့ဖူးလေသည်။ (၁၉၆၀မှာ ၁၅နှစ်နော် အဲ့အတွက်ကြောင့် သူအသက်ကြီးတဲ့အချိန်မှာ ခေတ်သစ်ယဉ်ကျေးမှုတွေကို မှီပါပြီ)

ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းပြီးပြီးချင်းတွင် သူ၏ အကျိုးခံစားခွင့်များ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

လျူအာကျူးသည် မအောင့်နိုင်ဘဲ အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်မိသည်။

သူမ၏ သားဖြစ်သူသည် ထမင်းပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ တစ်ခဏတာမျှ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီးနောက် ရူးကြောင်ကြောင် အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နျူဟုန်ဟွာ၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားတော့သည်။

သူမ၏ သားဖြစ်သူမှာ သရဲပူးခြင်း ခံရသည်လား။

သူ အမှန်တကယ်ပင် သရဲပူးခံနေရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက အလွန်ကြိုးစားပန်းစား စာသင်ခဲ့သူတစ်ဦးသည် ကျောင်းဆက်မတက်ရန် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအလွယ်တကူ သဘောတူမည်နည်း။

နျူဟုန်ဟွာသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ ရွာမှ သက်ကြီးရွယ်အိုများ ပြောခဲ့သော တစ္ဆေများက လူယုတ်မာများကို ကြောက်သည်ဆိုသည့် စကားကို သူမ ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက် သရဲပူးခံရပါက ၎င်းတို့ကို အစွမ်းကုန် ကျိန်ဆဲသင့်လေသည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ဝိညာဉ်ကို မောင်းထုတ်နိုင်ကောင်း မောင်းထုတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ယင်းက အလုပ်မဖြစ်ပါက နတ်ဆိုးဝိညာဉ်များမှာ အညစ်အကြေးများကို အကြောက်ဆုံး ဖြစ်လေသည်။ လူနာ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ မစင်တစ်ခွက် လောင်းထည့်လိုက်ပါက သူတို့ သေချာပေါက် ပျောက်ကင်းသွားပေလိမ့်မည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် ချက်ချင်းပင် အိမ်ထဲသို့ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ကလေးအဖေ... မြန်မြန် အိမ်သာသွားလိုက်ပါ... ကျွန်မ အရေးတကြီး သုံးစရာရှိလို့..."

ဤခေတ်ကာလတွင် မစင်နှင့် ဆီးများမှာ ကောင်းမွန်သော အရာများဖြစ်ပြီး အားလုံးကို လယ်ကွင်းများဆီသို့ ပို့ဆောင်လေ့ရှိကြသည်။ တစ်ခဏတာအတွင်းတွင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရရှိနိုင်မည့်အရာ အမှန်တကယ်ပင် မရှိခဲ့ပေ။

ထို့နောက် နျူဟုန်ဟွာသည် လျူအာကျူးကို စိုက်ကြည့်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။

"ခွေးသရဲ... အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း... မဟုတ်ရင် ငါ့ယောက်ျား အိမ်သာသွားတော့မယ်... ငါ နင့်ကို သတိပေးလိုက်မယ်... သူ့ချီးက အရမ်းကို နံစော်တာနော်... အဲဒါက နင့်ရဲ့ သင်္ချိုင်းကိုတောင် ပြန်ရှာမတွေ့နိုင်လောက်အောင် နံစော်လိမ့်မယ်..."

လျူအာကျူးသည် နေရာလွတ်ကို မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို တွက်ဆ၍ ပြီးခါစသာ ရှိသေးသည်။ သူသည် နေရာလွတ်ထဲမှ ထွက်လာစဉ် ဤကြမ်းတမ်းသော ကျိန်ဆဲသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မအောင့်နိုင်ဘဲ တွေဝေသွားလေသည်။

"အမေ... ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ကျိန်ဆဲနေတာလဲ..."

နျူဟုန်ဟွာသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ နင့်ကို သတိပေးလိုက်မယ်... ငါ့သားအယောင် လာမဆောင်နဲ့... ငါ့ရဲ့ ကျူးဇီက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတာ... နင်လိမ်နေတာကို ငါ မမိစေနဲ့..."

"အမေ... အမေ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

လျူအာကျူးက လုံးဝကို တွေဝေသွားလေသည်။

"ငါ နင့်ကိုမေးမယ်... ၁ အပေါင်း ၁ က ဘယ်လောက်လဲ..."

နျူဟုန်ဟွာသည် သူမ၏ အမြင့်မားဆုံးသော အသိပညာပမာဏကို ထုတ်ဖော်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"၂ လေ..."

လျူအာကျူးက အလိုအလျောက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"အိုး…ဒါငါ့သားပါပဲ... သံသယဖြစ်စရာ မရှိတော့ဘူး..."

နျူဟုန်ဟွာ၏ ကြမ်းတမ်းသော အရှိန်အဝါများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမသည် အိမ်ထဲသို့ ထပ်မံ၍ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

"ကလေးအဖေ... ရှင် မပြီးသေးဘူး မဟုတ်လား..."

လျူဖူရှန့်၏ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသော အသံသည် အိမ်ထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"မပြီးသေးဘူး... ငါ့စအိုက ခလုတ်မှ မဟုတ်တာ... ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် မြန်မြန်ရမှာလဲ..."

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့... ရှင့်ဗိုက် ဟာသွားလို့ ထပ်စားရမယ့် ဒုက္ခက သက်သာတာပေါ့..."

နျူဟုန်ဟွာက ပို၍ပင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။

လျူအာကျူးမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။ သူသည် ထမင်းပန်းကန်ကို သူ၏မိခင် လက်ထဲသို့ အမြန်ထိုးထည့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူ၏ နေရာလွတ်တွင် အဓိကစွမ်းရည်သုံးရပ်ရှိကြောင်းကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လေသည်။

တစ်ခုမှာ သိုလှောင်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူသည် အရာဝတ္ထုများကို အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းရန်နှင့် အပြင်သို့ ထုတ်ယူရန်အတွက် သူ၏ စိတ်အာရုံကို အသုံးပြုနိုင်လေသည်။

ဒုတိယတစ်ခုမှာ သီးနှံများကို စိုက်ပျိုးနိုင်ပြီး ၎င်းတို့၏ ကြီးထွားမှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်လေသည်။

နောက်ဆုံးတစ်ခုမှာ အချိန်ရပ်တန့်မှုဖြစ်စဉ်ဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ သိုလှောင်ထားသော မည်သည့်အရာမဆို အချိန်ရပ်တန့်နေသော အခြေအနေတွင် ထာဝရ တည်ရှိနေမည်ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ သူသည် တောဟင်းရွက်များကိုသာ စိုက်ပျိုးပါက သူ၏မိသားစုသည် စားသုံးရန်အတွက် အဆုံးမရှိသော ခါးသက်မှုများကို ရရှိပေလိမ့်မည်။

လျူအာကျူးသည် ထိုမိုက်မဲသော အတွေးကို ခေါင်းထဲမှ ခါထုတ်လိုက်ပြီး မျိုးစေ့အချို့ကို မည်သည့်နေရာမှ ရယူရမည်ကို စဉ်းစားနေလေသည်။

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့၏ စပါးကျီကို သွားရောက်ရန် စဉ်းစား၍ပင် မရနိုင်ပေ။

အကယ်၍ သူသည် ထိုနေရာမှ ကောက်နှံတစ်စေ့ကိုပင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထိတွေ့ရဲပါက ၎င်းမှာ ဆိုရှယ်လစ်စနစ်၏ အုတ်မြစ်များကို ဖြိုဖျက်သည့် ကြီးမားသော ပြစ်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူသာ စောစောပြန်လာပြီး အခြားသူများနှင့်အတူ လယ်ကွင်းများထဲသို့ အလုပ်သွားလုပ်ခဲ့ပါက မျိုးစေ့အချို့ကို ဖွက်ထားနိုင်ကောင်း ဖွက်ထားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ယခုမူ လယ်ကွင်းများထဲရှိ သီးနှံများကို အားလုံး ရိတ်သိမ်းပြီးဖြစ်ကာ လူများ၏ အိတ်ကပ်များထက်ပင် ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ ခူးဆွတ်ထားပြီး အရာအားလုံးကို ဂိုဒေါင်သို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ပြီး ဖြစ်လေသည်။

တကယ်ကို မိုက်မဲပြီး ရိုးသားလွန်းတဲ့ လူတွေပါပဲလား။

လျူအာကျူးသည် တံခါးဝတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ် ကြောက်ရွံ့နေသော ခေါ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ဦးလေး... အမေက သမီးကို ဦးလေးအတွက် ပြောင်းဖူးမုန့်တစ်ခု လာပေးခိုင်းလို့ပါ..."

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ သူ၏အစ်ကိုကြီး၏ သမီးလေးဖြစ်သော လျူယွင်နင်းဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဤအမည်မှာ သူ၏အစ်ကိုကြီးက လျူအာကျူးအား ပေးခိုင်းရန် ခရိုင်မြို့သို့ အထူးတလည် သွားရောက်ကာ တောင်းဆိုခဲ့သော အမည်ပင်ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကျေးရွာများတွင် ပညာအရှိဆုံးသူဖြစ်ရာ သူပေးသောအမည်မှာ သေချာပေါက် နားထောင်ကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူက ပြောခဲ့လေသည်။

လျူအာကျူးက သူမအား ဤတရားဝင်အမည်ကို ပေးခဲ့ပြီးနောက် သူ၏အစ်ကိုကြီးက သူမအား 'နျီဇီ' ဟူသော ငယ်နာမည်ကို ပေးခဲ့လေသည်။

ဤအချိန်တွင် နျီဇီသည် ဖာထေးထားသော ရက်ကန်းထည်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူတောင်းစားလေးတစ်ဦးနှင့် တူနေလေသည်။ သူမသည် သူမ၏ ဦးလေးဖြစ်သူကို ခေါ်နေသော်လည်း လျူအာကျူးကို ကြည့်မနေဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ပြောင်းဖူးမုန့်အပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေပြီး တံတွေးများကို အဆက်မပြတ် မြိုချနေလေသည်။

"နျီဇီလေး... ဒီကိုလာခဲ့... ဦးလေး မင်းကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပါရစေ..."

လျူအာကျူးသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်လေသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူသည် ကျောင်းနှင့် အလုပ်အတွက် အမြဲတမ်း ဝေးကွာနေခဲ့ပြီး သူမကို တစ်နှစ်လျှင် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဤကောင်မလေးသည် ဖျားနာမှုကြောင့် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရာ သူမကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ ပို၍ပင် နည်းပါးသွားခဲ့လေသည်။

ယခု ဤကောင်မလေးကို ပြန်လည်မြင်တွေ့ရသောအခါ သူသည် အလွန်ပျော်ရွှင်မှုကိုသာ ခံစားလိုကါဂသည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းမွန်လှပေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ နျီဇီ အနီးသို့ လျှောက်လာပြီးနောက် သူမက ရုတ်တရက် ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"ဦးလေး... သမီးကို မရိုက်ပါနဲ့နော်... သမီး အရမ်းဗိုက်ဆာနေလို့ တစ်ကိုက်ပဲ ခိုးစားလိုက်မိတာပါ... သမီး ကြီးလာရင် ဦးလေးကို ပြောင်းဖူးမုန့်နှစ်ခု ပြန်ပေးလို့ ရမလားဟင်..."

လျူအာကျူးသည် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ ထိုအခါမှသာ သူသည် နျီဇီ၏ လက်ထဲရှိ ပြောင်းဖူးမုန့်ကို ကြည့်လိုက်မိရာ အောက်ခြေမှ လက်သည်းခွံအရွယ်အစားခန့်ရှိသော အပိုင်းတစ်ပိုင်း ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

ယင်းအပေါ်တွင် သေးငယ်သော သွားရာအချို့ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေသော နျီဇီကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူး၏ နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်းပင် နာကျင်သွားလေသည်။ သူသည် သူမကို ပွေ့ချီလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် လန့်ဖြန့်သွားလေသည်။

ဤကောင်မလေးမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ပေါ့ပါးနေရသနည်း။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲရှိ လူသားလေးကို အလျင်အမြန် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်မိသည်။

ဤကောင်မလေးသည် ယခုနှစ်တွင် အသက်ခြောက်နှစ်ပြည့်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူမသည် ဘဲဥပုံမျက်နှာ၊ မျက်လုံးကျယ်ကျယ်၊ နှာတံစင်းစင်းနှင့် ပါးစပ်သေးသေးလေးတို့ဖြင့် အလွန်လှပပုံရပြီး သေချာပေါက် အလှလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာမည့်သူပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း ရေရှည်အာဟာရချို့တဲ့မှုကြောင့် သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ခြောက်သွေ့ကာ ဝါနေပြီး ရွယ်တူများထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပုနေကာ သူမ၏ လက်မောင်းလေးများနှင့် ခြေထောက်လေးများမှာလည်း သစ်ကိုင်းခြောက်များကဲ့သို့ ပိန်လှီနေလေသည်။

အဝေးမှကြည့်လျှင် ထိုခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးမှာ တုတ်ချောင်းအနည်းငယ်အပေါ်တွင် တင်ထားသော ဖရဲသီးငယ်လေးတစ်လုံးနှင့် တူနေလေသည်။ သူမကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားရာ၌ ငှက်မွေးတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤသို့ဆိုလျှင် ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

"မငိုနဲ့... မငိုနဲ့... ဦးလေး မင်းကို မရိုက်ပါဘူး... မင်း ဆက်စားလိုက်ပါ..."

လျူအာကျူးက ညင်သာစွာဖြင့် ချော့မြူလိုက်လေသည်။

နျီဇီမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေသော်လည်း ပြောင်းဖူးမုန့်ကို မြှောက်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကာ ပြောလေသည်။

"သမီးအမေ... သမီးအမေက ပြောတယ်... ဒါက... ဒါက ဦးလေးအတွက်တဲ့... သူက... သမီးကို စားခွင့်မပေးဘူး..."

"ကောင်းပြီလေ... ဦးလေး ယူလိုက်မယ်..."

လျူအာကျူးသည် နျီဇီ၏ တွယ်တာနေသော အကြည့်များအောက်တွင် ပြောင်းဖူးမုန့်ကို ယူလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းကို ပြန်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးက မင်းကို ပြောင်းဖူးမုန့်တစ်ခု ပေးမယ်... မင်း စားချင်လား..."

တစ်စုံတစ်ဦး၏ လက်ဆောင်ကို ထိုသူ့ထံသို့ ပြန်ပေးခြင်းဟူသော ဤလှည့်ကွက်ကိုသာ လူကြီးတစ်ဦးအပေါ်တွင် အသုံးပြုခဲ့ပါက လျူအာကျူးက သေချာပေါက် သေသည်အထိ အဆဲခံရပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း နျီဇီမှာ မှင်သက်သွားလေသည်။ သူမသည် ငိုရန်ပင် မေ့သွားပြီး လျူအာကျူးအား တွေဝေနေသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ ထိုယုတ္တိကို တွက်ဆရန် ကြိုးစားနေရသဖြင့် သူမ၏ ဦးနှောက်သေးသေးလေးမှာ မီးခိုးထွက်မတတ်ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

မေ့လိုက်ပါတော့... သူမ ၎င်းနှင့် ပတ်သက်၍ ထပ်မစဉ်းစားတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပြောင်းဖူးမုန့်မှာ အရသာရှိလှပေသည်။