အခန်း ၃

အခန်း (၃) ငါ့ဆီမှာ ပြောင်းဖူးစေ့ အနည်းငယ်ရှိတယ်

နျီဇီသည် ပြောင်းဖူးမုန့်ကို ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အလွန်တရာ ကျေနပ်နေသော အမူအရာဖြင့် တစ်ဖဲ့ချင်း ကိုက်စားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လျူအာကျူးသည် သူမကို ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မိသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားမှာလည်း သူမအတွက် နာကျင်မိသည်။

ကောင်မလေးကို ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးရယ်သွားစေရန် သကြားလုံးတစ်လုံး သို့မဟုတ် ဆယ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူချင်စိတ်ဖြင့် သူသည် သူ၏ အိတ်ကပ်များဆီသို့ အလိုအလျောက် အကြိမ်ကြိမ် လက်လှမ်းမိလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ထံတွင် ပိုက်ဆံတစ်ပြားမျှ မရှိကြောင်းကို သူ သတိပြုမိလိုက်ပြီး ပြောင်းဖူးမုန့်ကို ကြည့်နေစဉ် သူ၏ ဗိုက်မှလည်း အလိုမကျစွာ အော်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တောဟင်းရွက်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်က သူ့ကို ဗိုက်ပြည့်စေရန် အမှန်တကယ် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။ လျူအာကျူး၏ ဗိုက်မှ မြည်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နျီဇီသည် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြောင်းဖူးမုန့်ကို သူ၏ ပါးစပ်နားသို့ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် မြှောက်ပေးလိုက်သည်။

"စားလေ... ဦးလေး..."

လျူအာကျူးသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသဖြင့် နျီဇီကို အမြန်အောက်ချပေးကာ ထွက်သွားလိုက်သည်။

"အဘိုးနဲ့ အဘွားဆီ သွားစားလိုက်နော်... ဦးလေး မင်းအဖေကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်..."

နျီဇီက အနောက်မှနေ၍ တိုးညင်းသော အသံလေးဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဦးလေး... သမီး ပြောင်းဖူးမုန့်စားတာ အမေ့ကို မပြောနဲ့နော်... သူ သမီးကို ရိုက်လိမ့်မယ်... ဖိနပ်အောက်ခံပြားနဲ့ ဖင်ကိုရိုက်ရင် အရမ်းနာတာ..."

လျူအာကျူးက နောက်သို့ ပြန်ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဦးလေး လုံးဝ နှုတ်မဆော့ပါဘူး..."

နျီဇီက ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးက အကောင်းဆုံးပဲ... သမီး ကြီးလာရင် ဦးလေးစားဖို့ ပြောင်းဖူးမုန့် အကြီးကြီးနှစ်ခု ပေးမယ်..."

ဤကောင်မလေး၏ ကမ္ဘာတွင် ပြောင်းဖူးမုန့် အကြီးကြီးနှစ်ခုမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရသာအရှိဆုံး အရာများဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဦးလေးဖြစ်သူမှာ ဤမျှကောင်းမွန်သော အစားအစာများကို နေ့စဉ် စားသုံးရမည်ဟု တွေးတောထားလေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ အစ်ကိုကြီးအိမ်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် သူ၏အစ်ကိုကြီး လျူတာ့လျန်သည် သစ်သားပုံဘေး၌ အင်္ကျီမပါဘဲ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လက်သမားအလုပ်အချို့ကို လုပ်ဆောင်နေပုံရလေသည်။

စဉ်းစားကြည့်ရလျှင် သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူ၏အစ်ကိုကြီးသည် ခရိုင်မြို့သို့သွား၍ ငွေပိုရှာနိုင်ရန်အတွက် လက်မှုပညာသင်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြောင်း သူ၏မိခင်က ပြောခဲ့သည်ကို လျူအာကျူး မှတ်မိနေလေသည်။

သို့သော်လည်း သူလုပ်စရာ လယ်အလုပ်များရှိနေပြီး ပညာသင်တပည့်အဖြစ် လုပ်ကိုင်ရာတွင်လည်း လစာမရရှိသောကြောင့် သူသည် အမြဲတမ်း ကိုယ်တိုင်သာ သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူ၏အစ်ကို အောင်မြင်ခဲ့ခြင်း ရှိမရှိကို လျူအာကျူး မသိခဲ့သော်လည်း အောင်မြင်ရန် အခွင့်အလမ်းမှာမူ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးက ခေါ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး..."

လျူတာ့လျန်သည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ညီဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ အကြည့်များမှာ ရှုပ်ထွေးသွားမိသည်။ သူသည် စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း တွန့်ဆုတ်သွား၏။

သူ၏ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သောကြောင့် လျူအာကျူးသည် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် မသွားတော့ဘူး... အိမ်မှာပဲနေပြီး အလုပ်လုပ်တော့မယ်..."

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူတာ့လျန်သည် အလိုအလျောက်ပင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသော်လည်း ထို့နောက် သူသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားကာ အလျင်အမြန် ရှင်းပြလေသည်။

"အဲ... ငါက ဘာသဘောမှ ရှိတာမဟုတ်ပါဘူး... မင်း ကျောင်းသွားတက်လည်း ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့..."

ထိုစကားများမှာ သူ၏ အမှန်တကယ် ခံစားချက်များနှင့် များစွာ ဆန့်ကျင်နေသောကြောင့် အကျင့်ပါနေသော ရိုးသားဖြောင့်မတ်သည့် လျူတာ့လျန်သည် သူ၏ လုပ်ကြံပြောဆိုမှုကို မည်သို့ဆက်ပြောရမည်ကို မသိတော့ချေ။

သူ၏အစ်ကို မျက်နှာနီရဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးက မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ညီအစ်ကိုတွေကြားမှာ ဘာလို့ အားနာနေရတာလဲ..."

ညီဖြစ်သူ၏ ရွှင်လန်းနေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူတာ့လျန်သည် သူ အမှန်တကယ်ပင် အိမ်တွင်နေရမည်ကို စိတ်မခုမှန်း သိလိုက်လေသည်။ ပို၍ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသဖြင့် သူက ဗြုန်းစားကြီး ပြောချလိုက်သည်။

"မင်းက အမြဲတမ်း ပညာတတ်ကြီးလို ဟန်ဆောင်နေပြီး... အခုကျမှ ငါ့ကို အားနာတယ်လို့ ပြောနေတယ်..."

"..."

လျူအာကျူး စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ယခင်က သူသည် တက္ကသိုလ်တက်ကာ အစိုးရအတွက် အလုပ်လုပ်မည့် ပညာတတ်တစ်ဦးအဖြစ် သူ့ကိုယ်သူ ဂုဏ်ယူခဲ့သောကြောင့် ဤကျေးလက်ဒေသခံများကို အထင်အမြင်သေးခဲ့လေသည်။

မည်သူနှင့် စကားပြောသည်ဖြစ်စေ သူသည် ငါက ပညာတတ်တယ်ဟူသော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် သဘောထားမျိုး အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့သည်။

သူသည် မိသားစုနှင့် ပတ်သက်လျှင် အမြဲတမ်း အလွန်အမင်း ယဉ်ကျေးလွန်းနေတတ်သဖြင့် ဒေါသထွက်စရာကောင်းပြီး သူတို့အနေဖြင့် သူ၏အနီးတွင် စကားပြောဆင်ခြင်ရမည်ဟု ခံစားခဲ့ရလေသည်။

ညီဖြစ်သူနှင့် ပတ်သက်၍ ညည်းညူပြီးနောက် သဘောထားကြီးသော လျူတာ့လျန်သည် သူ၏ ယခင်မပျော်ရွှင်မှုများနှင့် နာကြည်းမှုများအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် မေ့ပျောက်သွားခဲ့သည်။ သူက သူလုပ်ထားသော သစ်သားလုပ်ငန်းဆီသို့ လျူအာကျူးကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ပြောလေသည်။

"ဒါ ငါလုပ်ထားတဲ့ ကုလားထိုင်လေ... ဘယ်လိုထင်လဲ..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏ရှေ့ရှိ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ကုလားထိုင်ကို ကြည့်ကာ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"တော်တော်ကောင်းတယ်..."

လျူတာ့လျန်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

"တကယ်လား... အဖေတို့ အမေတို့နဲ့ မင်းမရီးကတော့ ဒီကုလားထိုင်က တစ်ပြားမှ မတန်ဘူးလို့ ပြောကြတယ်... မင်းက ကောင်းတယ်လို့ ပြောလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး... ဒါက မြို့သူမြို့သားတွေ သဘောကျတဲ့ ပုံစံမျိုးလား... မြန်မြန်... အဲဒီအထဲမှာ ဘာတွေများ ကောင်းနေတာလဲ ငါ့ကို ပြောပြပါဦး..."

လျူအာကျူးက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး... ဒီကုလားထိုင်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့ ကိရိယာအဖြစ် သုံးဖို့ ရဲစခန်းကို ပို့လိုက်ရင် ဘယ်လောက်ပဲ ခေါင်းမာတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်ဖြစ်ဖြစ် ထိုင်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ဝန်ခံသွားလိမ့်မယ်..."

လျူတာ့လျန်မှာ မှင်သက်သွားလေသည်။

"ဘာလို့ အဲဒါက ချီးကျူးတာနဲ့ မတူရတာလဲ... သာမန်လူတစ်ယောက် ထိုင်ရင်ရော ဘာဖြစ်မလဲ..."

လျူအာကျူးက ပြောလေသည်။

"သာမန်လူဆိုရင်တော့ ပြီးပြီပေါ့... လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ယောက် ချက်ချင်း တိုးလာလိမ့်မယ်..."

အိမ်ထဲမှ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ မရီးဖြစ်သူ လီဆွေ့ဆွေ့ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဟားဟားဟား... အာကျူးဇီ... နင်က တကယ့်ကို ပညာတတ်ပါပဲ... ငါတော့ ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်..."

သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါမှ လျူတာ့လျန်မှာ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားလေသည်။ သူသည် မည်းနက်နေသော မျက်နှာဖြင့် လျူအာကျူး၏ ဖင်ကို ကန်လိုက်၏။

"မင်းကောင်စုတ်လေး... ဒါဆို မင်းက ငါ့ကို လှောင်နေတာပေါ့..."

လျူအာကျူးက ရယ်မောကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားဟန်ပြုလိုက်သည်။ သူသည် သူ့အတွက် ပြောင်းဖူးမုန့် ယူလာပေးသော မရီးဖြစ်သူကို ကျေးဇူးတင်ချင်၍ ဖြစ်သည်။

သူ့အား အံ့အားသင့်စေသည်မှာ လျူတာ့လျန်က သူ့ကို ဆွဲဖမ်းထားလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"မင်းမရီးရဲ့ ဘောင်းဘီပြဲသွားပြီ..."

သူမ၏ ဘောင်းဘီ စုတ်ပြဲသွားသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။ ဤသို့ဆိုလျှင် ဘာဖြစ်သနည်း။

အတွင်းမှ လီဆွေ့ဆွေ့၏ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်အထိ လျူအာကျူးမှာ တစ်ခဏမျှ တုံ့ပြန်မှု မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

"ကျူးဇီ... မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာခဲ့နော်... မရီး နင့်အတွက် ဟင်းတစ်ခွက်ချက်ပေးမယ်... နင်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ အရက်နည်းနည်း သောက်ကြတာပေါ့..."

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးသည် သူ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်မိပြီး နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။

ထိုခေတ်က လူများမှာ ဆင်းရဲကြပြီး အဝတ်အစားများ မဆိုထားနှင့်၊ အထည်အလိပ်များကိုပင် မဝယ်နိုင်ကြပေ။ ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်အရွယ် ယောက်ျားလေးများစွာသည် ရွာထဲတွင် ဖင်တုံးလုံးဖြင့် ပြေးလွှားနေကြဆဲ ဖြစ်လေသည်။

လူကြီးအများစုတွင် အဝတ်အစား တစ်စုံသာရှိပြီး ၎င်းတို့ကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာအောင် ဖာထေး၍ ထပ်ခါတလဲလဲ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိကြသည်မှာ သာမန်ကိစ္စပင် ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းတို့ကို ထပ်မံ၍ ဝတ်ဆင်၍ မရနိုင်တော့သည့်အခါမှသာ ကလေးများထံသို့ လက်ဆင့်ကမ်းပေးလေ့ ရှိကြသည်။

လီဆွေ့ဆွေ့၏ ဘောင်းဘီ စုတ်ပြဲသွားသောကြောင့် သူမသည် ယခုအချိန်တွင် အိပ်ရာပေါ်မှ ထနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သဘာဝအားဖြင့် လျူအာကျူး အထဲသို့ ဝင်သွားရန်မှာ သင့်လျော်မည် မဟုတ်ပေ။

လျူအာကျူးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော် မဝင်တော့ဘူး... ခုနက ပြောင်းဖူးမုန့်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီး..."

လျူတာ့လျန်က သူ၏ဖင်ကို ထပ်ကန်လိုက်ပြန်လေသည်။

"ငါ ခုနလေးတင် မင်း အားနာတတ်လွန်းတယ်လို့ ပြောနေတာ... အခုထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီ... မိသားစုကို ဘာလို့ ကျေးဇူးတင်နေရတာလဲ..."

လျူအာကျူးက မတတ်နိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် အခု ဒီလောက်အသက်ကြီးနေပြီ... ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း လိုက်ကန်နေတာလေး ရပ်ပေးလို့ မရဘူးလား..."

လျူတာ့လျန်က ပြောရင်း အမှန်တကယ်ပင် သူ့အား ဖမ်းဆွဲရန် လက်လှမ်းလိုက်လသည်။

"မင်း ကြီးလာတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... မင်း အသက်တစ်ရာ ပြည့်သွားရင်တောင် ငါက မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးပဲ... မင်းဖင်ကို ငါကန်လို့ မရဘူးလား... မင်းရဲ့ ဂျိုးကို ငါဆွဲလိမ်ပစ်ရင်ရော ဘာဖြစ်မလဲ..."

လျူအာကျူးမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် သူ၏အစ်ကိုကြီးကို အမှန်တကယ် မယှဉ်နိုင်သဖြင့် အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်မှာ တခြားကိစ္စရှိသေးတယ်... ကျွန်တော်တို့ မိသားစုမှာ မျိုးစေ့လေး ဘာလေးများရှိလား... အွန်း... အွန်း..."

လျူအာကျူး စကားမဆုံးမီမှာပင် သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူက သူ၏ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အတင်းပိတ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် လျူတာ့လျန်သည် သူခိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ မည်သူမျှ မရှိကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက် သူသည် တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ကျိန်ဆဲလေသည်။

"ဒီခေတ်ကြီးမှာ ဘယ်သူက မျိုးစေ့ကို ဖွက်ထားရဲမှာလဲ... ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကသာ သိသွားရင် မင်းကို ကြိုးတုပ်ပြီး ရိုက်ကြမှာမဟုတ်ဘူးလား... ပြီးတော့ သူတို့က မင်းရဲ့ဘောင်းဘီကိုတောင် မချွတ်ဘဲ ရိုက်ကြမှာ... မင်း ယုံလား..."

ကျေးလက်ဒေသခံများ၏ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော ချွေတာရေးစိတ်ဓာတ်က သူတို့၏ ဘောင်းဘီများ ရိုက်နှက်ခံရ၍ စုတ်ပြဲသွားခြင်းသည် ဖင်ကို အမှန်တကယ် ရိုက်နှက်ခံရခြင်းထက် ပို၍ နာကျင်သည်ဟု ခံစားရစေလေသည်။

လျူအာကျူးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အစေ့အနည်းငယ်လောက်ပဲ လိုချင်တာပါ... ဘယ်မျိုးစေ့ဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်..."

လျူတာ့လျန်က သူ့အား လက်ကာပြလိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းလွန်းသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမရှိဘူး... သစ်ပင်ပျိုးပင်လေးတွေဆိုရင်တော့ ဘယ်လိုလဲ... ငါ မင်းအတွက် အဲဒါလေး နည်းနည်းပါးပါး တူးပေးလို့ရတယ်..."

လျူအာကျူးသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

"အစ်ကိုကြီးရဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့ ကိရိယာတွေကိုပဲ ပြန်သွားပြီး သုတေသန လုပ်နေပါတော့... အဲဒီဟာတွေက တောင်ပေါ်မှာ အပြည့်ရှိတယ်... အစ်ကိုကြီးရဲ့ အကူအညီ မလိုပါဘူး..."

သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် အိမ်ထဲမှ လီဆွေ့ဆွေ့၏ မသေချာသော အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ကျူးဇီ... မရီးဆီမှာ ပြောင်းဖူးစေ့ အနည်းငယ်ရှိတယ်... အဲဒါဆိုရင် အဆင်ပြေမလား..."

လျူတာ့လျန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ခြံတံခါးကို အမြန်သွားပိတ်လိုက်ပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ပြေးဝင်သွားကာ ရှူးရှူးရှားရှားဖြင့် ပြောလေသည်။

"ဒီဖြုန်းတီးတတ်တဲ့ မိန်းမ... ပြောင်းဖူးစေ့တွေ ဘယ်ကရလာတာလဲ..."

လီဆွေ့ဆွေ့၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အားနည်းနေလေသည်။

"ငါ... ငါ နွားတွေကို အစာကျွေးနေတုန်း ပြောင်းဖူးရိုးပုံထဲကနေ ကောက်လာတာပါ... အဲဒါတွေကို ပြုတ်ပြီး နျီဇီလေးကို ကျွေးမလို့ စဉ်းစားထားတာ... ငါ့ကို ဘယ်သူမှ မမြင်ပါဘူးလို့ ငါ ကတိပေးပါတယ်..."

လျူတာ့လျန်မှာ ဒေါသထွက်နေသည်။

"မင်းကိုတော့လေ... ငါ တကယ် သေတဲ့အထိ ရိုက်သတ်ချင်လာပြီ... အဲဒီပြောင်းဖူးစေ့တွေက ပြောင်းဖူးရိုးပုံထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုရင်တောင် နွားတွေအတွက်ပဲ... ငါတို့ သွားထိလို့ မရဘူး..."

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် တိရစ္ဆာန်များက လူများထက် အမှန်တကယ်ပင် ပို၍ အဖိုးတန်လှပေသည်။