အခန်း ၄

အခန်း (၄) ပြောင်းဖူးရိတ်သိမ်းခြင်း

အိမ်ထဲတွင် လျူတာ့လျန်သည် လီဆွေ့ဆွေ့ကို ပြင်းထန်စွာ ထပ်မံဆူပူလိုက်ရာ သူမအား ငိုကြွေးစေခဲ့ပြီးနောက် သူ၏လက်ထဲတွင် ပြောင်းဖူးစေ့အချို့ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

လျူအာကျူးက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး... ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလောက် စိတ်တိုနေရတာလဲ... ပြောင်းဖူးစေ့လေး နည်းနည်းပါပဲ..."

လျူတာ့လျန်၏ မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာသည် တည်ကြည်လေးနက်မှုအပြည့်ရှိနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ကြေးခေါင်းလောင်းများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်နေလေသည်။

"အဲဒါက ငါတို့မိသားစုက တွေးတာလေ... အပြင်လူတွေကရော ဘယ်လိုတွေးမလဲ..."

"ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောရရင်တော့ မင်းမရီးက ကောက်လာတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင်တော့ နိုင်ငံပိုင်ပစ္စည်းကို ခိုးလာတာပဲ..."

"တစ်ယောက်ယောက်ကသာ တိုင်လိုက်လို့ကတော့ မင်းမရီးက အဆူခံရုံနဲ့ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဇနီးဖြစ်သူကို ဆူပူဆုံးမပြီးသည်နှင့် မိမိကိုပါ ဆက်လက်ဆုံးမတော့မည်ကို လျူအာကျူးက မြင်လိုက်ရသည်။

လျူအာကျူးက အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ... အစ်ကိုကြီးပြောတာ မှန်ပါတယ်... ပြောင်းဖူးစေ့တွေသာ ကျွန်တော့်ကို ပေးပါတော့..."

ညီဖြစ်သူ၏ စိတ်မရှည်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူတာ့လျန်သည် ထပ်မံ၍ အပြစ်မတင်တော့ဘဲ ပြောင်းဖူးစေ့များကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါတွေကို ယူသွားပြီး ပြုတ်စားလိုက်... မင်းရဲ့ အစားမက်တာကို ဖြည့်ဆည်းလိုက်ပါဦး..."

မိမိလက်ဖဝါးထဲရှိ ပြောင်းဖူးစေ့ သုံးစေ့ကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးသည် ဘာမှမတတ်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာလာခဲ့လာသည်။

သူထွက်သွားပြီးနောက် လျူတာ့လျန်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီးမှ သက်ပြင်းချကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

အခန်းမှာ သေးငယ်ပြီး ပရိဘောဂ အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း အလွန်သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ ထားရှိလေသည်။

လီဆွေ့ဆွေ့သည် ကန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဖာထေးရာများ အပြည့်ရှိသော စောင်စုတ်တစ်ထည်ကို ခြုံထားလျက် မျက်ရည်များကို သုတ်နေလေသည်။

"မိန်းမ... ခုနက ငါ နည်းနည်း စိတ်လောသွားတယ်... တစ်ယောက်ယောက်က နင့်ကို တိုင်လိုက်မှာကိုလည်း ငါ ကြောက်လို့ပါ..."

လျူတာ့လျန်က ညင်သာစွာ ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရှင့်ကို ကျွန်မ ဆူလို့ စိတ်မဆိုးပါဘူး... ကျွန်မ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရုံပါ..."

"နျီဇီက ရှင် ပြောင်းဖူးကို ပြုတ်စားလို့ရတယ်လို့ ပြောတာကို ကြားကတည်းက အရသာဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ ကျွန်မကို အမြဲမေးနေတာလေ..."

"တကယ်တော့ ကျွန်မက ဒီပြောင်းဖူးစေ့တွေကို ကောက်ရုံသက်သက် ကောက်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး... ရိုးတံပုံထဲကို မွှေနှောက်ရှာဖွေရင်းနဲ့ တွေ့လာတာပါ... အဲဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မရဲ့ ဘောင်းဘီ ပေါက်ပြဲသွားရတာပေါ့..."

"ဒီည နျီဇီအတွက် ပြုတ်ပေးမယ်လို့ ကျွန်မ မူလက တွေးထားတာ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ရှင်က ရှင့်ညီကို အကုန်ပေးလိုက်ပြီပဲ..."

"ရှင့်ညီကိုလည်း ကျွန်မ အပြစ်မတင်ပါဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မက သူ့ကို ပေးခဲ့တာလေ... သူလည်း ကျောင်းထွက်ပြီး မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့ ပြန်လာရရှာတာ... တကယ်တော့ သူလည်း အများကြီး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာပါပဲ..."

"ကျွန်မ ခံစားရတာကလေ... ခံစားရတာက... ခက်ခဲတဲ့ အချိန်တွေက ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမှာလဲဆိုတာပါပဲ..."

လီဆွေ့ဆွေ့သည် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ တုန်ယင်စွာဖြင့် ရှိုက်ငိုနေပြီး အသံထွက်၍ မငိုရဲပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့ငိုကြွေးခြင်းက ခွန်အားများကို များစွာကုန်ဆုံးစေပြီး သူမကို ဗိုက်ဆာစေမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်တည်း။

ကောက်ပဲသီးနှံများကို အလျင်စလို ရိတ်သိမ်းရန်အတွက် သုံးရက်တိုင်တိုင် အိပ်မနေဘဲ အလုပ်လုပ်နိုင်သော ကြံ့ခိုင်သည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် လျူတာ့လျန်မှာ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ရင်ဖွင့်သံများကို ကြားရသောအခါ မျက်လုံးများ နီရဲလာခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

သူသည် မိသားစု၏ ဝမ်းရေးကိုပင် မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သည့်အပြင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မည်သို့ နှစ်သိမ့်ပေးရမည်ကိုပင် မသိသော မိမိကိုယ်ကို အသုံးမကျသူအဖြစ် မုန်းတီးမိသည်။

လျူတာ့လျန်သည် ကန်းဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများမှာ အချိန်အတော်ကြာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"နင် အရင်နားလိုက်ပါဦး... ငါ လက်သမားပညာ သွားသင်လိုက်ဦးမယ်..."

သူ၏ကိုယ်ပိုင် ကျွမ်းကျင်မှု ပညာရပ်တစ်ခုရှိနေသရွေ့ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် ပိုမိုလွယ်ကူလာမည် ဖြစ်သည်။

လျူတာ့လျန်၏ အမြင်တွင် လယ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်ခြင်းမှာ များစွာ တန်ဖိုးမရှိပေ။ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်ခြင်းကသာ လူကြိုက်များပြီး တစ်သက်တာလုံးအတွက် ရပ်တည်နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ လျူအာကျူးသာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရပါက မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်ခြင်းဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

အနာဂတ်တွင် အလုပ်သမားမည်မျှ သူတို့၏ သွေးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရောင်းစားရမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ ထားလိုက်ပါတော့… စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ထိခိုက်စေသော စကားများကို မပြောသင့်ပေ။

လျူအာကျူးသည် အစ်ကိုကြီး၏အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် လူသူကင်းမဲ့သော ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာဖွေလိုက်ကာ သူ၏စိတ်အာရုံဖြင့် ပြောင်းဖူးစေ့များကို သူ၏ စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

နေရာလွတ်အတွင်းတွင် လုပ်ဆောင်ရခြင်းမှာ ရိုးရှင်းလေသည်။

မြေကြီးပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ရုံဖြင့် ပြောင်းဖူးစေ့များသည် မြေနက်များထဲသို့ အလိုအလျောက် လွင့်စင်သွားကာ တွင်းတူး၍ ၎င်းတို့ဘာသာ မြှုပ်သွားကြသည်။

ထို့နောက် လျူအာကျူးသည် မြစ်ရေအချို့ကို စိတ်အာရုံဖြင့် ဆွဲယူကာ ထိုမြေကွက်ပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။

ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ပြောင်းဖူးစေ့များမှာ အပင်ပေါက်လာသည်။

စိတ်အာရုံနေရာလွတ်သည် စွမ်းအားကြီးမားကြောင်း သူသိထားသော်လည်း ဤအရာက လျူအာကျူးကို အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်စေသေးသည်။

မရီးဖြစ်သူက ပြောင်းဖူးစေ့များကို မပြုတ်ရသေးသည်မှာလည်း သူ၏ ကံကောင်းမှုတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့ကို မည်သည့်နေရာတွင် စိုက်ပျိုးသည်ဖြစ်စေ အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် မြစ်ရေကို ဆက်လက်ဆွဲယူကာ ဆက်တိုက် ရေလောင်းနေလေသည်။

လျူအာကျူးသည် ပြောင်းဖူးပင်ပေါက်လေးများ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပြီး ပြောင်းဖူး အဖူးများ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းဖူး အဖူးကြီးများအဖြစ် ရင့်ကျက်လာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ ကြီးမားကာ တုတ်ခိုင်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

သူသည် စိတ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ ပြောင်းဖူးတစ်ဖူးကို ကပျာကယာ ချိုးယူလိုက်ပြီး အခွံခွာ၍ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ပြောင်းဖူးစေ့များသည် ပြောင်းဖူးရိုးတံပေါ်တွင် သေသပ်စွာ တန်းစီနေပြီး တစ်စေ့စီတိုင်းမှာ ပြည့်ဖြိုးကာ ရွှေရောင်ဝင်းလက်နေလေသည်။ ၎င်းက လူတစ်ယောက်ကို တစ်ကိုက်လောက် ကိုက်စားချင်စိတ် ပေါက်သွားစေသည်။

သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ လျူအာကျူးသည် ပြောင်းဖူးစေ့များကို ခြွေချလိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ စိုက်ပျိုးလိုက်လေသည်။

ပြောင်းဖူးသုံးဖူးဖြင့် မလုံလောက်သေးပေ။ သူ ဆက်စိုက်ပျိုးရန် လိုအပ်ပြီး ပိုမိုများပြားစွာ စိုက်ပျိုးရန် လိုအပ်လေသည်။

ပြောင်းဖူးခင်းကို ၎င်းအလိုအလျောက် ရေလောင်းနိုင်ရန် မြစ်ရေကို ဆွဲယူထားခဲ့ပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲမှ ခေတ္တမျှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

အပြင်သို့ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ခေါင်းများ ချာချာလည်သွားကာ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။ သူသည် နံရံတစ်ခုကို အချိန်အတော်ကြာ မှီထားပြီးနောက်မှ သတိပြန်လည်လာခဲ့သည်။

"ကျစ်... ဒီစိတ်အာရုံနေရာလွတ်က ဦးနှောက်ကို တော်တော်လေး ဒဏ်ပိစေတာပဲ..."

လျူအာကျူးက တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်စဉ် သူ၏ဗိုက်ထဲမှ ဆာလောင်သံများ တဂွီဂွီ မြည်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

အမှန်တကယ် သူ ဗိုက်ဆာနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

မှန်ပေသည်။ ကျောင်းမှ ထောက်ပံ့ကြေးများ ပေးသော်လည်း ထိုနေရာတွင် စားနပ်ရိက္ခာ ရှားပါးနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့လျှင် ပြောင်းဖူးမုန့်တစ်ခု စားရပါက ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ်ကိုသာ အားထားနေရကာ သူသည် ဆီ သို့မဟုတ် အဆီအနှစ်ကို မမြင်ရသည်မှာ သုံးလေးလခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ခုနက ရုတ်တရက် ခေါင်းမူးသွားခြင်းမှာ သွေးတွင်းသကြားဓာတ် ကျဆင်းခြင်းနှင့် သွေးတွင်းအဆီဓာတ် ကျဆင်းခြင်းတို့ကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် နှစ်ခါပြန်မတွေးတော့ဘဲ စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲမှ နုနယ်သော ပြောင်းဖူးနှစ်ဖူးကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ ဝါးစားလိုက်တော့သည်။

ပြောင်းဖူးမှာ မရင့်သေးဘဲ အနုဆုံးအခြေအနေတွင် ရှိနေသောကြောင့် အစိမ်းစားခြင်းက ဖန်သောအရသာမျိုး မရှိပေ။ ၎င်းအစား အလွန်လတ်ဆတ်ကာ နူးညံ့နေပြီး အသီးလေးများကို စားနေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်တိုင်း သူ၏ပါးစပ်ထဲတွင် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များနှင့် ချိုမြိန်သော အရည်များ ပြည့်နှံ့သွားလေသည်။

ပြောင်းဖူးအနု ငါးဖူးကို တစ်ထိုင်တည်း စားသောက်ပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ဗိုက်ပြည့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းမမူးတော့ပေ။

သို့သော် ပြောင်းဖူးစားရုံဖြင့် မလုံလောက်ကြောင်းကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားလေသည်။ သူ အဆီနှင့် အဆီအနှစ် လိုအပ်နေသေးသည်။

ဆားနှင့် ဆီရှိမှသာလျှင် လူတစ်ယောက်သည် ခွန်အားရှိပြီး ပိုမိုများပြားသော အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် အဝေးရှိ တောင်တန်းများဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

သူသည် တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ အမဲမလိုက်နိုင်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် ငှက်များစွာ ရှိလေသည်။ ငှက်အနည်းငယ် ဖမ်းခြင်းက အဆင်ပြေနိုင်သေးသည်။

သူသည် အိမ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်ပြေးကာ အဝတ်လျှော်ရာတွင် သုံးသော သစ်သားဇလုံကို ယူ၍ တောင်ခြေသို့ ပြေးသွားလေတော့သည်။

ယခုအချိန်မှာ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း ဖြစ်နေလေပြီ။ လေတိုက်ခတ်လာသောအခါ သစ်ရွက်များစွာမှာ ဝါကြင့်ကာ ညှိုးနွမ်းနေကြလေပြီ။

လေတိုက်ခတ်လာသည်နှင့်အမျှ အဝါရောင် သစ်ရွက်များသည် နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ လွင့်စင်ကျဆင်းလာပြီး တောင်ပေါ်ရှိ ငှက်ပေါင်းရာချီ၏ သာယာသော တေးဆိုသံများနှင့်အတူ ပေါင်းစပ်သွားသည်။ လေထုမှာ အလွန်ပင် ကဗျာဆန်လှပေသည်။

အကယ်၍ နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်များမှ ရဲတင်းသော လူငယ်စုံတွဲများသာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရပါက သူတို့သည် တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ ကမ္ဘာမြေကို လှုပ်ခါချင်စိတ် ပေါက်သွားကြမည်မှာ သေချာလှသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် လျူအာကျူးတွင် ထိုအရာများကို ခံစားနေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူ စားချင်ရုံသာဖြစ်ပြီး ဝိုက်ဝအောင် စားချင်နေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် တိုတောင်းသော သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းကို ရှာဖွေလိုက်ပြီး ၎င်း၏အလယ်တွင် ရှည်လျားသော မိုးမခကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ချည်နှောင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အဝတ်လျှော်ဇလုံကို မြေကြီးပေါ်တွင် ၄၅ ဒီဂရီ ထောင့်စောင်းဖြင့် ထောက်ထားလိုက်ပြီး အတွင်းသို့ ပြောင်းဖူးစေ့ လက်တစ်ဆုပ်စာခန့်ကို ကြဲဖြန့်လိုက်ကာ ဇလုံကို ထောက်ထားရန် သစ်သားတုတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ တုတ်ပေါ်ရှိ မိုးမခကိုင်းကိုမူ သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အနောက်ဘက်သို့ သွယ်တန်းထားလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် သစ်ပင်အနောက်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ စိတ်ရှည်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

သူ ကလေးဘဝတုန်းက အခြားအတန်းဖော်များ ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ ငှက်ဖမ်းသည်ကို မြင်ဖူးသော်လည်း သူကိုယ်တိုင် တစ်ခါမှ အသုံးမပြုခဲ့ဖူးပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငါးစာအဖြစ် အသုံးပြုရန် ကောက်ပဲသီးနှံ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၌ ကောက်ပဲသီးနှံ ရှားပါးမှု မရှိတော့ပေ။

တောင်ပေါ်တွင် ငှက်များစွာရှိပြီး ဤကောက်ပဲသီးနှံ အမျိုးအစားသည် သူတို့၏ အကြိုက်ဆုံးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် စာကလေး ငါးကောင်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးသည် ပြုံးခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

သူ၏ ယခင်ဘဝက အတန်းဖော်တစ်ဦး ပြုတ်ပေးသော စာကလေးများကို စားဖူးသည့် ကံကောင်းမှုမျိုး ရှိခဲ့ဖူးသည်။ တကယ်တော့ ၎င်းတို့တွင် အသားများများစားစား မရှိဘဲ အရသာမှာလည်း သိပ်မကောင်းလှပေ။

သို့သော် ဤအငတ်ဘေးကြုံရသော နှစ်များတွင်မူ ၎င်းသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် မေ့ပျောက်မရနိုင်သည့် ရှားပါးသော အရသာရှိလှသည့် အစားအစာတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူ စာကလေးများကို ဖမ်းရန် နောက်ထပ်အခွင့်အရေးတစ်ခု ရလာပြီး အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရချင်သောအခါ ဤအရာများသည် တရားဝင် အကာအကွယ်ပေးထားသော တိရစ္ဆာန်များဖြစ်လာကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ စာကလေး ငါးကောင် ထောင်ချောက်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး လျူအာကျူးက ပိုက်ကွန်ကို ဆွဲတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အဝေးမှ လမ်းလျှောက်လာနေသော ခုနစ်ရောင်ခြယ်တောကြက် တစ်ကောင်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရလေသည်။

“ဟင်…”

လျူအာကျူး၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားလေသည်။