အခန်း ၅

အခန်း (၅) အမေ ကြက်သားက စားလို့ကောင်းသလား

ဤသည်မှာ ခုနစ်ရောင်ခြယ်တောကြက်ဖြစ်ပြီး ရစ်ငှက်ဟုလည်း ခေါ်ကြလေသည်။

ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်တွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်အဖြစ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်၌မူ သေချာပေါက် ထိုသို့မဟုတ်သေးပေ။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် စာကလေးများထက် များစွာပို၍ ဆူဖြိုးကာ အသားလည်း ပိုများလေသည်။

လျူအာကျူးသည် စာကလေးဖမ်းမည့်အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်းစွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ထိုဆူဖြိုးတုတ်ခိုင်သော တောကြက်ကြီးကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

ရွာသားအများအပြား တောင်ပေါ်တက်၍ အမဲလိုက်လေ့ရှိသောကြောင့် ထိုတောကြက်များသည် အတော်လေး သတိဝီရိယရှိနေပုံရသည်။

တောကြက်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ အရင်ကြည့်ရှုပြီးနောက် သစ်သားဇလုံဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလေသည်။

ဇလုံအနီးသို့ ရောက်သောအခါ ၎င်း၏ကိုယ်လုံးတစ်ခုလုံးကို အထဲသို့မသွင်းဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းအနည်းငယ်ကို အပြင်ဘက်တွင် ထားရှိကာ ပြောင်းဖူးစေ့ကို စားရန် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းသည် အစားအစာဖြစ်ပြီး အလွန်လတ်ဆတ်ကြောင်း သေချာသွားသည်နှင့် တောကြက်၏ သတိထားမှုမှာ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားကာ လောဘတကြီး စားသောက်ရန် ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးသွားတော့သည်။

လျူအာကျူးသည် ကြိမ်ကြိုးကို ရုတ်တရက် ဆွဲချလိုက်ရာ သစ်သားတုတ်ပြုတ်ကျသွားပြီး ဇလုံက တောကြက်ကို ဖမ်းမိသွားလေသည်။

ကြက်ဆိုသည်မှာလည်း ကြက်ပင်ဖြစ်ရာ အကျိုးအမြတ်အနည်းငယ်ပေးလိုက်သည်နှင့် အနာဂတ်အတွက် ဂရုမစိုက်ဘဲ အလွယ်တကူ အဖမ်းခံလိုက်ရလေသည်။

"ကျီ.. ကျီ…. ကျီ... ကျီ..."

တောကြက်သည် ဇလုံထဲတွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ကာ လွတ်မြောက်ရန်ကြိုးပမ်းရင်း အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေလေသည်။

လျူအာကျူးသည် ချက်ချင်းပြေးသွားကာ ဇလုံကို အနည်းငယ်ဟလိုက်ပြီး လက်နှိုက်၍ စမ်းမိသမျှကို သူ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

ဇလုံအောက်ရှိ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသောအခါ သူသည် သူ၏ စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

မြေကြီးနှင့် မြက်ပင်အပုံအပြင် ငြိမ်သက်နေသော တောကြက်တစ်ကောင်နှင့် စာကလေးနှစ်ကောင်တို့ ရှိနေလေသည်။

"အိုး... အပိုဆုပဲ..."

လျူအာကျူးက အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ ယခုအခါ အစားအစာရရှိရုံသာမက သူ၏ ထောင်ချောက်ဆင်သည့်နည်းလမ်းမှာလည်း အလုပ်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ဆက်၍ဖမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကြက်တစ်ကောင်တည်းနှင့် မိသားစုတစ်စုလုံးကို ကျွေးမွေးရန် မလုံလောက်နိုင်ပေ။

သူလိုချင်သည်မှာ သူကိုယ်တိုင် ဝမ်းဝရန်သာမက မိဘများကိုပါ ထောက်ပံ့ရန်နှင့် သူ၏အစ်ကိုကြီးကို ကျေးဇူးဆပ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ယခင်ဘဝတွင် သူ အေးချမ်းစွာ ကျောင်းတက်နိုင်ရန်အတွက် အစ်ကိုကြီးသည် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သူ၏မရီးမှာလည်း လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် အရည်အချင်းတို့ကို ပြောစရာမလိုပေ။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ သူ၏မိသားစုအပေါ် ဆက်ဆံပုံမှာ အပြစ်ပြောစရာမရှိခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် တကယ်တော့ အတော်လေး ရုပ်ရည်ပြေပြစ်သူဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ယခင်ဘဝက အစ်ကိုဖြစ်သူ ကွယ်လွန်ပြီးနောက်တွင် သူမသည် နောက်အိမ်ထောင်မပြုခဲ့ပေ။ ကလေးဆုံးရှုံးရမှုကြောင့်သာ မျှော်လင့်ချက်မမဲ့သွားခဲ့ပါက သူမသည် သူ၏မိခင် ကွယ်လွန်ချိန်အထိ ဆက်လက်တောင့်ခံထားနိုင်မည်မှာ သေချာလေသည်။

ယခုလည်း သူမသည် စွန့်စား၍ရယူထားသော ပြောင်းဖူးစေ့အနည်းငယ်ကိုပင် သူ့အား ပေးလိုစိတ်ရှိနေခဲ့သည်။

လျူအာကျူးသည် ထောင်ချောက်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သစ်ပင်ကြီး၏အနောက်သို့ ပြန်သွားကာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ နေ့လယ်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် တောကြက်ငါးကောင်နှင့် စာကလေး သုံးဆယ့်ငါးကောင်ကို ဖမ်းမိခဲ့လေသည်။

ထိုအတောအတွင်း ယုန်တစ်ကောင်သည် ထောင်ချောက်ဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ပြောင်းဖူးစေ့များကို စိတ်မဝင်စားသဖြင့် ထောင်ချောက်ထဲသို့ မဝင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ယံ မှောင်မိုက်လာပြီဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

သူ၏အိမ်တံခါးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုကို ရှာ၍ တောကြက်များအားလုံးကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းတို့၏ခြေထောက်များကို ကြိမ်ကြိုးဖြင့်ချည်နှောင်ပြီး အိမ်ထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ။ ဤခေတ်ကာလတွင် လျူအာကျူးထံ၌ အသားများကို တစ်စုံတစ်ယောက်က မြင်သွားပါက သူသည် သေချာပေါက် မေးခွန်းထုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ရှင်းလင်းစွာ မရှင်းပြနိုင်ပါက ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးခံရမည့်အပြင် ကြက်များအားလုံးကိုလည်း သိမ်းဆည်းခံရပြီး ခွေးတစ်ကောင်ကောင်၏ ဗိုက်ထဲသို့ ရောက်သွားမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ညစာစားချိန်ဖြစ်ရာ အခြားသူများ၏ မီးခိုးခေါင်းတိုင်များမှ မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။ အစားအစာ ရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ ဗိုက်ပြည့်စေရန်အတွက် အနည်းဆုံး ရေတစ်အိုးကိုတော့ ဆူပွက်အောင် တည်ကြရမည်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့ တကယ်ပင် အိပ်ပျော်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လျူအာကျူး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ ခြံဝင်းထဲတွင် လူသူကင်းမဲ့နေပြီး မီးဖိုမှာလည်း အေးစက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အိမ်ထဲတွင် လူအနည်းငယ်ရှိနေပြီး ငိုသံသဲ့သဲ့ကို ကြားနေရလေသည်။

၎င်းမှာ သူ၏မိခင်နှင့် မရီးဖြစ်သူတို့၏ ငိုသံပင်ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ဖခင်ကို တစ်ခုခုထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီဟု ထင်မှတ်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... အမေ... ဘာလို့ငိုနေတာလဲ... ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ..."

အခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်လုံး ငိုနေရာမှ ရပ်သွားကြပြီး လျူအာကျူးကို ပြိုင်တူ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

အမျိုးသားနှစ်ယောက်မှာလည်း အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့၏ဆေးတံများကို ဖွာရန်ပင် မေ့လျော့သွားကာ အလိုအလျောက် လောင်ကျွမ်းနေတော့သည်။

နျီဇီခေါ် လျူယွင်နင်းလေး တစ်ယောက်သာလျှင် အော်ဟစ်ငိုယိုလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး ပြန်လာပြီ... ဦးလေးက သမီးကြောင့် ထွက်ပြေးသွားတာ မဟုတ်ဘူး... ဝါး..."

ထိုငိုသံကို ကြားလိုက်ရမှသာ အခန်းထဲရှိ လူများအားလုံး သတိပြန်ဝင်လာကြတော့သည်။

လျူတာ့လျန်သည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အံ့ဩတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... မင်း ကျောင်းပြန်မသွားဘူးလား..."

"ကျောင်းပြန်သွားရမယ်... ကျွန်တော်က ဘာလို့ ကျောင်းပြန်သွားရမှာလဲ... ကျွန်တော် ကျောင်းမတက်တော့ဘူးလို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား..."

လျူအာကျူးမှာ လုံးဝကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားရသည်။

"အင်း... မင်းက နေ့လယ်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး ပြန်မလာတော့ မနက်က ငါတို့ကို လှည့်စားပြီး တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးသွားပြီလို့ ငါတို့က ထင်နေတာလေ..."

လျူတာ့လျန်က အနေရခက်စွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

နျီဇီကလည်း မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး... သမီး ဦးလေးနဲ့ ပြောင်းဖူးမုန့်ကိုလုမစားတော့ပါဘူး... သမီး... သမီး ကြီးလာရင် ဦးလေးကို သုံးလုံး ပေးမယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်မသွားပါနဲ့နော်... အဖွားနဲ့ အမေကို ထပ်မငိုစေချင်တော့ဘူး..."

မိန်းကလေးငယ်သည် သူမက ပြောင်းဖူးမုန့်ကို စားလိုက်သောကြောင့် သူအလွန်ဒေါသထွက်ကာ နေ့လယ်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး အိမ်ပြန်မလာခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်၍ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မရီးဖြစ်သူ လီဆွေ့ဆွေ့သည် သမီးဖြစ်သူကို အမြန်ဖက်ထားလိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းနေသော လက်ဖဝါးများဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးရင်း ရင်ကွဲမတတ် ခံစားနေရလေသည်။

"တော်ကြပါတော့... သူပြန်လာပြီပဲ... ဘာလို့ ငိုနေကြတုန်း... တော်တော် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတာပဲ..."

"အမေကြီး.. သွားပြီး ညစာအမြန်လုပ်ချေ... ငါ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ သေတော့မယ်..."

သူ၏ဖခင် လျူဖူရှန့်သည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဆဲဆိုကာ သူတို့ကို နှင်ထုတ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကိုလှည့်၍ သူ၏မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် သူမ၏ခင်ပွန်းစကားကို ကြားသောအခါ အမြန်ပင် သဘောတူလိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူမသည်လည်း အလွန်အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။

သားဖြစ်သူကို ကျောင်းနားရန် အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေခဲ့ခြင်းမှာပင် ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူ့အပေါ် ဤမျှအထိ အထင်အမြင်သေးခဲ့မိလေသည်။

သို့သော် ကျေးလက်မှ မိဘများဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင်ဖြစ်သည်။ တောင်းပန်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ကောင်းမွန်သော အစားအစာများဖြင့်သာ အစားထိုးပေးနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် နျူဟုန်ဟွာသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီ... နေ့လယ်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး အပြင်ထွက်ထားရလို့ အရမ်းပင်ပန်းနေလောက်ပြီ... ထိုင်ပြီး ခဏလောက် အနားယူလိုက်ဦး... အမေ ရွာထဲသွားပြီး ပြောင်းဖူးမှုန့်နည်းနည်း သွားချေးပြီးတော့ သားအတွက် မုန့်ပေါင်းလုပ်ပေးမယ်..."

လျူအာကျူးသည် မိခင်ဖြစ်သူကို မတတ်သာဘဲ တားဆီးလိုက်ပြီး သူသယ်လာသော တောကြက်များကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"အမေ... ဒါကို ကြည့်လိုက်... ဒါက ကျွန်တော် နေ့လယ်က သွားလုပ်ထားတဲ့ရလဒ်ပဲ..."

အခြားသူများသည် လျူအာကျူး ပြန်လာသည့်အတွက် ဝမ်းသာနေကြသဖြင့် တောကြက်များကို သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။ ယခုအခါ သူတို့အားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားကြလေသည်။

၎င်းတို့ကို အနီးကပ် မြင်လိုက်ရသောအခါ နျူဟုန်ဟွာအပေါ် ပို၍ပင် သက်ရောက်မှုကြီးမားသွားပြီး သူမသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

"အိုး... ဘုရားရေ..."

လီဆွေ့ဆွေ့သည်လည်း အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ ခုန်ပေါက်လိုက်လေသည်။

"ကြက်... လျန်ဇီ... အမေ... ဒါက ကြက်သားတွေ..."

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားကာ စကားပင် မပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

သို့သော် ဖခင်နှင့် အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့မှာ သိပ်ဝမ်းသာနေပုံမရဘဲ အတော်လေး ထိတ်လန့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လျူဖူရှန့်သည် ရုတ်တရက် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး လေသံဖြင့် အော်လိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ အရူးမနှစ်ယောက် ဘာလို့ အော်နေကြတာလဲ... ခဏနေရင် လုံခြုံရေးအဖွဲ့တွေ ရောက်လာတော့မယ်..."

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က သူတို့၏ပါးစပ်များကို ချက်ချင်းပင် လုံအောင် ပိတ်ထားလိုက်ကြသည်။

လျူတာ့လျန်သည် အပြေးအလွှား ရောက်လာကာ ညီဖြစ်သူ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်၍ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီ... ဒီကြက်တွေကို ဘယ်ကရလာတာလဲ... မင်း ခိုးလာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"အစ်ကိုကြီး... ဒါတွေက တောကြက်တွေလေ... အိမ်မွေးကြက်တွေမှ မဟုတ်တာ... ကျွန်တော်က ဘယ်သွားခိုးရမှာလဲ..."

"ကျွန်တော် ထောင်ချောက်နဲ့ ဖမ်းလာတာ... အစ်ကိုကြီး ပေးလိုက်တဲ့ ပြောင်းဖူးစေ့တွေကို မှတ်မိလား... ကျွန်တော် အဲဒါတွေကို သုံးပြီး ထောင်ချောက်ဆင်လိုက်တာ..."

လျူအာကျူးက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

လျူတာ့လျန်မှာ အံ့ဩသွားလေသည်။

"ဒါဆို မင်းက နေ့လယ်တုန်းက စားချင်လို့ ပြောင်းဖူးစေ့တွေ တောင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးပေါ့..."

ထို့နောက် သူသည် မနေနိုင်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။

"ငါ့ညီက တကယ့်ကို တော်တာပဲ... ငါဆိုရင် အဲဒီလို တွေးမိမှာတောင် မဟုတ်ဘူး... ပညာတတ်ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ... ငါက အလကား လျှောက်တွေးနေတာ... ပညာတတ်တစ်ယောက်က ခိုးတယ်ဆိုတဲ့ ဆိုးရွားတဲ့လုပ်ရပ်မျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် လုပ်ပါ့မလဲ..."

"..."

ပညာတတ်များ အကျင့်ပျက်သွားသောအခါ အခြားသူများထက် ပို၍ရက်စက်တတ်ကြောင်း အစ်ကိုဖြစ်သူ မှားယွင်းနေသည်ကို လျူအာကျူးက တကယ်ပင် ပြောပြချင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏မိသားစု အထင်လွဲမှားခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်အတွက် သူက ဘာမျှဆက်မပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဘာမှနားမလည်သော နျီဇီလေးမှလွဲ၍ လူတိုင်းသည် ကြက်များကို မြင်တွေ့ရသည့် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုတွင် နစ်မြောနေကြလေသည်။ သူမသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အသစ်ချုပ်ထားသော ဘောင်းဘီကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ဆွဲကာ မေးလိုက်သည်။

"အမေ... အဲဒီအရောင်စုံနဲ့ အရာကြီးကလည်း ကြက်ပဲလား... သမီးတို့ အဲဒါကို စားလို့ရလား..."

သူမ ဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် အခန်းထဲရှိ လူများအားလုံး ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြန်သည်။

စား၍ရမည်လား။

သေချာပေါက် ကြက်သားဆိုလျှင် စား၍ရသည်ပင်။

ထို့အပြင် အလွန်လည်း အရသာရှိပေသည်။

သို့သော် လျူအာကျူးသည် ၎င်းတို့ကို ဖမ်းလာသူဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကို စား၍ရမည်၊ မရမည်မှာ သူ့အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေလေတော့သည်။