အခန်း ၆

အခန်း (၆) အစ်ကိုကြက်ရေ..မင်းကိုယ်မင်းသာ အနစ်နာခံလိုက်ပါတော့

ထိုကောင်မလေး၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မေးခွန်းကြောင့် အခန်းထဲတွင် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

လီဆွေ့ဆွေ့သည် သူမ၏သမီးကို အရင်ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လျန်ဇီ... နျီဇီက နည်းနည်း အိပ်ချင်နေပြီ... ငါ သူ့ကို အိမ်အရင်ခေါ်သွားတော့မယ်..."

ဤခေတ်ကာလ၌ မည်သည့်မိသားစုတွင်မျှ ပိုလျှံသော စားနပ်ရိက္ခာများ မရှိကြပေ။ အထူးသဖြင့် ဤမျှအရသာရှိသော အစားအစာမျိုးကို မည်သူကမျှ ခွဲဝေစားသောက်ရန် ဆန္ဒရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် လီဆွေ့ဆွေ့သည် လျူအာကျူး၏ အစားအစာကို တောင်းရမည်ကို ရှက်ရွံ့နေပြီး သူမ၏လောဘကို ပြသခြင်းဖြင့် မျက်နှာပျက်ရမည်ကို ပို၍ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် အိမ်သို့ အရင်ပြန်ရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဘာမှမသိနားမလည်သော နျီဇီလေးသည် မည်သို့ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိချေ။ လီဆွေ့ဆွေ့က သူမကို အိပ်ချင်နေပြီဟု ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူမက အလျင်အမြန် အော်ပြောလေသည်။

"အမေ... သမီး မအိပ်ချင်သေးဘူး... ဝူး ဝူး ဝူး..."

လီဆွေ့ဆွေ့သည် နျီဇီ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ အလျင်စလို ထွက်သွားခဲ့ပြီး တောကြက်ကိုပင် မကြည့်ဝံ့ဘဲ ပါးစပ်မှ သွားရည်များ ကျလာမည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

လျူတာ့လျန်သည်လည်း ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူသည် ညီဖြစ်သူ ဖမ်းလာသောကြက်ကို စားရမည်ကို အလွန်ရှက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် အသုံးမကျဘဲ မိဘများကို မထောက်ပံ့နိုင်သောကြောင့် ညီဖြစ်သူကို ပြန်ခေါ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ညီဖြစ်သူနှင့် မိဘများထံမှ အစားအစာများကို လုယူစားသောက်မည်ဆိုလျှင် သူ၌ ရှက်စရာ မျက်နှာကျန်ပါတော့မည်မဟုတ်ဟု တွေးမိလေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူတို့နှစ်ဦးကို အမြန်တားလိုက်ပြီး မျက်လုံးပြူးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုတို့ ဘယ်သွားမလို့လဲ... ကျွန်တော် ထမင်းဟင်း သွားချက်တော့မလို့... ခဏနေရင် တစ်မိသားစုလုံး အတူတူ စားကြမယ်လေ..."

ဤစကားတစ်ခွန်းကြောင့် တစ်မိသားစုလုံး ထပ်မံ၍ အံ့ဩမှင်တက်သွားကြပြန်သည်။

လျူအာကျူးသည် သူမတို့မိသားစုကို အသားကျွေးရန် ဆန္ဒရှိနေသည်ဆိုခြင်းကို လီဆွေ့ဆွေ့မှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။ လျူအာကျူး ဟင်းချက်တတ်သည်ဆိုခြင်းကို လျူတာ့လျန်နှင့် သူ၏မိဘများကလည်း မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လျူအာကျူးသည် သူတစ်ပါးက ခွံ့ကျွေး ဝတ်ပေးရလောက်အောင် အလိုလိုက်ခံထားရသူ မဟုတ်သော်လည်း သူ၏လက်ချောင်းများသည် ပန်းကန်ဆေးရေနှင့်ပင် မထိဖူးသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

သူ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဟင်းချက်တတ်သွားသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

နျူဟုန်ဟွာသည် လျူအာကျူးကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ တစ်နေ့တာလုံး သူ၏အပြုအမူများမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။ တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် သူသည် ကျောင်းထွက်ရန် သဘောတူခဲ့ပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် တောကြက်များကို ဖမ်းလာကာ ယခုအခါ ဟင်းပင်ချက်တတ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ သူမသိသော သားအငယ်ဆုံးနှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။

သရဲပူးခြင်းပင် ဖြစ်ရမည်။ သူ သရဲပူးခံနေရသည်မှာ သေချာလေသည်။

မွန်းတည့်ချိန်က ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းမှာ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပုံရသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူတို့သည် သူ့ကို မစင်များ အတင်းအကျပ် ခွံ့ကျွေးရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း တွေးမိလေသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ လျူဖူရှန့်ကမူ ပို၍ တွေးတောနေခဲ့သည်။ သူ၏သားသည် ကျောင်းတွင် အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး တစ်နေ့လုံး သူတစ်ပါးကို ခိုင်းဖတ်လုပ်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရကာ ထိုမှတစ်ဆင့် ဟင်းချက်တတ်လာခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူတွေးထင်နေမိသည်။

တစ်မိသားစုလုံး သူ့အား သံသယဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် အလွန်အမင်း မွန်းကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခင်က သူ့ကို ဤမျှ အသုံးမကျသူဖြစ်အောင် မည်သူကများ သင်ပေးခဲ့သည်ကို မသိနိုင်ချေ။

"ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေ ကျွန်တော် အခု ဟင်းသွားချက်တော့မယ်... ဒီနေ့ည ကျွန်တော်တို့ တစ်မိသားစုလုံး အသားစားရမယ်..."

လျူအာကျူးသည် မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် လှည့်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

"အသားစားရမှာလား..."

နျီဇီ၏ မျက်လုံးလေးများက အရောင်လက်သွားပြီး သူမက ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်သည်။

"အိုးရေး... သမီးတို့ အသားစားရတော့မယ်... အမေ... ဦးလေးက သမီးတို့ကို အသားကျွေးမယ်တဲ့..."

"လျန်ဇီ... ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

လီဆွေ့ဆွေ့သည် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူထံသို့ တီးတိုးပြောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ပျော်ရွှင်နေသော သမီးဖြစ်သူနှင့် တံတွေးများ အဆက်မပြတ် မျိုချနေသော ဇနီးဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း လျူတာ့လျန်က သူ၏စိတ်ကို တင်းထားလိုက်သည်။

"ငါ မီးသွားမွှေးကူလိုက်ဦးမယ်..."

ယနေ့အတွက် သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ဘေးဖယ်ထားကာ ညီဖြစ်သူထံမှ အစားအစာကို အရင်ဆုံး အချောင်စားလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လီဆွေ့ဆွေ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး သူမ၏သမီးကို လျူတာ့လျန်ထံသို့ အလျင်အမြန် ကမ်းပေးလိုက်ကာ ဝမ်းသာအားရ ပြောသည်။

"ယောက်ျားတစ်ယောက်က ဒီလိုအလုပ်မျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် လုပ်လို့ဖြစ်မလဲ... ငါပဲ ကျူးဇီအတွက် မီးသွားမွှေးပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

"ဒါဆို ငါက ဘာလုပ်ရမလဲ..."

လျူတာ့လျန်က အလောတကြီး လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ အမေနဲ့အတူ ကြက်သွားသတ်ချေ..."

လျူဖူရှန့်သည် စိုက်ကြည့်ကာ ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ... အသားစားချင်လွန်းလို့ အရူးတွေကျနေတာပဲ... ရှလွတ်..."

လျူဖူရှန့်သည် စကားပြောနေစဉ် တံတွေးအချို့ မတော်တဆ ထွက်ကျသွားသောကြောင့် ချက်ချင်းပင် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ လျူတာ့လျန်က ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဖေက ကျွန်တော့်ကိုသာ ပြောနေတာ... အဖေ့မှာ နျီဇီထက်တောင် သွားရည်တွေ ပိုကျနေသေးတယ်..."

နျီဇီလေးသည်လည်း မရပ်မနား တခစ်ခစ်ရယ်မောကာ သူမ၏လက်ချောင်းလေးဖြင့် ပါးပြင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်နေလေသည်။

"အဘိုး သွားရည်ကျနေတယ်... အဘိုး ရှက်စရာကြီး..."

မြေးဖြစ်သူက သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသည်ကို ကြားသောအခါ လျူဖူရှန့်သည်လည်း မျက်နှာကို တည်တည်တင်းတင်း မထားနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ရယ်မောကာ ဆူပူလိုက်လေသည်။

"ခွေးကောင်တွေ... ငါလည်း အသုံးမကျတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါပဲ... ငါတို့ မိသားစုကတော့ အစားအသောက်မက်တဲ့သူတွေချည်းပဲ..."

သူတို့သုံးယောက် ရယ်မောနေကြဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ နျူဟုန်ဟွာက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြောလေသည်။

"နင်တို့သုံးယောက်ကတော့ မိုက်မိုက်မဲမဲနဲ့ အစားမက်နေကြတာပဲ... ကျူးဇီ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ နင်တို့ မထင်ကြဘူးလား... သူက ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေ့မှ ဒီလောက်... ဒီလောက်... ဖြစ်နေရတာလဲ..."

"အမေက ကျူးဇီ အရင်ကထက် ပိုလိမ္မာလာတယ်လို့ ပြောချင်တာလား..."

လျူတာ့လျန်က မေးလိုက်သည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် ထိုအတိုင်း ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ပြောလိုက်ခြင်းက သူမ၏ အငယ်ဆုံးသားမှာ ယခင်က မလိမ္မာခဲ့ဘူးဟု ထင်ရစေသည်။ ယခုအခါ သူမ၏ သားအကြီးဆုံးက ထောက်ပြလိုက်သောကြောင့် သူမသည် မပျော်မရွှင်ဖြင့် လျူတာ့လျန်ကို ဆွဲဆိတ်လိုက်လေသည်။

"နင်ကများ... နင့်ညီ မလိမ္မာဘူးလို့ ဘယ်လိုလုပ် ပြောထွက်ရတာလဲ..."

လျူတာ့လျန်က မတရားခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အမေက အဲ့လိုအတိအလင်း ဆိုလိုနေတာပဲလေ... ကျွန်တော်က အမေ့စကားကို ထောက်ခံပေးရုံပါ..."

"ဒီနေရာက ထွက်သွားစမ်း... နင့်အဖေနဲ့ပဲ စကားပြောတော့မယ်..."

နျူဟုန်ဟွာသည် သားအကြီးဆုံးနှင့် စကားအချေအတင် ပြောရာတွင် မနိုင်သောကြောင့် သူ့ကို ရိုးရှင်းစွာပင် မောင်းထုတ်လိုက်လေသည်။

"ဟီးး... ဟုတ်ပါပြီ..."

လျူတာ့လျန်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ထွက်သွားလေသည်။

သူသည် ညီဖြစ်သူကို မီးမွှေးပြီး ဟင်းချက်ရာတွင် ကူညီပေးရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ ကြက်သားစွပ်ပြုတ်၏ အနံ့ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သူ့ကို အလွန်အမင်း ဗိုက်ဆာလာစေသည်။

သူမ၏ အရူးအမူးဖြစ်နေသော သားအကြီးဆုံးကိုကြည့်ရင်း နျူဟုန်ဟွာသည် သက်ပြင်းချကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကလေးအဖေ... ကျူးဇီ သရဲပူးခံနေရတယ်လို့ ရှင်ထင်သလား..."

"မင်းသာ သရဲပူးခံနေရတာပဲ..."

လျူဖူရှန့်က စိုက်ကြည့်ကာ ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်သည်။

"ငါတို့သားက လိမ္မာလာပြီး မိဘကို လုပ်ကျွေးရမယ်ဆိုတာ သိလာတာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလဲ... ငါ့အသက်အရွယ်နဲ့ အဲ့ခွေးကောင်လေး အရာရာကို နားလည်လာတဲ့အချိန် မရောက်ခင် ငါ့အသက် ဆုံးရှုံးသွားတာကို မင်းက လိုချင်နေတာလား..."

နျူဟုန်ဟွာသည် ဆူပူခံရပြီးနောက် ပြန်လည် မချေပနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် သက်သာရာရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤဘဝတွင် သူမသည် သူမ၏ ယောက်ျားမှလွဲ၍ မည်သူ့ကိုမျှ မယုံကြည်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်က လျူဖူရှန့်သည် မြေရှင်ကြီးမိသားစု၏ သခင်လေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။ သူသည် စားဝတ်နေရေးအတွက် ပူပန်စရာမလိုဘဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး ကိုယ်ပိုင်ဆရာများဖြင့် ပညာသင်ကြားခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

နောင်တွင် လူအများက မြေရှင်ကြီးများကို တိုက်ပွဲဝင်ဆန့်ကျင်ခြင်းများ စတင်လာသောအခါ လျူဖူရှန့်သည် မူလက ထွက်ပြေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ မိသားစုကိုယ်တိုင်က သူ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့ကြသည်။ သူသည် ထွက်ပြေးရန် အချိန်မရခဲ့သောကြောင့် အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် သဘောထားကြီးဟန်ဆောင်ကာ အရာအားလုံးကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ရသည်။ ဤအရာက အတွင်းရေးကို မသိသူများအား သူ့ကို ချီးကျူးလာစေခဲ့ပြီး သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက ဆင်းရဲသားလယ်သမားများ အဆင့်အတန်းကိုပင် ရရှိစေခဲ့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ လျူတာ့လျန်သည် အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာရာ အထိတ်တလန့်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသော လီဆွေ့ဆွေ့နှင့် ဝင်တိုက်မိလေသည်။

"မင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲ... ဘာလို့ အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေရတာလဲ... ကျူးဇီက ကြက်တစ်ကောင်ကို သတ်နေရုံလေးပဲဟာကို မင်းက အသတ်ခံရမယ့်သူကျနေတာပဲ..."

လျူတာ့လျန်က ဇနီးဖြစ်သူကို နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဘုရားရေ... ကျူးဇီက ငါ့ကို အသေသတ်နေတာပဲ... သူ... သူ... သူ..."

လီဆွေ့ဆွေ့မှာ အလွန်စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် စကားပင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်တော့ပေ။

"အဲ့လောက်တောင် ဆိုးရွားနေလို့လား... ငါတို့က အချောင်စားမလို့ပဲဟာကို... သူသာ သဘောမတူရင် ငါတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်ရုံပေါ့... မင်းကို သတ်စရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ..."

လျူတာ့လျန်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလေသည်။

လီဆွေ့ဆွေ့သည် ရှင်းလင်းစွာ မရှင်းပြနိုင်တော့ဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခြေဆောင့်ကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို အပြင်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

"ရှင်ကိုယ်တိုင်သာ သွားကြည့်လိုက်တော့..."

လျူတာ့လျန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ လျူအာကျူးသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး လက်တစ်ဖက်က ကြက်၏လည်ပင်းကို ကိုင်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်က ဓားကို ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏ ဓားကိုင်စွမ်းရည်မှာလည်း အလွန် သေသပ်လှပနေလေသည်။

နျီဇီလေးသည်လည်း အနီးအနားတွင် ထိုကဲ့သို့ပင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော်လည်း သူမသည် မကြည့်ဝံ့ပေ။ သူမသည် မျက်လုံးများကို လက်လေးနှစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ ကြက်ကလေးမှာ သနားစရာကောင်းကြောင်း တီးတိုးရေရွတ်ရင်း တံတွေးများကို မျိုချနေလေသည်။

ဤအရာတွင် မည်သည့်အမှားအယွင်းမှ မရှိပေ။

လျူတာ့လျန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ညီဖြစ်သူသည် ပထမကြက်ကို သတ်ပြီးနောက် ဒုတိယတစ်ကောင်ကိုပါ သတ်ရန် ရည်ရွယ်နေကြောင်းကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး အလောတကြီး အော်လိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီ... မင်းရဲ့ လက်ကို ရပ်လိုက်စမ်း... အိုး မဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့ ဓားကို ရပ်လိုက်စမ်း..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် မရီးဖြစ်သူတို့၏ စိတ်ကူးမှာ အတူတူပင်ဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။ သူတို့သည် မိသားစုတစ်ခုလုံး အတူတူ စားရန်အတွက် ကြက်တစ်ကောင်သာ သတ်ရန် တွေးနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ ဤလူများသည် ထိုကြက်တစ်ကောင်တည်းကိုပင် ဆယ်ရက်မှ လဝက်အထိ ခံအောင် စားသုံးရန် ကြိုးစားကြမည် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် လူခုနစ်ယောက်ပါဝင်သော မိသားစုတွင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်း၊ အာဟာရချို့တဲ့ခြင်းနှင့် ရေရှည် အလုပ်ကြမ်းလုပ်ကိုင်ခဲ့ရသော လူကြီးငါးဦး ပါဝင်သောကြောင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ကာလကြာရှည်စွာ ခွန်အားဆုတ်ယုတ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တောကြက်များတွင် မူလကပင် အဆီများစွာ မပါဝင်ချေ။ ငါးကောင်လုံးကို စွပ်ပြုတ်လုပ်လျှင်ပင် သူတို့အတွက် အာဟာရ မည်မျှပေးစွမ်းနိုင်မည်ကို သူ မသိနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သဘာဝကျစွာပင် လျူအာကျူးသည် မည်သည့် သနားညှာတာမှုမျှ ပြသမည် မဟုတ်ပေ။

“အစ်ကိုကြက်ရေ... ကြီးမြတ်သော အလုပ်သမားပြည်သူများအတွက် မင်းကိုယ်မင်းသာ အနစ်နာခံလိုက်ပါတော့…”