အခန်း ၇

အခန်း (၇) ကောက်ညှင်းမှုန့်ကဲ့သို့ နူးညံ့သော ပြောင်းဖူးမှုန့်

လျူတာ့လျန်က သူ့ကို အမြန်ဆုံး တားဆီးရန် ပြေးလာခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လျူအာကျူး၏စိတ်ထဲတွင် ချန်ထားရန်ဟူ၍ မရှိပေ။ သူ၏ ဓားကိုင်တွယ်ပုံမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား လျင်မြန်လှသည်။

ကြက်ငါးကောင်စလုံးမှာ လည်ချောင်း အလှီးခံလိုက်ရပြီး လျူအာကျူး၏ လက်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် အော်မြည်နေကြသည်။

လျူအာကျူး မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လျူတာ့လျန်၏ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရပြီး အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ ရပ်ကြည့်မနေပါနဲ့... မကူညီရင် ကြက်သွေးတွေ အလကားကုန်သွားလိမ့်မယ်..."

လျူတာ့လျန် သက်ပြင်းချကာ ကြက်များကို ကိုင်တွယ်ကူညီရန် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကြက်သွေးများကို သစ်သားဇလုံထဲသို့ စီးဝင်စေလိုက်သည်။

ကြက်များကို သတ်ပြီးသွားပြီဖြစ်၍ မပစ်ပယ်ရက်သဖြင့် လျူတာ့လျန်မှာ အကူအညီပေးလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

အဓိကအကြောင်းအရင်းမှာ သူ၏ညီငယ် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး သူ တကယ်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဟုတ်ပေသည်။ သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်မှာ ကြက်များအတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုကြက်မွေးများသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများဖြစ်ကာ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ထံ အပ်နှံ၍ အလုပ်ရမှတ်များ ရယူနိုင်သည်။ သို့မဟုတ် ဆောင်းရာသီတွင် နွေးထွေးစေရန် အဝတ်များထဲသို့ ထည့်သွင်းနိုင်သည်။ သို့သော် သူ၏ညီငယ်ကမူ ဆူပွက်နေသော ရေဖြင့် ပွတ်တိုက်ရန် ကြိုးစားနေသည် ။ ထိုသို့လုပ်လျှင် အားလုံး ပျက်စီးကုန်လိမ့်မည်။

ပြီးလျှင် ကြက်မြီးပိုင်းများ ထိုမျှ မွှေးကြိုင်လှပသော အရာများကို ဖြတ်ထုတ်ကာ ပစ်ပယ်ရန် ကြိုးစားနေသည့် သူ၏ စည်းစိမ်ဖြုန်းတီးသော ညီငယ်အား သူ မည်သို့ သည်းခံနိုင်ပါမည်နည်း။

လီဆွေ့ဆွေ့သည် အိမ်ထဲမှ ယောက္ခမဖြစ်သူနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့ပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးမှာလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြသည်။

ဤတောကြက်များကို ကြက်ဥ ဥရန် မွေးမြူထားခဲ့လျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု သူတို့ တွေးမိကြသည်။

သို့သော် သတ်ပြီးသွားပြီဖြစ်၍ နှစ်ဦးစလုံးမှာ သန့်စင်ရန် ကူညီပေးလိုက်ကြသည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် ဂရုတစိုက်နှင့် ညင်သာစွာ ကြက်မွေးများကို နုတ်ယူပြီး တစ်ခုချင်းစီကို စနစ်တကျ ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။

နုတ်ယူပြီးသောအခါ သူသည် ကြက်နှလုံး၊ အသည်း၊ အစာအိမ်နှင့် အူများကို ထုတ်ယူကာ သန့်စင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အခြားသူများ သတိမထားမိခင် လျူအာကျူးသည် သူ၏ နေရာလွတ်ကို အသုံးပြု၍ ပြောင်းဖူးများကို ခိုးယူရိတ်သိမ်းကာ ပြောင်းဖူးမှုန့်အဖြစ် စက်ဖြင့် ကြိတ်ချေလိုက်သည်။

အငတ်ဘေးကြုံတွေ့နေရသော ဤနှစ်ကာလများတွင် လူတို့သည် အစာကို ပိုမိုခံနိုင်စေရန် ပြောင်းဖူးတစ်ခုလုံးကို ကြိတ်ကြရသည်။

ပြောင်းဖူးအခွံ၊ ပြောင်းဖူးရိုးတံ အရာအားလုံးကို ရောနှော၍ ကြိတ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုသို့ထုတ်လုပ်သော မှုန့်များမှာ မာကျောပြီး အစာမကြေရန် ခက်ခဲကာ ဝမ်းချုပ်ခြင်းများ ဖြစ်ပွားတတ်ပြီး အချို့ဆိုလျှင် အူလမ်းကြောင်း ပိတ်ဆို့သည်အထိ ခံစားကြရသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏မိသားစုကို ထိုသို့သော အစာမျိုး ထပ်မံစားသုံးခိုင်းလိမ့်မည်မဟုတ်သဖြင့် အကောင်းမွန်ဆုံးနှင့် အရည်အသွေးမြင့်သော ပြောင်းဖူးမှုန့်ကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သူ၏မိသားစု မမြင်ချိန်တွင် သူသည် ထိုပြောင်းဖူးမှုန့်ကို ခိုးယူထုတ်ယူကာ မိသားစု၏ ကောက်နှံအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မုန့်ဖုတ်ရန်အတွက် ဇလုံတစ်ဝက်စာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

နျူဟုန်ဟွာသည် အလှည့်တွင် သူ၏သား မုန့်နယ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွား၏။

"ပြောင်းဖူးမှုန့်လား... အာကျူးဇီ... ဒါတွေကို ဘယ်ကရလာတာလဲ..."

သူ၏အသံမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။

တောကြက်များကို တောင်ပေါ်တွင် ဖမ်းလာသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် ဤပြောင်းဖူးမှုန့်ကိုမူ တောင်ပေါ်တွင် ဖမ်းလာ၍ မရနိုင်ပေ။

လျူတာ့လျန်နှင့် သူ၏ဇနီးသည်လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်အမှုန်အမွှားများကဲ့သို့ တောက်ပနေသော မှုန့်အိတ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့၏ ဘဝတစ်လျှောက်တွင် ဤမျှ အရည်အသွေးမြင့်သော ပြောင်းဖူးမှုန့်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့၏ စုပေါင်းထမင်းစားဆောင်တွင် စားသုံးခဲ့ရစဉ်ကပင် လီဆွေ့ဆွေ့သည် ထိုနေရာရှိ ဂျုံမှုန့်များကို ခိုးကြည့်ဖူးခဲ့ပြီး ထိုဂျုံမှုန့်များပင်လျှင် ဤပြောင်းဖူးမှုန့်လောက် မစားချင်စဖွယ်ဖြစ်သည်ဟု သူမ ထင်မိသည်။

လျူအာကျူးသည် ဆင်ခြေတစ်ခု ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ကျောင်းမှာ အတန်းဖော်တွေအတွက် အပိုဟင်းချက်ပေးရင်း ရလာတာပါ... သူတို့က ကျွန်တော့်ဟင်းချက်တာ အရသာရှိတယ်လို့ ပြောကြလို့ ဒါကို လုပ်ခအဖြစ် ပေးတာပါ... အရင်က ထုတ်ပြဖို့ မေ့သွားတာ..."

အခြားသူများကမူ သူ့စကားကို မယုံကြည်ကြပေ။

"ကျွန်တော့်ကို မယုံဘူးလား... ကျွန်တော့်လက်ရာကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါ..."

လျူအာကျူးသည် တောကြက်အချို့ကို လျင်မြန်စွာယူကာ အပိုင်းပိုင်းများအဖြစ် ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။

သူသည် ကျန်ရှိနေသော ကြက်သွန်မြိတ် တစ်ပင်၊ လက်ချောင်းအရွယ် ဂျင်းတစ်တုံးနှင့် ကြက်သွန်ဖြူတစ်ဥကိုလည်း ဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်စဉ် သူ၏ လှပသော ဓားကိုင်တွယ်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နျူဟုန်ဟွာမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူ၏သား ဟင်းချက်တတ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့သော်လည်း ထိုအခါတွင် နောက်ထပ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ထိုဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များမှာ သူမအတွက် သုံးလစာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူကမူ တစ်ထိုင်တည်းနှင့် အကုန်သုံးပစ်လိုက်သည်။

လျူတာ့လျန်ကမူ ထိုအကြောင်းများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ကျေးလက်ဒေသမှလာသူဖြစ်၍ ထမင်းချက်တစ်ယောက်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် လျူအာကျူး၏ ဓားကိုင်တွယ်ပုံကို ကြည့်ရသည်မှာ ကပြဖျော်ဖြေပွဲကြည့်နေရသကဲ့သို့ ရှိကာ သူ မနေနိုင်ဘဲ လက်ခုပ်တီး၍ အားပေးလိုက်သည်။

လီဆွေ့ဆွေ့သည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ထက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခုတ်ရာတွင် ပိုတော်သော အမျိုးသားကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်ကြောင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

နျီဇီသာလျှင် ကြက်သားကို အာရုံစိုက်နေပြီး တံတွေးများပင် စီးကျလာသည်။

အိုးပူလာသောအခါ သူသည် အိမ်တွင် ကျန်ရှိနေသော ဆီအနည်းငယ်ကို လောင်းထည့်ကာ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို မွှေးလာသည်အထိ ကြော်လိုက်ပြီး ကြက်သားအပိုင်းအစများကို ထည့်ကာ အနည်းငယ် အရောင်ရသည်အထိ ဆီသတ်လိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤခေတ်တွင် ပဲငံပြာရည်မှာ အလွန်ရိုးရှင်းလွန်းပြီး အကြည်နှင့် အနက် ခွဲခြားခြင်း မရှိသော်လည်း အရောင်သွင်းရန်အတွက်မူ လုံလောက်သည်။

ကြက်သားကို ဆီသတ်ပြီးနောက် သူက ရေထည့်လိုက်သည်။ လျူအာကျူးသည် အိုးတစ်လုံးထဲမှ အကြမ်းဖျဉ်းဖြစ်သော ဆားများကို ထုတ်ယူကာ အမှုန့်ဖြစ်အောင် ကြိတ်ချေ၍ အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူသည် သံအိုးစတူးမျိုး ပြုလုပ်ချင်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သစ်ခေါက်မှို သို့မဟုတ် ပဲခြောက်များမရှိသလို အာလူး သို့မဟုတ် မုန်လာဥနီများလည်း မရှိပေ။

ခေါက်ဆွဲလား... မစဉ်းစားပါနှင့်။

ဤပစ္စည်းများ မပါဝင်ဘဲ သံအိုးစတူးမှာ စစ်မှန်မည်မဟုတ်သလို အရသာမှာလည်း ပို၍ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဟင်းချက်ဝိုင် မရှိခြင်းပင်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အိမ်တွင် ငရုတ်သီးခြောက်အချို့ ကျန်နေသေးသဖြင့် ၎င်းဖြင့် အစားထိုးနိုင်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လျူအာကျူးသည် ပြောင်းဖူးအဖူးငါးခုကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ကာ အရသာအနည်းငယ် ထည့်ဝင်ရန် အိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လျူအာကျူးသည် အခြားသူများဆီသို့ လှည့်လာခဲ့သည်။

“ဘယ်လိုလဲ... ကျွန်တော့်လက်ရာက အဆင်ပြေရဲ့လား... အတန်းဖော်တွေအတွက် အပိုဟင်းချက်ပေးနိုင်မယ့်သူနဲ့ တူရဲ့လား..."

အခြားသူများမှာ အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ကာ လုံးဝ ယုံကြည်သွားကြပြီးနောက် ပြောင်းဖူးမှုန့်များကို စစ်ဆေးရန် ပြေးသွားကြသည်။

လျူတာ့လျန်သည် ထိုအိတ်ထဲသို့ လက်ထည့်၍ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"အမေ... ဘာလို့ ဒီအမှုန့်က ဒီလောက်တောင် နူးညံ့နေရတာလဲ... ဆွေ့ဆွေ့ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ်တုန်းက မျက်နှာထက်တောင် ပိုနူးညံ့နေသေးတယ်..."

"ရှင် လူမိုက်က ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..."

လီဆွေ့ဆွေ့သည် ထိုနှိုင်းယှဉ်ချက်ကြောင့် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

လျူအာကျူးက သူတို့ကို သဘောကောင်းစွာ သတိပေးလိုက်သည်။

"မရီး... ကျွန်တော့်အစ်ကိုပြောတာက မရီးရဲ့မျက်နှာက အခု မနူးညံ့တော့ဘူးလို့ ပြောတာလား..."

လီဆွေ့ဆွေ့သည် ခဏတာ ငေးမောသွားပြီးနောက် ဒေါသထွက်ကာ လျူတာ့လျန်၏ ခါးကို တင်းတင်းညှစ်လိုက်သည်။

"နှလုံးသားမဲ့တဲ့လူမိုက်... ငါ ရှင့်ရဲ့ကလေးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ နေ့ဘက်မှာ လယ်လုပ် ညဘက် အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာလေ အခုတော့ ငါ့မျက်နှာ မနူးညံ့တော့ဘူးလို့ အထင်သေးတာလား..."

"အား... အား... အမလေး... မိန်းမ... ငါ အဲ့လို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

လျူတာ့လျန်မှာ နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ဇနီးမှာ လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ နျူဟုန်ဟွာထံသို့ အကူအညီတောင်းရန် ပြေးသွားသည်။

"အမေ... သားရဲ့ဇနီးကို ရပ်ခိုင်းလိုက်ပါဦး... သားတော့ သေတော့မှာပဲ..."

သူမျှော်လင့်မထားသည်မှာ နျူဟုန်ဟွာသည်လည်း သူ၏ခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညှစ်လိုက်ပြီး ဆူပူလိုက်သည်။

"ညှစ်ရမှာပေါ့... ဘာလို့ မညှစ်ရမှာလဲ... မင်းလက်တွေက ကြက်မွေးတွေ သွေးတွေပေနေတာကို ဒီလောက်သန့်ရှင်းတဲ့ ပြောင်းဖူးမှုန့်ကို သွားကိုင်ရဲသေးတယ်ပေါ့..."

မပြောခဲ့လျှင် ပိုကောင်းမည်။ လျူတာ့လျန်၏ လက်ကြောင့် ပြောင်းဖူးမှုန့် ညစ်ပတ်သွားသည်ကို လီဆွေ့ဆွေ့ မြင်လိုက်ရသောအခါ ပို၍ ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ၏ခါးမှ အသားနုများကို ၃၆၀ ဒီဂရီ လှည့်၍ ညှစ်လိုက်သည်။

လျူတာ့လျန်၏ အသားမည်းမည်းမျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ခရမ်းရောင်ပြောင်းသွားပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ လက်မှ လွတ်မြောက်ရန် အဝေးသို့ အမြန်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကမူ လွှတ်မပေးဘဲ သင်ခန်းစာပေးရန် နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။

သူ၏အစ်ကိုကြီး ခုန်ပေါက်ကာ အော်ဟစ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။

သူ့အစ်ကိုကို ထောင်ချောက်ဆင်သည်ဟု သံသယရှိသော်လည်း အခြားသူတစ်ယောက် အရိုက်ခံနေရသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ တကယ်ကို ဖျော်ဖြေမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

သူတို့ဘေးတွင် နျီဇီသည် သူ၏ဖခင်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရကာ သူ၏ကလေးသံဖြင့် အော်ဟစ်နေသည်။

“ပြေး... အဖေ... အဖေ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်တယ်..."

ထိုစကားကြောင့် လီဆွေ့ဆွေ့မှာ ဒေါသထွက်ကာ နျီဇီ၏နားကို ဆွဲရန် ပြေးလာသည်။

“ဒီကလေးမ... ငါ နင့်အပေါ် ထားတဲ့ မေတ္တာတွေ အလကားဖြစ်သွားပြီလား... နင့်အဖေကို ဘယ်လိုတောင် အားပေးရက်ရတာလဲ..."

နျီဇီကလည်း အမြန်ပင် လွတ်အောင် ပြေးသွားသည်။

လျူအာကျူးသည် ထိုကလေးမလေးကို ကာကွယ်ရန် ဖမ်းဆုပ်ချင်သော်လည်း သူမက သူ့ကို ကျော်ဖြတ်၍ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

"အဘိုး... သမီးကို ကယ်ပါဦး... အမေ သမီးကို စားတော့မှာ..."

လျူအာကျူး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။

သူ အနားမှာ ရှိနေသော်လည်း နျီဇီက အခြားနေရာသို့ ပြေးသွားခြင်းမှာ သူနှင့် မရင်းနှီးကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

သူသည် မိသားစုဝင်အားလုံးနှင့် ရင်းနှီးချင်သော်လည်း နျီဇီ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် သူ စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။

သို့သော်လည်း ဤသည်က သဘာဝပင်။ သူက အဝေးမှာ ပညာသင်နေခဲ့ရသူဖြစ်ရာ တစ်ခါမျှ မစားရသေးသော ဟင်းတစ်ခွက်ဖြင့် မိသားစုနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်မည်ဟု မည်သို့ မျှော်လင့်နိုင်ပါမည်နည်း။

သူ ကြိုးစားရဦးမည်။