အခန်း ၉

အခန်း (၉) အာကျူးဇီသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှကောင်းမွန်ရသနည်း

စားသောက်ပြီးချိန်တွင် လျူတာ့လျန်နှင့် လီဆွေ့ဆွေ့တို့မှာ ဗိုက်ကို တင်းကားကုန်ကြသည်။

နျူဟုန်ဟွာမှာ ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း၊ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် ဗိုက်ဝခဲ့သော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဘေးတွင်ထိုင်ကာ မျက်ရည်များကို သုတ်နေပြန်သည်။ သို့သော် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ်လာတတ်သည့် ကျေနပ်အားရသော အပြုံးကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမက ပျော်ရွှင်နေကြောင်း သိသာလှသည်။

လျူအာကျူးသည် လျူဖူရှန့်၏ ပန်းကန်ကို သိမ်းရန်သွားချိန်တွင် ပန်းကန်ထဲ၌ အသားတုံးများ တစ်ဝက်ကျော် ကျန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် အရိုးများကို ဝါးစား၍ ကုန်စင်အောင် စားသောက်ထားသော်လည်း အသားများကိုမူ ချန်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

လျူအာကျူးက ဒေါသအနည်းငယ် ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူဖူရှန့်က ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလို ကောင်လေးက ငါ့ကို ပုန်ကန်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... မင်းရဲ့ အဖေကိုတောင် မထီမဲ့မြင်ပြုရဲတယ်ပေါ့... နောက်ပြီးတော့ မင်းစားတဲ့အတိုင်း ငါလည်း စားတာပဲ... အရိုးတွေစားရင် ငါ့ခြေထောက်က ပိုမြန်မြန် သက်သာလာမှာပေါ့... မင်း ဘာသိလို့လဲ..."

လျူအာကျူးမှာ စိတ်တိုရမလို၊ ရယ်ရမလို ဖြစ်သွားရသဖြင့် ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်သို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ချလိုက်ရတော့သည်။

စားသောက်ပြီးချိန်တွင် မိသားစုတစ်ခုလုံး ထိုင်ခုံများတွင် ထိုင်နေကြပြီး မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားလိုကြပေ။

ဤမျှကောင်းမွန်သော အစားအစာများကို စားသောက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အစာကြေသွားမည်ကို နှမြောနေကြပုံရသည်။

နျီဇီလေးမှာ ဗိုက်ဝလွန်းသဖြင့် ကြို့ထိုးနေရှာသည်။ သူမသည် အပြင်သို့ပြေးထွက်ကာ ဆော့ကစားချင်သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်စောင်းထိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် ဘေးတွင် နာခံစွာထိုင်နေလိုက်ရသည်။

အနည်းငယ် အစာကြေသွားချိန်တွင် လျူအာကျူးက ပန်းကန်များကို ဆေးကြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူနှင့် လီဆွေ့ဆွေ့တို့က သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်ကြသည်။

လီဆွေ့ဆွေ့ကပင် လျူအာကျူးကို ကြည့်ကာ ရှားရှားပါးပါး ဆုံးမစကားဆိုသည်။

"မင်းကလည်း အရူးလေး... ယောကျာ်းသားတစ်ယောက်က ဒီလိုအလုပ်မျိုး မလုပ်ရဘူး... နောင်တစ်ချိန်မှာ မိန်းမယူတဲ့အခါ မြေရှင်ကြီးရဲ့ ငပျင်းသားလိုမျိုး မလုပ်နဲ့... သူ့မိန်းမကို အလွန်အကျွံ အလိုလိုက်ပြီး ဘာမှလုပ်တတ်အောင် မသင်ပေးဘူး..."

ဤခေတ်ကာလတွင် မည်သည့်ဇနီးမယားမဆို မိမိ၏ခင်ပွန်းသည် အိမ်တွင် ဟင်းချက်ခြင်း၊ ပန်းကန်ဆေးခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်သည်ဟု ပြောရဲပါက လူအများ၏ ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

အခြားအမျိုးသမီးများကပင် မနာလိုဖြစ်မည့်အစား အထင်သေးသည့်အကြည့်ဖြင့်သာ ကြည့်ကြလိမ့်မည်။

ခင်ပွန်းဖြစ်သူသည် အိမ်တွင် ပဲငံပြာရည်ပုလင်းမှောက်နေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် သာမန်ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည့်နှယ် ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးသာ အစောပိုင်းက သူ၏ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကို မပြသခဲ့ပါက ယောက္ခမအိမ်တွင် အလုပ်ခိုင်းစေသည့် ရက်စက်သောချွေးမဟု လူအများက လက်ညှိုးထိုး ကဲ့ရဲ့မည်ကို ကြောက်သဖြင့် မည်သို့မျှ ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

လျူတာ့လျန်က ဘေးမှနားထောင်နေရင်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဆွေ့ဆွေ့... မင်းစိတ်ထဲရှိတာကို ပြောလိုက်ပါ... ဘာလို့ မြေရှင်ကြီးရဲ့ ငပျင်းသားကို ခေါ်ပြောရတာလဲ... ဒါက ငါ့အဖေကို စော်ကားသလို မဖြစ်ဘူးလား..."

လီဆွေ့ဆွေ့မှာ စကားမထွက်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ယောက္ခမများကို တစ်ချက်ကြည့်၊ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ မျက်နှာမှာ ရဲတွတ်သွားသည်။ သူမသည် လျူတာ့လျန်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆိတ်လိုက်သည်။

"ရှင်ကလည်း ပါးစပ်သရမ်းလိုက်တာ... မောင်လေးက ကျွန်မကို အသားတွေ ဝအောင်ကျွေးထားတာကိုမှ ယောက္ခမကို စော်ကားလိုက်ရင် ကျွန်မ လူရော ဟုတ်သေးရဲ့လား..."

"အား... နာတယ်... နာတယ်... အမေ... သမီးချွေးမလုပ်တာကို ကြည့်ပါဦး..."

လျူတာ့လျန်က အော်ဟစ်ရင်း တိုင်ကြားလိုက်သည်။

နျူဟုန်ဟွာကမူ ဂရုမစိုက်သည့်အပြင် သူ့ကိုပင် မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"ခံရမှာပေါ့... ဆွေ့ဆွေ့... ပိုသာပြီး ဆိတ်လိုက်စမ်း..."

"ဟုတ်ကဲ့ အမေ..."

လီဆွေ့ဆွေ့က ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ အမိန့်ကို လိုက်နာပြီး လျူတာ့လျန်ကို အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးရသည်အထိ ဆိတ်လိုက်လေသည်။

နျီဇီလေးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ အူတက်အောင် ရယ်မောနေပြီး သူမလည်း အပြင်ထွက်၍ ဆော့ကစားချင်နေသည်။

လျူအာကျူးက နျီဇီလေးကို ပွေ့ချီကာ အပြင်သို့ ခေါ်သွားလိုက်ရာ အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူက ဆေးတံကို ဂရုတစိုက် မီးညှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အကွာအဝေးတစ်ခုမှနေ၍ ဆေးရွက်ကြီး၏ အနံ့ပြင်းပြင်းကို ရလိုက်သဖြင့် လက်ကို အလိုလို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အဲဒါက ဘာဆေးရွက်ကြီးလဲ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အနံ့ပြင်းရတာလဲ..."

"ဟဲဟဲ... မင်းဘာသိလို့လဲ အာကျူးဇီ အရူးလေး... ဒါက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်တာကို ပြေပျောက်စေပြီး ခွန်အားဖြစ်စေတဲ့ ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းကွ..."

လျူတာ့လျန်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဆေးတံကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"တစ်ချက်လောက် စမ်းမကြည့်ချင်ဘူးလား..."

လျူအာကျူးက အလျင်အမြန် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး ငြင်းဆိုရန် ပြင်လိုက်သည်။

နျီဇီလေးက သူ့ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလိုက်ပြီး ခေါင်းလေးကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"အဖေ... ဦးလေးက ဆေးမသောက်ဘူး... ဆေးသောက်ရင် ပါးစပ်နံ့နံတယ်..."

လျူတာ့လျန်၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဒီကောင်မလေး... ဘယ်သူက ဆေးသောက်ရင် ပါးစပ်နံ့နံတယ်လို့ ပြောလိုက်တာလဲ..."

"တကယ်လေ... အဖေက သမီးကို နမ်းတိုင်း ပါးစပ်နံ့ နံနေတာပဲ... ပြီးတော့ အဖေ့ရဲ့ မုတ်ဆိတ်တွေက သမီးကို စူးတယ်..."

ထိုကလေးမလေးက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို နမ်းမှာပဲ... မင်းကို စူးအောင်လုပ်မှာပဲ..."

လျူတာ့လျန်မှာ ယနေ့ ပျော်ရွှင်နေသဖြင့် သမီးဖြစ်သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ မျက်နှာအပ်၍ ပြောင်စပ်စပ် လုပ်လိုက်သည်။

နျီဇီလေးမှာ အော်ဟစ်ကာ လျူအာကျူး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ သမင်ငယ်လေးတစ်ကောင်လို တိုးဝင်ပုန်းကွယ်လိုက်ပြီး ဖင်လေးကိုသာ အဖေဖြစ်သူဘက်သို့ ပြထားလိုက်သည်။

လျူတာ့လျန်ကလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ နျီဇီလေး၏ ဖင်လေးကို ချစ်စနိုးဖြင့် အသာကိုက်လိုက်ရာ ကလေးမလေးမှာ အူတက်အောင် ရယ်မောနေလေသည်။

လျူအာကျူးကလည်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နျီဇီလေး မလဲကျစေရန် ထိန်းပေးထားလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သားကို တားမနေတော့ပေ။

သို့သော် ဘေးမှ ဆေးတံအနံ့ကမူ သူ့ကို ဆေးလိပ်သောက်ချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာစေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်သာ သောက်ခွင့်ရပါက မည်မျှကောင်းလိုက်မည်နည်း။

အတိတ်ဘဝက သူ၏ဘဝမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခဲ့ရသဖြင့် ဆေးလိပ်သောက်ခြင်းကို စွဲလမ်းနေခဲ့သည်မဟုတ်လော။

အတိတ်ဘဝတွင် သူ၏ဇနီးနှင့် ချွေးမတို့က သူ့ကို ဆေးလိပ်ဖြတ်ရန် အမြဲတစေ ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကလေးမျှသာလျှင် သူ့ကို စိတ်ပေါ့ပါးလန်းဆန်းစေနိုင်ကြောင်း သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ပန်းကန်များ ဆေးကြောပြီးနောက် လျူတာ့လျန်တို့ မိသားစုသည် အိမ်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

လျူအာကျူးက သူတို့ကို နောက်နေ့တွင် ထပ်မံ၍ ခေါ်ယူရန် ခက်ခဲမည်ကို သိရှိသဖြင့် အသားဟင်း ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံးနှင့် ပြောင်းဖူးမုန့်အနည်းငယ်ကို အမြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒီအသားဟင်းကို ယူသွားလိုက်ပါ..."

"မယူဘူး... မယူဘူး... စားပြီး ပြန်တာကို ဒီလိုယူသွားတာ ဘယ်လိုလုပ်ကောင်းမလဲ..."

လျူတာ့လျန်၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဒါက အစ်ကိုကြီးအတွက် မဟုတ်ဘူး... ရှောင်ဟုအတွက်... အချိန်ရရင် သူ့ကို သွားပေးလိုက်ပါ..."

လျူအာကျူးက ငြင်းခွင့်မပေးဘဲ ပန်းကန်ကို အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

လျူတာ့လျန်တွင် သားသမီးနှစ်ယောက်ရှိရာ နျီဇီလေးမှာ ဒုတိယမြောက်ဖြစ်ပြီး အကြီးဆုံးမှာ လျူရှောင်ဟုဖြစ်သည်။ အသက်ဆယ်နှစ်သာ ရှိသေးသော ထိုကလေးမှာ အခြားတစ်နေရာတွင် ပညာသင်ယူရန် ရောက်နေရသည်။

ပညာသင်ယူနေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း ကျွန်ခံရသလိုပင်ဖြစ်နေပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဘာမှမသင်ယူရဘဲ ရိုက်နှက်ဆဲဆိုခြင်းကိုသာ ခံနေရသည်။

ညစာ မစားမီကပင် လျူအာကျူးသည် အစ်ကိုဖြစ်သူကို ဟုဇီကို ခေါ်ခိုင်းစေချင်ခဲ့သော်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူက ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ဟုဇီမှာ အိမ်လွမ်း၍ တစ်ရက်ပြန်လာစဉ်က ဆရာဖြစ်သူက အလုပ်ပျက်ကွက်သည်ဟု ယူဆကာ ကြိမ်ဒဏ်ငါးချက် ရိုက်နှက်ခဲ့သဖြင့် ထိုအချိန်မှစ၍ အလွယ်တကူ မခေါ်ရဲကြတော့ပေ။

လျူအာကျူးသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ဒေါသထွက်မိသလို စိတ်လည်း မကောင်းဖြစ်ရသည်။ သို့သော် သူက တူဖြစ်သူသာဖြစ်ပြီး ကိုယ့်သားသမီးမဟုတ်သဖြင့် သူတို့မိသားစု၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မသင့်လျော်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဟုဇီကို အတင်းပြန်ခေါ်ခိုင်းခြင်း မပြုခဲ့သော်လည်း ယခုလို အသားဟင်းတစ်ပန်းကန် ပို့ပေးခြင်းမှာမူ အဆင်ပြေမည်ဟု ယူဆသည်။

လျူအာကျူး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီဆွေ့ဆွေ့၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်။

အမှန်တကယ်ပင် သူမသည် ဟင်းစားနေစဉ်က အသားမစားရသေးသည့် သားဖြစ်သူအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အသားတုံးနှစ်တုံးခန့်ကို ခိုးဝှက်၍ ယူသွားရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း လျူတာ့လျန်က ခြေထောက်ဖြင့် အသာကန်လိုက်သဖြင့် မလုပ်ရဲခဲ့ပေ။ မောင်လေးဖြစ်သူက မိမိ၏တူဖြစ်သူကို စာနာ၍ အသားဟင်းတစ်ပန်းကန် ပို့ပေးမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် လျူတာ့လျန်ကမူ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေပြီး မယူချင်သေးပေ။

လျူအာကျူးက ပန်းကန်ကို နျီဇီလေး၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

"သေချာကိုင်ထားနော်..."

နျီဇီလေးမှာ ဒူးခေါင်းခန့်ပင် မရှိသေးဘဲ သူမ၏ မျက်နှာထက်ကြီးသော ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားရသဖြင့် စိတ်ပူကာ မလုံမလဲ ဖြစ်နေသည်။

လျူတာ့လျန်မှာ သမီးဖြစ်သူ ပန်းကန်ကို ပြုတ်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ သူက ယူချင်သော်လည်း ရှက်ရွံ့နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နျူဟုန်ဟွာက ကြားဝင်၍ လျူတာ့လျန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကလည်း အသုံးမကျလိုက်တာ... ဒါက မင်းတို့အတွက်လို့ ထင်နေတာလား... ဒါက အာကျူးဇီက သူ့တူ၊ သူ့တူမလေးကို ချစ်လို့ပေးတာ... လမ်းမှာ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဒါကို ခိုးစားရဲရင် ငါ မင်းတို့ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ချိုးပစ်လိုက်မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူတာ့လျန်မှာ သမီး၏လက်ထဲမှ ပန်းကန်ကို အမြန်ယူလိုက်ရသည်။ သူသည် လျူအာကျူး၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းကာ စကားမဆိုနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

"ဟဲဟဲ... အမြန်သွားပေးလိုက်ပါ... အေးသွားရင် အရသာရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လျူအာကျူးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

မိသားစုသုံးယောက်သည် ပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အိမ်ပြင်သို့ ရောက်သော်လည်း လီဆွေ့ဆွေ့မှာ ငိုနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် ငိုရင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လျန်ဇီ... အာကျူးဇီက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကောင်းရတာလဲ... ကျွန်မက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကံကောင်းပြီး ရှင်လိုခင်ပွန်းကောင်းနဲ့ အာကျူးဇီလို မောင်လေးကောင်းကို ရရှိရတာလဲ... ဟင့်ဟင့်..."

"ဟဲဟဲ... ငါ့အဖေ ပြောသလိုဆိုရင်တော့ သူ့မျိုးစေ့က ကောင်းလို့ပေါ့..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ့မျိုးစေ့လည်း ကောင်းပါတယ်... နောင်တစ်ချိန်မှာ ရှောင်ဟုက သူ့ဦးလေးလိုပဲ အောင်မြင်တဲ့သူ ဖြစ်လာမှာပါ..."

လျူတာ့လျန်က ရိုးသားစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် လီဆွေ့ဆွေ့မှာ ရယ်မောမိသည်။ သူမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တော်ပါပြီရှင်... အဲဒီစကားကို အဆုံးသတ်လိုက်ပါတော့... ရှောင်ဟုက သူ့ဦးလေးရဲ့ ထက်မြက်မှုတစ်ဝက်လောက်သာရှိရင်တင်ပဲ ကျွန်မ ကောင်းကင်ဘုံကို ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ..."

"အမေ... သမီးရော..."

နျီဇီလေးက မြေပြင်ပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်ရင်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန် ကြိုးစားသည်။

လီဆွေ့ဆွေ့က ခုန်ပေါက်နေသဖြင့် သမီးဖြစ်သူ ဗိုက်ဆာသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"နင်လား...နင်က နင့်အဖေလိုပဲ အရူးလေး ဖြစ်နေတာပေါ့... မဟုတ်ဘူး... နင်က အရူးမလေးပဲ..."

နျီဇီလေးမှာ ငယ်ရွယ်သဖြင့် မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်မှ မသိသေးသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူမှာ ပြုံးရွှင်စွာ ပြောနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ချီးကျူးစကားဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

"အဖေက အရူးကြီး သမီးက အရူးမလေး... အမေ... ကျွန်မတို့မိသားစုမှာ အရူးနှစ်ယောက်ရှိတယ် အမေ ပျော်လား..."

လီဆွေ့ဆွေ့မှာ ရယ်မောလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် မဝနိုင်တော့ပေ။

"ဟားဟားဟား... ဟုတ်တယ်... ပျော်တာပေါ့... ဘာလို့ မပျော်ရမှာလဲ... အိုး... ငါ့ရဲ့ အရူးသမီးလေးရေ... နင်ကတော့ ငါ့ကို ရယ်လွန်းလို့ သေစေတော့မှာပဲ..."

မိခင်ဖြစ်သူ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ နျီဇီလေးမှာ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူမသည် အဖေဟု မခေါ်တော့ဘဲ လျူတာ့လျန်ကို တိုက်ရိုက်လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"အရူးကြီး... အရူးကြီး... သမီးက အရူးမလေး"

လျူတာ့လျန်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး သမီးဖြစ်သူကို မကျေနပ်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီကောင်မလေးက ဘယ်သူ့ဆီက မျိုးရိုးလိုက်လာမှန်းကို မသိတော့ပါဘူး”