အခန်း ၁၁

အခန်း (၁၁) အိမ်တွင် လူကြီးတစ်ဦးရှိခြင်းက ရတနာတစ်ပါးနှင့်တူ၏

"ဦးလေး... ဆက်မကြည့်ဘဲ ကျွန်တော့်ကို ဆေးပေးပါတော့..."

လျူအာကျူးက တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

"အို့... အေး... ကောင်းပြီလေ..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် ဆေးသွားယူရန် ကမန်းကတန်း ထွက်သွားလေသည်။

နိုင်ငံပိုင်ဆေးဝါးများမှာ ငွေကုန်ကြေးကျများမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ထိုဆေးများကို မယူဘဲ သူကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်အချို့ကိုသာ ယူလာခဲ့သည်။

သူသည် ဆေးထုပ်များကို ပွေ့ပိုက်ကာ ပြန်ပြေးလာသောအခါ လျူအာကျူးအား အနည်းငယ် အနေရခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါက ငါ့မိသားစု အစဉ်အဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ ဆေးနည်းပဲ... ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ခြေလက်တွေကို ကုသဖို့ အရမ်းထိရောက်ပြီး အရောင်ကျစေသလို နာကျင်မှုကိုလည်း သက်သာစေတယ်... အညွှန်းတွေကိုလည်း အပေါ်မှာ ရေးထားတယ်..."

"ပြီးတော့ မှတ်ထားဦး... အရိုးနဲ့ အရွတ်တွေ ပြန်ကောင်းဖို့ ရက်တစ်ရာလောက် အချိန်ယူရတယ်... ဒီကာလအတွင်း မင်းအဖေကို လမ်းလျှောက်တာဖြစ်ဖြစ် အလုပ်လုပ်တာဖြစ်ဖြစ် ပေးမလုပ်နဲ့... မဟုတ်ရင် သူ့ခြေထောက် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်..."

လျူအာကျူးက သဘောတူလိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်လေသည်။

သို့သော် တာ့ရွှယ်ထိုသည် သူ့အား ပြန်ဆွဲထားပြီး စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်းကောင်လေး... ဒီဆေးပင်တွေက ရွှေနဲ့လုပ်ထားလို့လား... ပြောင်းဖူးမှုန့် ဆယ်ကျင်းနဲ့ တန်လို့လား..."

ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းတွင် ပြောင်းဖူးမှုန့်မှာ ဆယ့်တစ်ဆင့်သာဖြစ်သော်လည်း ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ပေ။

မှောင်ခိုဈေးကွက်၌မူ တစ်ယွမ် သို့မဟုတ် နှစ်ယွမ်ခန့်ရှိလေရာ တတ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိချေ။

သူသည် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဘေးဖယ်ထားကာ တစ်ကျင်းလျှင် ဆင့်ငါးဆယ်ဖြင့် တစ်ဝက်စီ ညှိနှိုင်းလျှင်ပင် ပြောင်းဖူးမှုန့် ဆယ်ကျင်းအတွက် ငါးယွမ် ကျသင့်ဦးမည် ဖြစ်လေသည်။

ခြေဗလာဆရာဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် တာ့ရွှယ်ထို၏ လစဉ်ဝင်ငွေမှာ ထောက်ပံ့ကြေးနှင့် အလုပ်ရမှတ်များ အပါအဝင်မှ သုံးယွမ်ပင် မပြည့်ပေ။

လျူအာကျူး၏ လက်ထဲရှိ ဆေးပုံကြီးမှာမူ တာ့ရွှယ်ထိုက ရက်ရက်ရောရော ပေးလိုက်သည့်တိုင် တစ်ယွမ်နှင့် ဆယ်ဆင့်သာ တန်ဖိုးရှိလေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် သူယူလာသော စားနပ်ရိက္ခာများ မည်မျှတန်ဖိုးရှိကြောင်း လျူအာကျူးအား ရှင်းပြရင်း စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်နေလေသည်။

ထိုဈေးနှုန်းများကို ကြားရသောအခါ လျူအာကျူးသည် တာ့ရွှယ်ထိုအတွက် စိုးရိမ်သွားကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ယွမ်အနည်းငယ် ကွာဟနေသေးတယ်... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်ပေးမှာလဲ... ဒီရိက္ခာတွေကို ဦးလေးကို ချေးပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

တာ့ရွှယ်ထိုက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

ဤကဲ့သို့သော အချိန်ကာလမျိုးတွင် ဤမျှများပြားလှသော စားနပ်ရိက္ခာများကို ချေးငှားရန် သူ့တွင် မျက်နှာမရှိပေ။

အဒေါ် ရှုလျန်သည်လည်း စိုးရိမ်နေပုံရကာ ရိက္ခာများကို လိုချင်သော်လည်း ရှက်ရွံ့နေမိသည်။

ရုတ်တရက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း စကားပြောလိုက်ကြလေသည်။

"ကျူးဇီ... မင်းအတွက် မိန်းမတစ်ယောက် ရှာပေးရမလား..."

"ကျူးဇီ... ငါ့ကို ဦးညွှတ်ကန်တော့စမ်း..."

လျူအာကျူးသည် အဘိုးအိုနှင့် အဘွားအိုတို့အား အရူးများကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်လေသည်။

အဒေါ် ရှုလျန်က အနေရခက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်းလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီ... ပညာလည်း တတ်တယ်... ရုပ်ရည်ကလည်း မဆိုးပါဘူး... အဒေါ်က မင်းအတွက် ဇနီးကောင်းတစ်ယောက် ရှာပေးမယ်လို့ အာမခံတယ်..."

"ထွက်သွားစမ်းပါ..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် သူမကို စိတ်တိုစွာဖြင့် မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး လျူအာကျူးကို ပြောလိုက်၏။

“ငါ့ကို ဦးညွှတ်ကန်တော့စမ်း... ဒီနေ့ကစပြီး ငါက မင်းရဲ့ဆရာပဲ... မင်းက ငါ့ဆီကနေ ရောဂါကုသနည်းတွေကို သင်ယူရမယ်..."

ထိုခေတ်အခါက ဆေးပညာသင်ယူရန် တိုက်တွန်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရမည်ဟူသော စကားမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

ဆေးပညာသည် လူအများ လိုလားတောင့်တကြသော ကျွမ်းကျင်မှု အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ တာ့ရွှယ်ထိုသည် ခြေဗလာဆရာဝန်တစ်ဦးသာဖြစ်လင့်ကစား လူအများအပြားက သူ၏ ပညာသင်တပည့် ဖြစ်ချင်ကြသည်။

သို့သော် တာ့ရွှယ်ထိုမှာ ဂုဏ်မောက်တတ်ပြီး လူအများစုကို အထင်အမြင်သေးတတ်လေသည်။

သူသည် အလယ်တန်းကျောင်းတက်ဖူးပြီး ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ကာ သဘောထားကြီးသော ကောင်လေးဖြစ်သည့် လျူအာကျူးကို အလွန်သဘောကျသွားသဖြင့် သူ့အား ပညာသင်တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သဘာဝအားဖြင့် လျူအာကျူးသည် ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်လာမည့် အလားအလာကို စိတ်ဝင်စားမိသော်လည်း နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဆရာဝန်များစွာ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတော့မည်ကို သတိရသွားကာ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး... ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ပြီး အဖေ့ကို အရင်မေးကြည့်ပါရစေ..."

လျူအာကျူး၏ ပယ်ချလိုသော သဘောထားကို မြင်သောအခါ တာ့ရွှယ်ထိုသည် အနည်းငယ် မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"ငါ့ကို အထင်မသေးနဲ့... ငါ့မိသားစုက ဆေးပညာကို မျိုးဆက်ငါးဆက်တိုင်တိုင် လုပ်ကိုင်လာခဲ့တာ... ငါ့ဘိုးဘွားတွေက နန်းတွင်းသမားတော်ကြီးတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာ... ငါ့လက်ထက်မှာ အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားပေမယ့် ငါတို့မိသားစုရဲ့ ပညာရပ်တွေက အလွန်အရေးပါတယ်... မင်းသာ ကြိုးကြိုးစားစား သင်ယူမယ်ဆိုရင် ခရိုင်မြို့ကို မေ့ထားလိုက်... မြို့ကြီးပြကြီးက လူကြီးပိုင်းတွေတောင် မင်းကို မျက်နှာချိုသွေးဖို့ ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်..."

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူသည် လျူအာကျူးကို သဘောကျခြင်းနှင့် ထိုကောင်လေးတွင် ရိက္ခာများစွာ ရနိုင်စွမ်းရှိခြင်းတို့ကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် တာ့ရွှယ်ထိုအနေဖြင့် ပညာသင်တပည့်တစ်ဦးကို ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံရန် ဆန္ဒရှိမည် မဟုတ်ပေ။ သို့ပါလျက်နှင့် ထိုကောင်လေးက ဂျီကျရွေးချယ်နေသေးသည်။

လျူအာကျူး၏ နှလုံးသားက လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

သူသည် အနာဂတ်တွင် နျီဇီလေး ရောဂါဖြင့် သေဆုံးမည်ကိုသာ သိသော်လည်း မည်သည့်ရောဂါဖြစ်ကြောင်းကိုမူ တိတိကျကျ မသိခဲ့ပေ။

အကယ်၍ သူသာ ဆေးပညာအချို့ကို သင်ယူနိုင်မည်ဆိုပါက သူ၏ တူမလေး ကျန်းမာရေးတွင် မည်သည့်အရာများ ချို့ယွင်းနေကြောင်းကို ကြိုတင်သိရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ မိဘများကိုလည်း အသက်ရှည်ရှည် နေထိုင်နိုင်ရန် စောင့်ရှောက်နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ လျူအာကျူး၏ အကြည့်များမှာ ပို၍ ရိုးသားလာခဲ့သည်။

"ဦးလေး... ဒါဆို ကျွန်တော် ပြန်သွားပြီး အဖေ့ကို ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်..."

"သွားတော့..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

လျူအာကျူးသည် ဆေးပင်ပုံကြီးကိုယူကာ ချက်ချင်းပင် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူအတွက် နာကျင်မှုသက်သာစေသော ဆေးတစ်ခွက်ကို အရင်ဆုံး ကျိုချက်ပေးလိုက်သည်။

လျူဖူရှန့်သည် လျူအာကျူးတစ်ယောက် ဆေးပင်များနှင့်အတူ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"ကျူးဇီ... မင်းရဲ့ ကျောင်းနေဘက်သူငယ်ချင်းက ဘယ်ကလဲ..."

"အနီးအနားက ရွာတစ်ရွာကပါ... အဖေ နာလွန်းလို့ ချွေးတွေထွက်နေတာ တွေ့တယ်... ဒါကို မြန်မြန်သောက်လိုက်ပါဦး..."

လျူအာကျူးက စကားကို လွှဲလိုက်လေသည်။

ဆေးရည်တစ်ခွက်ကို သောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ဆေးအာနိသင် ပြလာလေသည်။ လျူဖူရှန့်သည် သူ၏ ခြေထောက်မှ နာကျင်မှုများ သက်သာလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ချွေးများရွှဲနစ်ကာ စုတ်ပြတ်နေသော ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် အချိန်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်စွာ လှဲလျောင်းနေပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။

"သား... မင်း အိပ်နေပြီလား..."

လျူအာကျူးသည် မနက်ဖြန် ဘာလုပ်ရမည်ကို တွေးတောနေချိန်ဖြစ်ရာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကျွန်တော် နိုးနေပါတယ်..."

"အင်း... ရက်အနည်းငယ်နေလို့ ငါ နည်းနည်း သက်သာလာရင် မင်း ကျောင်းပြန်တက်ရမယ်..."

လျူဖူရှန့်၏ လေသံမှာ ပြတ်သားနေလေသည်။

"အဖေ... ကျွန်တော် ကျောင်းဆက်မတက်ချင်တော့ဘူး..."

လျူအာကျူးက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို အနိုင်ကျင့်နေလို့လား..."

မိမိ၏သားဖြစ်သူမှာ အခြားသူများအတွက် ဟင်းချက်ပေးနေရသည်ကို တွေးမိသောအခါ လျူဖူရှန့်သည် သူ့သား အနိုင်ကျင့်ခံနေရသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

ဤကလေးဆိုးသည် အနိုင်ကျင့်ခံရပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ဘာမှမပြောရသနည်း။

"မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် အခု ဆယ့်ငါးနှစ်ရှိပြီဆိုတော့ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရမယ့် အချိန်ရောက်နေပြီလေ..."

လျူအာကျူးက လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရမယ ဟုတ်လား... မင်းအဖေ မသေသေးဘူးကွ..."

"ဒါ့အပြင် ငါကတော့ မင်းကို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ကလေးလို့ ထင်တယ်... ကျောင်းတက်နေရင်းနဲ့တောင် ရိက္ခာတွေ ရှာနိုင်သေးတာဆိုတော့ ဒီလိုဉာဏ်မျိုးနဲ့ လယ်သမားလုပ်မယ်ဆိုရင် နှမြောစရာကြီး ဖြစ်သွားမှာပေါ့..."

"အဲဒီတုန်းက ငါလည်း မင်းလိုပဲ တကယ်တော့ ပညာသင်ခွင့်ရခဲ့တယ်... မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးက တကယ့်အနာဂတ်ရှိဖို့ နိုင်ငံခြားမှာ သွားရောက်ပညာသင်ဖို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် ငါက အိမ်မှာ ဆော့ရတာနဲ့ပဲ အလုပ်များနေခဲ့တာ... မိသားစုရဲ့ ပိုက်ဆံတွေက မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ သုံးမကုန်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့မိတာကိုး... အဲဒီနိုင်ငံခြားက မိစ္ဆာတွေနဲ့ ဘာလို့ သွားရောနှောနေစရာလိုမှာလဲ..."

"ရလဒ်ကရော ဘာဖြစ်လဲ... အကယ်၍ ငါသာ နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်ဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့ပြီး တကယ့် မြို့ကြီးပြကြီးတွေကို မြင်ဖူးခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းနဲ့ မင်းအစ်ကိုကို မြို့ပေါ် ခေါ်သွားတာ ကြာလှပေါ့... ဘာလို့များ ငါတို့တွေ ဒီနေရာမှာ ရွှံ့ပေနေတဲ့ ခြေထောက်တွေနဲ့ ဒုက္ခခံပြီး ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်နေရမှာလဲ..."

"ဒါကြောင့် သား... ငါက မင်းကို စုတ်ပြတ်နေတဲ့ စာအုပ်အနည်းငယ်ကို ဖတ်ဖို့လောက်ပဲ ကျောင်းထားပေးနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား... မင်းကို လယ်မလုပ်ရဖို့အတွက်လောက်ပဲလား..."

"ငါက မင်းကို ကျောင်းထားပေးတာက အဆင့်မြင့်တဲ့ အသိပညာတွေကို သင်ယူနိုင်ဖို့နဲ့ တစ်နေ့ကျရင် အပြင်ထွက်ပြီး မင်းရဲ့ အမြင်တွေကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် သိလာစေဖို့အတွက်ပဲ... မင်းရဲ့ အမြင်တွေသာ လုံလောက်အောင် ကျယ်ပြန့်လာမယ်ဆိုရင် မင်းမှာ တိကျတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု မရှိရင်တောင် ကြီးမားတဲ့ အရာတွေကို အောင်မြင်နိုင်လိမ့်မယ်..."

လျူဖူရှန့်က လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးက အလွန်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

ဤဘဝတွင် သူ၏ မိခင်သည် ဖခင်အပေါ် မည်မျှပင် ဒေါသထွက်စေကာမူ အရေးကြီးသော ကိစ္စများနှင့်ကြုံလာလျှင် အမြဲတမ်း နားထောင်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

ဆယ်စုနှစ်များစွာ သို့မဟုတ် ရာစုနှစ်တစ်ခု ကြာပြီးနောက်တွင်ပင် သူ၏ ဖခင်စကားများသည် ခေတ်နောက်ကျသွားမည် မဟုတ်တန်ရာ။

လူတွေပြောကြသလို မြေခွေးအိုကြီး... အဟမ်း... အိမ်ရှိ လူကြီးတစ်ဦးသည် ရတနာတစ်ပါးနှင့် တူလေပင်။

အကယ်၍ သူ၏ ယခင်ဘဝကသာဆိုလျှင် လျူအာကျူးသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကို နားထောင်ခဲ့ကောင်း နားထောင်မိမည်ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ကျောင်းကို တစ်ကြိမ် တက်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ လာမည့် ဆယ်စုနှစ်များစွာ၏ ဘဝအတွေ့အကြုံများနှင့် အသိပညာများကိုပင် ရရှိထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ သူသည် အလယ်တန်းနှင့် အထက်တန်းကျောင်း ဆရာများထက်ပင် ပိုမိုသိရှိနေနိုင်ပေသည်။

သူ့အနေဖြင့် ကျောင်းသည် များစွာ အသုံးမဝင်တော့ချေ။

သူ၏ အဓိကလုပ်ငန်းစဉ်မှာ ယခုအခါတွင် မိသားစုကို ဘဝကောင်းတစ်ခု ရရှိစေရန် သေချာစေရေးပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် လျူအာကျူးသည် သူ၏ ဖခင် မည်မျှခေါင်းမာကြောင်းကို သိလေသည်။ သူ၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲရန်အတွက် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်ကောင်းတစ်ခု လိုအပ်ပေသည်။

ရုတ်တရက် လျူအာကျူးသည် တာ့ရွှယ်ထို၏ စကားများကို သတိရသွားကာ တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အဖေ... တာ့ရွှယ်ထိုဆီကနေ ကျွန်တော် ဆေးပညာသင်ယူမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုထင်လဲ..."

"ဟင်..."

လျူဖူရှန့်သည် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"မင်းက တာ့ရွှယ်ထိုကို ဆရာတင်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား... အဲ့အဘိုးကြီးရဲ့ မျိုးဆက်ငါးဆက် ဆေးပညာက တကယ်တော့ မှတ်သားလောက်စရာပါပဲ... သူ ခရိုင်မြို့ကို သင်တန်းသွားတက်တယ်ဆိုတာ တကယ်တော့ ဟန်ပြသက်သက်ပါပဲ... သူ့ကို သင်တန်းပေးတဲ့သူက သူ့လောက်တောင် အတွေ့အကြုံမရှိပါဘူး..."

"အဲ့လမ်းကြောင်းက ကောင်းပေမယ့် ပြဿနာက... ငါ မင်းကို ကူညီပေးဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး..."

လျူဖူရှန့်၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ကျသွားကာ အလွန်အနေရခက်နေပုံရလေသည်။

လျူအာကျူးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“မပူပါနဲ့ အဖေရယ်... ခုနက ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းရဲ့ ရိက္ခာတွေနဲ့ ဆေးသွားလဲတုန်းက တာ့ရွှယ်ထိုက ကျွန်တော့်ကို ပညာတတ်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းတာတွေ့လို့ ပညာသင်တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်တယ်လို့ ပြောတယ်..."

"အဲ့လောက် ကောင်းတဲ့ကိစ္စမျိုး ရှိလို့လား..."

လျူဖူရှန့်က အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"ကျွန်တော် သူ့ကို ပြန်လာပြီး အဖေ့ကို မေးရဦးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်... သူ မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ သဘောထားကို လာမေးလောက်တယ်... အဲဒီကျရင် အဖေ မြင်ရပါလိမ့်မယ်..."

"ဒီနေ့တော်တော် မိုးချုပ်နေပြီ... အဖေ... ကျွန်တော် အိပ်တော့မယ်..."

လျူအာကျူးသည် အနာဂတ်တွင် ဘာလုပ်ရမည်ကို စီစဉ်ချင်သလို အချိန်အနည်းငယ်လောက် တစ်ယောက်တည်း နေချင်သောကြောင့် အိပ်တော့မည်ဟု အကြောင်းပြကာ သူ၏ ဖခင်အား စကားဆက်မပြောရန် တားဆီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် အများကြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး ဆေးအာနိသင်လည်း ပြလာသောကြောင့် လျူဖူရှန့်သည် အလွန်အိပ်ချင်လာကာ ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

သူ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် သားဖြစ်သူသည် တာ့ရွှယ်ထို၏ တပည့်ဖြစ်လာကာ ပညာသင်ကြားပြီးဆုံးပြီးနောက် ခရိုင်မြို့ရှိ နာမည်ကြီး ဆရာဝန်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် နိုင်ငံတကာ မြို့တော်ကြီးတစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့သည်။

နိုင်ငံခြားသား မိစ္ဆာများပင်လျှင် သူ့ထံတွင် ဆေးကုသမှုခံယူရန် အလုအယက် တောင်းဆိုနေကြပြီး မဟာစည်းလုံးညီညွတ်ရေးငွေစက္ကူ အထပ်လိုက် အပုံလိုက် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့လေသည်။

လျူဖူရှန့်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် သူ၏ ဟောက်သံများ ငြိမ်သက်သွားကာ တစ်ခါတစ်ရံ ရယ်မောသံများဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတော့သည်။