အခန်း ၁၂

အခန်း (၁၂) ဒီအသားတစ်တုံးက မင်းရဲ့ တရားဝင် ဆရာတင်လက်ဆောင်ပဲ

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော နိုးလာသောအခါ။

လျူအာကျူး အိပ်ရာမှ ထလာသောအခါ သူ၏မိခင်မှာ မရှိတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရပြီး ရွာသားများနှင့်အတူ တောဟင်းရွက်များရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်သို့ ထပ်မံလိုက်သွားခြင်းဖြစ်မည်မှာ ထင်ရှားလေသည်။

အိမ်တွင် စားနပ်ရိက္ခာများ ရှိနေသော်လည်း ချွေတာစွာ နေထိုင်တတ်သူများမှာ ထိုသို့ပင်ဖြစ်ကြပြီး ပိုမိုပြင်ဆင်မထားပါက အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်နေတတ်ကြလေသည်။

အထူးသဖြင့် ဆောင်းရာသီမှာ မကြာမီ ရောက်လာတော့မည်ဖြစ်ရာ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် အစားအစာရှာဖွေရန် ပို၍ခက်ခဲလာမည် ဖြစ်လေသည်။

ပြီးခဲ့သည့် ဆောင်းရာသီက နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လူများ အငတ်ဘေးဖြင့် သေဆုံးနေကြသည်ဟူသော သတင်းများကို ကြားခဲ့ရသဖြင့် လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်နေခဲ့ကြလေသည်။ ထို့ကြောင့် အားလပ်ချိန် အနည်းငယ်ရသည်နှင့် သိမ်းဆည်းထားရန် အစားအစာများကို မည်သည့်နေရာတွင် ရှာဖွေရမည်ကို တွေးတောနေကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် အေးစက်နေသော မီးဖိုနှင့် အိုးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မိခင်မှာ နံနက်စာ စားမသွားသည်မှာ သေချာလှသဖြင့် မတတ်နိုင်စွာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်တော့သည်။

ယခုအခါ ဆောင်းဦးပေါက်ရာသီသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်၍ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာပြီး လူများမှာ တစ်နေ့လျှင် ထမင်းနှစ်နပ် စားရဲနေကြဆဲဖြစ်လေသည်။

ဆောင်းရာသီ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်နေ့လျှင် တောဟင်းရွက်ဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန် သောက်ရခြင်းကပင် ကောင်းချီးတစ်ရပ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

လျူအာကျူးသည် ဂျယ်လီကဲ့သို့ အနှစ်ဖြစ်နေသော ကြက်သားတုံးကြီး နှစ်တုံးကို ခပ်ယူကာ အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် အပူပေးရန် ပြောင်းဖူးမုန့် ခြောက်ခုကို ထပ်ထည့်လိုက်သည်။

မနေ့က ပြောင်းဖူးမုန့်များ အများကြီး လုပ်ခဲ့သော်လည်း မိသားစုမှာ အနည်းငယ်မျှသာ စားခဲ့ကြလေသည်။

လျူဖူရှန့်သည် ကန်းပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေလေသည်။ အသားနံ့ကို ရလိုက်သောအခါ သူက မနေနိုင်ဘဲ ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။

"မင်းလို လောဘကြီးတဲ့ကောင်... မင်းအမေက ဗိုက်ဟာကြီးနဲ့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး တောဟင်းရွက်တွေ တူးနေရချိန်မှာ မင်းက အိမ်မှာ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းရှိတာကို အသားတွေ စားနေတယ်ပေါ့လေ..."

"အဖေ... လူပျိုပေါက်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ့အဖေကို သေတဲ့အထိ စားနိုင်တယ်လို့ ဘာဖြစ်လို့ ပြောကြသလဲ အဖေသိလား... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်အရွယ်က ကြီးထွားနေတဲ့အချိန်ဖြစ်လို့ အာဟာရလိုအပ်နေလို့ပဲလေ..."

"စဉ်းစားကြည့်လေ... ကျွန်တော်သာ အသားမစားရရင် အာဟာရရမှာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်သာ ကောင်းကောင်းမဖွံ့ဖြိုးရင် မိန်းမယူရင်တောင် ခြောက်သွေ့နေတဲ့ မြေကြီးကို ပေါက်ပြားနဲ့ ပေါက်သလိုဖြစ်ပြီး ဘာအပင်မှ ပေါက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီအခါကျရင် အဖေ နောင်တရနေမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

လျူအာကျူးသည် အပူပေးထားသော အသားများနှင့် ပြောင်းဖူးမုန့်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ဝင်လာခဲ့ပြီး သူ၏စကားများကြောင့် အဘိုးကြီးမှာ စကားမပွင့်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရလေသည်။

သူ၏အသက်အရွယ်ရှိ အမျိုးသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် အခြားမည်သည့်အရာကိုမဆို လျစ်လျူရှုထားနိုင်သော်လည်း မြေးတစ်ယောက်မရှိဘဲ နေရန်မှာမူ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ၏ မြေးအကြီးဆုံးကို တပည့်အဖြစ် သွားရောက်လုပ်ကိုင်ရန် စေလွှတ်လိုက်ရခြင်းကပင် သူ့အတွက် လုံလောက်စွာ စိတ်ပျက်စရာကောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ သားအငယ်ဆုံးကသာ ကလေးမရနိုင်ပါက သူသည် တကယ်ပင် ဆက်လက်အသက်ရှင်နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လျူဖူရှန့်မှာ အချိန်အတန်ကြာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏သားက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် အသားတစ်ပန်းကန်ကို ကမ်းပေးလာသည်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောကာ ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။

"မင်းက တကယ့်ကို အကြောင်းပြချက်တွေ ပေါလှချည်လား... အဲဒီတုန်းက မင်းကို အကြောင်းပြချက်လို့ ဘာလို့ နာမည်မပေးခဲ့မိပါလိမ့်..."

"ဒါပေါ့... အဖေက အကြောင်းပြချက်မရှိဆိုတဲ့ နာမည်ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်က အကြောင်းပြချက်ဖြစ်ရမှာလေ..."

လျူအာကျူးက နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ လျူဖူရှန့်သည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားကာ သူ၏ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ကောင်စုတ်လေး... မင်းက မင်းအဖေနဲ့ တစ်တန်းတည်း ထားချင်နေတာလား..."

လျူအာကျူးမှာ သူပြောလိုက်သည့်စကားကို သဘောမပေါက်မီ ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားခဲ့လေသည်။

တစ်ယောက်က အကြောင်းပြချက်ဟုခေါ်ပြီး အခြားတစ်ယောက်က အကြောင်းပြချက်မရှိဟုဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး၏ နာမည်တွင် အကြောင်းပြချက်ဟူသော စကားလုံး ပါဝင်နေမည် ဖြစ်လေသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့က ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်မသွားပေဘူးလား။

သူက အပြစ်ကင်းဟန်ဖြင့် အမြန်ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် စကားမှားသွားတယ်... အဖေ အရင်စားပါ..."

အသားများနှင့် ပြောင်းဖူးမုန့်များကို ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ တွန်းပေးပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် သူ၏ပန်းကန်ကိုကိုင်ကာ အနောက်မှ ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသော အဘိုးကြီးကို လျစ်လျူရှု၍ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

အပြင်ရောက်သည်နှင့် လျူအာကျူးသည် သူ၏အကျင့်အတိုင်း ခြံထဲတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အသားကို စားနေခဲ့ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့နေသည့် အမူအရာက ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ရိုသေမှုမရှိခြင်း မဟုတ်ပေ။ အဓိကအားဖြင့် သူ၏ယခင်ဘဝက အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူ၏ ထိုစဉ်က အသက်အရွယ်အရ မည်သူနှင့် နောက်ပြောင်သည်ဖြစ်စေ၊ ဟာသက မည်မျှပင် လွန်ကဲနေပါစေ တစ်ဖက်လူက နားထောင်ပေးရမည် ဖြစ်လေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူဒေါသထွက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားလျှင် ခြံဝင်းပါသောအိမ်တစ်လုံးပင် သူ့ကို လျော်ကြေးပေးရန် လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် စောစောက သူ၏ဖခင်ကို စကားပြောသောအခါ စကားလုံးများမှာ ဒုတိယအကြိမ် စဉ်းစားခြင်းမရှိဘဲ မသိစိတ်မှ ထွက်ကျသွားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူး စားသောက်နေစဉ် ခြံတံခါးအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဖူရှန့် အိမ်မှာရှိလား..."

သူကား တာ့ရွှယ်ထိုပင်ဖြစ်လေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် ကျေနပ်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ဝင်လာခဲ့ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာလေသည်။

တစ်လကျော်ကြာမျှ သူသည် တစ်နေ့လျှင် ထမင်းနှစ်နပ်သာ စားခဲ့ရပြီး ဗိုက်ဝအောင် မစားရဲခဲ့ပေ။

မနေ့ညက ရလာသော ကောက်နှံများဖြင့် သူသည် ယနေ့နံနက်တွင် ဗိုက်ဝအောင် စားခဲ့ရလေသည်။

သူ၏ ကပ်စေးနဲသော ဇနီးသည်က တောဟင်းရွက်ဆန်ပြုတ်ထဲသို့ ပြောင်းဖူးမှုန့် တစ်အောင်စအပြည့် ထည့်ပေးခဲ့သည်ပင်။

တစ်အောင်စတဲ့လား။ ဘုရားရေ... အဲဒါက အစားကောင်းများကို စားရသလိုမျိုးနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်၏။

သူ၏ ကလေးစုတ်လေးနှစ်ယောက်မှာလည်း အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်ခဲ့ကြပြီး တောဟင်းရွက်ဆန်ပြုတ်ကို ဝက်ကလေးများပမာ မျိုချကာ ခဏအတွင်းမှာပင် ကုန်စင်သွားခဲ့လေသည်။

ယခုအခါ တာ့ရွှယ်ထိုသည် အားအင်များ ပြည့်ဝနေသည်ဟု ခံစားနေရပြီး ထွန်တုံးနှင့်တွဲကာ လယ်နှစ်ဧကခန့်ကိုပင် ထွန်ယက်နိုင်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် တာ့ရွှယ်ထို ခြံထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် တံခါးအနီး၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ စားနေသော လျူအာကျူးကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ သူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မြက်ရိတ်ဖို့ တောင်ပေါ် မတက်ဘူးလား... ငါ့ကို စောင့်နေတာလား... ကျူးဇီ... မင်း ဘာတွေ စားနေတာလဲ..."

"တောကြက်သားလေ... မနေ့က တောင်ပေါ်မှာ ဖမ်းမိခဲ့တာ..."

လျူအာကျူးက ပြောလိုက်ပြီး သူ့ကို မြင်သွားပြီဖြစ်ရာ ဖုံးကွယ်ထားရန် မကြိုးစားတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ဤအရာကို ရိုးသားသော နည်းလမ်းဖြင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် အပြည့်ဖြစ်နေသော ပန်းကန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုအရာက တစ်ပန်းကန်လုံးပင်။ အိုး… သူ၏ဘိုးဘေးများပင် သိပါလေစ။

ထိုအရာက အသားတစ်ပန်းကန်လုံး ဖြစ်နေလေသည်။

တာ့ရွှယ်ထို၏ မျက်လုံးများမှာ မနာလိုမှုကြောင့် စိမ်းလန်းသွားခဲ့ပြီး ၎င်းကို လုယူရန် အရှေ့သို့ပင် ခုန်အုပ်မိမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

သူသည် ခြောက်လအတွင်း အသား၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မမြင်ခဲ့ရပေ။

လျူအာကျူးက ဆေးဝယ်ရန်အတွက် ပြောင်းဖူးမှုန့် ဆယ်ကျင်းကို သူ၏အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်ယူလာကာ ရက်ရက်ရောရော ပေးခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

သူ၏မိသားစုက အသားကိုပင် စားနေကြပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ဗိုက်ပြည့်အောင် နံနက်စာစားခဲ့ရသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူနေခဲ့မိသည်ကို တွေးမိသောအခါ စိတ်ပျက်သွားခဲ့လေသည်။

မိမိကိုယ်ကို အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်းကပင် ဒေါသထွက်၍ သေစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

“ရွှတ်…”

တာ့ရွှယ်ထိုသည် မသိစိတ်မှပင် သွားရည်မြိုချလိုက်မိသည်။ သူ ဆက်နေ၍မရတော့ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် အသားပန်းကန်ထံမှ အကြည့်ကို အတင်းလွှဲဖယ်လိုက်လေသည်။

"အင်း... မင်း ဆက်စားလိုက်ဦး... ငါ အထဲဝင်ပြီး မင်းအဖေနဲ့ စကားသွားပြောလိုက်ဦးမယ်..."

သူ ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ပေ။ သူသာ ဆက်ကြည့်နေပါက ကလေးတစ်ယောက်၏ အစားအစာကို အမှန်တကယ်ပင် ခုန်အုပ်၍ လုယူမိပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက် တာ့ရွှယ်ထိုသည် လျူဖူရှန့်နှင့် စကားပြောရန် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

သူ ဝင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မွှေးပျံ့သောအနံ့ကြောင့် လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

၎င်းမှာ အနံ့ဆိုးမဟုတ်ဘဲ အလွန်မွှေးပျံ့နေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

လျူဖူရှန့်သည်လည်း အသားတစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ စားသောက်နေလေသည်။

လျူအာကျူး အပြင်ဘက်တွင် စားနေစဉ်က အနံ့မှာ ပျံ့လွင့်သွားသဖြင့် အနည်းငယ် ခံသာသေးသည်။

သို့သော် အိမ်ထဲတွင်မူ ထိုအမွှေးအကြိုင်များမှာ ထွက်ပေါက်မရှိပေ။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို သွားရည်ကျစရာ ကောင်းလှလေသည်။

တာ့ရွှယ်ထို၏ မျက်လုံးများမှာ မနာလိုမှုကြောင့် နီရဲလာခဲ့သည်။ သူက မနေနိုင်ဘဲ ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။

"လျူဖူရှန့်... အဘိုးကြီး... မင်းက အနာဂတ်အတွက် ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား... ကလေးက အသားစားတာက တစ်ပိုင်းပေါ့... မင်းကပါ ပန်းကန်ကိုင်ပြီး စားနေသေးတယ်ပေါ့လေ..."

လျူဖူရှန့်က အခန်းထဲမှနေ၍ လှောင်ပြောင်သံ ပြုလိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်ရင် မင်းကို အသားတစ်ကိုက် ကျွေးမယ်လေ..."

"သေလိုက်ပါလား... ငါက နန်းတွင်းသမားတော်ကြီးတွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ မျိုးဆက်ကွ... ငါက မင်းရဲ့ အသားတစ်ကိုက်ကို လိုချင်နေတဲ့ပုံ ပေါက်နေလို့လား..."

တာ့ရွှယ်ထိုက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

သူ့ကို အစ်ကိုဟု ခေါ်ခြင်းက ကိစ္စမရှိသော်လည်း အစာတောင်းစားရသည့် ခံစားချက်မှာ အလွန်သိက္ခာကျလွန်းလှပေသည်။

ဤအဘိုးကြီးကား မြေရှင်ကြီးပင် ဖြစ်လေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုက ဆန္ဒမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လျူဖူရှန့်သည် ချက်ချင်းပင် အသားများကို ပါးစပ်အပြည့်ဝါးကာ နှုတ်ခမ်းကို တမင်တကာ မြည်အောင် စားပြနေလေတော့သည်။

အခန်းထဲမှ နှုတ်ခမ်းသံများကို ကြားရသောအခါ တာ့ရွှယ်ထိုသည် သူ့ကို ဒေါသထွက်စေရန် တမင်သက်သက် လုပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သော်လည်း သူ အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်နေမိလေသည်။

အသံကို ကြားရရုံမျှဖြင့် သိပ်မထူးခြားသော်လည်း ထိုအသားနံ့က သူ၏နှာခေါင်းထဲသို့ ဆက်တိုက် တိုးဝင်နေလေသည်။ ထိုအရသာကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်လာပြီး သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် တပ်မက်လာခဲ့လေသည်။ သူ အနံ့ရနေသော်လည်း မစားရဘူးဟူသော အတွေးက သူ့ကို အလွန် ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

နေပါဦး... သူ မစားနိုင်ဘူးဟု မည်သူပြောသနည်း။

သူသာ ကျူးဇီ၏ ဆရာဖြစ်လာပါက သူ၏ဖခင်တစ်ဝက်ခန့် ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါလား။ ဤကလေးက သူ့အပေါ် သားသမီးဝတ္တရားအနေဖြင့် လေးစားမှု ပြသရမည် မဟုတ်ပါလား။

မူလက လျူအာကျူးကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန် သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားမှုမရှိခဲ့သော တာ့ရွှယ်ထိုသည် ယခုအခါတွင်မူ လျူအာကျူးကို လက်ခံရန် အသေအချာ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

သူသည် လက်လှမ်းကာ လျူအာကျူး၏ ပန်းကန်ထဲမှ အသားတစ်တုံးကို တိုက်ရိုက်ယူ၍ သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ပင် ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။

"ကလေး... ဒီအသားတစ်တုံးက မင်းရဲ့ ဆရာတင်လက်ဆောင်ပဲ... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ငါ့ရဲ့တပည့်ဖြစ်သွားပြီ... မင်း ဘာမှထပ်ပြောစရာမလိုတော့ဘူး..."

တာ့ရွှယ်ထိုက ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးမှာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားရလေသည်။ သူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ပန်းကန်ကို ချထားကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုမှာ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

"မင်းက ဘာလို့ ထွက်ပြေးတာလဲ ကလေးရ... ငါက မင်းကို ဆေးပညာတွေ သင်ပေးမှာလေ... မင်းရဲ့ အသားတစ်တုံးကို စားတာ ဘာမှားနေလို့လဲ... ဒါ့အပြင် မင်း ဒေါသထွက်နေရင်တောင် အသားတစ်ဝက်ကို အထဲယူသွားသင့်တယ်လေ... လမ်းဘေးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကောင် လာပြီး ဖျက်ဆီးသွားရင် နှမြောစရာကြီး..."

ထိုအချိန်တွင် လျူအာကျူးသည် စောစောက အပူပေးထားသော အပိုအသားပန်းကန်နှင့် မုန့်များကို သယ်ဆောင်လာပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို တာ့ရွှယ်ထိုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဆရာအဖြစ် လက်ခံပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အသားတစ်တုံးတည်းက သင့်တော်တဲ့ ဆရာတင်လက်ဆောင် မဟုတ်ပါဘူး... ဒီဟာကို အရင်စားလိုက်ပါ... နောက်မှ ဆရာ့အတွက် တကယ့် ဆရာတင်လက်ဆောင် အစစ်ကို ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်..."

လျူအာကျူး၏ အပြုအမူကြောင့် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေခဲ့သော တာ့ရွှယ်ထိုသည် ကြီးမား၍ ပြည့်လျှံနေသော အသားပန်းကန်ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။