အခန်း ၁၃

အခန်း (၁၃) တံခါးဝသို့ပင် မရောက်သေးမီ ဆရာကတော်၏ အလိုလိုက်ခံရခြင်း

လျူအာကျူး ဤအသားပန်းကန်ကို ပေးရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ ကြွားဝါလို၍ မဟုတ်ပေ။

ပထမအချက်အနေဖြင့် သူသည် မည်သည့်အခါမျှ ကပ်စေးမနဲတတ်ပေ။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် တာ့ရွှယ်ထိုသည် တကယ့်အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိမြင်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

မနေ့ညက သူဖော်စပ်ပေးသော ဆေးကို သူ၏ဖခင် သောက်ပြီးနောက် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ နာကျင်ကြောင်း ညည်းတွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သေချာသည်မှာ တစ်ကြိမ်သောက်ရုံဖြင့် ပျောက်ကင်းသွားသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်သော်လည်း အနာသက်သာစေသော အာနိသင်မှာ တကယ့်ကို အကောင်းဆုံးဖြစ်လေသည်။

သို့တိုင်အောင် လူများက တာ့ရွှယ်ထို၏ ဆေးပညာမှာ သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး သူ၏ဖခင်လောက် မကောင်းမွန်ကြောင်း အမြဲ ညည်းညူတတ်ကြလေသည်။

တာ့ရွှယ်ထို မိသားစု၏ စစ်မှန်သော ဆေးပညာအမွေအနှစ်မှာ မည်မျှအစွမ်းထက်ကြောင်းကို တွေးကြည့်နိုင်ပေသည်။

ထိုသို့သော အမွေအနှစ်များရှိသူများသည် များသောအားဖြင့် အလွန် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတတ်ကြပြီး အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင်ပင် တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်လာရန် အသားတစ်တုံး သို့မဟုတ် အသားတစ်ပန်းကန်ကို အသုံးပြုခြင်းက အနည်းငယ် အောက်ကျနောက်ကျနိုင်ကြောင်း လျူအာကျူး သိထားလေသည်။ တာ့ရွှယ်ထိုက သူ့ကို တကယ် အသိအမှတ်ပြုလာစေရန် နောက်ပိုင်းတွင် ကောင်းမွန်သောအရာအချို့ကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤခေတ်ရှိ ဆရာနှင့် တပည့် ဆက်ဆံရေးမှာ နောင်လာနောက်သားများခေတ်ကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုရုံမျှ မဟုတ်ဘဲ 'တစ်နေ့တာ ဆရာသည် တစ်သက်တာ ဖခင်' ဆိုသကဲ့သို့ တကယ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ပွဲတော်များနှင့် အားလပ်ရက်များတွင် တပည့်ဖြစ်သူက ဆရာ့ထံသို့ လက်ဆောင်များ ပေးရုံသာမက သူတို့အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာချိန်တွင်ပင် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးရမည် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း တာ့ရွှယ်ထိုသည် အခြားအရာအားလုံးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး ထိုအသားပန်းကန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ လက်လှမ်းရန် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။

မနေ့ညက ထိုကောက်နှံဆယ်ကျင်းကို သူ ယူခဲ့ရခြင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ မယူခဲ့ပါက ဆောင်းရာသီရောက်လျှင် သူ၏မိသားစုမှာ စားစရာ ပြတ်လပ်သွားမည်မှာ သေချာနေကာ ကလေးနှစ်ယောက်အနက် တစ်ယောက်မှာ ဤဆောင်းရာသီကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤအသားမှာတော့ ကွာခြားလေသည်။ အငတ်ဘေးကြုံရသောနှစ် မဟုတ်လျှင်ပင် တစ်နှစ်လျှင် နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်မျှ စားရပါက ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထိုနှစ်နှပ် သုံးနှပ်အတွက်ပင် လျူအာကျူးကဲ့သို့ ပန်းကန်အပြည့် စားရဲမည် မဟုတ်ပေ။

တာ့ရွှယ်ထို၏ အတွေးများကို လျူအာကျူးက ရိပ်မိသွားပြီး ပန်းကန်ကို တွန်းပေးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာ... တကယ်လို့ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ အားနာနေတယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ ဘိုးဘွားအမွေအနှစ် ပညာရပ်တွေကို ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးပါ... ခရိုင်ဆေးရုံကနေ ရလာတဲ့ အဲဒီခြေဗလာဆရာဝန် လက်စွဲစာအုပ်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို လာမလိမ်ပါနဲ့... ခင်ဗျားမိသားစုရဲ့ ပညာရပ်တွေက အသားတစ်ပန်းကန်နဲ့တောင် မတန်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား..."

"ဟေ့... မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘွားအမွေအနှစ် ဆေးပညာတွေက မင်းရဲ့ အသားတစ်ပန်းကန်ထက် အများကြီး ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်ကွ... မြေရှင်ကြီးတစ်ယောက်က ဆေးတစ်ဖုံအတွက် ငါ့အဘိုးကို ငွေဒင်္ဂါးပြားတစ်ရာတောင် ပေးခဲ့ဖူးတယ်..."

"မင်းကို သင်ပေးပါ့မယ် ကလေးရ... မင်းက အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းသိတာပဲ... လူအများစုအတွက်တော့ ခြေဗလာဆရာဝန် လက်စွဲစာအုပ်က တော်တော်လေး အဆင့်မြင့်ပါတယ်... ဒါက လူတွေကို ရောဂါဘယ်လိုကုသမလဲဆိုတာကို အမြန်သင်ယူနိုင်စေတယ်လေ... ဒါပေမဲ့ ဒါက ခေါင်းကိုက်တာ၊ ဖျားနာတာလိုမျိုး အသေးအမွှားလေးတွေအတွက်ပဲ အသုံးဝင်တာပါ..."

"ငါ့မိသားစုရဲ့ ဆေးပညာကို မင်းသာ သင်ယူမယ်ဆိုရင် သေတဲ့သူကို ရှင်အောင်လုပ်ပေးနိုင်တယ်လို့တော့ မပြောလိုဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါတို့မြို့ရဲ့ ဆေးပညာအသိုင်းအဝိုင်းမှာတော့ မင်းက အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီခေတ် ဒီအခါမှာ အသားတစ်ပန်းကန်ဆိုတာ နည်းတဲ့ပမာဏ မဟုတ်ဘူး... ရွှေတစ်ပန်းကန်ထက်တောင် ပိုတန်ဖိုးရှိသေးတယ်... ငါ မင်းဆီကနေ အခွင့်အရေး မယူနိုင်ဘူး..."

သူ၏ ဘိုးဘွားအမွေအနှစ် ဆေးပညာအကြောင်းကို ပြောသောအခါ တာ့ရွှယ်ထိုသည် ချက်ချင်းပင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လက်မပင် ထောင်ပြလိုက်သေးသည်။

သို့သော် သူသည် သွားရည်မြိုချလိုက်ပြီး အသားပန်းကန်ကို ပြန်ပေးချင်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို တာ့ရွှယ်ထိုအား မည်သို့ လက်ခံစေရမည်နည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။

ရုတ်တရက် အိမ်ထဲမှ လျူဖူရှန့်၏ အသံထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"တာ့ရွှယ်ထို... ငါ့သားက မင်းကို အသားတစ်ပန်းကန် လက်ဆောင်ပေးနေတာကို မင်းက ဘာလို့ ဟန်ဆောင်နေရတာလဲ... တကယ်လို့ တကယ် အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်လည်း မင်း သူနဲ့ သွေးသောက်ညီအစ်ကို ဖွဲ့လိုက်လို့ရတယ်လေ... သားအိုကြီး နောက်တစ်ယောက်ရလာတာကို ငါကတော့ သဘောမကျစရာ မရှိပါဘူး..."

တာ့ရွှယ်ထို၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားပြီး သူ၏လက်များမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်သွားလေသည်။

"မင်း... လျူဖူရှန့်... မင်း မင်း မင်း... ကောင်းပြီ... ဒီနေ့ ဒီအသားပန်းကန်ကို ငါ ယူလိုက်မယ်... ဒီနေ့ကစပြီး ကျူးဇီ... မင်းက ငါ့ရဲ့ တပည့်ပဲ..."

"တပည့်... ဒီအသားပန်းကန်ကို ငါ သိမ်းထားလိုက်မယ်... ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ မင်းကို နေ့ခင်းဘက်လို ရှင်းလင်းပြတ်သားလာအောင် လေ့ကျင့်ပေးမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်..."

"ဗိုက်ဝအောင်စားပြီးရင် ငါ့ဆီလာပြီး ပညာသင်ချေ..."

"လျူဖူရှန့်... မင်းမှတ်ထား... အခု ငါက ကျူးဇီရဲ့ ဖခင်တစ်ဝက်ပဲ... အခုကစပြီး ငါနဲ့လာပြီး လျှောက်မနောက်နဲ့... ငါ့ရဲ့အဆင့်အတန်း ကျသွားရင် မင်းလည်း မျက်နှာပျက်ရမှာပဲ..."

ထိုစကားများကို ချန်ထားရစ်ကာ တာ့ရွှယ်ထိုသည် ချက်ချင်းပင် ထွက်သွားလေတော့သည်။

လျူဖူရှန့်က သူ့ကို ဒေါသထွက်စေမည့် အခြားစကားများ ပြောလာမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား သူ ကြောက်ရွံ့နေကြောင်းကိုမူ တာ့ရွှယ်ထိုက မည်သည့်အခါမျှ ဝန်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏စကားအရဆိုရလျှင် မြေရှင်ကြီးမိသားစု၏ သခင်လေးနှင့် ပေါင်းသင်းရသည်ကို သူက အထင်အမြင်သေးရုံသက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

တာ့ရွှယ်ထို ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးသည် အိမ်ဘက်သို့ လက်မထောင်ပြလိုက်လေသည်။

"အဖေ... အဖေက တကယ် နည်းလမ်းရှိတာပဲ... စကားနှစ်ခွန်းတည်းနဲ့ တာ့ရွှယ်ထိုက အသားကို ယူသွားတာပဲ..."

"ဒါပေါ့... ငါက သူနဲ့အတူ ကြီးပြင်းလာတာလေ... သူ့ကို ကိုင်တွယ်ရတာ ဘယ်လောက်ခက်မှာမို့လို့လဲ..."

လျူဖူရှန့်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်နေသော အပြုံးတစ်ခုရှိနေသော်လည်း ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်းကို သူ သဘောပေါက်သွားကာ ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။

"ကောင်စုတ်လေး... မင်းက ဘယ်သူ့ကို တာ့ရွှယ်ထိုလို့ ခေါ်နေတာလဲ... အခုကစပြီး သူ့ကို ဆရာလို့ခေါ်ရမယ်..."

"ငါ မင်းကိုပြောမယ်... အဲ့အဘိုးကြီးရဲ့ မိသားစုပညာရပ်တွေက အရေးပါအရာရောက်တယ်... အဲဒီတုန်းက မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးတောင်မှ သူတို့ကို လေးစားခဲ့ရတာ..."

"သူ့တံခါးဝကို ဝင်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် မင်း သူ့ကို ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရိုသေရမယ်... သူက မင်းကို ရိုက်ရင်ဖြစ်ဖြစ် ဆူရင်ဖြစ်ဖြစ်... ထားလိုက်ပါတော့... မင်း ရှောင်လို့ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မလေးမစားတော့ မလုပ်ရဘူး... နားလည်လား..."

လျူအာကျူးမှာ အလယ်တန်း ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် အဆင့်အတန်းကြောင့် တာ့ရွှယ်ထိုကို အထင်အမြင်သေးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လျူဖူရှန့်က မျက်နှာတည်ကြီးဖြင့် သတိပေးလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးက သဘောတူလိုက်ပြီး သူ၏အစားအစာကို အမြန်စားသောက်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

သူသည် တာ့ရွှယ်ထို၏ အိမ်သို့ တိုက်ရိုက် မသွားခဲ့ပေ။ သူ၏ ဆရာအသစ်မှာ ယခုအချိန်တွင် အိမ်၌ အသားစားနေလောက်ပြီး သူ ပေါ်သွားပါက အနေရခက်စေမည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် ဤအချိန်ကို အသုံးချကာ တောင်ပေါ်သို့တက်၍ အခြားတောကောင်များရှိမရှိ ကြည့်ရှုချင်နေသည်။ ဤအသားတစ်နပ်တည်းဖြင့်သာ သူ ကျေနပ်မနေနိုင်ပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ။

တာ့ရွှယ်ထို အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်လာသော သူ၏ဇနီးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူမ တောဟင်းရွက်များ ရှာမတွေ့ခဲ့သည်မှာ သေချာကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် သူက ချက်ချင်းပင် ပြုံးကာ ပန်းကန်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"မိန်းမ... ဒါက ဘာလဲဆိုတာကြည့်စမ်း..."

အသားနံ့များက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး အဒေါ် ရှုလျန်ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ သူမက ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလိုက်လေသည်။

"ဘုရားရေ... အသားတွေပါလား..."

"ဒီအသားက ဘုရားပေးတာ မဟုတ်ဘူး... အဘိုးကျူးဇီဆီကနေ... ဖူး... အကုန်လုံးက မင်း သိပ်ပြာယာခတ်လွန်းလို့ ငါပါ ရောကုန်ပြီ..."

"ဒါကို ကျူးဇီက ပေးလိုက်တာ... အဲဒီ ပြောင်းဖူးမှုန့် ဆယ်ကျင်းက ဆရာတင်လက်ဆောင်အတွက် မလုံလောက်ဘူးလို့ သူကပြောပြီး နောက်ထပ် အသားတစ်ပန်းကန် ပေးလိုက်တာပဲ..."

"နောက်ဆို ကျူးဇီ ငါတို့အိမ်ကို လာတဲ့အခါ သိပ်ပြီး ပြာယာမခတ်နေနဲ့... မဟုတ်ရင် သူ့ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့မျက်နှာတွေ အကုန်ပျက်ကုန်လိမ့်မယ်..."

တာ့ရွှယ်ထိုက မျက်နှာမည်းကြီးဖြင့် ဆူပူလိုက်လေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူသည်လည်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူ၏စကားပြောဆိုမှုမှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ဇနီးရှေ့တွင် မပြသလိုသဖြင့် အပြစ်ဖို့ရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။

အဒေါ် ရှုလျန်မှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း အလွန် စိုးရိမ်နေခဲ့လေသည်။

"ယောက်ျား... ဒါက ဆရာတင်တာ သက်သက်ပဲလေ... ငါတို့က ကောက်နှံတွေ အများကြီးယူထားပြီး အသားတစ်ပန်းကန်ပါ ထပ်ယူတာဆိုတော့ နည်းနည်းများမနေဘူးလား..."

တာ့ရွှယ်ထိုက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ဟူး... မိသားစုထဲက လူကြီးလူငယ်အားလုံး အသားမမြင်ရတာ တစ်နှစ်ကျော်နေပြီလေ... ငါ့ကို မရိုးသားဘူးလို့ ခေါ်ရင်တောင်မှ ငါ ယူရမှာပဲ... အဆိုးဆုံးကတော့ အဲဒီကလေးကို ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘွားအမွေအနှစ် ပညာရပ်တွေအားလုံး သင်ပေးလိုက်ရုံပေါ့..."

"ကောင်းပြီ... အဲဒီ သုံးနှစ်တာသင်ကြားခြင်းဆိုတဲ့ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အဟောင်းကို မလုပ်နဲ့တော့... ပညာရပ်တွေကို တိုက်ရိုက်သာ လက်ဆင့်ကမ်းပေးလိုက်ပါ..."

အဒေါ် ရှုလျန်သည်လည်း လျူအာကျူးအပေါ် ကျေးဇူးတင်မိသဖြင့် သူ့ကို အလျင်စလို ဖြောင်းဖျလိုက်လေသည်။

တကယ်တော့ တာ့ရွှယ်ထိုသည် သုံးနှစ်တာသင်ကြားမှုမှာ များလွန်းသလားဟု တွေးတောနေခဲ့သော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလိုအလျောက်ပင် စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"တောက်... မင်းက ဘယ်သူ့မိန်းမလဲ... ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘွားအမွေအနှစ် ပညာရပ်တွေက အရမ်းတန်ဖိုးရှိတာ... သူ့ကို ဆယ်နှစ်လောက် စမ်းသပ်ရင်တောင် မများသေးဘူး... မင်းက စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘွားအမွေအနှစ် စည်းမျဉ်းတွေကို လွှင့်ပစ်ချင်နေတာလား..."

အဒေါ် ရှုလျန်က ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ခါးကို ထောက်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဘိုးကြီး... ရှင်က စားစရာတောင် မတတ်နိုင်ဘဲနဲ့ ဟန်ရေးပြနေတုန်းလား... ရှင့်ကို တပည့်ခံချင်တဲ့သူ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ရှင့်ကိုယ်ရှင် သိပ်ကြီးမြတ်တယ်လို့ မထင်နဲ့... ရှင့်တပည့်ဖြစ်ဖို့အတွက် ပြောင်းဖူးမှုန့် ဆယ်ကျင်းနဲ့ အသားပန်းကန်ကြီးတစ်လုံး ပေးချင်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိလဲဆိုတာ လိုက်မေးကြည့်စမ်းပါ... ရှင့်စရိတ်နဲ့ သူတို့ လာမစားမသောက်တာကတင် တော်နေပြီ... ရှင်က ဘာတွေ လာဟန်ဆောင်နေတာလဲ..."

တာ့ရွှယ်ထို၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အလွန်အမင်း နာကြည်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်း… မင်း.. မင်း... ငါ..."

သူတို့အိမ်တွင် သူ့တပည့်ဖြစ်သူ၏ ဖခင်ထံမှ စော်ကားခံရခြင်းမှာ တစ်ပိုင်းဖြစ်လေသည်။

သူက အသားတစ်ပန်းကန်ကို ယူလာခြင်းဖြင့် ဤမိန်းမသည် သူ့ကို ကျေနပ်အောင် အသေအချာ ကြိုးစားလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

၎င်းအစား မြေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆုံးမခံရမည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် နေရာတိုင်းတွင် လူဆိုးကြီးတစ်ယောက် မည်သို့မည်ပုံ ဖြစ်သွားရသနည်း။

တာ့ရွှယ်ထို စူးရဲစွာ ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အဒေါ် ရှုလျန်က အသားပန်းကန်ကို လုယူလိုက်လေသည်။

"ဘာလဲ... ငါပြောတာ မှားလို့လား... ရှင့်နှုတ်ခမ်းပေါ်က အဆီတွေကို ကြည့်စမ်း... ရှင် ကျူးဇီတို့အိမ်မှာ စားခဲ့တာ သေချာတယ်... သူတို့က ရှင့်ကို ဗိုက်ဝတဲ့အထိ ကျွေးပြီး မိသားစုတွေ အသားအရသာ မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ ပန်းကန်တစ်လုံး ထည့်ပေးလိုက်တာကို... ငါက သူ့ကို တကယ့်ပညာရပ်တွေ သင်ပေးဖို့ ပြောတဲ့အခါ ရှင်က စူးရဲစွာ ကြည့်နေတယ်ပေါ့... ရှင်က ခွေးလား... ဗိုက်ဝတာနဲ့ သွားဖြဲပြတော့တာပဲလား..."

သူမ၏စကားများ ပိုမိုကြမ်းတမ်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ တာ့ရွှယ်ထိုက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ့ကို မသင်ပေးဘူးလို့ ငါ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူး... အခု မင်းကို ငါပြောမယ်... သူ လာသရွေ့ ငါ သူ့ကို အကုန်သင်ပေးမယ်... ဒါဆို လုံလောက်ပြီလား..."

"ကောင်းပြီ... အနည်းဆုံးတော့ ရှင်က လူတစ်ယောက်လို ပြုမူနေတာပဲ..."

အဒေါ် ရှုလျန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝင့်ကြွားစွာဖြင့် အပြင်သို့ စတင်လျှောက်သွားလေသည်။

"အဲဒါကမှ ပိုကောင်းတာပေါ့... ကလေးတွေကို ထမင်းစားဖို့ ပြန်ခေါ်လိုက်ဦးမယ်... နေပါဦး... လူတစ်ယောက်လို ပြုမူတယ်ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ... ငါက လူပဲလေ..."

နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားကာ တာ့ရွှယ်ထိုသည် သူ၏ဇနီးကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး မီးမွှေးကာ ရေနွေးကျိုရန် သွားနေပြီဖြစ်ကြောင်းသာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူမသည် အသားတစ်ဝက်ကို သူမ၏ သားအကြီးဆုံး မိသားစုအား ပေးရန် စီစဉ်ထားပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကိုမူ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အထားခံနိုင်စေရန် ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားလေသည်။