အခန်း ၁၄

အခန်း (၁၄) တောဝက်တစ်သိုက်ကို ဖမ်းမိခြင်း

တောင်ပေါ်ရှိ လူအများစုမှာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာကြပြီး တောဟင်းရွက်များကို ရှာဖွေမတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူတစ်ပါး၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို အလွန်အမင်း မခံချင်သောကြောင့် နေရောင်ရနေသော နေရာတစ်ခုကို ရှာ၍ ထိုင်နေလိုက်ပြီး လူများအားလုံး ထွက်သွားသည့်တိုင်အောင် စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် စီစဉ်ထားလေသည်။

သူ ထိုင်နေသည်မှာ ခဏသာ ရှိသေးသော်လည်း သူ၏အနောက်ဘက်မှ ရွှင်လန်းတက်ကြွသော ရယ်မောသံနှင့်အတူ ကလေးမလေးတစ်ယောက်၏ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ဆူညံသော အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"အမေ... သမီး အခု ဦးလေးဆီသွားပြီး ကစားလို့ရပြီလား... ဦးလေး နိုးပြီလို့ အမေပြောခဲ့တယ်မလား... ဦးလေးက သမီးနဲ့ ကစားပေးနိုင်မလား..."

ထို့နောက်တွင် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လီဆွေ့ဆွေ့၏ ဒေါသထွက်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဆူညံလိုက်တာ... နင့်ဦးလေးက နင့်လို စကားများပြီး ရုပ်ဆိုးတဲ့ ကလေးမလေးနဲ့ လုံးဝ ကစားပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... သွားပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးနဲ့..."

"ဝါး..."

နျီဇီလေးက အသံကျယ်လောင်စွာဖြင့် ငိုကြွေးတော့သည်။

“အမေလိမ်တယ်... ဦးလေးက သမီးကို လှတယ်လို့ ပြောတယ်... ဦးလေးက သမီးကို အရမ်းချစ်တာ... သမီးကိုတောင် အစာခွံ့ကျွေးသေးတယ်... ဟင့် ဟင့်..."

အသား ဟူသော စကားလုံးကို ထုတ်ပြောမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားချိန်တွင် နျီဇီလေး၏ ပါးစပ်ကို လီဆွေ့ဆွေ့က လှမ်းပိတ်လိုက်လေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည် ဤမြင်ကွင်းမျိုးကို ရိုးအီနေပြီဖြစ်သည့်အလား ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် စားစရာ အနည်းငယ်ရှိသူတိုင်းသည် အခြားသူများ လာရောက်ချေးငှားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားတတ်ကြပေသည်။ ရွာသူရွာသားအချင်းချင်း မိမိအိမ်ပေါက်ဝသို့ ရောက်လာလျှင် မငှားဘဲနေရန်မှာ မကောင်းလှသော်လည်း ငှားရမ်းလိုက်ပါက မိမိကိုယ်တိုင် ခါးပတ်ကြိုးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စည်းထားရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် လူကြီးအများစုသည် မိမိတို့၏ ကလေးများကို အပြင်ထွက်ကစားသည့်အခါ အိမ်တွင် ဘာစားခဲ့ရသည်ကို ထုတ်မပြောရန် သတိပေးလေ့ရှိကြပြီး အကယ်၍ ပြောမိပါက ခြေထောက်ရိုက်ချိုးခံရကာ သွားများ ကျွတ်ထွက်သွားမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ထားတတ်ကြသည်။

နျီဇီလေး၏ ငိုယိုဆူပူသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လျူအာကျူးက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဖြစ်လေသည်။

သူ့မရီးက နျီဇီလေး၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားရင်း သူခိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟိုဒီလှည့်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက ရယ်မောချင်စိတ်ပေါက်သွားပြီး အသက်ရှူအောင့်ထားရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေသော နျီဇီလေးကို ကယ်တင်ရန် အမြန်သွားလိုက်လေသည်။

သူမ၏ ဦးလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နျီဇီလေးသည် ချက်ချင်းပင် ရှိုက်ငိုကာ မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေး... အမေက သမီးကို ရုပ်ဆိုးတဲ့ ကလေးမလေးတဲ့... ပြီးတော့ ဦးလေးက သမီးကို မချစ်ဘူးလို့ ပြောတယ်..."

"သမီးရဲ့ အမေက သမီးကို လိမ်နေတာ... တကယ်တော့ ဦးလေးက ရုပ်ဆိုးတဲ့ ကလေးမလေးတွေကို ချစ်တာ..."

လျူအာကျူးသည် ကလေးမလေးကို တမင်တကာ စနောက်လိုက်သည်။

နျီဇီလေးသည် ထိုစကား၏ အကွက်ဆင်မှုကို သတိမထားမိသေးဘဲ လီဆွေ့ဆွေ့အား အောင်ပွဲခံသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကြားလား အမေ... သမီးရဲ့ ဦးလေးက ရုပ်ဆိုးတဲ့ ကလေးမလေးတွေကို ချစ်တယ်တဲ့..."

လီဆွေ့ဆွေ့က မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။

"နင့်အဖေလိုပဲ တုံးတယပဲ..."

"အမေ... လျှောက်ပြောမနေနဲ့... သမီးအဖေက မတုံးဘူး... သမီးအဖေက အရူးကြီးပဲ.."

နျီဇီလေးသည် ခါးထောက်လျက် ရပ်ကာ သူမ၏ဖခင် နာမည်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက သဘောတကျဖြင့် ရယ်မောလိုက်ကြလေသည်။ ကလေးများဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ တားဆီးပိတ်ပင်ထားခြင်းမရှိဘဲ လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုတတ်ကြသည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် လီဆွေ့ဆွေ့မှာမူ အလွန်ဒေါသထွက်နေလေပြီ။ ဤကဲ့သို့သော စကားများကို အိမ်တွင်ပြောလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း မည်သည့်သမီးမျိုးက လမ်းပေါ်သို့ထွက်ကာ သူမ၏ဖခင်မှာ အရူးကြီးဖြစ်သည်ဟု အော်ဟစ်ပြောဆိုရသနည်း။ ဤသည်မှာ သူတို့အား ရယ်စရာအဖြစ် ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းပင် မဟုတ်ပါလော။

သူမသည် နျီဇီလေး၏ တင်ပါးကို ရိုက်ရန် ရည်ရွယ်လျက် ဖိနပ်ကိုချွတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

အခြေအနေမကောင်းတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးသည် နျီဇီလေးကို ကပြာကယာ ပွေ့ချီကာ ထွက်ပြေးတော့သည်။

"မရီး... ကလေးကို ကျွန်တော် ကြည့်ထားပေးပါ့မယ်... နေ့လယ်စာ စားချိန်ကျရင် အိမ်ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့မယ်..."

သူမတွင် အားကိုးစရာ လူရှိနေပြီဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နျီဇီလေးသည် ဒေါသထွက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဆော့ကစားချင်စိတ်ဖြင့် လျူအာကျူး၏ ပခုံးပေါ်မှနေ၍ သူမ၏မိခင်ကို မျက်နှာပြောင်ပြလိုက်ပြီး မွန်းတည့်ချိန်တွင် အိမ်သို့ ပြန်ရဦးမည်ဟူသော နာကျင်ဖွယ်အမှန်တရားကို လုံးဝမေ့လျော့သွားခဲ့လေသည်။

လျူအာကျူးသည် ယနေ့တွင် ယုန်တွင်းများ သို့မဟုတ် တောဝက်သိုက်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မလားဟု သိရရန်အတွက် တောင်ပေါ်သို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်ရန် မူလက စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုမူ နျီဇီလေးကို ချီပိုးထားရပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ မူလအစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရလေသည်။

တောင်ခြေပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထိုကဲ့သို့သော တွင်းများ ရှိမရှိဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ။ ရှိတော့ရှိခဲ့သော်လည်း အသေအချာပင် ရှင်းလင်းဖယ်ရှားခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ တောင်နှင့်နီးလျှင် တောင်ကိုမှီခို၍ အသက်မွေးပြီး ရေနှင့်နီးလျှင် ရေကိုမှီခို၍ အသက်မွေးခြင်းမှာ ဤခေတ်ကာလ၏ အများလက်ခံထားသော စည်းမျဉ်းတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ရွာသူရွာသားများသည် အရူးများ မဟုတ်ကြပေ။ ကျေးရွာအရာရှိများ သိရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သေနတ်များကို မသုံးရဲကြလျှင်တောင်မှ ထောင်ချောက်များကို တူးဖော်ခြင်းနှင့် အခြားအရာများကို ပြုလုပ်နိုင်ကြသေးသည်။

"ဦးလေး... သမီးတို့ မနေ့ကလို လှတဲ့ ကြက်တွေကို ဖမ်းကြမှာလား..."

နျီဇီလေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ပြူးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ကြည့်ရသေးတာပေါ့... ဖမ်းလို့ရရင်တော့ ဖမ်းမှာပေါ့..."

လျူအာကျူးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို မျက်လုံးဝေ့ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

တောင်ပေါ်တွင် ထောင်ချောက်များစွာရှိပြီး လူများ ပြုတ်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ၎င်းတို့အားလုံးကို အမှတ်အသားများ ပြုလုပ်ထားလေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တိရစ္ဆာန်များသည် ထိုအမှတ်အသားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

လျူအာကျူးသည် ထောင်ချောက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ အချို့မှာ သေသပ်ကောင်းမွန်ပြီး အချို့မှာ ကြမ်းတမ်းကြသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးတွင် တူညီသော အချက်တစ်ချက် ရှိနေလေသည်။ ထိုအချက်မှာ ငါးစာ တစ်စက်ကလေးမျှပင် မရှိခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ဤကဲ့သို့ ထောင်ချောက်များ ဆင်ထားခြင်းထက်စာလျှင် ဤနေရာတွင် အိုးတစ်လုံးကို တည်ထားလိုက်ပြီး တောဝက်က ၎င်း၏သွေးကို ဖောက်ထုတ်ကာ၊ အမွေးများကို ခြစ်ထုတ်ပြီး၊ ကလီစာများကို သန့်စင်လျက် မိမိဘာသာ စတူးဖြစ်အောင် အိုးထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားမည့်အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်ခြင်းက ပို၍ မကောင်းပေဘူးလော။ ထို့ပြင် ပူပူနွေးနွေး အသားပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကိုပင် တည်ခင်းကျွေးမွေးနိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလော။

သာမန်လူများသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးကြပြီး ရိက္ခာအနည်းငယ်မျှကိုပင် အနစ်နာမခံနိုင်ကြသည်ကို လျူအာကျူး သိသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ငါးဖမ်းရန်အတွက် ငါးစာချပေးရန် တကယ်ပင် လိုအပ်လှပေသည်။

အတန်ကြာ ထပ်မံရှာဖွေပြီးနောက်တွင် လျူအာကျူးသည် အလယ်အလတ်အရွယ်အစားရှိ တွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ စူးရှပြီး ဆိုးရွားသော အနံ့ဆိုးတစ်ခုကို ရလိုက်သဖြင့် နျီဇီလေးမှာ နှာခေါင်းကို ပိတ်ထားရတော့သည်။

"ဦးလေး... နံလိုက်တာ..."

အနံ့ဆိုးကြောင့် သူမသည် စကားအများကြီး မပြောချင်တော့သဖြင့် လျူအာကျူးကို နံသည်ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ အသံထွက်သွားလေသည်။

လျူအာကျူးသည် သစ်ခွတစ်ခွကို ရှာတွေ့သွားပြီး ပထမဦးစွာ နျီဇီလေးကို ထိုနေရာတွင် တင်ပေးလိုက်ကာ တင်းကျပ်စွာ ကိုင်တွယ်ထားစေရန် သေချာစေပြီးနောက် ဂူပေါက်ဝသို့ ကိုင်းညွတ်၍ ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

ဂူ၏အတွင်းပိုင်းမှာ မသေးငယ်လှပေ။ ထို့ပြင် ခြောက်သွေ့နေသော မစင်များစွာရှိသည့်အပြင် သစ်ခွံများနှင့် ဘယ်ရီသီးစေ့များလည်း ရှိနေရာ ယင်းတို့အားလုံးမှာ တောဝက်များ စားရသည်ကို နှစ်သက်သည့် အရာများ ဖြစ်လေသည်။ ဤနေရာသည် တစ်ချိန်က တောဝက်သိုက်ဖြစ်ခဲ့ပုံရသော်လည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သော ခြေရာလက်ရာများအရ စွန့်ပစ်ခံထားရပုံပေါ်ပြီး တောဝက်များ ဤနေရာသို့ မရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်လေသည်။ သို့ရာတွင် ဂူပေါက်ဝအနီး၌ လူတို့၏ လက်ဗွေရာများနှင့် ခြေရာများစွာကို မြင်တွေ့နိုင်သဖြင့် ဤတွင်းကို လူအများအပြား တွေ့ရှိထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ထိုအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် တောဝက်တစ်သိုက်မှာ ကြောက်ရွံ့ကာ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် ပြောင်းဖူးမှုန့် ဇလုံတစ်လုံးကို ထုတ်ယူရန် သူ၏ စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ကို ချက်ချင်းအသုံးပြုလိုက်ပြီး ထိုအထဲမှ စမ်းရေအချို့ကို လောင်းထည့်ကာ ရိုးရှင်းသော မီးဖိုတစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် တောင်ပေါ်မှ ကျောက်ခဲအချို့ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ သူသည် သစ်ကိုင်းခြောက်များကို စုဆောင်းကာ မီးမွှေးလိုက်ပြီး ပြောင်းဖူးမှုန့်ဇလုံကို အပေါ်တင်ကာ ပွက်ပွက်ဆူလာစေရန် ထားလိုက်လေသည်။

သစ်ပင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော နျီဇီလေးသည် လျူအာကျူး ဆန်ပြုတ် ပြုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အမြန်အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး... ဦးလေး... သမီးကို အောက်ချပေးပါဦး... သမီးလည်း ဆန်ပြုတ် သောက်ချင်တယ်..."

"အစားမက်တဲ့ ကောင်မလေး... ဦးလေးတို့က ဆန်ပြုတ်သောက်မှာ မဟုတ်ဘူး... အသားစားမှာ..."

လျူအာကျူးသည် နျီဇီလေး နံနက်စာ မစားရသေးကြောင်း အသေအချာ သိထားသဖြင့် သူ မနေ့က ဖမ်းခဲ့သော စာကလေးများကို ထုတ်ယူကာ သန့်စင်ပြီးနောက် ငှက်များကို စတင်ကင်လိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ငှက်များ ကျက်သွားပြီး ပြောင်းဖူးမှုန့်ဆန်ပြုတ်လည်း အဆင်သင့်ဖြစ်သွားလေပြီ။ မွှေးကြိုင်သော အနံ့မှာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသဖြင့် နျီဇီလေး၏ သွားရည်များမှာ သစ်ပင်ပေါ်မှနေ၍ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေတော့သည်။

လျူအာကျူးသည် ပြောင်းဖူးမှုန့်ဆန်ပြုတ်ကို ဂူထဲတွင် ထားလိုက်ပြီး ၎င်း၏ မွှေးကြိုင်သောအနံ့ကို ပျံ့လွင့်စေကာ ကင်ထားသော စာကလေးတစ်ကောင်ကို နျီဇီလေးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ဆား၊ ဆီနှင့် အခြားဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ မပါဝင်ဘဲ သန့်စင်သော အသားအရသာသက်သက်သာ ဖြစ်နေသော်လည်း။ နျီဇီလေးသည် များစွာသော နှစ်သက်သဘောကျမှုဖြင့် စားသောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လခြမ်းပုံစံ ကွေးညွတ်သွားကာ သူမ၏ ပျော်ရွှင်နေသော အသွင်အပြင်မှာ တကယ်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှပေသည်။

သူမသည် အသားတုံးကြီးတစ်တုံးကို ဆွဲဆုတ်ကာ လျူအာကျူး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးရန်လည်း မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။ အစားမက်သော်လည်း ဤကလေးမလေးမှာ တွန့်တိုခြင်း မရှိပေ။

လျူအာကျူးသည် အရသာမရှိသော အသားကို မူလက မနှစ်သက်သော်လည်း နျီဇီလေးက သူ့အား အစာခွံ့ကျွေးခြင်းမှာ ရှားပါးသော အခွင့်အရေးဖြစ်သည်ဟု တွေးကာ အတင်းအကျပ် မျိုချလိုက်ရလေသည်။

အသားကို မျိုချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဝေးမှ နှာမှုတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ လျူအာကျူးသည် နျီဇီလေးကို ကပြာကယာ ပွေ့ချီကာ အဝေးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်နောက်သို့ ပုန်းကွယ်လိုက်ပြီး သူမအား တိတ်တိတ်နေရန် အမူအရာပြလိုက်လေသည်။

နျီဇီလေးသည် တောဝက်ကြီးများကို မမြင်လိုက်ရဘဲ သူမ၏ ဦးလေးက တူတူပုန်းတမ်း ကစားချင်သည်ဟု ထင်သွားလေသည်။ သူမသည် သစ်ပင်နောက်တွင် အမြန်ဝပ်လိုက်ပြီး အသားတစ်ကိုက်ကို ကိုက်ကာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်လျက် အသံမထွက်ရဲဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ ဝါးနေတော့သည်။

လျူအာကျူးသည် သစ်ပင်အနောက်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ဝဖြိုးပြီး တောင့်တင်းသော တောဝက်အချို့ ယိမ်းထိုးကာ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့ သွားလာနေစဉ် နှာခေါင်းများဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ အနံ့ခံနေကြလေသည်။

သူတို့သည် ဤမျှလျင်မြန်စွာ ငါးစာမိသွားကြသည်လော။ ဤတိရစ္ဆာန်များသည်လည်း အစာရေစာ ရှားပါးနေပုံရလေသည်။

လျူအာကျူးသည် ဦးနှောက်မရှိသော တောဝက်များ ဂူထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး ပြောင်းဖူးမှုန့်ဆန်ပြုတ်ကို ဆူညံစွာ စတင်သောက်သုံးနေကြသည်ကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် ပြေးသွားလိုက်လေသည်။ သူသည် ဂူပေါက်ဝတွင် ဝပ်လျက် မီးပွားများ တငွေ့ငွေ့ လောင်ကျွမ်းနေဆဲဖြစ်သော သစ်သားချောင်းတစ်ချောင်းကို အတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

တောဝက်များသည် ချက်ချင်းပင် လန့်ဖြန့်သွားကြလေသည်။ သူတို့သည် အစားအစာကို မေ့သွားကြပြီး အော်ဟစ်ကာ ဂူထဲမှ ပြေးထွက်လာကြတော့သည်။ ဂူပေါက်ဝမှာ မကြီးမားလှဘဲ တစ်ကြိမ်လျှင် ဝက်တစ်ကောင်သာ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် ဂူပေါက်ဝတွင် ဝပ်နေပြီး တစ်ကောင်ချင်းစီ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝက်ကို ရိုက်ချလိုက်ကာ သူ၏ စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ တောဝက်ငါးကောင်စလုံးကို သူ အောင်မြင်စွာ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့လေသည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲတွင် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေသော အနက်ရောင် ဝက်ကြီးအချို့ကိုကြည့်ရင်း လျူအာကျူးမှာ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားခဲ့လေသည်။ ဤသည်မှာ အသား ကျင်းတစ်ထောင်ကျော်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် မှောင်ခိုဈေးကွက်၌ အချို့လူများသည် အသားတစ်ကျင်းလျှင် ခုနစ်ယွမ် သို့မဟုတ် ရှစ်ယွမ်အထိ ရဲဝံ့စွာ ရောင်းချကြလေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤအရာအားလုံးကို ရောင်းချလိုက်ပါက သူ၏လက်ထဲတွင် ယွမ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ရရှိလာမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ပျမ်းမျှလစာမှာ ယွမ်နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်သာရှိသော ခေတ်ကာလတွင် ယွမ်ထောင်ပေါင်းများစွာဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာကို ကိုယ်စားပြုနေသနည်း။