အခန်း ၁၅

အခန်း (၁၅) တပည့်ရလိုက်တာလား၊ အဖေရလိုက်တာလား

လျူအာကျူးသည် နျီဇီကိုပွေ့ချီကာ တောင်အောက်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ဆင်းလာရင်း တောဝက်သားကို ငွေအဖြစ် မည်သို့ပြောင်းလဲရမည်ကို တွေးတောနေလေသည်။

ရွာထဲသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဝေးမှ ထျန်းစန်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူကြီးတစ်ဦးနှင့် လူငယ်တစ်ဦးတို့သည် စက်ဘီးများကို တွန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ကျေနပ်မှုကြောင့် နီမြန်းနေကာ လမ်းလျှောက်ရင်း လေချဉ်တက်နေကြ၏။

တုတ်ခိုင်သော ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် သူတို့၏ဘေးတွင် ရပ်ကာ ခါးကိုကိုင်းညွတ်၍ ရိုကျိုးစွာဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာကို အခါအားလျော်စွာ ပြောဆိုနေကြသည်။

ထိုလူနှစ်ဦးသည် အားပေးသည့်ဟန်ဖြင့် သူ၏ပခုံးကို တစ်ခါတစ်ရံ ပုတ်ပေးကာ စကားအနည်းငယ်ပြောဆိုပြီးနောက် စက်ဘီးများစီး၍ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ခါးကိုကိုင်းညွတ်လျက်ပင် သူတို့ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူတို့ အဝေးသို့ ရောက်သွားမှသာ သူ၏ခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်တန်းလိုက်ကာ ရွံရှာသော အမူအရာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ တံတွေးထွေးချလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ နောက်သို့ တိုက်ဆိုင်စွာ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ ကျိန်ဆဲရေရွတ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ခွေးမသားတွေ သူတို့ဟန်ရေးပြနေတာကို ကြည့်စမ်း... ငါ့ကို ရာထူးတိုးပေးမယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း ပြောနေတာလား... လူတိုင်းက ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ ထမင်းတောင် မစားနိုင်ကြတဲ့အချိန်မှာ သူတို့က ဒီလိုအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လာပြောနေတယ်ပေါ့လေ..."

လျူအာကျူးသည် ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် နျီဇီကို ပွေ့ချီထားရင်း တမင်သက်သက် အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးဟိုင် ခင်ဗျားရဲ့ အပြုအမူကို ဂရုစိုက်ပါဦး..."

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လျူဟိုင်သည် လန့်ဖြတ်သွားပြီး အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်ကာ အတင်းအကျပ် ပြုံးလျက် ခါးကိုကိုင်းညွတ်၍ ရိုကျိုးစွာ ပြောလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သဘောထားက မမှန်ကန်ပါဘူး... ကျွန်တော် သေချာပေါက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကိုယ်တိုင်ဝေဖန်ဆန်းစစ်မှုလုပ်ပြီး ပြုပြင်ဖို့ လေ့လာပါ့မယ်... ဟေ့ မင်း… ကလေးစုတ်က အရိုက်ခံချင်နေတာလား..."

ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းထားသော လျူအာကျူးဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူဟိုင်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် မည်းမှောင်သွားပြီး သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် လှမ်းကန်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး ရယ်မောကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးဟိုင် ခင်ဗျားရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်က စီချွမ်းမှာများလား..."

"ဟင် ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

လျူဟိုင်သည် သူ့ကို ကန်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"စီချွမ်းမှာ မျက်နှာပြောင်းလဲခြင်းဆိုတဲ့ ရိုးရာပြဇာတ်တစ်ခု ရှိတယ်... ခင်ဗျားက အဲ့တာကို တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း သင်ယူထားတာပဲ..."

လျူအာကျူးက သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်လေသည်။

လျူဟိုင်သည် သူ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ရွာမှ ထွက်မသွားဖူးသဖြင့် မျက်နှာပြောင်းလဲခြင်းဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်းကို မသိခဲ့သော်လည်း သူ လှောင်ပြောင်ခံနေရမှန်းကိုမူ သိရှိကာ ဒေါသထွက်တော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေလေသည်။

သို့သော် နျီဇီသည်လည်း နားမလည်ပေ။ သူမသည် ဦးလေးဖြစ်သူ၏ လုပ်ရပ်ကိုသာ လိုက်လုပ်ရန် သိသဖြင့် လက်ခုပ်အမြန်တီးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဘိုးဟိုင်က တအားတော်တာပဲ..."

သူသည် ဦးလေးနှင့်တူမ နှစ်ယောက်ကြောင့် ရယ်မောသွားကာ စိတ်အခြေအနေ ပြန်ကောင်းသွားသည်။ သူက ပြုံးလျက် ဆူပူလိုက်လေသည်။

"အာကျူးဇီ မင်းက အလယ်တန်းကျောင်းသားဖြစ်ပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ အတည်အတန့်မနေဘူး... ဒီနျီဇီလေးလည်း မကြာခင် မင်းကြောင့် ပျက်စီးတော့မှာပဲ... မင်းက ဦးလေးဟိုင်ကိုတောင် လှောင်ပြောင်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

စကားပြောနေရင်းဖြင့် လျူဟိုင်သည် တစ်ဖန် စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြန်သည်။ သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆေးပုလင်းတစ်လုံးနှင့် စက္ကူတစ်ပိုင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ပုလင်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဆေးရွက်ကြီးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် စက္ကူပေါ်သို့ အနည်းငယ်လောင်းချလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများဖြင့် ဖြန့်ခင်းကာ လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်ဖြင့် စီးကရက်တစ်လိပ်ဖြစ်အောင် လိပ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖက်စွန်းကို ဆုတ်ဖြဲကာ မီးခြစ်ထုတ်၍ မီးညှိပြီး ပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်လေသည်။

ထိုလုပ်ငန်းစဉ်သည် ရှုပ်ထွေးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လျူဟိုင်၏ ကျွမ်းကျင်သော လှုပ်ရှားမှုများက လျူအာကျူးကို အနည်းငယ် အားကျစေခဲ့သည်။

"ဦးလေးဟိုင် မသိဘူးလို့ မထင်နဲ့... ရွာထဲကလူတွေက ငါ့ကို ခေါင်းဆောင်တွေကို ဖားဖို့ပဲသိတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လို့ ခိုးခေါ်ကြတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ငါက မဖားရင် သူတို့က ငါတို့အတွက် စပါးတွေကို ခွင့်ပြုပေးပါ့မလား... စကားအနည်းငယ်ပြောရုံနဲ့ သူတို့က ငါတို့ကို မျိုးစေ့တွေ လျှော့ပေးနိုင်တယ်... အဲ့အခါကျရင် ရွာထဲက လူကြီးလူငယ်အားလုံး အအေးဒဏ်ကိုခံရင်း ငတ်ပြတ်ရတာ သက်သာတာပေါ့..."

လျူဟိုင်သည် စိတ်ဓာတ်ကိစွာဖြင့် နောက်တစ်ခါ ပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်ပြီး ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ လူများနှင့်ပတ်သက်သော သူ၏ စိတ်ပျက်မှုအားလုံးကို မီးခိုးငွေ့များမှတစ်ဆင့် ဖွင့်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

လျူဟိုင် ဆေးလိပ်ဖွာနေသည်ကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးသည် အလွန်အားကျလာသဖြင့် မသိစိတ်မှ ပြောလိုက်မိသည်။

"ဦးလေးဟိုင် နောက်ထပ် စီးကရက်တစ်လိပ် ရှိသေးလား... ကျွန်တော့်ကို တစ်လိပ်ပေးပါ..."

စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြေပေးနေသော လျူဟိုင်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"မင်းလေးက စာကိုကြိုးကြိုးစားစား မသင်ဘဲ ဆေးလိပ်သောက်ဖို့ သင်နေတယ်ပေါ့လေ..."

လျူအာကျူးက အနည်းငယ် အနေရခက်သွားလေသည်။

"ကျွန်တော်က ခေါင်းရှင်းသွားအောင် တစ်ခါတလေမှ သောက်တာပါ..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောစမ်းနဲ့..."

လျူဟိုင်က ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း ဆေးပုလင်းကို ပြန်ထုတ်ကာ နောက်တစ်လိပ်ကို လိပ်ပေးလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် နျီဇီကို အလျင်အမြန် အောက်ချလိုက်ပြီး စီးကရက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ယူကာ လျူဟိုင်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

လျူဟိုင်က အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရယ်မောကာ ဆူပူလိုက်သည်။

"မင်းလို လူလည်လေးက စီးကရက်လည်းမရှိ မီးလည်းမရှိဘဲ အချောင်လာနှိုက်နေတာပေါ့လေ..."

စီးကရက်လည်းမရှိ မီးလည်းမရှိသူတစ်ယောက်သည် ဆေးလိပ်သောက်သော လူမှုအသိုင်းအဝိုင်း၏ အောက်ခြေဆုံးတွင် ရှိသည်။ လျူအာကျူးသည် ဤအချက်ကို နားလည်ပြီး အတော်လေး ရှက်ရွံ့သွားလေသည်။ သူသည် မိမိ၏ဆေးလိပ်ကို မီးညှိရန် လျူဟိုင် ကမ်းပေးသော သောက်လက်စ စီးကရက်ကို ယူလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကဲပါ... နောက်ကျရင် ခင်ဗျားကို ကျုံးဟွာ စီးကရက်တစ်ဗူး ပေးပါ့မယ်..."

"မင်းက ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က မြေးတွေထက်တောင် ကတိအလွတ်တွေ ပေးတာ ပိုတော်သေးတယ်..."

"ကျုံးဟွာစီးကရက်ဟုတ်လား... မင်းရဲ့ လေ့လာမှုအပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ထားစမ်းပါ... အနာဂတ်မှာ မင်းတစ်ခုခု ဖြစ်လာတဲ့အခါ ရွာကို မမေ့ဖို့ပဲလိုတယ်..."

လျူဟိုင်သည် တိကျသော သဘောထားမပြဘဲ ပြုံးလိုက်ကာ လျူအာကျူး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ ထိုမြေးနှစ်ယောက်သည် စားကြွင်းစားကျန်အချို့ကို ချန်ထားခဲ့ကြသည်။ သူသည် ထိုအရာများကို စုပေါင်းထမင်းစားဆောင်သို့ ယူသွားပြီး ရေနှစ်ပုံးထည့်ကာ မွန်းတည့်ချိန်တွင် ရွာရှိလူတိုင်းကို လာရောက်စေခြင်းဖြင့် သူတို့လည်း ကောင်းမွန်သော အစားအစာကို စားသုံးနိုင်စေမည် ဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် လျူဟိုင်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ပြင်းပြင်းရှိုက်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုးသွားလေတော့သည်။

"ဒီဆေးရွက်ကြီးက ဘာအမျိုးအစားလဲ... အရမ်းကို ပြင်းလွန်းတယ်..."

ယခင်ဘဝက စီးကရက်များနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့သော လျူအာကျူးသည် ဤလက်လိပ်ဆေးလိပ်၏ အရသာကို တကယ်ကို သည်းမခံနိုင်ခဲ့ပေ။

အဝေးသို့ မရောက်သေးသော လျူဟိုင်သည် အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို မြင်တွေ့ရန် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အသံထွက်၍ ရယ်မောလိုက်၏

"လူမိုက်လေး မင်းက အဲ့လိုခံနိုင်ရည်မျိုးနဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်လို ဆေးလိပ်သောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

လျူအာကျူးသည် စီးကရက်ကို တကယ်လွှင့်ပစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း လောလောဆယ် ကောင်းမွန်သော စီးကရက်များကို ဝယ်ရန် နေရာမရှိမှန်း သိထားသဖြင့် သူသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း အသားကျရန်သာ ကြိုးစားနိုင်တော့သည်။

သူ ထက်ဝက်ခန့် သောက်ပြီးချိန်တွင် စီးကရက်၏ ပြင်းအားကို သီသီလေး အသားကျသွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူ စီးကရက်ကို အမှန်တကယ် စတင်မခံစားနိုင်မီ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆော့ကစားနေသော နျီဇီက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ငိုယိုတော့လေသည်။

နောက်တစ်ခါ ရှိုက်ရန် ပြင်နေသော လျူအာကျူးသည် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး အလျင်အမြန် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ပိုးကောင်ကိုက်လိုက်လို့လား..."

နျီဇီသည် ခေါင်းကိုနောက်သို့လန်ကာ ဆက်တိုက်ငိုနေလေသည်။

"ဦးလေးရဲ့ ပါးစပ်ကနေ မီးခိုးတွေ ထွက်လာတယ်... ဦးလေးရဲ့ ပါးစပ်လည်း နံတော့မှာပဲ..."

"..."

ကလေးမလေးသည် မီးခိုးနံ့ကို အလွန်ရွံရှာမှန်း သိထားသဖြင့် လျူအာကျူးသည် အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သွားလေသည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏အစ်ကိုကြီးသည် ဆေးလိပ်သောက်ပြီးနောက် ကလေးမလေးကို မကြာခဏ စနောက်တတ်ပြီး သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် နျီဇီအပေါ်တွင် ကြီးမားသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်စေခဲ့လေသည်။ သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို သူမအား အလွယ်တကူ ပွေ့ချီခွင့် မပြုခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခင်ဘဝက သားများနှင့် မြေးများကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ဖူးသော လျူအာကျူးသည် အလွန်အတွေ့အကြုံရှိသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး နျီဇီကို ပြောလိုက်လေသည်။

"နျီဇီ... ဆေးလိပ်သောက်ထားတဲ့ ပါးစပ်နဲ့ အနမ်းခံရတာက ပိုဆိုးသလား ဒါမှမဟုတ် ကြမ်းတမ်းတဲ့ မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့ အနမ်းခံရတာက ပိုဆိုးသလား..."

ရွေးချယ်စရာ ပေးလိုက်သောအခါ နျီဇီသည် ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။ သူမသည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မျက်ရည်များဖြင့် ဒုတိယရွေးချယ်မှုကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

"အဖေ့ရဲ့ မုတ်ဆိတ်မွေးက အရမ်းစူးတာပဲ... မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့ အနမ်းခံရတာက အဆိုးဆုံးပဲ..."

"ကဲ ကြည့်ပါဦး... ဦးလေးက ဆေးလိပ်ပဲသောက်ပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးမှ မရှိတာ... သမီး ပျော်သွားပြီလား..."

လျူအာကျူးက ပြုံးလိုက်လေသည်။

နျီဇီခမျာ အောင်မြင်စွာဖြင့် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများသည် လျူအာကျူးကို ဗလာကျင်းစွာ ကြည့်နေပြီး မျက်တောင်အကြိမ်အနည်းငယ် ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ပျော်တယ်... ဦးလေးက အကောင်းဆုံးပဲ... မုတ်ဆိတ်မွေးလည်းမရှိဘူး... နျီဇီကိုလည်း မစူးဘူး..."

"ဒါမှပေါ့..."

လျူအာကျူးက ရယ်မောလျက် သူမကို ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။

သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ သူမသည် သူ၏လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"အဖေ့မှာ မုတ်ဆိတ်မွေးရှိတယ်... အဖေက ဆိုးတယ်..."

လျူအာကျူး၏ မျက်နှာက တင်းမာသွားလေသည်။ သူသည် အမှတ်တမဲ့ဖြင့် သူ၏ အစ်ကိုကြီးကို ဓားစာခံဖြစ်စေမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ကဲ ဖြစ်ချင်တာဖြစ်စေတော့... သူ၏အစ်ကိုကြီးသည် တင့်ကားတစ်စီးကဲ့သို့ တောင့်တင်းခိုင်မာသဖြင့် အရာနှစ်ခုသုံးခုအတွက် အပြစ်တင်ခံရခြင်းက ကိစ္စကြီးမဟုတ်ပေ။

စီးကရက်သောက်ပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် ပထမဦးစွာ နျီဇီကို အိမ်သို့ခေါ်သွားပြီးနောက် တာ့ရွှယ်ထို၏ အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်သွားလေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် ခြံထဲတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ခွဲခြားနေပြီး အဒေါ် ရှုလျန်ကမူ အဝတ်များ လျှော်နေလေသည်။

"ဆရာ ဆရာကတော်..."

လျူအာကျူးက သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာပြုမူပြီး အထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်း အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။

လျူအာကျူး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တာ့ရွှယ်ထိုသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ ဆရာဟန်ကို ဖမ်းလိုက်လေသည်။ သူသည် အလုပ်လုပ်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ခွေးခြေငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ၏ ဆေးတံကို ဖွာလိုက်လေသည်။

"မင်းရောက်လာပြီလား ကောင်လေး... ငါ့အတွက် ဆေးပင်တွေသွားခွဲစမ်း..."

"အိုး ကျူးဇီ ရောက်လာပြီပဲ... လာပြီး ခဏထိုင်ဦး... အဒေါ်... အာ ဟုတ်သားပဲ ဆရာကတော်... ဆရာကတော် မင်းအတွက် ရေတစ်ခွက် ငဲ့ပေးမယ်..."

လျူအာကျူးကို မြင်သောအခါ ဆရာကတော်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်နေသော အဒေါ် ရှုလျန်သည် သူ့ကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သားကဲ့သို့ ဆက်ဆံလေသည်။ သူမသည် လက်မှ ရေများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ ထိုင်စေပြီး ရေတစ်ခွက်ပင် ငဲ့ပေးလိုက်သည်။

တာ့ရွှယ်ထိုက ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားလေသည်။

*နေပါဦး... ဒီမိုက်မဲတဲ့မိန်းမက ဘာလုပ်နေတာလဲ…*

*သိတဲ့လူတွေက ငါ့တပည့် ရောက်လာတယ်လို့ ထင်ကြပေမယ့်…*

*မသိတဲ့လူတွေက ငါ့အဖေ ရောက်လာတယ်လို့ ထင်ကြတော့မှာပဲ…*

အထဲတွင် သူတို့နှစ်ယောက် နွေးထွေးစွာ စကားပြောနေကြသည်ကိုကြည့်ရင်း တာ့ရွှယ်ထိုသည် ကြည့်လေ ဒေါသထွက်လေ ဖြစ်လာတော့သည်။ သူသည် အခန်းထဲသို့ အပြေးဝင်သွားပြီး လျူအာကျူး၏ နားရွက်ကို ဆွဲကာ ဆူပူလိုက်လေသည်။

"မင်းက တော်တော် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့တာပဲ... သူက ထိုင်ခိုင်းတိုင်း မင်းက ဒီတိုင်း ထိုင်နေတာလား... အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်သွားလုပ်စမ်း..."

ဤခေတ်ရှိ ဆရာအားလုံးသည် ဤကဲ့သို့ဖြစ်ရန် နှစ်သက်ကြပြီး တင်းကျပ်သော ဆရာသည် ထူးချွန်သော တပည့်ကို ထွက်ပေါ်စေသည်ဟု ယုံကြည်ကြလေသည်။

*တပည့်စကားနားမထောင်ဘူးလား... သူ့ကို ရိုက်…*

*တပည့် ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်မလုပ်ဘူးလား... သူ့ကို ရိုက်…*

*တပည့် ပညာမသင်နိုင်ဘူးလား... သူ့ကို ရိုက်…*

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဆရာက ဘယ်သောအခါမှ မမှားပေ။ အမြဲတမ်း တပည့်၏ အမှားသာဖြစ်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် တာ့ရွှယ်ထိုကို အကျိုးအမြတ်များစွာ ပေးခဲ့ပြီး တာ့ရွှယ်ထို အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်က အရိုက်ခံ၍ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသဖြင့် သူသည် လျူအာကျူးကို သင်ကြားရာတွင် ရှေးဟောင်းနည်းလမ်းများကို မသိစိတ်မှ လိုက်နာနေမိခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ဘေးတွင် တောင်စောင့်ကျားတစ်ကောင် ရှိနေသည်ကို သူ မေ့သွားခဲ့လေသည်။