အခန်း ၁၆

အခန်း (၁၆) ထူးချွန်သောမှတ်ဉာဏ်

"ဟဲ့ အဘိုးကြီး... လွှတ်စမ်း..."

မာရှုလျန်၏ အော်ဟစ်သံမှာ ကျယ်လောင်လွန်းလှသဖြင့် တာ့ရွှယ်ထို၏ ဝိညာဉ်ပင် လွင့်ထွက်သွားမတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။

သူသည် အလျင်အမြန် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ဇနီးဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

မာရှုလျန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် လျှောက်လာကာ တာ့ရွှယ်ထို၏ ခါးကို အကြိမ်ကြိမ် ဆွဲလိမ်တော့လေသည်။

"ဟဲ့ အဘိုးကြီး... ရှင်က ဘာလို့ အဲဒီလောက် လက်ယားနေရတာလဲ... ဟမ်... ရှင်က ဘာလို့ အဲဒီလောက် ယုတ်မာရတာလဲ... ကျူးဇီက ရှင့်ကို ဘာများ စော်ကားမိလို့လဲ... သူက ရှင့်ကို စားစရာတွေ အများကြီး ပေးခဲ့တာကို... သူက ရှင့်အိမ်မှာ ရေတစ်ခွက် သောက်မိတာလေးနဲ့ ရှင်က စိတ်ဆိုးနေတာလား..."

လျူအာကျူးက အလျင်အမြန် ထလာကာ ဝင်ဖြန်ဖြေလေသည်။

"ဆရာကတော်... ကျွန်တော့်ဆရာက အဲ့သဘောမျိုးနဲ့ လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ကျူးဇီ... သူ့ကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့... အဘိုးကြီးက မှတ်လောက်အောင် ပညာပေးဖို့ လိုနေပြီ... သူက ဘယ်သူက အကြီးအကဲလဲဆိုတာ မေ့နေပြီ..."

မာရှုလျန်က ကျိန်ဆဲကာ ညည်းတွားလေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုမှာ အလွန်နစ်နာသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူက အကြီးအကဲလဲဆိုတာ မေ့နေတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... ငါက ဆရာလေ... အနည်းဆုံးတော့ ငါက အကြီးအကဲ ဖြစ်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

မာရှုလျန်က နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်လေသည်။

"အကြီးအကဲဟုတ်လား... ဒီနေ့ ရှင်က လိပ်အိုကြီးလို့ ပြောရင်တောင် အလကားပဲ... ကျူးဇီက သိပ်လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေး... နောက်တစ်ခါ သူ့ကို လက်ဖျားနဲ့တောင် ထိရဲထိကြည့်... ရှင့်ကို အလွတ်မပေးဘူး မှတ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျူအာကျူးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည့်အပြင် ရယ်လည်းရယ်ချင်သွားမိ၏။

ဘယ်သူကများ အကာအကွယ်ပေးခံရပြီး အလိုလိုက်ခံရတာကို မလိုချင်ဘဲ နေမည်နည်း။

တာ့ရွှယ်ထိုမှာ ပို၍ပင် သနားစရာကောင်းသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"အကြီးအကဲပဲဖြစ်ဖြစ် လိပ်အိုကြီးပဲဖြစ်ဖြစ် နားထောင်ရတာ တော်တော်ဆိုးတယ်... အထူးသဖြင့် ငါ့တပည့်ရှေ့မှာဆိုတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့... ပြီးတော့ လူတိုင်းက တပည့်တွေကို ခုလိုပဲ သင်ပေးကြတာလေ... ငါ့ခေတ်တုန်းကဆို ငါလည်း အများကြီး အရိုက်ခံခဲ့ရတာပဲ..."

"တပည့်တွေကို သင်ပေးဖို့ ရိုက်နှက်ရမယ်ပေါ့လေ... ဒါဆို ရှင်က အဲဒီလောက် အရိုက်ခံခဲ့ရတာ... တကယ်တမ်းကျတော့ ပညာဘယ်လောက်များ တတ်ခဲ့လို့လဲ..."

မာရှုလျန်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ငါ..."

တာ့ရွှယ်ထိုမှာ ထိုအမေးကြောင့် စကားဆွံ့အသွားရလေသည်။

သူသည် သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ပညာဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုပင် မသင်ယူနိုင်ခဲ့ချေ။

မာရှုလျန်က အောင်နိုင်သူတစ်ဦးအလား ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆက်ပြောလေ... ဘာလို့ စကားပြောရပ်သွားတာလဲ... ရှင်က အများကြီး အရိုက်ခံခဲ့ရပြီး ဘာမှလည်း မတတ်ခဲ့ဘူးဆိုတော့ ရှင့်နည်းလမ်းက အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ... ပြီးတော့ ကျူးဇီက အလယ်တန်းကျောင်းသားလေ... သူက ရှင့်ထက် အများကြီး ပိုထက်မြက်တယ်... ရှင်က သူ့ကို ရိုက်လိုက်လို့ သူ့ဦးနှောက် ထိခိုက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

တာ့ရွှယ်ထိုမှာ သူမ၏ချေပမှုကြောင့် လုံးဝ ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။ သူ၏နားရွက်မှာ ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသေးသောကြောင့် သူသည် လျူအာကျူးကို မျက်စိတစ်မှိတ်မှိတ်ပြကာ အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းဆိုနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။

ပြဇာတ်ကို အတန်ကြာ ကြည့်ပြီးနောက် လျူအာကျူးက နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာကတော်... ဆရာ့ကို

ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါ..."

"မရဘူး ကျူးဇီ... မင်း ဝင်မပါနဲ့... ဒ္နေ့တော့ သူ့ကို အမှတ်ရသွားအောင် လုပ်ရမယ်..."

မာရှုလျန်သည် တာ့ရွှယ်ထို၏ နားရွက်ကို ဆွဲလိမ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး လွှတ်မပေးပေ။

"အဓိကကတော့ ဆရာကတော်ရယ်... ဆရာ့နားရွက်ကို အများကြီး ဆွဲလိုက်လို့ ကြီးသွားရင်... နောက်ပိုင်း လူတွေက ကျွန်တော့်မှာ ဝက်နားရွက်နဲ့ ဆရာရှိတယ်လို့ ပြောကြရင် ရှက်စရာကြီး ဖြစ်နေမှာပေါ့..."

လျူအာကျူးက အခြားရှုထောင့်တစ်ခုမှနေ၍ အသနားခံလိုက်လေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မာရှုလျန်က သူမယောက်ျား၏ နားရွက်မှာ တကယ်ပင် ရှည်ထွက်နေပြီး ဝက်နားရွက်နှင့် တူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ရယ်မောလိုက်မိပြီး လက်ထဲမှ အင်အားများ လျော့ကျသွားလေတော့သည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် အလျင်အမြန် ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး လျူအာကျူးကို ခြံဝင်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

သူသည် သူ၏ဇနီးဖြစ်သူ နောက်မှ လိုက်မလာကြောင်း သေချာစေရန် ဦးစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လျူအာကျူး၏ တင်ပါးကို ကန်လိုက်သည်။

"မင်းကောင်စုတ်လေး... ငါက မင်းကို အသနားခံခိုင်းတာလေ... ဘာလို့ ငါ့ကို ဝက်နားရွက်လို့ ခေါ်ရတာလဲ..."

"ဆရာကလည်း အကြောင်းပြချက် မခိုင်လုံပါဘူး... ကျွန်တော်သာ အဲဒီလို မပြောခဲ့ရင် ဆရာ့နားရွက် ဆွဲခံနေရတုန်းပဲ ဖြစ်မှာပေါ့..."

လျူအာကျူးက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စကားများမနေနဲ့... အလုပ်သွားလုပ်စမ်း..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် ထပ်ကန်ရန် ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ဇနီးဖြစ်သူ ထွက်လာကာ သူ့အား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ သူသည် အလျင်အမြန် လေသံပြောင်းလိုက်လေသည်။

"တပည့်... ငါ့ဖိနပ်လေး လှရဲ့လား..."

မာရှုလျန်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

"လှတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... ရှင်က အဲဒါကို ကျူးဇီကို ပေးမလို့လား..."

တာ့ရွှယ်ထိုက ဖားယားသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ ဒီဖိနပ်တစ်ရန်ပဲရှိတာ... ဘယ်လိုလုပ် ပေးလို့ရမှာလဲ..."

လျူအာကျူးသည်လည်း ဤပေါ့ပါးသော အခြေအနေနှင့် ယဉ်ပါးနေပြီဖြစ်ရာ နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"အဓိကကတော့ ကျွန်တော်လည်း မလိုချင်ပါဘူး... ဆရာ... ဆရာ့ရဲ့ ခြေစော်နံတာက ကျွန်တော်တို့ရွာမှာ နာမည်ကြီးပဲလေ... မြည်းမှိုင်းတိုက်လို့တောင် လူသိများတာကိုး..."

"ဟားဟားဟားဟား... ဘုရားရေ... ကျူးဇီက တကယ့် ပညာတတ်လေးပဲ... သူက နာမည်ပြောင်ပေးတဲ့နေရာမှာတောင် တော်တာပဲ..."

"အခုကစပြီး မင်းဆရာ့ကို တာ့ရွှယ်ထိုလို့ မခေါ်ကြတော့ဘူး... သူ့ကို မြည်းမှိုင်းတိုက်လို့ပဲ ခေါ်ကြရအောင်... ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်..."

မာရှုလျန်မှာ ခါးကိုင်းသွားသည်အထိ ရယ်မောနေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များပင် စီးကျလာသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားရသည်။ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ထိုနာမည်ပြောင်သည် လျူအာကျူးက ရမ်းသန်းပေးထားခြင်း မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

တစ်ခါက လယ်အလုပ်များကို တစ်နေကုန် လုပ်ပြီးနောက် သူသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့၏ မြည်းများကို စောင့်ရန် ညဆိုင်းကျလေသည်။ သူက ဖိနပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့ဆိုးကြောင့် မြည်းများမှာ အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်ကြတော့သည်။ ရွာသားများက တစ်စုံတစ်ယောက် မြည်းလာခိုးသည်ဟု ထင်ကာ ပြေးလာကြသော်လည်း တာ့ရွှယ်ထို၏ ခြေစော်နံခြင်းကြောင့်မှန်း သိလိုက်ရလေသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်မှာ ထိုအချိန်မှစ၍ ရွာထဲတွင် ပြန့်နှံ့သွားခဲ့တော့သည်။

သို့သော် ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက် ခြေစော်နံခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင်ဖြစ်၏။ အလွန်ဆုံး သူ၏ခြေထောက်မှာ ထူးထူးခြားခြား နံစော်နေခြင်းဖြစ်ပြီး လူများက ရက်အနည်းငယ်ခန့် ရယ်မောကာ ပြီးသွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဤနာမည်ပြောင်သာ ထွက်သွားပါက ယခုမှစ၍ ရွာသားများက သူ့အား မြည်းမှိုင်းတိုက်ဟု ခေါ်ကြမည်ဖြစ်ကြောင်း သို့မဟုတ် ထိုထက်ပိုဆိုးပါက အနံ့အိုကြီး သို့မဟုတ် မြည်းအိုကြီးဟု ခေါ်ကြမည်ဖြစ်ကြောင်း တာ့ရွှယ်ထိုအနေဖြင့် တစ်ရာ့တစ်ရာခိုင်နှုန်း သေချာနေလေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုက သူ၏ဇနီးဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း အပြင်မှာ သွားမပြောနဲ့နော်... မဟုတ်ရင် မင်းယောက်ျား ရယ်စရာဖြစ်ပြီး သေရလိမ့်မယ်..."

မာရှုလျန်သည် ရယ်မောခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ရှင့်ရဲ့ သေးသိမ်တဲ့ စိတ်ထားကိုလည်း ကြည့်ပါဦး... အခုကစပြီး ကျူးဇီကိုသာ ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပါ... အပြင်မှာ မပြောဘူးလို့ ကျွန်မ ကတိပေးပါတယ်..."

"ငါ ကျူးဇီကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံမှာပါ... သူ့ကို ငါ့သားအရင်းလို သဘောထားပြီး ချစ်ခင်မှာပါ... ဟုတ်တယ်မလား ကျူးဇီ..."

တာ့ရွှယ်ထိုက လျူအာကျူးကို အံကြိတ်ကာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လျူအာကျူးက လည်ချောင်းဟန့်လိုက်၏။ သူသည် လက်စားချေခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အကြောင်းအရာကို အလျင်အမြန် ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်ကနေ စသင်ရမလဲ..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် လျူအာကျူးကို အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရန် မခိုင်းရဲတော့သဖြင့် ဆေးပင်များ လှန်းသည့် စင်များဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူသည် ဗန်းများပေါ်ရှိ ဆေးပင်များကို တစ်ခုချင်းစီ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ၎င်းတို့၏ အမည်များနှင့် အာနိသင်များကို မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။

ဤသည်မှာ အခြေခံအကျဆုံး အသိပညာဖြစ်ပြီး အရေးကြီးဆုံးအပိုင်းဖြစ်ကြောင်း လျူအာကျူး သိထားသဖြင့် သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် မှတ်မိနေစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် စင်ပေါ်ရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင် ဆယ်မျိုးကျော်ကို မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် လျူအာကျူးမှာ ၎င်းတို့ကို မှတ်မိစေရန် တီးတိုးရေရွတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရယ်ချင်သွားမိ၏။

"ငတုံးလေး... ငါက မင်းကို ရင်းနှီးသွားအောင် လုပ်ပေးရုံတင်ပါ... တစ်ခါပြောပြရုံနဲ့ မင်းက တကယ်ပဲ မှတ်မိမယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တကယ် မှတ်မိသွားပြီ..."

လျူအာကျူးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

၎င်းမှာ သူ၏ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခြင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ကြောင့်လား ဆိုသည်ကိုတော့ သူ မသိချေ။

လျူအာကျူးသည် သူ၏မှတ်ဉာဏ်မှာ ထူးထူးခြားခြား ကောင်းမွန်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူသည် တစ်ခေါက်တည်းနှင့်ပင် အရာအားလုံးကို တကယ် မှတ်မိနေခဲ့လေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသည်။

"ကျူးဇီ... မင်းရဲ့ ဆရာကတော်က မင်းကို အလိုလိုက်ထားတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ငါက မင်းရဲ့ဆရာအနေနဲ့ မင်းကို ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးလို့ မထင်နဲ့နော်..."

အဝတ်လျှော်နေသော မာရှုလျန်က မော့ကြည့်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး လေသံကို အလျင်အမြန် ပြောင်းကာ ဆုံးမလေတော့သည်။

"ငါ မင်းကို ဘာမှလုပ်လို့မရရင်တောင်... ဆေးပင်တွေကို မှတ်မိတယ်လို့ လိမ်ပြောတာက သူတစ်ပါးကိုရော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပါ ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

"စဉ်းစားကြည့်လေ... နောင်ကျရင် လူတွေက မင်းဆီကို ဆေးလာကုတဲ့အခါ မင်းက ဆေးကိုတောင် မမှတ်မိရင် တွေ့ရာကို ယူပေးမိမှာပေါ့... မင်းတကယ်လို့ လူတစ်ယောက်ကို နေမကောင်းဖြစ်အောင် လုပ်မိရင် အရိုက်ခံရတာက အသေးအမွှားလေးပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... ပြင်းထန်တဲ့ အခြေအနေမျိုးဆိုရင် မင်း သေနတ်နဲ့ ပစ်သတ်ခံရနိုင်တယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မာရှုလျန်သည်လည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမသည် လျူအာကျူးကို အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

"ကျူးဇီ... မင်းဆရာမှာ တခြား အရည်အချင်းတွေ မရှိရင်တောင် သူရဲ့ ဆေးပညာကတော့ အတော်အသင့် ကောင်းပါတယ်... မင်း သူ့စကားကို နားထောင်ရမယ်..."

လျူအာကျူးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တကယ်မှတ်မိပါတယ်... ဆရာ မယုံရင် ကျွန်တော် လက်ညှိုးထိုးပြရမလား..."

"မင်း တကယ် မှတ်မိတယ်ပေါ့လေ... ကောင်းပြီ... ခဏစောင့်..."

တာ့ရွှယ်ထိုက နောက်တစ်ကြိမ် အတည်ပြုလိုက်သည်။ လျူအာကျူးက ခေါင်းညိတ်ရဲသေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အိမ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်သွားပြီး ဆေးပင်တစ်စည်းကို ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် ဆေးစည်းကို မြေကြီးပေါ်တွင် ချထားလိုက်ပြီး ရောနှောနေသော ဆေးပင်ပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒါတွေက စောစောက ငါ မင်းကို သင်ပေးခဲ့တဲ့ ဆေးပင်တွေချည်းပဲ... အဲဒီအထဲကနေ နွယ်ချိုကို ရွေးထုတ်စမ်း..."

လျူအာကျူးသည် ချက်ချင်းပင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဆေးပင်စည်းထဲတွင် မွှေနှောက်ရှာဖွေတော့သည်။

သူက တကယ်ပင် အလေးအနက်ထား၍ ရွေးထုတ်ရဲသည်ကို မြင်သောအခါ တာ့ရွှယ်ထိုသည် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်ပြီး ဆေးလိပ်လိပ်ရန် သူ၏ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိ၏။ အကယ်၍ ဤကလေးသာ ခဏနေလျှင် ရွေးမထုတ်နိုင်ပါက စောစောက ကိစ္စအတွက် အတိုးချကာ ကောင်းကောင်းကြီး ရိုက်နှက်ပစ်မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုအခါမျိုးတွင်မူ သူ၏ဇနီးဖြစ်သူ ဝင်ပါ၍ ရမည်မဟုတ်ပေ။

"ဆရာ... ကျွန်တော် ရွေးထုတ်ပြီးပြီ..."

လျူအာကျူး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကောင်လေးအား ဆုံးမရန် စိတ်မရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသော တာ့ရွှယ်ထိုသည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။

"ခွေးကောင်လေး... မင်း သင်ပြီးပြီလို့ ပြောတယ် မဟုတ်လား... မင်းရွေးထားတာကို ကြည့်စမ်း... ဒါက ဒီအတိုင်း... ဟင်... ဒါက... မင်း ဘယ်လိုလုပ် အမှန်ကို ရွေးလိုက်တာလဲ..."