အခန်း ၁၇

အခန်း (၁၇) ငါ၏ အစွမ်းအစသေးသေးလေးဖြင့် ဒီကလေးအား မသင်ပေးနိုင်ပါ

လျူအာကျူးတွင် တကယ်ပင် အရည်အချင်းအချို့ရှိနေပြီး သူသင်ပေးခဲ့သမျှကို အလျင်အမြန် မှတ်မိနေလိမ့်မည်ဟု တာ့ရွှယ်ထို မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း သူက မယုံကြည်နိုင်သေးဘဲ နွယ်ချိုကို မှတ်မိရန် လွယ်ကူနေခြင်းဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူသည် နည်းလမ်းကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်တဲ့ ဆေးပင်တွေကို ခွဲထုတ်ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေနဲ့ အသုံးပြုပုံတွေကို ငါ့ကို ပြောပြစမ်း..."

လျူအာကျူးသည် ဆေးပင်အားလုံးကို ချက်ချင်း ခွဲထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ခုချင်းစီ၏ အမည်နှင့် အသုံးဝင်ပုံကို ရွတ်ပြလေသည်။

ဤအရာများအားလုံးမှာ တာ့ရွှယ်ထိုက လျူအာကျူးကို ယခုလေးတင် သင်ပေးခဲ့သောအရာများ ဖြစ်လေသည်။

စောစောက တာ့ရွှယ်ထိုက လျူအာကျူးကို သင်ပေးခဲ့စဉ်က ဆေးပင်များကို မှတ်မိစေရန် သင်ပေးသည့်အပြင် သူ၏ အတိတ်က အောင်မြင်ခဲ့သော ဆေးကုသမှုအချို့ကိုလည်း လျှောက်ပြောပြခဲ့ရာ ထိုအထဲတွင် ဆေးပင်များ၏ အထူးအသုံးပြုပုံအချို့လည်း ပါဝင်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် ၎င်းတို့ကို တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားခဲ့ပြီး ယခုအခါ ပြန်လည်ရွတ်ပြနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် လျူအာကျူးအား ယခင်က အခြားတစ်ယောက်ယောက်ထံမှ သင်ယူခဲ့ဖူးသလားဟု မေးရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ သီးသန့်လျှို့ဝှက်ဆေးနည်းများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဤကောင်လေးသည် သူ့ထံမှ တကယ်ပင် သင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း မှတ်မိသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်လေသည်။

တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

တာ့ရွှယ်ထို၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး လျူအာကျူးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ အံ့သြတကြီးဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို စုပ်သပ်လိုက်မိသည်။

အနီးအနားတွင် အဝတ်လျှော်နေသော မာရှုလျန်သည် ဂရုတစိုက် ကြည့်နေခဲ့ပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"တာ့ရွှယ်ထို... ရှင်က ဘာလို့ ကြိတ်ဆုံဆွဲနေတဲ့ မြည်းတစ်ကောင်လို ဟိုဘက်ဒီဘက် လမ်းလျှောက်နေရတာလဲ..."

"မင်းကမှ မြည်းမ... ကိုယ့်ယောက်ျားကို ဘယ်သူက အဲဒီလိုပြောလို့လဲ..."

တာ့ရွှယ်ထိုက မျက်နှာပျက်သွားပြီး ပြန်ဆဲလိုက်လေသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ မာရှုလျန်သည် သူ၏ ပေါင်ကြားသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင့်ကို မြည်းလို့ ခေါ်တာက ချီးကျူးနေတာ... အဲဒီမြည်းမှာ ရှိတဲ့ဟာမျိုးရော ရှင့်ဆီမှာ ရှိလို့လား..."

တာ့ရွှယ်ထို၏ မျက်နှာအိုကြီးမှာ ဒေါသကြောင့် ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့သည်။

"ငါ... ငါ... ငါ မင်းလို မိန်းမမိုက်နဲ့ စကားမပြောဘူး... တပည့်... သွားရအောင်... ငါတို့ အထဲမှာ စကားပြောကြမယ်..."

ဤနှစ်များအတွင်း လူများမှာ ဆင်းရဲကြလေသည်။ အများစုမှာ ရွှံ့အုတ်အိမ်လေးတစ်လုံးသာရှိပြီး ခြံဝင်းကို သစ်သားချောင်းအချို့ဖြင့် ခြံစည်းရိုးခတ်ထားရုံသာ ရှိလေသည်။

မိသားစုဝင် အတော်များများ ပါဝင်သော မိသားစုများစွာသည် အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် ပြည့်ကျပ်နေအောင် နေကြရပြီး ကန်းအကြီးကြီးတစ်ခုတည်းပေါ်တွင် အိပ်ကြရလေသည်။

အတွင်းခန်း၊ အပြင်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်နှင့် ထမင်းစားခန်းတို့နှင့်ပတ်သက်၍ ဆိုရလျှင်မူ ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။

ယခုလက်ရှိ ပေကျင်းမြို့ ရှိ ခြံဝင်းပါသောအိမ်များတွင် နေထိုင်သူများပင်လျှင် ဤမျှဇိမ်ခံနိုင်သူမှာ ရှားပါးလှပေသည်။

သို့သော်လည်း တာ့ရွှယ်ထိုမှာမူ ခြေဗလာဆရာဝန် တစ်ယောက်အနေဖြင့် ရွာသားများ၏ တန်ဖိုးထားခြင်းကို ခံရဆဲဖြစ်လေသည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်သည် ရွာသားများကို အထူးတလည် စုရုံးကာ ဆေးကုသရန်နှင့် ဆေးပင်များ သိမ်းဆည်းရန်အတွက် သူ၏ အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးကို ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့လေသည်။

စတုရန်းမီတာ ငါးမီတာခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသော ဤအခန်းငယ်လေးထဲတွင် စာအုပ်များစွာ ရှိလေသည်။

ထိုစာအုပ်များမှာ တာ့ရွှယ်ထို၏ မိသားစုထံမှ အမွေရရှိထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။ အများစုမှာ ဆေးပညာစာအုပ်များဖြစ်ပြီး အချို့မှာ နန်းတော်ထဲရှိ နန်းတွင်းသမားတော်ကြီးများ၏ တစ်သက်တာ မှတ်စုများပင်ဖြစ်ကာ အားလုံးမှာ ထိပ်တန်း တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာ လျှို့ဝှက်ချက်များ ဖြစ်လေသည်။

စာအုပ်များကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားလေသည်။ ဤသည်မှာ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာ၏ အမွေအနှစ်ဖြစ်ပြီး အများစုမှာ ပြင်ပကမ္ဘာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော ဆေးပညာများပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝက တာ့ရွှယ်ထိုတွင် စာအုပ်များစွာ စုဆောင်းထားရှိပြီး အားလုံးမှာ ယခင်နန်းတွင်းစာအုပ်များဖြစ်ကြောင်း သူ ကြားခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤခေတ်၏ အထူးအခြေအနေများကြောင့် ထုတ်မပြရဲခဲ့ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် နိုင်ငံရေး လေတိုက်လာသောအခါဤစာအုပ်များသည် နန်းတော်၊ နန်းတွင်းသမားတော်ကြီးများနှင့် ဧကရာဇ်စသည့် အကဲဆတ်သော အကြောင်းအရာများနှင့် သက်ဆိုင်နေသောကြောင့် လူငယ်တစ်စုက အတင်းအကျပ် မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့ကြလေသည်။ ဤအိမ်ငယ်လေးပင်လျှင် မီးလောင်ပြာကျသွားခဲ့ရလေသည်။ တာ့ရွှယ်ထိုသည် ဤရှားပါးစာအုပ်များကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားရင်း အရှင်လတ်လတ် မီးလောင်သေဆုံးသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုကြလေသည်။

လျူအာကျူးတစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တာ့ရွှယ်ထိုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

အဓိကအားဖြင့် ယခင်က ဤကလေးသည် စပါးနှင့် အသားများကို တန်ဖိုးမရှိသကဲ့သို့ သဘောထားကာ အလကားပေးဝေခဲ့သည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် တကယ်ပင် စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရလေသည်။ ဆရာ တစ်ယောက်ဖြစ်သော သူက ဤကလေးငယ်လေးထက် သဘောထားမကြီးဘဲ နေ၍မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယခုတော့ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် လန်းဆန်းသွားကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ကြယ်နီပုံနှိပ်ထားသော ကြွေခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရေတစ်ငုံသောက်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ ကောင်လေး... ဒါတွေက ဧကရာဇ်ကို ကုသဖို့အတွက်သုံးတဲ့ နန်းတွင်းဆေးပညာတွေပဲ... သာမန်လူတွေက ဒါတွေကို လက်လှမ်းမမီနိုင်ဘူး..."

"မင်းရဲ့ ဆရာဖြစ်တဲ့ ငါကသာ ဒီစာအုပ်တွေကို အိမ်မှာ ဖွက်ထားနိုင်သေးတာ... တချို့ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး ဆရာအိုကြီးတွေက သူတို့မိသားစုရဲ့ ရှားပါးစာအုပ်တွေကို စားစရာနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ အဟောင်းအဖြစ် ရောင်းစားကြတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်... အဲဒါက အရင်းအမြစ်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် စကားပြောပြီးနောက် ခရိုင်မှ ထူးချွန်သင်တန်းသားများအား ဆုချီးမြှင့်ထားသော ကြွေခွက်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး ကြယ်နီပုံကို လျူအာကျူးဘက်သို့ မျက်နှာမူထားစေရန် သေချာလုပ်လိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးက အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်ကာ အကြံပေးလိုက်သည်။

"ဆရာ... လျှောက်မပြောပါနဲ့... နန်းတွင်းသမားတော်ကြီးများ... သာမန်လူတွေ လက်လှမ်းမမီနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ စကားတွေ အပြင်ရောက်သွားရင် ကျွန်တော်တို့ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်..."

နိုင်ငံရေး 'လေ’ သည် အပြည့်အဝ မတိုက်ခတ်သေးသော်လည်း မြေယာပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး ခေတ်မှ အကြွင်းအကျန်များအဖြစ် လက္ခဏာများမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ရှိနေခဲ့ပြီး စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ထိခိုက်စေသော စကားများကို တင်းကျပ်စွာ တားမြစ်ထားလေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက မှားယွင်းသော သဘောတရားအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည် ဖြစ်လေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုက စိတ်အိုက်ဟန်ဖြင့် မျက်လုံးလှန်လိုက်လေသည်။

"ငါက အဲဒီလောက်တောင် တုံးအနေလို့လား... မင်း ရောက်လာလို့သာ မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးတာလို့ ငါ ပြောနေတာ..."

"အဲဒါဆိုလည်း ကောင်းပါတယ်... ကောင်းပါတယ်..."

လျူအာကျူးက စာအုပ်များကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

လျူအာကျူး၏ ဂရုတစိုက်ရှိပြီး လေးစားအားကျနေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တာ့ရွှယ်ထိုမှာ ကျေနပ်မှုကို ပြသလိုက်၏။

လျူအာကျူးသည် ဆေးပညာကို တကယ်မြတ်နိုး၍မဟုတ်ဘဲ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ရရှိရန်အတွက်သာ သူ့ကို လာရှာမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ ဆေးစာအုပ်များအပေါ် ဤကလေး၏ သဘောထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ မှန်ကန်နေလေပြီ။

"ကောင်လေး... မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက်အတွက် မှတ်ဉာဏ်ကောင်းနေရုံနဲ့ အသုံးမဝင်ဘူး... ပါရမီလည်း လိုသေးတယ်..."

"ဥပမာ ငါ့ကိုပဲကြည့်... ငါက ငယ်ငယ်ကတည်းက ငါ့အဖေဆီမှာ သင်ယူခဲ့တာ... သီအိုရီတော်တော်များများကို ငါ အပြည့်အဝ မှတ်မိပေမဲ့ တကယ်တမ်း သုံးရမယ့်အချိန်ရောက်ရင်တော့ အမြဲတမ်း သေချာမနေဘူး..."

"ဥပမာအနေနဲ့ ချောမွေ့သော သွေးခုန်နှုန်းကိုပဲ ကြည့်... တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး ဆရာတော်တော်များများက အဲဒါကို ကိုယ်ဝန်ရှိမရှိ စစ်ဆေးဖို့ သုံးတယ်ဆိုတာ သိကြတယ်... ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ချီစွမ်းအင်နဲ့ သွေးတွေ ပြည့်ဝနေရင်လည်း အဲ့လက္ခဏာမျိုး ပြနိုင်တယ်ဆိုတာကို မင်း စဉ်းစားမိလား... သလိပ်ထွက်ခြင်း သို့မဟုတ် အစာမကြေခြင်း လက္ခဏာတွေကလည်း ချောမွေ့သော သွေးခုန်နှုန်းကို ဖြစ်စေနိုင်တယ်... သီအိုရီကို သိနေရင်တောင် လူတော်တော်များများက မှန်ကန်အောင် ရောဂါရှာဖွေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် သူ့ကိုယ်သူ ဥပမာပေးကာ လျူအာကျူးအား စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ညွှန်ကြားပြသလေသည်။

လျူအာကျူးက သူမှတ်မိကြောင်း ပြသရန် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ... အဲဒါဆို စာအုပ်တွေ ဖတ်တော့... ဆေးပင်များကို ခွဲခြားသိမြင်ခြင်းကနေ စဖတ်... အဲဒါက စတင်လေ့လာသူတွေကို ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ဘယ်လို ခွဲခြားရမလဲဆိုတာ သင်ပေးဖို့ ငါ့ဘိုးဘေးတွေ ပြုစုထားတာ..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် ထိုစကားကို ပြောချကာ ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်လေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုက စာသင်ပေးခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ သူ့ကို စာဖတ်ရန် ပြောလိမ့်မည်ဟု လျူအာကျူး မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ သင်ကြားရေးနည်းလမ်း ဖြစ်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်သဖြင့် ဆက်မမေးတော့ဘဲ စာစဖတ်လေတော့သည်။

တာ့ရွှယ်ထိုက ခြံထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသောအခါ မာရှုလျန်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"တာ့ရွှယ်ထို... ရှင်က ဘာလို့ ဆက်မသင်ပေးတော့တာလဲ... ကျူးဇီ ကို စာအုပ်ဖတ်ပြီး သင်ခိုင်းတာ အဆင်ပြေပါ့မလား..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် ခွေးခြေခုံငယ်လေးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စိတ်အိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။

"အဲါကလေးက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတယ်... ငါ့ရဲ့ အသိပညာလေးနဲ့ဆိုရင် သူက နှစ်ရက်တောင် မကြာဘဲ အကုန်သင်ယူသွားလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် သူက ငါ့ကို အထင်သေးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"သူ့ကို ဖတ်ခိုင်းထားလိုက်... ငါ့ဘိုးဘေးတွေက အဲ့ကလေးဆိုးလေးကို သင်ပေးပါလိမ့်မယ်... ဒီနေ့ကုန်သွားရင် သူက ငါ့ရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်တွေကို အပြည့်အဝ နာခံသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်..."

မာရှုလျန်က ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အရှက်မရှိတဲ့လူ... အဲဒါက ရှင့်ရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်တွေကို နာခံတာ မဟုတ်ဘူး... ရှင့်ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို နာခံတာ..."

"အတူတူပါပဲ... အတူတူပါပဲ..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရကာ ရေကို သောက်လိုက်သည်။

ပါဝင်နေသော ရှုပ်ထွေးမှုများကို သူမ နားမလည်သောကြောင့် မာရှုလျန်သည် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ၏ ယောက်ျားသည် ထိုစာအုပ်များကို အမြတ်တနိုးထားလေ့ရှိကြောင်း သူမ သိထားပြီး ယခုအခါ လျူအာကျူးအား ဖတ်ခိုင်းရန် ဆန္ဒရှိနေခြင်းမှာ စိတ်ရောကိုယ်ပါ သင်ပေးခြင်းဟု သတ်မှတ်နိုင်လေသည်။

ကျူးဇီ အမြတ်ထုတ်မခံရသရွေ့ အဆင်ပြေလေသည်။

ယခုအခါ သူမသည် ကျူးဇီကို မြင်ရသည်မှာ ပို၍ မျက်စိပသာဒဖြစ်လာလေသည်။

သူသည် ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ပြီး သဘောထားကြီးကာ စကားပြောကောင်းပြီး ပညာတတ်ကာ မိဘကို သိတတ်သူ ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏ သမီးလေးသာ အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ် မဟုတ်ခဲ့လျှင် လျူအာကျူးကို အိမ်ပါသားမက်အဖြစ် တကယ်ပင် ခေါ်ထားချင်မိတော့မည် ဖြစ်လေသည်။